ตอนที่ 20-39 รูปสลักนูน

พิภพโอคาลุนด์ทวีปบีสต์ก็อด  เมืองไลออนฮาร์ทเมืองหลวงจักรวรรดิสโนว์ไลออน  ภายในราชอุทยาน

ลินลี่ย์นั่งขัดสมาธิเงียบอยู่ในพื้นที่ราบสนามหญ้าสีเขียว  บีบีอยู่ข้างๆ เขา ลินลี่ย์และบีบีใช้สนามพลังเทพและสามารถบิดเบือนแสงในพื้นที่นั้นทำให้พวกบ่าวไพร่ในราชอุทยานไม่สามารถเห็นพวกเขาได้

พวกเขาใช้เวลาทั้งวันในเมืองไลออนฮาร์ท  แต่ในช่วงหนึ่งวันที่ผ่านมานี้ ลินลี่ย์ใช้สำนึกเทพค้นหาอย่างต่อเนื่องเต็มกำลัง

ลินลี่ย์ลืมตา

“พี่ใหญ่, พบอะไรไหม?”  บีบีรีบถาม

ลินลี่ย์ส่ายหน้าเล็กน้อย  “ไม่มีอะไร!  ทั่วทั้งวังหลวงของเมืองไลออนฮาร์ทมีพลเมืองเกือบสิบล้านคนนอกจากเด็กหนุ่มสองสามคน และอสูรน้อยอีกเล็กน้อยที่ข้ายังไม่ได้ตรวจสอบข้าตรวจสอบสิ่งมีชีวิตที่นี่หมด แต่ไม่มีใครที่ซ่อนแหวนเก็บสมบัติไว้ในตัวเลย”  โบรดีมาถึงเมื่อสามสิบปีที่แล้ว

ดังนั้นคงเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะเอาแหวนเก็บสมบัติไปไว้ในตัวเด็กเกิดใหม่

“มันค้นหายากจริงๆ”  บีบีขมวดคิ้วและแค่นเสียง “พารากอนอีกแปดคนก็สั่งให้เทพชั้นสูงบริวารค้นหาทั่วเมืองไลออนฮาร์ท  แต่หลังจากเวลาผ่านไปนานพวกเขาก็ยังไม่พบอะไรบริวารหลายคนเหล่านั้นบางทีอาจค้นจนทั่วเมืองไลออนฮาร์ทแล้วก็ได้”

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

“พี่ใหญ่,ท่านค้นหาตามภาคพื้นและทะเลลึกของพิภพโอคาลุนด์แล้ว นอกจากนี้นี่ยังเป็นแค่พิภพโลกธาตุมีน้อยคนมากที่จะมีแหวนเก็บสมบัติ  พารากอนทั้งแปดสั่งให้ทุกคนค้นหาแหวนเก็บสมบัตินานแล้ว”  บีบีแค่นเสียงไม่พอใจ  “ดูเหมือนว่าเจ้าโบรดีทำเรื่องนั้นได้จริงๆ”

ไม่มีความเป็นไปได้ประการอื่น

ความเป็นไปได้ประการเดียวก็คือ...เพชรกระจับแดงถูกใส่เข้าไปในแหวนเก็บสมบัติซึ่งจะอยู่ข้างในสิ่งมีชีวิต

น่าเสียดาย,ประชากรของพิภพโอคาลุนด์มีมากมายเกินไป แปดล้านล้านคน!  และนั่นเป็นแค่มนุษย์  ยังมีเอลฟ์ โนมส์และเผ่าพันธุ์อื่น..อสูรเวทที่ใช้ชีวิตบนภาคพื้น ในท้องฟ้า และในทะเลมีจำนวนมหาศาลเช่นกัน  ในแง่ของจำนวนความจริงอสูรเวทมีมากมายกว่ามนุษย์

เนื่องจากพลังจิตวิญญาณของลินลี่ย์  ถ้าเขาค้นหาอย่างระมัดระวังป้องกันไม่ให้วิญญาณใครต้องเสียหาย  ลินลี่ย์ใช้เวลาตลอดทั้งวันก็ค้นหาได้สิบล้านคน

ความเร็วส่วนตัวของเขามากกว่าเมื่อเทียบกับความของการค้นหาของพารากอนปกติถึงร้อยเท่าหรือพันเท่า

ค้นได้วันละสิบล้าน

อย่างนั้นจำนวนแปดล้านล้าน,จะต้องใช้เวลานานเท่าใด?  และนั่นไม่ได้รวมอสูรเวทไว้ด้วย

จำนวนมากอย่างน่าประหลาดใจ!

นี่คือเหตุผลที่เทพชั้นสูงทั้งหมื่นคน  พารากอนทั้งแปดและลินลี่ย์กับบีบียังไม่พบเพชรกระจับแดงแม้จะใช้เวลาไปหลายเดือน  ในทวีปยูลาน กลุ่มนี้อาจใช้เวลาตรวจสอบค้นหาแค่เพียงสิบวัน

“โบรดีเจ้าบัดซบนั่น..เขาจงใจเลือกพิภพโอคาลุนด์นี้” บีบีแค่นเสียง

“ใจเย็นไว้ เราไม่สามารถหาเจอได้ แต่คนอื่นก็หาไม่เจอเหมือนกัน ”สำนึกเทพของลินลี่ย์ยังค้นหาและจับตาทั่วทั้งพิภพอย่างต่างต่อเนื่อง  “เมื่อพวกเขาพบ  ข้าจะเป็นคนแรกที่รู้เช่นกัน”

“จริงสิ” บีบีพูดด้วยความสงสัย  “พี่ใหญ่,อย่างนั้นท่านคิดว่าข้อมูลที่โบรดีทิ้งเอาไว้ให้เทพธิดาเจิดจรัสเพื่อถ่ายทอดให้เรา  คำสามคำนั้น ว่าเมืองไลออนฮาร์ท..ท่านคิดว่าสามคำนี้หมายความว่าอะไร? พี่ใหญ่  ข้ามีความรู้สึกว่า...สถานที่ซ่อนเพชรกระจับแดงน่าจะเกี่ยวข้องกับข้อมูลนี้”

ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว “โบรดีไม่ควรจะจงใจทิ้งข้อมูลไว้มั่วเพื่อให้เราเข้าใจผิด  คำเหล่านี้ว่า ‘เมืองไลออนฮาร์ท’ คงมีความลับซ่อนเอาไว้แน่ และความลับนั่นจะนำเราไปสู่ที่ซ่อนของเพชรกระจับแดง  แต่ว่าเมืองไลออนฮาร์ทหมายถึงอะไร?”

ยอดฝีมือทั้งหมดรวมทั้งลินลี่ย์เมื่อเห็นคำว่าไลออนฮาร์ท ต่างเชื่อว่าเพชรกระจับแดงต้องถูกซ่อนไว้ภายในเมืองไลออนฮาร์ท

แต่หลังจากตรวจสอบแล้วดูเหมือนจะไม่ใช่

“บีบี, ไปกันเถอะ ข้าต้องการไปหอสมุดจอมเวทของเมืองไลออนฮาร์ทและค้นดูข้อมูลเกี่ยวกับเมืองไลออนฮาร์ท  บางทีข้าอาจพบเจอบางอย่าง”  ลินลี่ย์ลุกขึ้นยืน

“ใช่แล้วเมืองไลออนฮาร์ทเกี่ยวข้องกับความลับเหล่านี้ บางทีวัสดุเหล่านั้นอาจจะมีข้อมูลเกี่ยวกับมันก็ได้”  บีบีดีใจเช่นกัน

ลินลี่ย์และบีบีหายไปจากในวังหลวงทันที

ขณะที่ลินลี่ย์และบีบีกำลังเดินทางไปสถาบันจอมเวทไลออนฮาร์ทในอาคารสถาบันขนาดใหญ่โตโอ่อ่า คลีเมนไทน์นำบริวารของเขามาปักหลักพักอยู่ที่นี่

“ใต้เท้าเราค้นหาจนทั่วเมืองไลออนฮาร์ทแล้ว ไม่มีใครหรืออสูรเวทสักคนที่มีแหวนมิติเก็บสมบัติซึ่งมีเพชรกระจับแดงไว้ในตัว”  บุรุษหนุ่มผมเงินสั้นคำนับและพูด  เทพชั้นสูงหลายร้อยเหล่านั้นค้นหาอย่างรวดเร็วแต่ก็แค่เทียบได้กับลินลี่ย์ค้นหาด้วยตัวเอง

“ตอนนี้พวกเจ้าไปได้”  คลีเมนไทน์พูดอย่างเยือกเย็น

“ขอรับ” บุรุษหนุ่มผมเงินคำนับจากนั้นเดินออกมาปล่อยให้คลีเมนไทน์อยู่ในที่ว่างคนเดียว

ลินลี่ย์ไม่ใช่คนเดียวที่ไตร่ตรอง  คลีเมนไทน์ก็ไตร่ตรองครุ่นคิดเช่นกัน  “กระดาษนั่นมีแต่เพียงคำว่า ‘เมืองไลออนฮาร์ท’ ไม่มีคำอื่น คำเหล่านี้หมายความว่ายังไงกันแน่?” สายตาของคลีเมนไทน์ทอประกายวูบ และเขาใช้พลังมหาเทพของเขาทันที!

สำนึกเทพที่ทรงพลังกวาดออกไปทั่วจากทวีปบีสต์ก็อดและขยายลึกผ่านมหาสมุทรจนกระทั่งครอบคลุมลึกเข้าไปในทวีปฟ็อกดีพเช่นกัน

“เจ้ารู้ไหมว่าเนื้อความ ‘เมืองไลออนฮาร์ท’ ในกระดาษมีความหมายว่ายังไง?”  คลีเมนไทน์ส่งสำนึกเทพถาม

ในทวีปฟ็อกดีพที่ห่างไกลภายในวิหารเจิดจรัส เทพธิดาเจิดจรัสรู้สึกว่าใจนางสั่นสะท้านและนางตอบสนองทันที  “ใต้เท้า คำว่า ‘เมืองไลออนฮาร์ท’ข้าไม่แน่ใจความหมายของคำเหล่านี้เท่าใดนัก”

“เมืองไลออนฮาร์ทในทวีปนี้มีอยู่กี่เมือง?”  คลีเมนไทน์ถาม

“มีแค่นครหลวงของจักรวรรดิสโนว์ไลออนของทวีปบีสต์ก็อด”  เทพธิดาเจิดจรัสมั่นใจเช่นนั้น

“แค่ที่เดียวน่ะหรือ?”  คลีเมนไทน์ไม่เข้าใจ  ถ้ามีเมืองไลออนฮาร์ทที่อื่น  บางทีเขาอาจไปหาที่เหล่านั้น  แต่ตอนนี้ เขาจะทำอย่างไรกับความหมายของคำว่า ‘เมืองไลออนฮาร์ท’?

“เมื่อโบรดีให้กระดาษชิ้นนั้นกับเจ้าเขาพูดอะไรอื่นอีกไหม? เจ้าเล่ารายละเอียดให้ข้าฟังหมดหรือยัง?” คลีเมนไทน์กล่าว

“เมื่อสามสิบปีที่แล้วเมื่อโบรดีมายังพิภพโอคาลุนด์ เขามากับภรรยาของเขา เมื่อเขามาถึงเกาะศักดิ์สิทธิ์ของข้า แม้ว่าเราทั้งคู่จะเป็นเทพแท้ แต่เขาเอาชนะข้าได้อย่างง่ายดาย เขาอยู่กับข้าช่วงเวลาหนึ่ง และเมื่อเขาจากไป  เขาได้ให้ของขวัญกับข้า! เขาบอกว่าเทพมากมายจะมาค้นหาสมบัติที่ทวีปโอคาลุนด์ข้าต้องส่งมอบให้ยอดฝีมือที่ทรงพลังที่สุด.. เขาบอกว่าหลังจากยอดฝีมือที่ทรงพลังที่สุดได้สมบัติไปอย่างนั้นข้าจะได้รับรางวัล”

เทพธิดาเจิดจรัสรู้สึกโล่งใจมาก

นางคิดว่าหลังจากส่งมอบกระดาษไปแล้วนางจะได้รับการยกย่องและได้รางวัล

แต่ใครจะคาดคิดว่าไม่เพียงแต่คลีเมนไทน์ไม่ให้รางวัลนางแต่ยังแสดงความเจ้าอารมณ์ต่อนาง

ความจริงแม้โบรดีเองก็ไม่รู้ว่า..เพชรกระจับแดงจะดึงดูดยอดฝีมือมามากมายถึงขนาดดึงดูดพารากอนทั้งแปดและลินลี่ย์ผู้เทียบเท่ากับพารากอนมาด้วย!  มียอดฝีมือมากมายนักแม้ว่านางจะเสนอกระดาษข้อความ แต่ยอดฝีมืออื่นก็สังเกตได้เช่นกัน

ถ้าคนอื่นไม่ทันสังเกต บางทีคลีเมนไทน์อาจจะดีใจและให้รางวัลแก่เทพธิดาเจิดจรัสจริงๆ ก็ได้

“หลังจากยอดฝีมือพบสมบัติ,เจ้าจะได้รับรางวัลอย่างนั้นหรือ?” คลีเมนไทน์ขมวดคิ้ว

จากคำพูดเหล่านี้คลีเมนไทน์สามารถอนุมานได้ว่าเพชรกระจับแดงควรจะอยู่ภายในพิภพโอคาลุนด์อย่างแน่นอน

“ควั่บ” คลีเมนไทน์ถอนสำนึกเทพกลับมาจากทวีปฟ็อกดีพ  จากนั้นออกคำสั่ง  “มาร์ควิสวินเตอร์ จงเข้ามาที่นี่”

มาร์ควิสวินเตอร์เป็นเจ้าของปราสาท  อย่างไรก็ตามเมื่อกลุ่มของคลีเมนไทน์มาถึง พวกเขาทั้งหมดต้องแสดงตราเครื่องหมายระดับสูงจากวิหารเจิดจรัสให้มาร์ควิสวินเตอร์ดู  และได้รับความเคารพจากเขาทันที

“ใต้เท้า” ชายชราผมขาว นัยน์ตาสีฟ้ามีชีวิตชีวาเดินเข้ามาทันที  เขาแสดงความเคารพ

“ไปเดินเล่นที่เมืองไลออนฮาร์ทกับข้า”  คลีเมนไทน์ออกคำสั่ง  “พาข้าไปชมสถานที่น่าสนใจของเมืองไลออนฮาร์ท”

“ได้ขอรับใต้เท้า, ข้ารู้จักสถานที่อาคารก่อสร้างพิเศษทางประวัติศาสตร์ในเมืองไลออนฮาร์ททุกที่” มาร์ควิสวินเตอร์ไม่รู้สถานะที่แท้จริงของคลีเมนไทน์ เขาคิดว่าคลีเมนไทน์เป็นสมาชิกระดับสูงของวิหารเจิดจรัส  แต่นั่นก็เพียงพอให้เขาแสดงความนอบน้อมมากมายอยู่แล้ว

ยอดฝีมือต่างๆล้วนมีความคิดของตนเอง ลินลี่ย์เลือกจะไปหอสมุดเพื่อค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับเมืองไลออนฮาร์ท  ขณะที่คลีเมนไทน์ให้คนผู้นี้นำเขาชมสถานที่พิเศษในเมืองไลออนฮาร์ท แม้ว่าสำนึกเทพของเขาจะสามารถตรวจสอบครอบคลุมเมืองไลออนฮาร์ท  แต่ไม่มีใครอธิบายให้เขาได้  แม้ว่าเขาจะพบก้อนหินที่คงอยู่มานานนับยุคไม่ถ้วน  เขาก็ไม่รู้ว่าก้อนหินนั้นมีความหมายพิเศษอะไร

ภายใต้การนำทางของมาร์ควิสวินเตอร์ คลีเมนไทน์ได้เรียนรู้ประวัติศาสตร์พื้นฐานของเมืองไลออนฮาร์ทมากขึ้น

ขณะนี้เองคลีเมนไทน์และมาร์ควิสวินเตอร์อยู่ภายในพิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์  ห้องจัดแสดงนิทรรศการมีรูปสลักนูนอยู่บนผนังสูงเท่ากัน หอชมนิทรรศการกว้างมีคนไม่กี่สิบคนแยกย้ายกระจายชมอยู่ในนั้น

“ใต้เท้าโปรดทัศนาดู” มาร์ควิสวินเตอร์หัวเราะขณะที่เขาชี้ไปที่รูปสลักนูนข้างหน้า “บุคคลทั้งสิบเก้าในรูปสลักนูนนี้ก็คือจักรพรรดิเวนนาผู้ก่อตั้งจักรวรรดิสโนว์ไลออนของเรา  เขามีอัศวินผู้ภักดีที่สุดสิบแปดคน  แม้แต่อัศวินที่อ่อนแอที่สุดในสิบแปดคนนี้เป็นนักรบระดับเก้า ขณะที่ปฐมจักรพรรดิเวนนาของเราเป็นยอดฝีมือระดับเซียน

คลีเมนไทน์แค่เพียงพยักหน้าเล็กน้อย

ระดับเก้า?  เซียน? สุดยอดฝีมือระดับเทพอย่างคลีเมนไทน์ไม่รู้สึกว่าแตกต่างอะไร

“ใต้เท้าโปรดดูรูปสลักนี้” มาร์ควิสวินเตอร์พูดพลางชี้ไปที่รูปสลักยักษ์ใกล้พวกเขา  รูปสลักนี้ใหญ่โตมากเป็นอสูรเวทราชสีห์เขาเดียว ในรูปแกะสลักอสูรเวทราชสีห์ยักษ์นี้มีบาดแผลที่ร่างกายส่วนล่าง  คนๆหนึ่งบินออกมาจากบาดแผลนี้และร่างนั้นถืออะไรบางอย่างไว้ในมือ

รูปสลักที่มองดูในขณะนั้น

“โอว ค่อนข้างน่าสนใจ”  คลีเมนไทน์เมื่อเห็นรูปสลักนี้อดหัวเราะไม่ได้

“ใต้เท้า,รูปแกะสลักนี้อธิบายถึงภยันตรายยิ่งใหญ่ที่ปฐมจักรพรรดิของเราได้เผชิญพบเจอ  นี่ยังเป็นการต่อสู้ที่สร้างชื่อให้กับจักรพรรดิเวนนา!”  มาร์ควิสรีบกล่าว “และการต่อสู้ครั้งนี้เกิดขึ้นที่ตำแหน่งเมืองไลออนฮาร์ทเก่า เป็นเพราะพระองค์ต้องการรำลึกถึงการสู้รบครั้งนั้น  จักรพรรดิเวนนามีราชโองการตั้งชื่อเมืองหลวงว่าเมืองไลออนฮาร์ท  นี่คือที่มาของเมืองไลออนฮาร์ท”

“ที่มาของเมืองไลออนฮาร์ทเดิมมาจากไหน?”  คลีเมนไทน์ตาเป็นประกาย  “อธิบายรายละเอียดซิ”

มาร์ควิสวินเตอร์ไม่เคยเห็นสมาชิกระดับสูงของวิหารเจิดจรัสนี้แสดงความตื่นเต้น  เขาอดรีบกล่าวมิได้  “ปีนั้นจักรพรรดิเวนนาเพิ่งจะบรรลุระดับเซียน  แต่เขาเผชิญเจอกับอสูรเวทระดับเซียนราชสีห์หิมะเขาเงิน  ปีนั้นเมืองไลออนฮาร์ทไม่มีอะไรมากไปกว่าพื้นที่รกร้าง จักรพรรดิเวนนาเข้าต่อสู้กับราชสีห์หิมะเขาเงินอย่างดุเดือด! ตอนนั้นจักรพรรดิเวนนาเพิ่งจะเป็นระดับเซียน ขณะที่กล่าวโดยทั่วไปอสูรเวทระดับเซียนเทียบได้กับเซียนมนุษย์ชั้นสูง

คลีเมนไทน์พยักหน้าเล็กน้อย

“จักรพรรดิเวนนาเสียเปรียบและแทบจะสูญสิ้นชีวิต  แต่ในช่วงวิกฤตินั้นเอง ขณะที่ชีวิตแขวนอยู่ระหว่างความเป็นความตายจักรพรรดิเวนนาพบทางรอดจากความตาย เขาพุ่งเข้าไปในปากของราชสีห์หิมะเขาเงิน เขาเข้าไปในท้องของราชสีห์หิมะเขาเงิน ไม่มีพวกเรารู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สิ่งที่เรารู้..ก็คือจักรพรรดิเวนนาผ่าท้องของราชสีห์หิมะเขาเงินเมื่อเขาหนีออกมา  และในมือของเขาเขาคว้าเอาส่วนของหัวใจของราชสีห์หิมะเขาเงินเมื่อโผล่ออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาได้ทำลายหัวใจของราชสีห์หิมะเขาเงินจนแหลก..แต่แน่นอนว่าราชสีห์หิมะเขาเงินตายเช่นกัน” มาร์ควิสวินเตอร์อธิบายรายละเอียด “การสู้รบนี้ส่งผลให้จักรพรรดิเวนนาทรงพลังมากขึ้น เขากลายเป็นเซียนผู้ทรงพลังที่สุดในทวีปบีสต์ก็อด”

แววตาของคลีเมนไทน์ดูซับซ้อน

“เมืองไลออนฮาร์ท..มิน่าเล่าถึงตั้งชื่อเมืองว่าไลออนฮาร์ท”  คลีเมนไทน์ยิ้มและรำพึงในใจ  “เขาทำลายท้องราชสีห์หิมะคว้าหัวใจของมันจากนั้นก็ออกมา”

“เรากลับกันเถอะ”  คลีเมนไทน์ยังคงสงบ

“กลับหรือ?” มาร์ควิสวินเตอร์ตกใจ

คลีเมนไทน์ไม่ใส่ใจเขา เขาแกล้งทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นขณะที่เขากลับไปที่คฤหาสน์ของมาร์ควิสวินเตอร์  เพียงแต่หนึ่งชั่วโมงหลังจากกลับมาถึงคฤหาสน์คลีเมนไทน์ลอบออกมาจากเมืองไลออนฮาร์ทเงียบๆ คนเดียว!