ตอนที่ 21-30 เลือกทูตมหาเทพ

พวกเทพล้านกว่าคนกลั้นหายใจมองดูหุบเขาขนาดใหญ่โตมหึมาเงียบเสียงสนิท

“ข้านึกไม่ถึงเลย รัสเซล,คนขี้ขลาดอย่างเจ้าจะกล้ามาท้าข้าต่อสู้” เสียงทุ้มลึกดังออกมาจากปากของเจ้าแคว้นบลูเลียน  เจ้าแคว้นใช้สายตาที่ดุดันมองดูรัสเซล  “ในอดีตระหว่างที่ทดสอบเป็นนักล่าวายุสิ่งเดียวที่เจ้าสามารถทำได้ก็คือ ซ่อนตัวและสั่นกลัว  เจ้าขี้ขลาด”

เมื่อได้ยินเช่นนี้หน้าของรัสเซลพลันเย็นชาเหมือนกับน้ำแข็ง  ดวงตาของเขามีประกายคมกล้าขณะกล่าว  “อย่าดีใจเร็วเกินไปหลังจากวันนี้ตำแหน่งเจ้าแคว้นบลูเลียนจะไม่ใช่ของเจ้าอีกต่อไป”

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะมั่นใจมากสินะ”  เจ้าแคว้นบลูเลียนแค่นเสียง

เจ้าแคว้นบลูเลียนขยายสำนึกเทพออกไป เป็นเรื่องธรรมดาที่เมื่อการต่อสู้จะเริ่มต้นขึ้นอาศัยสายตาตามลำพังยังไม่พอ การใช้สำนึกเทพจับตาคนรอบด้านก็สำคัญ ต้องเข้าใจว่าพื้นที่ว่างในกลางอากาศนี้กินพื้นที่หลายตารางกิโลเมตรเมื่อแผ่สำนึกเทพออกไป เจ้าแคว้นบลูเลียนแผ่ไปถึงผู้ชมซึ่งรวมทั้งลินลี่ย์บีบีและบู!

“โบวี่ย์!”  เจ้าแคว้นบลูเลียนตกใจ

เนื่องจากเจ้าแคว้นอยู่ภายในบัญชาการของมหาเทพ เจ้าแคว้นทุกคนจะมารวมตัวเป็นครั้งคราวเพื่อแสดงความเคารพมหาเทพของพวกเขา  บางครั้งในเวลาอย่างนี้พวกเขาจะได้พบกับผู้บัญชาการโบวี่ย์ แม้ว่าโบวี่ย์จะเปลี่ยนรูปลักษณ์ตนเอง แต่ไม่มีทางจะเปลี่ยนราศีวิญญาณของเขา ดังนั้นเจ้าแคว้นบลูเลียนอย่างออมบาราเฟลนี้สามารถจำแนกสถานะที่แท้จริงของโบวี่ย์ได้ทันที

‘บู’ไม่มีอะไรมากไปกว่าชื่อเล่นที่มหาเทพใช้เรียกโบวี่ย์

เจ้าแคว้นคนอื่นๆโดยทั่วไปจะเรียกเขาว่าท่านโบวี่ย์

“ทำไมโบวี่ย์ถึงมาที่นี่?  นอกจากนี้ดูเหมือนเขาจะให้ความเคารพสองคนที่อยู่ข้างๆ เขา เด็กหนุ่มเป็นเทพชั้นสูง ข้าสามารถบอกได้ แต่สำหรับบุรุษผมน้ำตาลหืม..นอกจากนี้เนื่องจากโบวี่ย์เป็นผู้บัญชาการกองทัพชิงยะ  เขาจะไม่แสดงความเคารพต่อให้อีกฝ่ายเป็นพารากอนก็ตาม”

เจ้าแคว้นบลูเลียนได้ข้อสุป  “หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นมหาเทพ?”

ข้อสรุปนี้...สร้างความตกใจให้กับเจ้าแคว้นบลูเลียนอย่างหนัก

“ออมบาราเฟล!เจ้าสู้ไปตามปกติเถอะ” เสียงดังขึ้นในสำนึกของเจ้าแคว้นบลูเลียน คนพูดก็คือโบวี่ย์ โบวี่ย์รู้ว่า...สหายเก่าผู้นี้จำเขาได้

“ท่านโบวี่ย์!  คนที่อยู่ข้างท่าน...”  เจ้าแคว้นบลูเลี่ยนส่งสำนึกตอบทันที

“ทำเป็นว่าเจ้าไม่พบเห็นอะไร”  โบวี่ย์ตอบเขา

เจ้าแคว้นบลูเลียนแน่ใจแล้วว่าคนผมน้ำตาลเป็นใคร

“ข้านึกไม่ถึงเลยว่ามหาเทพจะมายังที่ของข้า! ก็ได้...ชัยชนะนี้จะต้องหมดจด” เจ้าแคว้นบลูเลียนเมื่อรู้ว่ามหาเทพกำลังมองดู  ก็มีความตั้งใจต่อสู้ทันที เขามองดูรัสเซลในที่ไกลด้วยสายตาเย็นชาและหัวเราะในใจ

ทันใดนั้น...

“ปัง!”ราวกับว่าอากาศระเบิด เจ้าแคว้นบลูเลียนดูเหมือนกับย่นระยะห่างหลายร้อยเมตรระหว่างพวกเขา  หมัดใหญ่มหึมาของเขาพุ่งออกมาก่อนประกายแสงสีดำพุ่งเป็นแนวโค้งราวกับดาวตกจากฟากฟ้าแหวกอากาศพุ่งเข้าหารัสเซล

ดาวตกถล่มโลกา!

นี่คือหนึ่งในสุดยอดไม้ตายของออมบาราเฟลเจ้าแคว้นบลูเลียน

“ฮึ่ม” หน้าของรัสเซลพลันเย็นชา

“ควั่บ!” ดาบส่องประกายเจิดจ้าปลดปล่อยพลังราวกับสายน้ำตกฉีกมิติโดยรอบด้าน

ดาบสีน้ำเงินเขียวฟันใส่หมัดดาวตกโดยตรง

รัสเซลใช้ดาบโค้งสีน้ำเงินเขียวยืมพลังจากแรงปะทะถอยฉากด้วยความเร็วอย่างสง่างาม ประกายสีน้ำเงินเขียวกระพริบวาบเขาถอยห่างออกไปในท้องฟ้าหลายสิบเมตร  แต่หลังจากนั้นร่างของรัสเซลเคลื่อนห่างออกไปทีละหลายสิบเมตรด้วยความเร็วอย่างน่าประหลาด

“เร็วอย่างน่าทึ่ง”  บีบีถอนหายใจด้วยความทึ่ง

“ยังเร็วกว่าผู้บัญชาการส่วนใหญ่”  ตาของลินลี่ย์เป็นประกายเช่นกัน

บูที่อยู่ใกล้ๆส่งสำนึกเทพบอก  “มหาเทพ,ทั้งรัสเซลและออมบาราเฟลเป็นอสูรศักดิ์สิทธิ์ทั้งคู่รัสเซลคือจิ้งจอกวายุเก้าหางย่อมมีพรสวรรค์ที่ความคล่องแคล่วว่องไวนอกจากนี้เขายังฝึกมาทางกฎธาตุลมยิ่งเป็นเรื่องธรรมดาที่เขามีความเร็วสูงอยู่แล้ว นอกจากนี้จิ้งจอกวายุเก้าหางเกิดมาพร้อมกับทักษะสะกดจิตที่ยิ่งใหญ่พลังสะกดของวิญญาณของเขาน่ากลัวมาก  เขาจึงยากจะรับมือได้”

“ไม่เลว, ผู้มีคุณสมบัติคนแรกที่ข้าพบเจอดูเหมือนจะยอดเยี่ยมไม่เบา”  ใบหน้าของลินลี่ย์มีรอยยิ้ม

เจ้าแคว้นบลูเลียนยืนนิ่งอยู่กับที่เหมือนป้อมปราการที่มิอาจทำลายได้ ขณะที่รัสเซลเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงเปลี่ยนตำแหน่งอย่างต่อเนื่องและคอยโจมตีจากแง่มุมต่างๆ

“ผ่านมานานหลายปีแล้ว  แต่เจ้า เจ้าก็ยังขี้ขลาดเอาแต่คอยหนีคอยวนอยู่รอบๆ”  เจ้าแคว้นบลูเลียนแค่นเสียงเย็นชา  จากนั้นสายตาเขาค่อยๆ เยือกเย็น  “รัสเซล!  ข้าไม่มีเวลาจะเล่นกับเจ้า”

“ปัง!” ร่างของเจ้าแคว้นบลูเลียนเริ่มเปล่งประกายแสงสีเหลืองเข้มเจิดจ้าทันที

พลังมหาเทพธาตุดิน

“เจ้ายังมีได้ และคิดว่าข้าไม่มีบ้างหรือ?”  รัสเซลหัวเราะเย็นชาเช่นกันและร่างของเขาเริ่มเปล่งรัศมีสีเขียว ในเมื่อเขากล้าท้าทาย รัสเซลย่อมเตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้าเป็นธรรมดา

จากนั้น...

“ชรีคคคค!”เสียงแหลมแสบแก้วหูดังขึ้นจากลำคอของรัสเซลทันที

เงามายารูปสุนัขจิ้งจอกสีน้ำเงินเขียวขนาดใหญ่หลายร้อยเมตรปรากฏอยู่ด้านหลังรัสเซล  จิ้งจอกเก้าหางขนสีน้ำเงินเขียวโยกตัวอย่างนุ่มนวล ทุกคนที่จ้องมองดูมันรู้สึกมึนงงโดยไม่รู้ตัวเทพที่ชมดูโดยมากร่วงหล่นกับพื้น

ทักษะเทพธรรมชาติ- สนามพลังสะกดใจ!

เงากระบี่ใสเล่มหนึ่งพุ่งออกจากปากของรัสเซลพุ่งตรงเข้าหาเจ้าแคว้นบลูเลียนแต่ไกล

เจ้าแคว้นบลูเลียนเมื่อถูกพลังโจมตีใส่ร่างเซไปเล็กน้อย

“โฮกกกก!” เจ้าแคว้นบลูเลียนเปล่งเสียงคำรามด้วยความโกรธทันที

หมีหิมะสูงขนาดพันเมตรปรากฏทันทีตาของมันสีเขียวหยกจ้องมองรัสเซล หมีใช้ฝ่ามือทุบอกตัวเองอย่างแรง “ปัง!”เสียงปะทะรุนแรงและระลอกแรงระเบิดสีเหลืองเข้มระเบิดออกจากอกของหมีกระจายไปทั่วทุกทิศครอบคลุมพื้นที่หลายกิโลเมตรทันทีรวมทั้งรัสเซลย่อมตกอยู่ในพื้นที่นี้เป็นธรรมดา

ทักษะเทพธรรมชาติ– ถล่มโลกา!

ขณะเดียวกัน

คลื่นกระบี่ใสที่เข้ามาในตัวเจ้าแคว้นบลูเลียนแต่ร่างเจ้าแคว้นบลูเลียนแค่สั่นสะท้าน ดูเหมือนว่าไม่มีผลอะไรมากต่อเขา

“บัดซบ, พลังป้องกันวิญญาณของเจ้าผู้นี้แข็งแกร่งมากขนาดนั้นได้ยังไง? พลังโจมตีสุดกำลังของข้ามีผลจำกัดต่อเขาได้แค่นั้นยังไงกัน?”  รัสเซลสบถกับตัวเองด้วยความโกรธ

“ฮ่าฮ่า...” เจ้าแคว้นบลูเลียนบุกเข้าหารัสเซล

“แย่แล้ว” หน้าของรัสเซลเปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่าเขาสามารถรู้สึกได้ว่าพื้นที่โดยรอบเปลี่ยนไประลอกคลื่นพลังดูเหมือนจะผุดขึ้นเป็นชั้นที่แผ่ออกมารอบตัวเขาและสร้างเป็นสนามพลังโน้มถ่วงเฉพาะแบบที่มีผลรอบตัวเขา

รัสเซลรู้ว่าสถานการณ์แย่  แต่...สายไปเสียแล้ว

“ฮ่าฮ่า...” เสียงหัวเราะบ้าคลั่งดังขึ้นขณะที่เจ้าแคว้นบลูเลียนใช้ไม้ตายโจมตีที่ทรงพลังที่สุดของเขาร่วมกับการปลดปล่อยทักษะเทพธรรมชาติ

หมัดคู่ขนาดมหึมาแหวกผ่านท้องฟ้าหมือนกับเขามังกรคู่ทำให้มิติปรากฏเป็นรูปวังวนในขณะที่มิติพังทลาย

“แย่แล้ว” รัสเซลรีบถอยอย่างแตกตื่น แต่ภายในสนามพลังทักษะเทพธรรมชาติ ความเร็วของเขาด้อยกว่าคู่ต่อสู้มากนัก ทั้งหมดที่เขาสามารถทำได้คือคำรามด้วยความโกรธและกระแทกดาบปะทะอย่างหักโหม

“บึ้ม!”  เจ้าแคว้นบลูเลีนคำรามส่งเสียงโกรธเกรี้ยว

หมัดคู่ฉีกผ่านท้องฟ้าระเบิดพลังออกในทันที

“ปัง!”  ดาบโค้งแตกหักทีละนิ้วๆและร่างรัสเซลเริ่มสั่นสะท้าน

“เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร...ข้าจบสิ้นแล้ว”  รัสเซลรู้สึกแต่เพียงว่าเขาไร้พลัง

ทันใดนั้นออมบาราเฟลเจ้าแคว้นบลูเลียนจ้องมองข้างหน้าอย่างงงงวย  “เขา...ไปไหนแล้ว?”

รัสเซลผู้ต่อสู้กับท่านเจ้าแคว้นบลูเลียนอย่างดุเดือดเมื่อครู่นี้หายไปในอากาศเบาบาง

“เขาหายไปไหน? เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?”

“เป็นไปได้ว่าเจ้าแคว้นบลูเลียนระเบิดรัสเซลจนหายไปไม่เหลืออะไร?”

เทพผู้ชมดูเป็นล้านจ้องมองตะลึง  พวกเขามองเห็นรัสเซลหายไปในอากาศจริงๆ

“ท่านเจ้าแคว้น?”  ชายชราชุดดำบินเข้ามาหาทันที  และมองดูเจ้าแคว้นบลูเลียน

ออมบาราเฟลเจ้าแคว้นบลูเลียนหันไปมองดูจุดที่ลินลี่ย์อยู่  เพียงแต่ลินลี่ย์และอีกสองคนหายไปแล้ว  “เป็นมหาเทพเข้ามาแทรกแซงจริงๆ”

ตอนนี้เจ้าแคว้นบลูเลียนค่อยรู้สึกว่ามีร่างเลือนรางพุ่งผ่านไปก่อนที่เขาจะทันรู้ตัวรัสเซลก็หายไปแล้ว

“ทำไมมหาเทพถึงช่วยรัสเซล?”  เจ้าแคว้นบลูเลียนสงสัยแต่จากนั้นเขาชำเลืองมองชายชราชุดดำ “เอาล่ะ, การต่อสู้ครั้งนี้จบแล้ว ประกาศผลได้”

ดังนั้นเจ้าแคว้นบลูเลียนนำกองกำลังของเขาออกไปอย่างยิ่งใหญ่

เจ้าแคว้นบลูเลียนเป็นผู้ชนะศึกนี้

ห่างออกไปล้านกิโลเมตรเหนือทุ่งหญ้า

“ปัง” แค่เพียงโยนตามปกติลินลี่ย์ส่งร่างรัสเซลร่วงลงพื้นหญ้าอย่างหนักหน่วง

ล้านกิโลเมตร  ด้วยความเร็วของมหาเทพเต็มกำลังไม่ถึงวินาทีก็เดินทางมาได้ไกลขนาดนี้

รัสเซลรู้สึกแต่เพียงว่าร่างกายสั่น  สิ่งที่เขาเห็นต่อมาก็คือรอบตัวเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงไม่มีเหล่าเทพผู้ตามชมดูใกล้ๆ ไม่มีเจ้าแคว้นบลูเลียน ผู้ที่เขาต่อสู้ด้วย  รอบๆ พื้นที่มีแต่ความว่างเปล่า  ที่อยู่ต่อหน้าเขาก็คือลินลี่ย์ บีบีและบู

“ขอบคุณ, มหาเทพ!”  รัสเซลคุกเข่าต่อหน้าลินลี่ย์ทันที

“เฮ้..เจ้ารู้ได้ยังไงว่าพี่ใหญ่ข้าเป็นมหาเทพ?”  บีบีหัวเราะสงสัย

รัสเซลพูดด้วยความเคารพ  “เมื่อครู่นี้ตอนข้าอยู่ในสถานการณ์คับขัน  คนอื่นมองดูอยู่ห่างๆแม้แต่พารากอนก็คงไม่สามารถป้องกันยอดฝีมือระดับผู้บัญชาการได้จากแต่ไกล! มีแต่มหาเทพที่สามารถทำเช่นนี้ได้!” มหาเทพสามารถใช้ความคิดฆ่ายอดฝีมือระดับผู้บัญชาการได้แม้จะอยู่ห่างไปเป็นล้านกิโลเมตรซึ่งไม่ต่างจากห่างไม่กี่กิโลเมตรเลย

อย่างไรก็ตามปกติแล้วพวกเขาไม่สามารถทำเช่นนั้นกับพารากอน

เมื่อครู่นี้ลินลี่ย์เพียงแต่ส่งพลังปณิธานปล่อยพลังมหาเทพออกไปช่วยรัสเซลเล็กน้อย  และจากนั้นใช้พลังรวบตัวรัสเซลจากนั้นพาเขาบีบีและบูมาที่นี่ทันที

“รัสเซล, เจ้ารู้ไหมว่ามีความผิดพลาดอะไรในการต่อสู้นั้น?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

รัสเซลพยักหน้าทันทีมีแววมึนงงสงสสัยผุดขึ้นในดวงตาของเขา “เป็นเรื่องแปลกจริงๆ ข้าเตรียมตัวในการต่อสู้นี้มาเป็นอย่างดี ต่อให้ข้าแพ้ ข้าก็คงไม่ตาย แต่...ข้าพบว่าทักษะเทพธรรมชาติของข้าเมื่อผสานกับพลังโจมตีวิญญาณที่ทรงพลังที่สุดก็ยังไม่มีผลมากต่อเขา  นี่เป็นเรื่องเหลือเชื่อ”

“นี่เป็นเพราะสมบัติมหาเทพประเภทปกป้องวิญญาณ”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

“ท่านมหาเทพ, เขาไม่ใช่ทูต”  บูที่อยู่ใกล้ๆ พูดด้วยความสงสัย

“ถูกแล้ว, เขาไม่ใช่ทูต”  รัสเซลรีบพูดเช่นกัน  “ข้าตรวจสอบเรื่องนี้มานานแล้ว  นอกจากนี้ด้วยนิสัยที่หยิ่งยโสของออมบาราเฟล  ถ้าเขากลายเป็นทูตมหาเทพ  เขาจะต้องประกาศออกไปแน่นอน  เขาไม่สามารถปิดบังเอาไว้ได้นานแน่”

“เจ้าคิดว่าสำนึกเทพของข้าจะผิดพลาดอย่างนั้นหรือ?”  ลินลี่ย์พูดอย่างเยือกเย็น

รัสเซลกับบูไม่กล้าเถียงต่อไปทันที

“นั่นหมายความว่าข้าไม่มีทางเอาชนะเขาได้ไม่ใช่หรือ?”  รัสเซลได้ฝืนหัวเราะ

ลินลี่ย์พูดและหัวเราะตามปกติ  “รัสเซลข้าจะทดสอบเจ้า ถ้าเจ้าจะเข้าร่วมมีโอกาสตายเกือบ 90%  แต่ถ้าเจ้ายอมรับเจ้าจะกลายเป็นหนึ่งในทูตของข้า ถ้าเจ้ายินดี...อย่างนั้นจงตอบรับและก่อนจะเข้าทดสอบ ข้าจะมอบสมบัติมหาเทพให้ตามที่เจ้าเลือก”

รัสเซลตาเป็นประกาย

สำหรับยอดฝีมือระดับอสูรเจ็ดดาวสมบัติมหาเทพชิ้นหนึ่งนับเป็นของล่อใจมาก

“ข้าขอบังอาจถามมหาเทพ เป็นการทดสอบอะไร?”  รัสเซลรีบถาม

“นั่นคือสงครามมหาพิภพ”ลินลี่ย์เริ่มพูดถึงรายละเอียดเกี่ยวกับรายละเอียดนี้ทันที  แม้ว่าเขาจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับ ‘ชัยชนะต่อเนื่องสิบครั้ง’ เขาก็ยังให้คำอธิบายเต็มที่ว่าสงครามมหาพิภพอันตรายมากมายแค่ไหน  “ทุกคนจะได้พลังมหาเทพ  เมื่อเข้าไปแล้วเจ้าจะตกอยู่ในอันตรายใหญ่เจ้าสามารถเลือกยกเลิกโอกาสนี้ก็ได้”

รัสเซลลังเลชั่วครู่จากนั้นหัวเราะ  “ท่านมหาเทพ!  ข้ายอมรับ!  ข้าเชี่ยวชาญด้านความเร็วด้วยทักษะเทพธรรมชาติของข้า พลังวิญญาณของข้ายังคงแข็งแกร่งมาก  ถ้าข้าได้รับเกราะป้องกันพลังโจมตีภายนอก ข้าคิดว่าพลังของข้าจะเพิ่มขึ้นมีโอกาสรอดอย่างน้อย 30%   ข้ายินดีจะเสี่ยงเดิมพันถ้าข้าล้มเหลว อย่างมากข้าก็แค่สูญเสียร่างแยกที่ทรงพลังที่สุด  แต่ถ้าข้าชนะ...”

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

ในการเลือกทูตเขาต้องเลือกคนที่เก่งในแง่พลังโจมตีวิญญาณหรือไม่ก็พลังโจมตีวัตถุวิธีนั้นเมื่อมอบสมบัติมหาเทพให้พวกเขาเขาสามารถชดเชยการขาดแคลนและเพิ่มโอกาสอยู่รอดให้พวกเขา

“อย่างนั้นข้าจะมอบสมบัติมหาเทพประเภทป้องกันพลังโจมตีวัตถุให้เจ้า”  ลินลี่ย์โบกมือของเขา  และชุดเกราะมหาเทพปรากฏทันที

ตาของรัสเซลเริ่มเป็นประกายร้อนแรง

“ขอบคุณมหาเทพ!”  รัสเซลคุกเข่ารับสมบัติมหาเทพทันที

“ดีล่ะ ออกเดินทางกันต่อเลย ไปค้นหาทูตคนต่อไป”ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

“คนต่อไป?” รัสเซลตกใจ

“เวลานี้เรากำลังเตรียมหาทูตให้ได้หกคน  เจ้าเพิ่งเป็นคนแรก”  บีบีแค่นเสียง

กลุ่มของลินลี่ย์ทำแบบนี้เหมือนกับเป็นคณะนักท่องเที่ยวขณะเลือกรับผู้มีคุณสมบัติ เมื่อเดินทางผ่านโลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์แล้ว  พวกเขาเดินทางต่อไปที่โลกธาตุน้ำศักดิ์สิทธิ์และจากนั้นต่อไปที่โลกธาตุดินศักดิ์สิทธิ์

เวลาผ่านไปอย่างช้า

“ข้าขอมอบสมบัติมหาเทพประเภทปกป้องวิญญาณให้เจ้า  เจ้าจะกลายเป็นทูตคนที่สองภายใต้การดูแลของข้า!” ลินลี่ย์ดึงสมบัติมหาเทพรูปต่างหูออกมาขณะที่กล่าว

“ขอบคุณท่านมหาเทพ!”

บุรุษศีรษะโล้นที่ทั้งตัวเหมือนสร้างจากศิลาสีฟ้าคุกเข่า

“ข้าจะมอบสมบัติมหาเทพประเภทป้องกันพลังโจมตีวัตถุแก่เจ้า เจ้าจะกลายเป็นทูตคนที่สามภายใต้บังคับบัญชาของข้า!”  ลินลี่ย์ดึงชุดเกราะมหาเทพออกมาอีกชุด

“ขอบคุณมหาเทพ!”

สตรีผมหยกผู้มีเกล็ดปลาอยู่บนหน้าผากคุกเข่าขณะกล่าว

ทุกคนที่ลินลี่ย์เลือกตัดสินใจเข้ารับการทดสอบดังนั้นกลุ่มเล็กๆ ของลินลี่ย์จึงเริ่มขยายตัวช้าๆ