ตอนที่ 21-26 มูลค่าสูงล้ำ!

ยุ่งยาก?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ลินลี่ย์อดหงุดหงิดมิได้ แต่เขาไม่พูดอะไรออกมา แต่มองออกุสตารอฟังเขาพูด

“ลินลี่ย์, ข้าบอกความจริงกับเจ้าก็ได้ ต่อให้หนึ่งในประมุขมหาเทพมาขอให้ข้าปล่อยเทวทูตสิบสองปีกตนหนึ่ง  ก็ยังจะเป็นเรื่องยากอยู่ดี”  ออกุสตาพูดอย่างจริงจัง “เจ้าควรจะรู้ว่าข้าเคยให้ลอร์ดโอล็อฟยืมกองทัพเทวทูตสิบสองปีกมาก่อน  แต่นั่นก็แค่การยืม  เทวทูตสิบสองปีกยังคงเป็นของข้า”

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

เขาได้ยินมากจากประมุขมหาเทพวิถีมรณะว่าออกุสตาคงไม่ยินดีปล่อยเทวทูตสิบสองปีก  ต่อให้ประมุขมหาเทพวิถีมรณะมาขอด้วยตัวนางเองก็ตาม จากตรงนี้ทุกคนพอจะนึกออกว่าการคืนอิสรภาพให้กับเทวทูตสิบสองปีกนั้นยากมากเพียงไหน

“ไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการช่วยเจ้า  เพียงแต่...” ออกุสตาหัวเราะจากนั้นส่ายศีรษะ  “ขอโทษที..”

ลินลี่ย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ออกุสตา ก็แค่เทวทูตสิบสองปีกตนเดียว!”  ลินลี่ย์พูดหนักแน่น  “ถ้าท่านมีความลำบากใจอะไร ขอให้บอกข้า”

ออกุสตาส่ายศีรษะหัวเราะ  “ปัญหานี้เป็นความลับบางอย่างที่ข้าไม่ต้องการเปิดเผยต่อสาธารณะ  ข้าบอกเจ้าได้อย่างนี้ว่า ..มูลค่าของการปล่อยเทวทูตสิบสองปีกให้เป็นอิสระก็คือ.. เอ่อ..ตั้งแต่จักรวาลก่อกำเนิดขึ้นมาและตั้งแต่ข้ากลายเป็นประมุขมหาเทพแห่งแสง  ข้าไม่เคยปล่อยเทวทูตแม้แต่ตนเดียว  จากตรงนี้ เจ้าน่าจะคิดได้ว่าความลับนี้ซับซ้อนมากเพียงไหน”

“ไม่มีอะไรที่ทำได้จริงๆ หรือ?”  ลินลี่ย์ค่อนข้างกระวนกระวาย

“มี, เพียงแต่ยากเกินไป และราคาก็สูงล้ำ  ข้าไม่ต้องการจะทำเช่นนี้”  ออกุสตาส่ายศีรษะและหัวเราะ

ลินลี่ย์ไม่อาจสงบใจได้อีกต่อไป

เขาเข้าใจว่าออกุสตาบางทีอาจพูดความจริง

“ออกุสตา” ประมุขมหาเทพวิถีชะตาที่อยู่ใกล้ๆ หัวเราะ “ข้าสามารถบอกได้ว่าลินลี่ย์มาถึงที่นี่เป็นการส่วนตัวก็หมายความว่าเขาใส่ใจเทวทูตสิบสองปีกนั้นอย่างลึกซึ้ง  มิฉะนั้นเขาคงไม่มาเป็นการส่วนตัวมาหาหนทางช่วยลินลี่ย์สักหน่อยเถอะ ถ้าราคาสูงก็ให้ลินลี่ย์ชดเชยให้เจ้า”

“ถูกแล้วข้ายินดีจะชดเชยให้กับความสูญเสียของท่าน” ลินลี่ย์กัดฟัน ไม่มีอะไรอื่นที่เขาสามารถพูดได้

บางทีลินลี่ย์อาจจะถูกเอาเปรียบ  แต่ลินลี่ย์ไม่มีทางเลือกอื่น

ฆ่าออกุสตา?

เขาไม่ทรงพลังมากพอและประมุขมหาเทพวิถีชะตาโอล็อฟก็อยู่ข้างหน้า

ฮ่าฮ่า,ชดเชยให้หรือ?“  ออกุสตาจิบเหล้า  จากนั้นแค่นเสียง ”ลินลี่ย์,เจ้าไม่รู้หรอกว่ามูลค่าที่ทำให้ข้าต้องปล่อยเทวทูตสิบสองปีกนั้นสูงมากเพียงไหน! ข้าบอกกับเจ้าก็ได้มูลค่าของการฟื้นฟูอิสรภาพสำหรับเทวทูตสิบสองปีกนั้นสูงสำหรับข้า  มันเป็นเรื่องเจ็บปวดพอๆกับเห็นบุตรและธิดาถูกฆ่า”

ลินลี่ย์รู้สึกตกใจ

พ่อแม่ย่อมใส่ใจบุตรและธิดาอย่างลึกซึ้ง  แม้ว่าออกุสตาจะมีลูกหลายคน แต่เพราะเขาพูดว่าราคามูลค่าที่ต้องสูญเสียไปนั้นยิ่งใหญ่อย่างนี้... ใครๆก็คงคิดได้ว่ามูลค่านั้นสูงส่งน่ากลัวเพียงไหน

“ออกุสตา” โอล็อฟประมุขมหาเทพวิถีชะตาที่อยู่ใกล้ขมวดคิ้ว  “ความสูญเสียและราคาไม่ว่าจะมากขนาดไหนก็ต้องมีข้อจำกัด เจ้าควรจะช่วยลินลี่ย์ถ้าเจ้าสามารถช่วยได้  บอกเขาไปว่าเจ้าต้องการอะไรและข้าคิดว่าเขาจะชดเชยให้เจ้า” โอล็อฟพูดเหมือนเป็นตัวแทนลินลี่ย์

ลินลี่ย์สามารถบอกได้...

ตั้งแต่ประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างเปิดเผยไม้ตายกาลมิติบิดเบือน ทัศนคติของประมุขมหาเทพวิถีชะตาที่มีต่อลินลี่ย์ก้าวหน้าพัฒนามากขึ้น  เวลานี้ เขายังช่วยพูดแทนให้ลินลี่ย์อีกด้วย

“พูดมาเถอะท่านต้องการให้ข้าตกลงอะไรด้วยท่านถึงจะยินยอม?” ลินลี่ย์มองดูออกุสตา

“ลอร์ดโอล็อฟพูดถูกแล้ว  ไม่ว่าราคาสูงอย่างไร ก็ต้องมีข้อจำกัด  แต่ข้อจำกัดนี้ต้องอยู่ในความสามารถที่ข้ารับได้ ถ้าลินลี่ย์เจ้ายินดีจะมอบสมบัติจอมเทพให้กับข้า  ข้าก็ยินดีรับ”  ออกุสตาแค่นเสียง  “แต่ลินลี่ย์เจ้า ยินดีจะมอบให้ข้าไหมเล่า?”

“สมบัติจอมเทพ?”  ลินลี่ย์ตกใจ

มหาเทพทุกคนรู้ว่าสมบัติจอมเทพมีค่าสูงล้ำเพียงไหน

“สมบัติจอมเทพ...ท่านแม่..”  ลินลี่ย์พึมพำอยู่ในใจ

“น่าขัน” มหาเทพวิถีชะตาโอล็อฟขมวดคิ้ว  “ออกุสตา มูลค่าของเทวทูตทั้งหมดรวมกันก็ยังน้อยกว่าสมบัติจอมเทพข้อเสนอของเจ้าก็เกินไป ขออะไรที่มีเหตุผลหน่อยเถอะ”

ออกุสตาหัวเราะเยือกเย็น  “ข้าไม่คิดว่าลินลี่ย์จะมีอะไรพอจะชดเชยความสูญเสียของข้าได้..”

ลินลี่ย์รู้สึกแตกตื่น

“ออกุสตา!”  ลินลี่ย์เตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง

“หืม?” ออกุสตามองลินลี่ย์ทันที  ลินลี่ย์, ข้าคิดอะไรบางอย่างได้  ถ้าเจ้ายอมรับ อย่างนั้นเราค่อยคุยเรื่องนี้”

“พูดมา” ลินลี่ย์ลอบถอนหายใจ

ประมุขมหาเทพวิถีชะตาโอล็อฟที่อยู่ใกล้อดหัวเราะและพยักหน้าให้ไม่ได้

“ข้ารู้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับเบรุต”  ออกุสตาแค่นเสียงเย็นชา  “เบรุตนั่นในอดีต เขายึดของข้า...”

“พูดเข้าเรื่องตรงๆ เลยดีกว่า”  ลินลี่ย์กล่าว ลินลี่ย์กังวลว่าออกุสตาต้องการให้เขาฆ่าปู่เบรุต

ออกุสตาชำเลืองมองดูเขาจากนั้นแค่นเสียง “ข้าสามารถบอกได้ว่าเจ้าสองคนสนิทกันมาก ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ขอให้เจ้าไปฆ่าเบรุตแน่ คำขอของข้าก็คือ.. เลือดบริสุทธิ์จากสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์ร่างละร้อยหยด!  ถ้าเจ้าทำได้  อย่างนั้นข้ายินจะปล่อยเทวทูตสิบสองปีกแม้ว่าจะมีค่าต่อข้าก็เถอะ”

“อย่างละร้อยหยด?”  ลินลี่ย์อดร้องออกมาอย่างตกใจไม่ได้  “ออกุสตา! ท่านรู้ไหมว่าเลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์มีทั้งหมดเท่าใด?”

ออกุสตาเมื่อเห็นเช่นนี้แค่ลอบหัวเราะ

เขาแค่ตั้งใจเรียกมูลค่าให้สูงไว้เท่าเพื่อให้มีการต่อรอง

“แม้ว่าท่านจะฆ่าข้าและเบรุต  ท่านก็คงไม่สามารถเอาเลือดบริสุทธิ์ออกมาได้มาก”  ลินลี่ย์ส่ายศีรษะ  “ในอดีตประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างก็เอาเลือดบริสุทธิ์ไปจากเบรุตมากกว่าครึ่งหนึ่งเพื่อนำไปทดลอง  ที่เหลืออยู่ในมือของเบรุตเขาก็ใช้ในการทดลองของเขาเองไปจำนวนมากเช่นกัน ที่ยังเหลืออยู่มีเพียงปริมาณที่น้อยนิด”

ออกกุสตาเมื่อได้ยินเช่นนี้ก็ขมวดคิ้ว

เขารู้ว่าประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างต้องการเลือดบริสุทธิ์ปริมาณมากและเขายังรู้ว่าเบรุตเก็บไว้ทดลองเล็กน้อย

“ถ้าปริมาณน้อยเกินไป ข้าก็ยอมรับไม่ได้”  ออกุสตาแค่นเสียง

“ออกุสตา!บอกกับท่านตามตรงเลือดสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์บริสุทธิ์ข้าเองใช้เลือดบริสุทธิ์ของพญามังกรฟ้าไปบางส่วนสำหรับเสริมความแข็งแกร่งตนเอง เลือดบริสุทธิ์ของพญามังกรฟ้าข้าเหลืออยู่น้อยมาก  สำหรับเลือดบริสุทธิ์ของอสูรศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามข้าสามารถได้มาเพิ่มอีกเล็กน้อย”  ลินลี่ย์กล่าวต่อ“ปู่เบรุตกับข้าให้เลือดพญามังกรฟ้าท่านได้มากที่สุดเพียงสิบเอ็ดหยด  ส่วนเลือดบริสุทธิ์ของอสูรศักดิ์สิทธิ์อีกสามข้าจะพยายามหาวิธีจัดหาให้ได้สักยี่สิบหรือสามสิบหยดก็พอได้  แต่ข้าไม่แน่ใจจำนวนที่แน่นอนเพราะต้องถามเบรุตเสียก่อน”

ลินลี่ย์คงไม่รายงานตัวเลขที่แน่นอนเป็นธรรมดา

เดิมเบรุตให้เลือดบริสุทธิ์ลินลี่ย์ไป81 หยด ตอนนี้ลินลี่ย์มีเลือดบริสุทธิ์พญามังกรฟ้าสี่สิบกว่าหยด  แต่อสูรศักดิ์สิทธิ์อีกสาม เขามีมากกว่าเจ็ดสิบ

“เฉพาะเลือดพญามังกรฟ้าบริสุทธิ์สิบเอ็ดหยด?”  ออกุสตาเพ่งมองลินลี่ย์จริงจัง  จากนั้นพยักหน้าเล็กน้อย “ก็ได้เลือดพญามังกรฟ้าสิบเอ็ดหยด และเลือดอสูรศักดิ์สิทธิ์อีกสามตน อย่างละสามสิบหยด!  ข้าไม่ยอมลดมากไปกว่านี้  ถ้าเจ้าเอามาให้ข้า  ข้าจะปล่อยเทวทูตสิบสองปีกที่เจ้าตามหา”

ลินลี่ย์ระบายลมหายใจโล่งอก

ในที่สุดก็ทำได้สำเร็จ

“อย่างละสามสิบ? ออกุสตา, เพราะข้าไม่มีเลือดบริสุทธิ์อยู่กับตัว  ข้าจำเป็นต้องไปขอเบรุต  ข้าไม่อาจรับรองจำนวนได้ 100% แต่ไม่น่าจะแตกต่างไปมาก แม้จะมีความแตกต่างข้าคิดว่าจะหาทางชดเชยให้ได้”

“ก็ได้เอาเลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์มา” ออกุสตากล่าว

“ฮ่าฮ่า..” ประมุขมหาเทพวิถีชะตาโอล็อฟที่อยู่ใกล้ๆ อดหัวเราะไม่ได้  “ออกุสตา,ค่าชดเชยนับว่ายอดเยี่ยมไม่ใช่หรือ? อย่างไรก็ตามออกุสตา ทำไมเจ้าถึงต้องการเลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์เล่า?  ทำไมเจ้าไม่ให้ข้า เพราะข้าจะได้เอาไปพัฒนาสุดยอดไม้ตายบางอย่างให้เจ้าได้”

ลินลี่ย์อดมองออกุสตาไม่ได้

เพราะประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้างพ่ายแพ้การต่อสู้ระหว่างเขาและประมุขมหาเทพวิถีชะตา  เขาจึงบอกไม้ตายลับกาลมิติบิดเบือนกับประมุขมหาเทพวิถีชะตา  ถ้าประมุขมหาเทพวิถีชะตาได้รับเลือดบริสุทธิ์ของอสูรศักดิ์สิทธิ์เขาจะกลายเป็นผู้ไร้เทียมทาน

“ลอร์ดโอล็อฟ!  ข้าชื่นชมลอร์ดโอล็อฟจริงๆ  แต่ข้าต้องการค้นคว้าด้วยตนเอง”  ออกุสตาพูดพลางหัวเราะ

ขณะเดียวกันนี้ในแคว้นอินดิโกแห่งทวีปบลัดริจแดนนรก ภายในเทือกเขาสกายไรท์

ฮ็อกอยู่ด้วยกันกับวอร์ตัน

“ควั่บ!”  จู่ๆ ร่างลินลี่ย์ปรากฏขึ้น

“พี่ใหญ่” วอร์ตันอดดีใจไม่ได้และฮ็อกที่อยู่ใกล้ๆ มองดูลินลี่ย์อย่างตกใจเขาหัวเราะพลางกล่าว “ลินลี่ย์, มีอะไรหรือลูก?”

ลินลี่ย์มีร่างแยกมหาเทพสามร่าง  การเดินทางไปพิภพแสงศักดิ์สิทธิ์ลินลี่ย์เหลือไว้แต่ร่างแยกมหาเทพธาตุน้ำและร่างแยกมหาเทพธาตุลมไว้ในแดนนรก  ความจริงลินลี่ย์จะแตกต่างจากมหาเทพอื่นเนื่องจากเขาเป็นเทพวิญญาณกลายสภาพ ทำให้ร่างแยกมหาเทพแต่ละร่างของเขาสามารถใช้งานพลังมหาเทพหลอมรวมได้!

นอกจากนี้วิญญาณของร่างแยกมหาเทพแต่ละร่างจะได้เปรียบในแง่ของพลังปณิธาน

อาจกล่าวได้ว่าลินลี่ย์เองเทียบได้กับยอดฝีมือระดับประมุขมหาเทพสามคน

เพียงแต่เขามีกระบี่จอมเทพแห่งชีวิตแค่เล่มเดียว  ดังนั้นไม่ว่าร่างแยกมหาเทพใดใช้กระบี่จอมเทพก็จะเป็นร่างที่แข็งแกร่งที่สุด นี่คือเหตุผลที่ลินลี่ย์ไม่ได้ใช้ร่างแยกมหาเทพผนึกกำลังกันโจมตีประมุขมหาเทพธาตุแสง  ที่สำคัญถ้าเขาทำเช่นนั้น ... เป็นไปได้ว่าประมุขมหาเทพธาตุแสงอาจจะใช้อาวุธจอมเทพฆ่าร่างมหาเทพที่ไม่ได้ถืออาวุธจอมเทพ

“ท่านพ่อ, เดินทางไปกับข้าหน่อย ไปยังที่ๆท่านแม่อยู่”  ลินลี่ย์กล่าว

“เจ้าว่ายังไงนะ?”  ฮ็อกพรวดพราดลุกขึ้นยืน  ตาของเขาเต็มไปด้วยอาการตกใจ

“พี่ใหญ่, ท่านบอกว่า ท่านแม่?”  วอร์ตันตกตะลึงเช่นกัน

“ลินลี่ย์!”  ฮ็อกคว้าไหล่ของลินลี่ย์ทั้งสองมือมือของเขาสั่น ตาของเขาแดงขณะจ้องมองลินลี่ย์ “เจ้า, เจ้าพบกับแม่เจ้าแล้วหรือ?” ความรักที่ฮ็อกมีต่อภรรยาของเขาลึกล้ำฝังอยู่ในวิญญาณ  ในอดีตเป็นเพราะค้นหาภรรยาของเขาจึงเป็นเหตุให้เขาเสียชีวิต”

“ถูกแล้ว, ท่านพ่อ”  ลินลี่ย์รู้สึกได้ถึงความตื่นเต้นของบิดาของเขาและเขาได้แต่พยักหน้า

“ดี” ฮ็อกอยู่ในสภาพจิตใจว้าวุ่น แต่จากนั้นความรู้สึกของเขากลับคืนมาและเขารีบกล่าว  “เร็วเถอะ, พาพ่อไปที่นั่น”

“ไปกันเถอะ!,  วอร์ตัน, เจ้ารออยู่ที่นี่ข้าจะพาท่านแม่และท่านพ่อกลับมาวันนี้” ลินลี่ย์กล่าวและจากนั้นร่างมหาเทพธาตุลมของเขาพาฮ็อกบิดาของเขาไปจากเทือกเขาสกายไรท์

มีร่างมหาเทพของลินลี่ย์นำทางทั้งสองจึงเดินทางได้รวดเร็วมาก

ออกุสตานั่งอยู่ในท่ามกลางสวนน้ำในเกาะที่ตกแต่งอย่างงดงาม

“หมื่นปีที่แล้ว? วิญญาณเดิมจากพิภพยูลาน?” ออกุสตาเมื่อได้ยินคำพูดของลินลี่ย์แล้วพยักหน้า  “ไม่ต้องเป็นห่วง บางครั้งล้านปีผ่านไปก็ยังไม่มีเทวทูตสิบสองปีกเกิดขึ้นด้วยซ้ำ ข้าคิดว่ามีเพียงคนหรือสองคนเท่านั้นในหมื่นปีที่ผ่านมา  และยิ่งบูชายัญมาจากพิภพยูลานด้วยใช่ไหม?  เราจะหานางพบได้ง่าย”

ขณะที่ออกุสตาพูดเขาแผ่สำนึกเทพออกไป

“โอว, เจ้านำคนมาด้วยหรือ?”  ออกุสตาหัวเราะขณะที่มองลินลี่ย์ เห็นร่างมหาเทพของลินลี่ย์อีกร่างกำลังพาฮ็อกมาที่พวกเขา

“นั่นคือบิดาของข้า”  ลินลี่ย์หัวเราะยอมรับ

“เทวทูตสิบสองปีกพำนักอยู่ในเกาะใกล้ๆ  พวกเขาจะมาถึงในเวลาไม่นาน”  ออกุสตาพูดอย่างเยือกเย็น  “บริวารของข้าตรวจสอบแล้ว เมื่อวันที่ 1 มกราคมศักราชยูลานที่ 9987 มีการบูชายัญสตรีคนหนึ่งให้ข้า  วิญญาณของนางบริสุทธิ์มาก  และหลังจากผ่านการเปลี่ยนแปลงจากสระกำเนิดเทวดาก็กลายเป็นเทวทูตสิบสองปีก

ลินลี่ย์ใจสั่นสะท้าน

“เป็นนาง, นั่นคือท่านแม่!”  ลินลี่ย์ร่ำร้องในใจ

ลินลี่ย์เกิดในปีศักราชยูลานที่9982 ขณะที่วอร์ตันน้องของเขาเกิดปี 9986 ฮ็อกบิดาของเขาพาลีน่ามารดาที่ยังท้องแก่ไปเมืองเฟนไลที่ซึ่งมีการแพทย์ที่ดี  นางให้กำเนิดทารกที่นั่นและจากนั้นไปขอพรที่วิหารเจิดจรัสหลังจากนั้นในคืนต่อมาในโรงแรม...

มารดาของเขาถูกชิงตัวไป

ศาสนจักรเจิดจรัสเอาวิญญาณไปบูชายัญระหว่างเทศกาลยูลาน

“ในช่วงเวลาสั้นๆนี้เจ้าเอาเลือดบริสุทธิ์ของสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์มาให้ข้าด้วย  จากนั้นข้าจะให้อิสรภาพกับเทวทูตสิบสองปีกปล่อยให้ไปกับเจ้า”  ออกุสตากล่าว จากนั้นเงยหน้า  “เอาละ นั่นเทวทูตสิบสองปีกมาถึงแล้ว”

ตาของลินลี่ย์เริ่มร้อนผ่าวขณะที่เขาเงยหน้ามอง..

สตรีงามผู้มีชุดสีขาวโบกสะบัดมีผมสีเดียวกับลินลี่ย์ลอยลงมาจากท้องฟ้า ปีกสีขาวบริสุทธิ์หกคู่คลี่ขยาย

“ท่านแม่?” ลินลี่ย์กลั้นหายใจ