ตอนที่ 21-29 นักล่าวายุ

โลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์ทวีปชิงยะ ในท้องฟ้ามีอสูรโลหะรูปกระบี่กำลังเดินทางด้วยความเร็วสูง ด้วยความเร็วเหมือนประกายแสง

ลินลี่ย์กับบีบีนั่งตรงกันข้ามกัน

ข้างๆพวกเขาเป็นบุรุษร่างสูงสองเมตร ผมดำของเขาตั้งชันเหมือนเข็มเหล็กกำลังยืนสำรวม  บุรุษผมดำกล่าวอย่างนอบน้อม  “มหาเทพ!ตามรายงานข่าวกรองกองทัพชิงยะในทวีปชิงยะของเรามีสุดยอดฝีมือที่คู่ควรแก่การพิจารณาของท่านมากกว่าพันคน  เราแค่เลือกตำแหน่ง จากนั้นก็ไปเลือกระบุตัวพวกเขา  แต่ตอนนี้เรา...”

ลินลี่ย์ชำเลืองมองบุรุษผมดำจากนั้นหัวเราะ  “บู!  เจ้ารีบหรือเปล่า?”

“ไม่ ไม่เลย” บุรุษผมดำส่ายศีรษะทันที

โลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์มีเก้าทวีปใหญ่ซึ่งแบ่งตามระดับพลังของเจ็ดมหาเทพ มีมหาสมุทรขนาดใหญ่แต่ถูกควบคุมไว้โดยประมุขมหาเทพธาตุลมซึ่งมีทวีปปกครองเป็นของตนเองอยู่ด้านบนสุด  มหาเทพน้อยคนอื่นมีการควบคุมปกครองคนละทวีปขณะที่มหาเทพกลางควบคุมคนละสองทวีป

ทวีปที่เทเรเซียปกครองชื่อว่าทวีปชิงยะ

ดังนั้นอาณาเขตปกครองของลินลี่ย์ในโลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์จึงเป็นทวีปชิงยะเช่นกัน

ทวีปชิงยะมีกองทัพชิงยะซึ่งเป็นบริวารโดยตรงของมหาเทพชิงยะผู้บัญชาการของกองทัพชิงยะก็คือบูผู้นี้เอง

“มหาเทพผู้นี้เป็นคนที่มีอารมณ์แปลกประหลาด  แต่เขาไม่ใช่คนเลว” บูรำพึงในใจ “แต่ว่ามหาเทพลินลี่ย์ทรงพลังขนาดไหนกันแน่?  ทำไมดูจากการสนทนากันระหว่างลอร์ดลินลี่ย์กับประมุขมหาเทพธาตุลมดิยาข้าเหมือนกับจะรู้สึกว่าท่านดิยาจะค่อนข้างเกรงใจลอร์ดลินลี่ย์?ทำไมเขาถึงพูดแสดงความยินดีกับเขา?”

“คนหนึ่งเป็นประมุขมหาเทพขณะที่อีกคนหนึ่งเป็นมหาเทพ แต่ดูเหมือนว่าสถานะจะกลับกัน” บูเต็มไปด้วยความสับสน

เมื่อมาถึงโลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์ลินลี่ย์ไปตามหาประมุขมหาเทพธาตุลมดิยาก่อนเป็นธรรมดา

ดิยาเมื่อเห็นว่าลินลี่ย์มาเยี่ยมเขาโดยตรงก็ตกใจกลัวจนสีหน้าเปลี่ยน

ดิยายังจำได้ชัดถึงภาพที่ลินลี่ย์ใช้กระบี่ทำร้ายประมุขมหาเทพสายฟ้าได้อย่างง่ายดายทั้งกำจัดร่างแยกมหาเทพธาตุดินของเขา และสร้างความหวาดกลัวให้กับเขาจนเผ่นหนีไม่เหลียวหลัง  ด้วยพลังของลินลี่ย์เป็นเรื่องง่ายที่เขาจะกำจัดประมุขมหาเทพธาตุลมดิยาได้

สิ่งที่แย่ที่สุดก็คือลินลี่ย์กับดิยาไม่มีมิตรไมตรีที่ดีต่อกันมีแต่ความเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน เมื่อเห็นลินลี่ย์มาถึง ดิยาย่อมตกใจกลัวเป็นธรรมดา

อย่างไรก็ตามลินลี่ย์ไม่ได้โจมตีแต่กลับพูดคุยเรื่องดินแดนปกครองกับเขาแทน

ดิยาเสนอมอบดินแดนที่เขาปกครองให้ลินลี่ย์  แต่ลินลี่ย์ปฏิเสธ

จากนั้นดิยาพาลินลี่ย์ไปหาผู้บัญชาการกองทัพชิงยะด้วยตนเอง  อย่างไรก็ตามบูให้ความสนใจกับทัศนคติและท่าทางการพูดของทั้งสองขณะที่พวกเขาพูดคุยกันเขาถึงกับมึนงงทันที

นอกจากนี้ขณะพูดคุยกับลินลี่ย์ดิยาวางตัวเองเหมือนอยู่ในระดับที่ต่ำกว่า

“บู!  ไม่ต้องรีบร้อนตอนนี้เราไปเขตบลูเลียนก่อน” ลินลี่ย์พูดและหัวเราะอย่างเยือกเย็น

“มหาเทพ, ท่านตั้งใจจะ...?”  ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของบู

บีบีที่อยู่ใกล้แค่นเสียง “พี่ใหญ่ของข้าตั้งใจจะไปเขตบลูเลียนเพื่อดูการท้าทายนั้น! เจ้าต้องเข้าใจนะว่าการท้าทายเหลือเพียงอีกหนึ่งเดือนจากนี้  พี่ใหญ่ข้าไม่รีบดังนั้นเราแค่ใช้อสูรโลหะบินไปที่นั่นช้าๆ เราจะไปถึงเขตบลูเลียนได้ทันเวลา”

ด้วยความเร็วในการเดินทางของมหาเทพ  พวกเขาสามารถไปถึงเขตบลูเลียนในเวลาราวๆชั่วโมงหนึ่ง

อย่างไรก็ตามลินลี่ย์เลือกใช้วิธีโดยสารอสูรโลหะและเที่ยวไปช้าๆ

ถึงจะเรียกว่าความเร็วในการบินสบายๆแต่ว่าสบายสำหรับมหาเทพ สำหรับเทพชั้นสูงธรรมดาอสูรโดยสารของพวกเขาบินด้วยความเร็วที่น่ากลัว

“พวกมหาเทพมีเวลาเป็นของตัวเองมากมายจริงๆ”  บูรำพึงในใจ

“พี่ใหญ่,ท่านตั้งใจจะใช้เวลาในการหาทูตของท่านนานเท่าใด?” บีบีส่งสำนึกเทพถาม “เป็นเวลาหลายปีแล้วตั้งแต่เราออกเดินทาง ครั้งนี้เราต้องใช้เวลาเดินทางนานขึ้นอีกเล็กน้อย”

แม้ว่าพวกเขาจะค้นหาทูตเป็นทางการ  แต่ความจริงพวกเขายังคงพักผ่อนไปด้วย

“ไม่ต้องรีบ โลกธาตุศักดิ์สิทธิ์มีขนาดใหญ่โต..เราทั้งหมดจำเป็นต้องค้นหาทูตให้เสร็จสิ้นก่อนสงครามมหาพิภพจะเริ่ม”  ลินลี่ย์พูดพลางหัวเราะ

“ความจริงเป็นเรื่องดีถ้าเราทำได้เสร็จสิ้นหลังจากสงครามมหาพิภพเริ่ม  ที่สำคัญในช่วงสงครามมหาพิภพ ยอดฝีมือระดับผู้บัญชาการยังสามารถเข้าไปได้”  บีบีแค่นเสียง

ผู้บัญชาการกองทัพชิงยะบูกระพริบตาขณะที่เขาฟัง

พิภพลมศักดิ์สิทธิ์ทวีปชิงยะ แคว้นบลูเลี่ยน

“ท่านมหาเทพ, วันนี้เป็นวันท้าสู้ นักล่าวายุเจ็ดดาวรัสเซลจะท้าสู้ลอร์ดแคว้นบลูเลียนออมบาราเฟล  นักล่าวายุเจ็ดดาวรัสเซลผู้นี้มีชื่อเสียงมากในพิภพลมศักดิ์สิทธิ์  และเป็นตำนานในแง่ความเร็วและเล่ห์เหลี่ยม  แต่แน่นอนพลังของเขาก็มากเช่นกัน”  บูรายงานผ่านสำนึกเทพด้วยความเคารพ

ขณะนี้เองลินลี่ย์และบีบีกำลังเดินเคียงไหล่ขึ้นเขา  ขณะที่บูเดินติดตามอยู่ด้านหลัง

“รัสเซล...”

ลินลี่ย์ยังจำผลึกบันทึกที่เครือข่ายหน่วยข่าวกรองของบูนำมารายงาน พวกเขาได้รายงานยอดฝีมือของทวีปชิงยะมากกว่าพันคนแต่ละคนมีพลังอย่างน้อยคือนักล่าวายุเจ็ดดาว และแต่ละคนมีสุดยอดไม้ตายเป็นของตนเอง

“นักล่าวายุเป็นสถานะในโลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์

นี่เหมือนกับสถานะของอสูรในแดนนรก

นักล่าวายุเจ็ดดาวเทียบเท่ากับอสูรเจ็ดดาว

“การต่อสู้วันนี้ลึกเข้าไปในหุบเขา  มีคนมากมายที่เดินทางมาดู”  บูส่งสำนึกเทพบอก

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

มีร่างหลายร่างบินผ่านพวกเขาไปในอากาศ แม้แต่ถนนบนภูเขานี้จะมีคนสัญจรมากอยู่แล้ว เพียงแต่พวกเทพทั้งหมดจะก้าวเดินด้วยความเร็วอย่างสง่างามแค่เพียงไม่กี่ก้าวก็เดินไปพันกิโลเมตร  แม้ว่ากลุ่มของลินลี่ย์สามคนไม่ต้องการทำให้คนธรรมดาประหลาดใจ  พวกเขาก็ยังเดินก้าวละหลายสิบกิโลเมตร

“เอ่? บู เว้นแต่ใครบางคนเปลี่ยนตัวเข้ามาท้าทายแทนรัสเซล  ข้าคิดว่าเขาอยู่ด้านหลังเรา”  ลินลี่ย์พูดและหัวเราะอย่างเยือกเย็น

“โอว?” บูค่อนข้างประหลาดใจ

ในฐานะมหาเทพสำนึกเทพของลินลี่ย์แม่นยำขนาดไหน? เขาสามารถตรวจพบว่าคนผู้หนึ่งกำลังบินไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว  ลินลี่ย์ชำเลืองมองรัสเซลด้วยความสงสัย

รัสเซลเป็นบุรุษหนุ่มรูปงามพอจะทำให้สาวทุกคนหลงรักเขาได้  เขามีลักษณะดูค่อนข้างอ่อนแอและเขามีรอยยิ้มที่สามารถทำให้แม้แต่เทพก็ยังหลงใหลอาจกล่าวได้ว่าถ้ารัสเซลเป็นสตรี เขาอาจทำให้ชาวเทพนับไม่ถ้วนต้องคลั่งไคล้เขา  แต่น่าเสียดาย เขาเป็นบุรุษ

แม้ว่าเขาจะดูนุ่มนวลคล้ายสตรีทำให้หลายคนต่างจากเขา  เสน่ห์ธรรมชาติของเขาทำให้หลายๆคนรู้สึกเมตตาเขาทันทีเมื่อได้เห็นเขา

“เป็นเวลาหลายปีแล้ว  เนื่องจากพลังปัจจุบันของข้าสามารถท้าสู้กับออมบาราเฟลได้ในตอนนี้”  รัสเซลบินข้ามป่าเขาขณะรำพึงกับตนเอง  “ไม่ว่ายังไง หลังจากข้าฝึกถึงระดับนี้แล้วเป็นไปไม่ได้ที่ข้าจะก้าวหน้าได้อีกต่อไป ข้าไม่อยากจะรออีกต่อไปแล้ว”

มีคนค่อนข้างมากในป่าภูเขานี้

ขณะที่บินเข้ามาสายตารัสเซลเพ่งมองทันที จากนั้นหรี่ตามอง

“นั่นคือ...” รัสเซลตกใจ  “บีบี?และพารากอนลินลี่ย์?”

รัสเซลกวาดสายมองคนทั้งสอง  เขาไม่รู้จักผู้บัญชาการบูแห่งกองทัพชิงยะมีแต่ลินลี่ย์และบีบีเท่านั้น  บูในฐานะผู้บัญชาการยากนักจะปรากฏหน้า มีตำนานมากมายเกี่ยวกับเขาในพิภพลมศักดิ์สิทธิ์  แต่น้อยคนนักที่จะได้พบกับเขา!

สำหรับลินลี่ย์และบีบีช่วงลินลี่ย์เอาชนะแม็กนัสได้ในสงครามมหาพิภพทำให้ชื่อเสียงของเขาแพร่กระจายไป  มีคนอยู่มากที่บันทึกภาพการต่อสู้นั้นลงในผลึกบันทึกและแม้แต่บีบีก็ถูกบันทึกไว้คู่กับลินลี่ย์ด้วย

เป็นธรรมดาที่ข้อมูลเกี่ยวกับลินลี่ย์และบีบีจะแพร่กระจายไปยังพิภพต่างๆ

นักสู้ระดับอสูรเจ็ดดาวหรือสูงกว่านั้นทุกคนจะรู้เรื่องเขาตราบเท่าที่พวกเขาไม่ได้ปลีกสันโดษจนไม่รู้เรื่องโลกภายนอก

“ควั่บ!”  ร่างของรัสเซลกระพริบวาบขณะบินเข้าไปหากลุ่มของลินลี่ย์ทั้งสาม

“เอ๊ะ?” ลินลี่ย์อดหันไปมองดูรัสเซลไม่ได้

รัสเซลผู้นี้หัวเราะเต็มที่และเขากางสนามพลังเทพกันคนอื่นจากภายนอก  เขาพูดด้วยความเคารพ “คารวะท่านลินลี่ย์”

“หือ...” ลินลี่ย์ตะลึง

“เจ้ารู้จักพี่ใหญ่ข้าด้วยหรือ?”  บีบีค่อนข้างประหลาดใจเช่นกัน

รัสเซลหัวเราะ  “ในอดีต เมื่อท่านลินลี่ย์สู้กับแม็กนัสและขับแม็กนัสเข้าไปในมิติปั่นป่วนการต่อสู้ครั้งนั้นได้ถูกบันทึกไว้ ผลึกบันทึกมีการเผยแพร่ไปไกลและสหายข้าบางคนและข้าก็ได้ดูผลึกบันทึกเหล่านั้น และตั้งแต่วันนั้นข้าจำลักษณะของท่านลินลี่ย์ได้ ข้ายังจำบีบีสหายสนิทของท่านลินลี่ย์ได้เช่นกัน”

ลินลี่ย์และบีบีมองหน้ากันเอง

“ข้ามองข้ามตรงนั้นไปจริงๆ”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างจนใจขณะที่เขาเปลี่ยนรูปร่างลักษณะ

หลังจากกลายเป็นมหาเทพแล้วลินลี่ย์ระมัดระวังมากขึ้นในทั่วจักรวาลมีแต่เพียงประมุขมหาเทพสี่วิถีที่ทำให้เขากังวลได้ เขามาถึงโลกธาตุลมศักดิ์สิทธิ์ตั้งใจว่าจะมาท่องเที่ยว ดังนั้นเขาจึงไม่คิดให้ถ้วนถี่  ถึงตอนนี้เขาจึงตระหนักได้ว่ามีปัญหาที่นี่

“ท่านลินลี่ย์, ท่านเก็บรั้งพลังได้อย่างสมบูรณ์แบบ  หลังจากท่านเปลี่ยนลักษณะคนอื่นไม่สามารถจำท่านได้แล้ว” รัสเซลหัวเราะทันที

“เจ้าสามารถจำข้าได้แค่จากลักษณะเท่านั้นหรือ?”  ลินลี่ย์ถามด้วยความสงสัย

“ลักษณะหน้าตาเป็นส่วนหนึ่งส่วนที่สองก็คือความจริงว่ากลิ่นอายของท่านเก็บรั้งไว้ได้อย่างสมบูรณ์เพราะข้าไม่สามารถรู้สึกได้..ก็หมายความว่าพลังของผู้นี้เหนือล้ำข้ามากมายนัก” รัสเซลหัวเราะ “ทำไมคนที่มีพลังระดับนี้จะต้องเบื่อหน่ายถึงกับแอบอ้างเป็นคนอื่นด้วยเล่า? นั่นคือเหตุผลที่ข้าแน่ใจว่าคนที่อยู่ต่อหน้าข้าต้องเป็นท่านลินลี่ย์แน่นอน”

ลินลี่ย์อดหัวเราะไม่ได้  “เจ้าเป็นคนละเอียดรอบคอบดีจริง”

“ฉลาดมาก อย่างไรก็ตาม วันนี้เจ้าจะเป็นท้าทายลอร์ดแคว้นบลูเลียนใช่ไหม?”  บีบีหัวเราะเบาๆ “เด็กน้อย! เจ้ามั่นใจว่าจะเอาชนะได้ไหม?”

“ไม่เลย อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่มีทางเอาชนะข้าได้ง่ายเหมือนกัน”  รัสเซลหัวเราะอย่างใจเย็น

ลินลี่ย์และบีบีเดินทางออกไปที่หุบเขาลึกพร้อมกับรัสเซลบูที่อยู่ด้านข้างลอบหัวเราะ “รัสเซลเพียงแต่รู้ว่าลอร์ดลินลี่ย์เป็นพารากอน  แต่เขาหารู้ไม่ว่า....ลอร์ดลินลี่ย์ตอนนี้เป็นมหาเทพแล้ว! ถ้าเขารู้มีหรือที่เขาจะทำท่าทีปกติได้”

บูเปลี่ยนลักษณะของเขานานแล้วเพียงแต่คนที่คุ้นเคยกับบูจึงจะจำเขาได้

นอกจากนี้ในฐานะผู้บัญชาการกองทัพชิงยะบูไม่ค่อยปรากฏตัวเองจึงมีน้อยคนมากที่รู้จักเขา

ลึกเข้าไปในหุบเขากว้างใหญ่ในเทือกเขามีผู้ชมหนาแน่นมากกว่าล้านคน ทุกคนพูดคุยเงียบๆ ขณะที่ทหารหลายคนเป็นทหารประจำการ

กลุ่มของลินลี่ย์สี่คนเข้าปะปนมาอยู่ข้างหน้าฝูงชน

ชายชราชุดดำคนสอดแนมของรัสเซลมาจากที่ไกล  เขาอดตื่นเต้นอย่างช่วยไม่ได้ขณะที่เขาเข้ามาทักทาย  “ท่านรัสเซลเจ้าแคว้นมาถึงแล้วและกำลังรอท่าน”

“ฮึ่ม, เขามาได้เร็วมาก  อย่างไรก็ตาม หลังจากวันนี้ไปตำแหน่งเจ้าแคว้นบลูเลียนจะตกเป็นของข้า” รัสเซลหัวเราะเย็นชาและมองดูกลุ่มของลินลี่ย์  เขาส่งสำนึกเทพคุย  “ท่านลินลี่ย์ ตอนนี้อภัยให้ข้าด้วย ข้าจะออกไปสู้กับออมบาราเฟล”

“เราจะดูอยู่ที่นี่”  บีบีหัวเราะ

รัสเซลบินขึ้นไปในท้องฟ้าเข้าไปยังพื้นที่ใจกลางที่ว่างเปล่า

ดวงตาของบุรุษรูปงามของรัสเซลเต็มไปด้วยความเยือกเย็นคมกล้าเหมือนมีด เขากวาดสายตามองพื้นที่จากนั้นหัวเราะเย็นชา ก่อนจะเงียบลง

“รัสเซล!”

“เป็นรัสเซล!”

พวกเทพที่มาชมดูมีมากกว่าล้านคนตื่นเต้นทันที  คลื่นเสียงฮือฮาดังขึ้น

“ทุกคน!” เสียงชัดเจนเสียงหนึ่งดังขึ้นกึกก้องอยู่ในหุบเขา  ทันใดนั้นผู้ชมทุกคนพากันเงียบเสียง

คนพูดเป็นชายชราชุดดำที่ออกมาต้อนรับรัสเซล ชายชราชุดดำลอยตัวนิ่งอยู่ในกลางอากาศกล่าวด้วยน้ำเสียงแจ่มชัด “การต่อสู้นี้เป็นการสู้ระหว่างนักล่าวายุเจ็ดดาวรัสเซลและท่านเจ้าแคว้นของเรา  รัสเซลปรากฏตัวแล้วจากนี้ไปขอให้เราต้อนรับท่านเจ้าแคว้น ลอร์ดออมบาราเฟล!”

ทันใดนั้น....

กลุ่มทหารที่อยู่ไกลๆแยกแถวทันทีมองดูคล้ายระเบียงมนุษย์ บุรุษร่างกำยำสูงสามเมตรในชุดขนสัตว์สีฟ้าเดินเข้ามาทีละก้าว  หน้าของคนผู้น้เต็มไปด้วยขนเหมือนกันและตามของเขาแวววาวมีสีเขียวดูน่ากลัว

เจ้าแคว้นบลูเลียน...ออมบาราเฟล!”

ขณะนี้เองเจ้าแคว้นบลูเลียนที่ดูเหมือนอสูรจ้องมองรัสเซล

การต่อสู้กำลงจะเริ่มขึ้น!

“พี่ใหญ่, ท่านคิดว่าใครจะชนะ?”  บีบีมองดูการต่อสู้และส่งสำนึกเทพถามลินลี่ย์

“เจ้าคิดว่าข้ารอบรู้ไปทั้งหมดจริงๆ หรือ?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น  “แค่ดูต่อไปนอกจากความท้าทายที่ข้าทำด้วยตัวเองครั้งนั้นหลังจากผ่านการต่อสู้ร้อยศึกครั้งนั้น ข้าไม่เคยเห็นใครท้าทายตำแหน่งเจ้าแคว้นหรือเจ้าปกครองเขตอีกเลย”