ตอนที่ 20-38 เมืองไลออนฮาร์ท

ขณะที่บีบีมองดูชายชราผมแดงเดินจากไปเขาเม้มริมฝีปาก “ตาแก่นั่นคงอยู่ในแดนโลกธาตุนานเกินไป มุมมองของเขาถึงได้คับแคบตีบตัน เขาโง่เกินไป เขาตั้งใจจะหลอมรวมกับประกายเทพอย่างเดียว”

“เขาไม่โง่ เขาฉลาด”

ลินลี่ย์หัวเราะ“พิภพโอคาลุนด์มีประชากรมากมาย และมีเทพเกิดขึ้นบ้าง เป็นไปได้ว่าคนที่นี่ส่วนใหญ่มีความเข้าใจเรื่องแดนนรก ยมโลกแดนสวรรค์และพิภพอื่น เว้นแต่พวกเขาสามารถไปถึงระดับอสูรหกดาวหรือเจ็ดดาวได้  การไปแดนนรกมีแต่สร้างความทุกข์ทรมาน  ชายชรานั่นเป็นสุดยอดฝีมือในพิภพโอคาลุนด์  เขาสามารถมีชีวิตที่สุขสบายได้  ทำไมต้องไปพิภพชั้นสูง?”

บีบีสะดุ้งจากนั้นพยักหน้า  “นั่นก็จริงเหมือนกัน”

“จริงสิ พี่ใหญ่, ท่านบอกปู่เบรุตข้าหรือยังเกี่ยวกับเรื่องในพิภพโอคาลุนด์นี้?”

“แน่นอนว่าต้องบอกอยู่แล้ว”  ลินลี่ย์หัวเราะ  “ร่างแยกปู่เบรุตของเจ้าอยู่ในทวีปยูลานตอนนี้พักอยู่ที่ปราสาทเลือดมังกรกับร่างแยกของข้า ข้าบอกเขาทุกอย่างเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่...ลอร์ดเบรุตยังติดต่อเครือข่ายของเขาและตรวจสอบในตำแหน่งต่างๆของดินแดนชีวิตเพื่อดูว่ามีข่าวเกี่ยวกับเพชรกระจับแดงหรือไม่”

บีบีพยักหน้า  “ใช่แล้ว เราต้องให้ความสนใจด้วย”

เพชรกระจับแดง  แม้แต่ในความฝันของเขาลินลี่ย์ก็ยังฝันว่าได้รับเพชรมาครอง!

แม้จะเป็นไปได้มากว่าเพชรกระจับแดงจะอยู่ในพิภพโอคาลุนด์ แต่พวกเขาไม่อาจปฏิเสธความเป็นไปได้ที่เพชรอาจติดไปกับโบรดีไปยังพิภพอื่น

ดังนั้นลินลี่ย์ต้องอาศัยความช่วยเหลือของเบรุต เบรุตมีสหายมากมาย ไม่ยากสำหรับเขาที่จะให้ความสนใจข่าวนี้เป็นธรรมดา  อย่างไรก็ตามในช่วงไม่กี่วันนี้  เบรุตยังไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับเพชรกระจับแดง

ทวีปฟ็อกดีพ  ทวีปบีสต์ก็อด ชาวทวีปทั้งสองยังคงใช้ชีวิตตามปกติ การลงมาเยือนของพวกเทพไม่ได้เปลี่ยนอะไรไปมาก  เทพพารากอนต่างๆ  และเทพชั้นสูงเริ่มตรวจค้นมนุษย์ เอลฟ์,คนแคระ, มนุษย์อสูรและเผ่าพันธุ์อื่น แต่พวกเขาทำอย่างระมัดระวัง พวกเขาไม่ทำอันตรายสิ่งมีชีวิตเหล่านี้

ขณะที่ลินลี่ย์...

เขายังคงจับตามองพิภพทั้งหมด  เทพชั้นสูงและเทพพารากอน..ไม่ว่าเมื่อใดที่พวกเขามีการกระทำที่ผิดปกติแม้แต่เล็กน้อย  ลินลี่ย์จะเพ่งมองอย่างใกล้ชิด

เนื่องจากพลังจิตของลินลี่ย์เหนือกว่าเทพที่ใช้พลังมหาเทพ การจับตามองคราวนี้พวกพารากอนไม่สามารถสังเกตเห็นได้

เวลาผ่านไปในระหว่างช่วงเวลาตรวจสอบนี้

ในพริบตาเดียวผ่านไปสองเดือน

ภูเขาเลียงยา

“ลอร์ดบาลุค” ชายชราผมแดงมาอีกครั้งหนึ่ง

ลินลี่ย์และบีบีมองดูทั้งคู่

“ลอร์ดบาลุค,ข้าน้อยเพิ่งได้รับข่าวเกี่ยวกับเพชรกระจับแดง” ผู้อาวุโสผมแดงรีบกล่าว

“โอว?” บีบีแค่นเสียง “ในช่วงสองเดือนมานี้เจ้าเข้ามารายงานหลายสิบครั้งและมีเพชรกระจับแดงถึงสิบเม็ดเห็นจะได้”

ในช่วงสองเดือนที่ผ่านมาสมาคมมีดโลหิตได้พบข้อมูลเพชรกระจับแดงมากจริงๆ แต่ลินลี่ย์ตรวจพบด้วยสำนึกเทพแล้วพบว่าเป็นของปลอม  และเขาปฏิเสธพวกเขา  ก่อนที่พวกเขาจะส่งมาให้เขา

“ครั้งนี้..ข้าน้อยไม่สามารถตรวจสอบสิ่งของเหล่านี้ได้”  ชายชราผมแดงหัวเราะอย่างเก้อเขิน  จากนั้นรีบกล่าว  “แต่ครั้งนี้ ข่าวนี้ดูเหมือนจะค่อนข้างน่าเชื่อถือได้”

“พูดไปเลย” ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น

“ขอรับ” ผู้อาวุโสผมแดงรีบกล่าว “เมื่อราวสามสิบปีมาแล้ว จอมเวทที่ฝึกและผจญภัยอยู่ในชายแดนของป่าฟ็อกดีพได้พบเห็นยอดฝีมือสองคนบินผ่านท้องฟ้า  พวกเขาดูเหมือนเป็นคู่สามีภรรยา  สตรีสวมสร้อยคอยาวซึ่งมีเพชรสีแดงรูปกระจับอยู่ในนั้น

ลินลี่ย์และบีบีตาเป็นประกาย

สามสิบปีที่แล้ว?  คู่สามีภรรยา? บินในอากาศ?

“และนั่นเป็นคู่รักกัน?”  ลินลี่ย์รีบกล่าว

“จอมเวทผู้เดินทางนั้นเห็นทั้งสองนิ่งอยู่ในอากาศพูดคุยบางอย่างกันสักครู่และจากนั้นพวกเขาบินลึกเข้าไปในป่า และจอมเวทผู้นั้นไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นต่อไป”  ชายชราผมแดงส่ายศีรษะ

“เจ้าไปได้แล้ว”  ลินลี่ย์กล่าว

“ขอรับ” ชายชราผมแดงจากไปอย่างนอบน้อม

ลินลี่ย์และบีบีเริ่มขมวดคิ้ว

“พี่ใหญ่, สถานการณ์แย่”  บีบีกล่าว

“นี่แย่จริงๆ โบรดีและภรรยาของเขาเดินทางลึกเข้าไปในป่าฟ็อกดีพ  เห็นได้ชัดว่าพวกเขาบินตรงไปที่วงเวทเทเลพอร์ตเป็นไปได้ว่าพวกเขาผ่านเข้าไปเพื่อออกจากพิภพโอคาลุนด์”  ลินลี่ย์เริ่มกังวล “ถ้าโบรดีและภรรยาของเขานำเพชรกระจับแดงไปด้วยและออกจากพิภพนี้ไปแล้วหลายอย่างจะเป็นปัญหาเพิ่มมากขึ้น  การหาพวกเขาเหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร”

แม้ว่าตามข้อมูลของผู้ดูแลทางเข้าพิภพ  คู่สามีภรรยาได้ไปดินแดนแห่งชีวิต...

ดินแดนแห่งชีวิตกว้างใหญ่เพียงไหน?

นอกจากนี้เป็นไปได้หรือว่าทั้งสองคนไม่ได้ผ่านประตูเทเลพอร์ตของดินแดนแห่งชีวิตนและเทเลพอร์ตไปยังโลกธาตุอื่นหรือไม่

แล้วจะตามหาพวกเขาเจอได้อย่างไร?

“อย่างไรก็ตามมีความเป็นไปได้อื่น”  บีบีพึมพำ “พวกเขาบินลึกเข้าไปในป่าฟ็อกดีพ  นอกจากไปพร้อมกับเพชรกระจับแดง  ความเป็นไปได้อื่นก็คือพวกเขาอาจซ่อนเพชรกระจับแดงไว้ในสิ่งมีชีวิตภายในป่าฟ็อกดีพ”

ลินลี่ย์ตาเป็นประกาย

“นี่คือความเป็นไปได้”  ลินลี่ย์อดรู้สึกดีใจไม่ได้  แต่จากนั้นเขาถอนหายใจ

ป่าฟ็อกดีพกว้างใหญ่ไพศาลนัก  และจำนวนของอสูรเวทและเผ่าพันธุ์ต่างๆที่อยู่ในป่านั้นมีขนาดใหญ่มาก จะค้นหามันให้เจอ ไม่ใช่เรื่องที่ทำได้ง่าย

“ฮืม..วิหารเจิดจรัส?”  เทพธิดาเจิดจรัสไปพบคลีเมนไทน์เป็นไปได้ไหมว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น?” ลินลี่ย์ยังคงส่งสำนึกเทพครอบคลุมทั้งพิภพไว้เขาจึงสังเกตเรื่องนี้ได้เป็นธรรมดา

ภายในทวีปฟ็อกดีพมีทะเลสาบสุกใสที่มีขนาดมากกว่าล้านตารางกิโลเมตร ในกลางทะเลสาบ มีเกาะน้อยที่มีขนาดเกือบสิบกิโลเมตรเกาะหนึ่ง  เกาะนี้เป็นที่รู้จักกันว่า เกาะเจิดจรัสหรือเกาะศักดิ์สิทธิ์ นี่คือสำนักงานใหญ่อันดับหนึ่งของศาสนจักรในทวีปฟ็อกดีพ  เป็นวิหารของเทพธิดาเจิดจรัส

ในใจกลางเกาะศักดิ์สิทธิ์มีวิหารเจิดจรัส  วิหารเจิดจรัสแบ่งเป็นชั้นบนเก้าชั้น และชั้นใต้ดินอีกเก้าชั้น

ตั้งแต่พารากอนแห่งแสงคลีเมนไทน์พากองทัพของเขาลงมายังที่นี้ เขาทำให้เทพธิดาเจิดจรัสต้องตกใจเล็กน้อยจากนั้นนางหวาดกลัวและให้คลีเมนไทน์พักอาศัยอยู่บนชั้นเก้า  ขณะที่เทพธิดาเจิดจรัสเองยังคงอยู่ชั้นที่หก

ใต้ดินชั้นที่หก  สตรีผมเงิน ตาสีเงินเท้าเปล่าสวมชุดยาวกำลังหงุดหงิด คนผู้นี้คือเทพธิดาเจิดจรัสซึ่งเป็นที่เคารพบูชาของคนในทวีปฟ็อกดีพนับไม่ถ้วน

“ลอร์ดคลีเมนไทน์ค้นหาพบเจอข่าวเกี่ยวกับเพชรกระจับแดงแล้ว  อย่างนั้น ข้า..

หลังจากลังเลเล็กน้อยตาของนางมีแววมุ่งมั่น นางออกจากที่พักและตรงไปที่ชั้นบนของวิหารเจิดจรัส

“ให้นางเข้ามา”

ภายในชั้นบนของวิหารเจิดจรัสที่กว้างขวาง  คลีเมนไทน์นั่งอยู่บนบัลลังก์  ตาของเขาปิด สำนึกเทพของเขาขยายออกไป  แต่แน่นอนไม่มีทางที่เขาจะเทียบกับลินลี่ย์ได้ ปกติต้องอาศัยพลังวิญญาณของเขา  แค่สามารถแผ่ครอบคลุมได้เฉพาะทวีปฟ็อกดีพเท่านั้น

แม้แต่พารากอนก็คงไม่ยอมสิ้นเปลืองพลังมหาเทพอย่างต่อเนื่อง

ถ้าเขาทำเช่นนั้นเป็นไปได้ว่าในเวลาหนึ่งเดือน เขาคงสิ้นเปลืองพลังมหาเทพไปอย่างมากมาย

“ใต้เท้า” เทพธิดาเจิดจรัสเดินเท้าเปล่าเข้ามา

“มีอะไร?” คลีเมนไทน์ลืมตา

คลีเมนไทน์จ้องมองทำให้เทพธิดาเจิดจรัสรู้สึกเหมือนกับว่านางเป็นเหมือนเรือน้อยในท่ามกลางคลื่นลมแรง  ใกล้จะอับปางได้ทุกเมื่อ  เทพธิดาเจิดจรัสสั่นเล็กน้อย  จากนั้นเรียนด้วยความเคารพ  “ใต้เท้า, ท่านกำลังหาเพชรกระจับแดง  ข้าน้อยจำได้ว่าสหายคนหนึ่งบอกข้าว่า... ถ้ามีเทพผู้ทรงพลังหลายคนมาค้นหาสมบัติ   ให้ข้ามอบสิ่งนี้กับยอดฝีมือคนหนึ่ง  เขาพูดว่า นี่คือของขวัญให้ข้า  สหายของข้านั้นชื่อโบรดี!”  ขณะที่นางพูดนางดึงกล่องน้อยสีแดงออกมา

ในทันใดนั้น..

ดวงตาของคลีเมนไทน์ทอประกายวูบ เขาแผ่สำนึกเทพต้องการจะครอบคลุมพื้นที่ป้องกันพารากอนอื่นไม่ให้ใช้สำนึกเทพค้นหาพื้นที่นี้

แต่สายเกินไป!

สำนึกเทพสี่สายกวาดผ่านกล่องนั้นทันที

“ฮ่าฮ่า, คลีเมนไทน์  เราต้องขอบคุณเจ้า ฮ่าฮ่า...”  เสียงหนึ่งดังขึ้นในใจคลีเมนไทน์

หน้าของคลีเมนไทน์บิดเบี้ยวน่าเกลียด  เขากวาดสำนึกเทพผ่านกล่องและจากนั้นในทันใดนั้น มีเสียงครืน กล่องก็สลายเป็นผุยผงกล่องในมือของเทพธิดาเจิดจรัสถูกพังสลาย นางอดตกใจกลัวมิได้

“เจ้าทำได้ดี ตอนนี้ออกไปได้”  คลีเมนไทน์แค่นเสียงเย็นชา

“ค่ะ” เทพธิดาเจิดจรัสไม่กล้าพูดอะไรสักคำ นางออกไปทันที

“พารากอนทั้งเก้า ห้าคนอยู่ในทวีปฟ็อกดีพ  สี่คนอยู่ในทวีปบีสต์ก็อดมีพารากอนเพียงสามคนที่พบเจอความลับนั้น” คลีเมนไทน์ขมวดคิ้ว  “ทำไมลินลี่ย์ไม่ส่งสำนึกเทพไว้ตลอดเวลา?”  ในความเป็นจริงมีสำนึกเทพสี่สายที่กวาดผ่านกล่อง แต่คลีเมนไทน์ตรวจพบแค่สามสาย

สำหรับสำนึกเทพของลินลี่ย์?คลีเมนไทน์ไม่สามารถตรวจพบได้แม้แต่น้อย

“ลินลี่ย์มีบริวารน้อยและไม่ให้ความสนใจกับการส่งสำนึกเทพและยังคิดจะได้เครื่องรางจอมเทพงั้นหรือ?” คลีเมนไทน์หัวเราะเย็นชา

ห้าในยอดฝีมือทั้งเก้ารู้ความลับของกล่องลินลี่ย์ก็ย่อมรู้เป็นธรรมดา

“ในกล่องมีกระดาษชิ้นหนึ่งอยู่ภายใน  กระดาษมีคำระบุอยู่ในนั้น เมืองไลออนฮาร์ท!” ลินลี่ย์งุนงงมาก ลินลี่ย์ไม่สงสัยว่าข้อมูลจริงหรือปลอม เพราะกระดาษเป็นกระดาษที่พบเห็นได้ทั่วไปในแดนนรกสามารถคงอยู่ได้นานนับปีไม่ถ้วนโดยไม่ได้รับเสียหาย  ไม่มีทางที่พิภพโลกธาตุจะผลิตกระดาษแบบนั้นได้

นอกจากนี้เทพธิดาเจิดจรัสไม่มีความกล้าโกหก

“แค่เพียงคำเหล่านี้เป็นไปได้ว่าโบรดีพูดหมายถึงเพชรกระจับแดงในเมืองไลออนฮาร์ทหรือ?”  ลินลี่ย์รำพึงกับตนเอง

“บอกข้ามาเมืองไลออนฮาร์ทเป็นสถานที่แบบไหน?” ลินลี่ย์พูดกับผู้อาวุโสเงาขององค์การมีดโลหิตโดยตรงผ่านสำนึกเทพ

ผู้อาวุโสเงารายงานด้วยความเคารพทันที  “ลอร์ดบาลุค, เมืองไลออนฮาร์ทเป็นเมืองที่มีชื่อเสียงมากอยู่ในทวีปบีสต์ก็อด  เป็นที่ตั้งวังหลวงของจักรวรรดิสโนว์ไลออน(ราชสีห์หิมะ)

“วังหลวงของจักรวรรดิสโนว์ไลออน ทวีปบีสต์ก็อด?”

สำนึกเทพของลินลี่ย์ครอบคลุมทั้งพิภพอยู่แล้ว  เขาสังเกตได้ทันทีว่าภายในทวีปบีสท์ก็อด  ยังมีเมืองที่มั่งคั่งและใหญ่มาก  ประตูเมืองติดตั้งคำขนาดมหึมาว่า ‘ไลออนฮาร์ท’

“พี่ใหญ่, เป็นยังไงบ้าง?”  บีบีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“บีบี, เดินทางไปทวีปบีสต์ก็อดกัน”  ลินลี่ย์ยิ้มเล็กน้อย  จากนั้นคลื่นพลังเทพธาตุลมรายล้อมบีบี  ทั้งสองกลายเป็นร่างเลือนรางสีเขียวและหายลับขอบฟ้าไปในทันที

ไม่ใช่แค่ลินลี่ย์ที่เร่งรีบไปยังทวีปบีสต์ก็อดเท่านั้น  เทพพารากอนอีกสี่ของทวีปฟ็อกดีพก็ยังคงรีบเร่งไปที่นั่นด้วย

เหล่าเทพพารากอนบินด้วยความเร็ว  พวกเขาบินไปออกจากทวีปฟ็อกดีพอย่างรวดเร็วเดินทางข้ามมหาสมุทรกั้นทวีปทั้งสอง จากนั้นก็มาถึงในทวีปบีสต์ก็อด ในแง่ความเร็วแม้จะไม่ต้องใช้การหลอมรวมกับพลังเทพลินลี่ย์มาถึงทวีปบีสต์ก็อดแทบจะในเวลาเดียวกับที่คลีเมนไทน์และคนอื่นทำได้

พารากอนทั้งสี่ลินลี่ย์และบีบีเข้าสู่ทวีปบีสต์ก็อด และขณะที่พวกเขามาถึง พารากอนทั้งสี่ในทวีปบีสต์ก็อดก็สังเกตได้ทันที

“เอ๊ะ? พวกเขาทั้งห้าบินมาถึงแล้ว และในตำแหน่งเดียวกันด้วย เป็นไปได้ว่าพวกเขาพบบางอย่างเกี่ยวกับเพชรกระจับแดง?”

ตราบเท่าที่ไม่ใช่คนที่โง่เกินไปเมื่อเห็นเช่นนี้ พวกเขาก็สามารถเดาได้ว่าต้องมีบางอย่างที่สำคัญเกิดขึ้น

พวกเขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย!  พารากอนอีกสี่คนของทวีปบีสต์ก็อดบินตรงมารวมกันยังจุดของห้าพารากอนที่เพิ่งเข้ามาในทวีปทันที

“คลีเมนไทน์, เจ้าจะไปไหน?”พารากอนธาตุน้ำบุรุษวัยกลางคนผู้ปล่อยผมสยายหัวเราะขณะติดตามคลีเมนไทน์  แม้ว่าพวกเขาจะเดาตำแหน่งของลินลี่ย์คลีเมนไทน์และอีกสามคนกำลังมุ่งหน้าไปตามทางของพวกเขา  แต่พวกเขาก็ไม่แน่ใจเรื่องนี้

ดังนั้นเป็นเรื่องธรรมดาที่สี่พารากอนในทวีปบีสต์ก็อดเลือกจะติดตามอีกห้าพารากอน

“ฮึ่ม..”คลีเมนไทน์ไม่สามารถให้ความสนใจพวกเขาได้ ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นทันที และเขาเริ่มเคลื่อนที่ให้เร็วกว่าพารากอนธาตุน้ำ

“ทุกคน,พวกเจ้าทั้งหมดกำลังจะไปเมืองไลออนฮาร์ทใช่หรือเปล่า?” พารากอนแห่งลมไบเออร์เป็นคนแรกที่มาถึงเมืองไลออนฮาร์ท  เขาอยู่ในทวีปบีสต์ก็อดมาตลอดเวลา  และเขาอยู่ใกล้เมืองไลออนฮาร์ทมาก  เมื่อเห็นตำแหน่งทิศทางที่กลุ่มของลินลี่ย์กำลังมุ่งหน้าใกล้เข้ามาเขาก็รู้ได้ว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปที่ใด

“ควั่บ!”แสงรัศมีพุ่งผ่านเมืองไลออนฮาร์ท จากนั้นกลายเป็นร่างคน เป็นคลีเมนไทน์

“ควั่บ!” ร่างสีเขียวเลือนรางพุ่งลงมาจากท้องฟ้า  และกลายเป็นร่างคนสองคน คือลินลี่ย์และบีบี

“ลินลี่ย์รู้จักสถานที่ได้ยังไง?  ดันนิงตันบอกเขาหรือ?”  คลีเมนไทน์มองดูลินลี่ย์ด้วยความสงสัยเขาไม่รู้ว่าลินลี่ย์ใช้สำนึกเทพของเขา

“เมืองไลออนฮาร์ท!” สำนึกเทพของลินลี่ย์ครอบคลุมทั้งเมืองไลออนฮาร์ท  แต่เขาไม่พบอะไรพิเศษ

“บีบี, ไปกันเถอะ”  ลินลี่ย์บอกผ่านสำนึกเทพ

และจากนั้นลินลี่ย์และบีบีไม่ให้ความสนใจพารากอนอื่นตรงเข้าไปในเมืองไลออนฮาร์ท