ตอนที่ 20-35 บีบบังคับ

พิภพโอคาลุนด์ภาคตะวันออกของทวีปฟ็อกดีพ ภายในเทือกเขาเขี้ยวป่ากองกำลังของดันนิงตันจากแดนนรกประจำการอยู่ที่นี่

ลึกเข้าไปในเทือกเขาเขี้ยวป่ามีตำหนักที่ผุดขึ้นในเวลาชั่วข้ามคืน ลึกเข้าไปในตำหนักที่มืดมิด ห้องโถงที่มีประกายแสงสลัวสีเขียวมีคนผู้หนึ่งนั่งสงบนิ่ง  ขณะนั้นเองทหารคนหนึ่งเดินเข้ามาในโถงใหญ่

“ใต้เท้า ข้านำเทพชั้นสูงห้าร้อยคนไปค้นหาทั่วทวีปบีสท์ก็อดแล้ว เราไม่พบร่องรอยของเพชรกระจับแดงแม้แต่น้อย” บุรุษผมเขียวเข้มร่างกำยำสวมชุดคลุมรายงานด้วยความเคารพ  ขณะที่เขากล่าว เขามีสีหน้าไม่สบายใจ

“ทวีปฟ็อกดีพ..ข้าใช้พลังมหาเทพและค้นลงไปใต้ดิน แต่ไม่พบอะไร”

ดันนิงตันอยู่ในชุดสีเขียวเข้มและมีสีหน้าไม่พอใจ  “สองทวีปนี้ไม่ได้เก็บเอาไว้แน่  เอาอย่างนี้เจ้าพาพวกไปที่ทะเลและค้นหาอย่างระมัดระวังต่อไป!  ไม่ใช่แค่ตรวจลึกลงไปในทะเล  แม้แต่โคลนและดินใต้ทะเลก็ต้องค้นลึกลงไปด้วยจนกว่าพวกเจ้าจะไปจนสุดแผ่นดิน”

“ขอรับใต้เท้า” บุรุษผมเขียวเข้มพยักหน้า แต่เขาเพียงแต่ยังแสดงสีหน้าปกติต่อหน้าดันนิงตันเท่านั้น

“ใต้เท้า...เรามีกองกำลังมาด้วยไม่มาก  เท่าที่ข้ารู้ มีหลายคนที่มาถึงแล้ว กองกำลังอื่นกระจายอยู่ทั่วพิภพโอคาลุนด์แล้ว  เมื่อท่านตกลงช่วยประมุขมหาเทพวิถีทำลายล้าง..ท่านพาเรามาด้วยท่านน่าจะเอาทหารมาเพิ่มอีกสักหน่อย” บุรุษผมเขียวเข้มพูดอย่างกังวล

“เจ้าห่วงเรื่องของเจ้าเองดีกว่า  เจ้าไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้มากไป”  ดันนิงตันหงุดหงิด

“ขอรับ” บุรุษผมเขียวเข้มเมื่อเห็นว่าดันนิงตันไม่พอใจ เขาไม่กล้าพูดต่อไปทันที

ดันนิงตันนิ่งกับที่เงียบๆ  แต่เขาผิดหวังมากเช่นกัน  เมื่อมาถึงพิภพโอคาลุนด์  เขารู้ว่าสถานการณ์น่ากลัว! เพราะมีพารากอนมากเกินไปที่มาร่วมในการเดินทางครั้งนี้  พารากอนในพิภพจักรวาลต่างๆ มีน้อยขนาดไหน?  และเมื่อรวมทั้งดันนิงตันด้วย ในพิภพโอคาลุนด์มีพารากอนมาถึงแล้วเก้าคน!

แม้ว่าจะมีคนราวยี่สิบหรือสามสิบคนที่สงสัยว่าจะเป็นพารากอนก็ตาม..

มีพารากอนอีกมากที่ซ่อนตัวในดินแดนห่างไกลแม้แต่จะซ่อนตัวในพิภพโลกธาตุ แม้แต่มหาเทพก็ยังกำหนดตำแหน่งของพารากอนเหล่านั้นไม่ได้ ปกติเป็นเรื่องยากที่พารากอนจะมาพบเจอกันได้  พารากอนสามคนอยู่ในที่เดียวกันเป็นเรื่องที่แทบไม่น่าเชื่อ  พารากอนเก้าคน..อยู่ในที่เดียวกันเป็นเพราะมหาเทพหลายคนสนใจเรื่องนี้ ดังนั้นเทพพารากอนหลายคนจึงปรากฏตัวในที่เดียวกัน

“มีเทพพารากอนหลายคนมาก  .. เมื่อเพชรกระจับแดงปรากฏ  แล้วจะได้รับเพชรได้ง่ายๆ อย่างไรกัน?”  ดันนิงตันลอบส่ายหัว

“ดันนิงตัน?” มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในใจของเขา

“เอ๊ะ? ลินลี่ย์หรือ?” ดันนิงตันรู้ว่าใครทันทีเขาคุยกลับผ่านสำนึกเทพทันที  “ลินลี่ย์, เราไม่ได้พบกันเลยตั้งแต่เจ้ากลายเป็นพารากอนใช่ไหม?”

“ข้าเพิ่งจะบรรลุถึงระดับนี้เมื่อไม่นานมานี้เอง”  ลินลี่ย์หัวเราะ  จากนั้นถาม “ท่านดันนิงตัน, ท่านพบเบาะแสอะไรเกี่ยวกับเพชรกระจับแดงบ้างไหม?”

“ไม่มี, ไม่พบอะไรเลย  แล้วเจ้าเล่า?”  ดันนิงตันถาม

เทพสุดยอดฝีมือทั้งสองนี้อยู่ห่างกันหลายพันกิโลเมตร  แต่สามารถคุยกันได้อย่างปกติโดยผ่านสำนึกเทพ

“ข้าน่ะหรือ? ท่านมีเทพชั้นสูงตั้งแปดร้อยคนอยู่บังคับบัญชา  แต่ไม่สามารถหาได้พบหรือ  บีบีกับข้ามากันเอง  เราจะทำอะไรได้?”  ลินลี่ย์เม้มปากหัวเราะ ลินลี่ย์ไม่ต้องการเปิดเผยความจริงเรื่องที่เขาเป็นวิญญาณกลายสภาพ

“ลินลี่ย์, ข้าไม่ต้องการวิจารณ์เจ้า แต่ด้วยสถานะของเจ้าในตระกูลสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์ ถือว่าไม่ยากเกินไปที่เจ้าจะระดมคนจากตระกูลสักสองสามพันคน  ด้วยบริวารสองสามพันคนก็คงเป็นเรื่องง่ายมากที่เจ้าจะสืบค้นในพิภพโอคาลุนด์  แต่เจ้ามากันเองกับบีบี..”  ดันนิงตันถอนหายใจ

ถ้าใครคิดว่าลินลี่ย์เป็นพารากอนคนหนึ่ง  พิภพโอคาลุนด์ก็มีพารากอนถึงเก้าคนแล้ว

แต่นอกจากเทพพารากอนเอง กองกำลังทุกกองที่พามาล้วนแต่เป็นเทพชั้นสูงกลุ่มใหญ่ อย่างน้อยก็ราวพันคน

“จะนำกองกำลังจากตระกูลสี่อสูรศักดิ์สิทธิ์เข้าประตูเทเลพอร์ตจะต้องใช้เวลาที่มากเทพชั้นสูงธรรมดาเหล่านั้นบินช้ากว่าท่านและข้ามาก!  ถ้าข้าทำเช่นนั้นบางทีข้าอาจต้องใช้เวลาสองสามเดือนกว่าจะมาถึงที่นี่  ระหว่างหลายเดือนนี้  ข้าคิดว่าพวกท่านและคนอื่นๆคงพบเพชรกระจับแดงไปแล้ว แน่นอนว่าข้าคงจะรอไม่ได้ ดังนั้นข้าจึงมากับแค่บีบีเท่านั้น”  ลินลี่ย์หัวเราะ

ตอนนี้ดันนิงตันเข้าใจแล้ว

คนอื่นสั่งทหารที่ประจำการอยู่รอบประตูวงเวทเทเลพอร์ตให้ช่วยพวกเขาดังนั้นจึงใช้เวลาไม่มาก

“เรื่องนั้นพอก่อนเถอะ ท่านดันนิงตันท่านคิดว่าโบรดีจะทิ้งเพชรกระจับแดงไว้ในพิภพโอคาลุนด์แห่งนี้จริงๆหรือเปล่า?”  ลินลี่ย์ถาม

“จริงๆแล้วข้าก็สงสัยอยู่เหมือนกันว่าโบรดีไม่ได้มาที่พิภพแห่งนี้”  ดันนิงตันกล่าว  “ตอนนี้ข้าต้องการหาตัวผู้ดูแลทางเข้าพิภพ  แต่.. ข้าหาตัวเขาไม่เจอ ข้าคิดว่าผู้ดูแลประตูพิภพคงถูกบาล์มพารากอนแห่งไฟเอาตัวไป  นั่นเป็นเพราะเขาเป็นพวกแรกที่มาถึงพิภพโอคาลุนด์”ดันนิงตันกล่าว

“บาล์ม?”

มีข้อมูลเกี่ยวกับบาล์มผุดขึ้นในใจลินลี่ย์

“ท่านดันนิงตันข้อมูลที่ผู้ดูแลทางเข้าพิภพเป็นเรื่องสำคัญสุดขีด!  เอาอย่างนี้เป็นไง...เรารวมกำลังกันบีบบังคับให้บาล์มปล่อยตัวผู้ดูแลทางเข้าพิภพ  ท่านจะว่ายังไง?”  ลินลี่ย์เสนอ

“บีบบังคับ?”

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของดันนิงตัน  “ความคิดเยี่ยม ข้าไม่มั่นใจว่าจะสามารถลงมือกับบาล์มด้วยตัวเองได้...แต่ถ้าเราผนึกกำลังกันและโจมตีขนาบเขา ต่อให้บาล์มไม่ตาย แต่เขาก็คงเจ็บตัวบ้าง ไม่ใช่เรื่องยากที่เราจะเนรเทศเขา ข้าคิดว่าบาล์มคงไม่ต้องการเจ็บตัวอย่างนั้นโดยไม่มีเหตุผล”

“อย่างนั้นก็ดี เมื่อไหร่เราจะผนึกกำลังกันและไปตามหาบาล์ม?”

ลินลี่ย์และดันนิงตันพูดเรื่องนี้ใช้เวลาค่อนข้างมาก

ทวีปฟ็อกดีพเทือกเขาเพียส

เทือกเขาเพียสทอดตัวยาวมากกว่าหมื่นกิโลเมตรและกว้างหลายกิโลเมตร  เทือกเขาเหล่านั้นมีรูปทรงคล้ายมีดแบ่งแยกจักรวรรดิโมลินและจักรวรรดิบลูเมเปิลออกจากกัน  อย่างไรก็ตามในใจกลางเทือกเขาเพียสยังมีหุบเขาลึกที่รู้จักกันในชื่อว่า ‘ช่องเขาเทวทัณฑ์’ หุบเขานี้ทะลุผ่านเทือกเขาเพียส

ประชาชนทั้งสองจักรวรรดิสามารถผ่านไปมาทั้งสองฟากภูเขาโดยผ่านช่องเขานี้

เหตุผลที่สถานที่นี้เป็นที่รู้จักกันในนามว่าช่องเขาเทวทัณฑ์เป็นเพราะตามตำนาน..เทพทั้งสองสู้รบกันที่นี่และจากนั้นด้วยพลังดาบฟันครั้งเดียวได้ตัดผ่านลึกเข้าไปทั้งแนวเขา ทิ้งไว้แต่เพียงช่องเขาเทวทัณฑ์ที่มีความยาวร้อยกิโลเมตรไว้เท่านั้น

แต่เพราะเทือกเขาเชื่อมสองจักรวรรดิไว้ ทั้งสองจักรวรรดิจัดทหารประจำการไว้ทั้งสองฟากฝั่ง ทหารทั้งสองจักรวรรดินี้มักจะรบกันด้วยปัญหาต่างๆ

“ครืน....”

พื้นโลกสั่นสะเทือนเสียงฝีเท้าดังขึ้น ภายใต้คำสั่งของผู้บัญชาการทหาร  กองทัพทั้งสองฝ่ายเตรียมจัดรูปกระบวนทัพขณะที่ทั้งสองฝ่ายประจัญหน้ากันและกัน

เพราะจักรวรรดิทั้งสองไม่ปักปันเขตแดนให้ชัดเจน...ช่องเขาแห่งนี้เป็นเพียงที่ให้พวกเขาได้รบกัน พวกเขาสู้รบกันได้แม้ด้วยปัญหาที่เล็กน้อยที่สุด เหตุผลที่พวกเขาทำเช่นนี้เพราะจักรวรรดิทั้งสองแค่ต้องการดูการสู้รบภายในช่องเขาเหมือนกับเป็นที่ฝึกฝนกองทัพไปโดยไม่รู้ตัว เพียงแต่ทหารพอเห็นเลือดเท่านั้นก็บ้าเลือดสู้รบกันจริงๆ จังๆ

ทุกๆสองสามเดือนหรือทุกสองสามปี จะมีการรบใหญ่ครั้งหนึ่ง แต่ละครั้งจะมีการบาดเจ็บล้มตายกันเป็นหมื่น นี่เป็นเรื่องธรรมดา

ที่สำคัญทั้งสองจักรวรรดินี้แม้ในทวีปฟ็อกดีพที่กว้างใหญ่ ก็ยังเป็นสองจักรวรรดิที่ทรงพลังอำนาจมาก  มีประชาการอยู่ในระดับหมื่นล้าน

“ทัพหน้า... หน้า...เดิน!”

นักรบคนหนึ่งอยู่ในชุดเกราะทองนั่งอยู่บนหลังอสรพิษดำ  เขาออกคำสั่งทันที

ขุนศึกนายกองของทั้งสองกองทัพเข้าใจว่าไม่มีทางที่สองจักรวรรดิจะต่อสู้กันจริงๆจังๆ นี่เป็นแค่วิธีการฝึกทหารของพวกเขา แต่โดยตรงแล้วเพราะพวกเขาต้องการฝึกฝนทหารของพวกเขา อาจจะทำให้เลยเถิดจนพวกเขาถึงกับสาบานว่าจะต้องเอาชนะฝ่ายศัตรูให้ได้

ขณะนั้นเองกระบวนทัพทั้งสองฝ่ายเริ่มเข้าประจัญบาน

“วืดดด!”  “วืดดดด!” ธนูยิงเต็มท้องฟ้าขณะที่ทัพหน้าของแต่ละกองทัพทะยานเข้าหากันราวกับสายน้ำบ่า  เลือดสาดกระจายไปทุกที่และทหารหนุ่มบางคนที่มีประสบการณ์รบในครั้งแรกบางคนกลัวจนแข้งขาอ่อน ความเป็นความตายคือสิ่งที่เกิดขึ้นได้ง่ายในสนามรบ เพียงแต่คนที่มีประสบการเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายจะกลายเป็นทหารที่แท้จริง!

ขณะนั้นเอง...

มีร่างเงาสองร่างปรากฏในท้องฟ้า

“เอ๋?” สุดยอดฝีมือของกองทัพทั้งสองเงยหน้าขึ้นขมวดคิ้วด้วยความสงสัย“เซียนหรือ?”

“ลินลี่ย์, เจ้าถอนหายใจทำไม?”  นั่นคือลินลี่ย์กับดันนิงตัน พวกเขาบินผ่านท้องฟ้าและลินลี่ย์หัวเราะขณะที่เขาก้มหน้ามองดูการสู้รบที่เกิดขึ้นในช่องเขา  “เมื่อข้าเห็นการสู้ที่ดุเดือดแบบนี้  ข้านึกย้อนไปถึงบ้านเกิดข้า ทวีปยูลาน อย่างไรก็ตามการสู้รบที่ทวีปฟ็อกดีพนี้มีขนาดใหญ่กว่าสงครามของทวีปยูลานบ้านข้ามากนัก  ทั้งในแง่จำนวนทหารและจำนวนยอดฝีมือ”

“แดนโลกธาตุ..” ดันนิงตันหัวเราะอย่างเยือกเย็น “ข้าเกิดและโตในแดนนรก ข้าไม่รู้เกี่ยวกับแดนโลกธาตุเหล่านี้มากนัก”

“ดินแดนโลกธาตุยังคงน่าสนใจมาก”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น  “เพียงแต่พิภพโอคาลุนด์มีประชากรมากเกินไป”

ทวีปที่ยืดยาวมีเส้นรอบทวีปเป็นร้อยล้านกิโลเมตร

และทวีปยูลานเล่า?  เป็นทวีปที่มีพื้นที่ราวสามหมื่นตารางกิโลเมตร  ความกว้างใหญ่แตกต่างกันเหลือเกิน!

สำหรับความแตกต่างในเรื่องจำนวนประชากรบางทีอาจจะหนึ่งในพันหรือหนึ่งในหมื่นของทวีปนี้ เป็นธรรมดาที่จำนวนเซียนในทวีปยูลานย่อมมีน้อยกว่ามากเช่นกัน

“ที่พำนักของบาล์มอยู่ข้างหน้า”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

“เอาเถอะ เราคุยกับบาล์มดูก่อน” ดันนิงตันและลินลี่ย์ชะงักอยู่กับที่ในกลางอากาศ  ข้างล่างพวกเขาไม่ห่างไกลนักมีวังสีแดงเพลิงยาวเหยียด

ดันนิงตันแผ่สำนึกเทพออกไปเพื่อเจรจากับบาล์ม

“บาล์ม!”

“ดันนิงตัน!”  เทพพารากอนแห่งธาตุไฟอยู่ภายในตำหนัก  บาล์มตอบสนองทันที

“กลุ่มของเจ้าเข้ามาในพิภพโอคาลุนด์ก่อนผู้ดูแลทางเข้าพิภพควรจะอยู่กับเจ้า ใช่ไหม? เราทุกคนมาที่นี่เพื่อเพชรกระจับแดง ทุกคนต้องแข่งขันอย่างเป็นธรรม ทางที่ดีเจ้าปล่อยผู้ดูแลทางเข้าพิภพเถอะ ไม่ใช่เรื่องดีแน่หากเจ้าจะเก็บข้อมูลเกี่ยวกับโบรดีไว้กับตัวเอง”  ดันนิงตันกระตุ้น

การตอบสนองต่อคำพูดของดันนิงตันอย่างเดียวก็คือแค่นเสียงเย็นชา

ดันนิงตันหน้าบึ้ง

“ลินลี่ย์อยู่ข้างๆ ข้า  เราหวังว่าเจ้าจะปล่อยผู้ดูแลทางเข้าพิภพ”  ดันนิงตันกล่าวต่อ

“ลินลี่ย์?” บาล์มหัวเราะตอบทางสำนึกเทพ “น่าขัน เจ้าไม่สามารถหาตัวผู้ดูแลทางเข้าพิภพดังนั้นถึงได้ตามหาข้างั้นหรือ? ข้าจะบอกเรื่องนี้ให้กับเจ้าก็ได้ เมื่อข้ามาถึงพิภพโอคาลุนด์ข้าไม่พบเห็นผู้ดูแลทางเข้าพิภพในที่ไหนทั้งนั้น เป็นไปได้ว่าผู้ดูแลทางเข้าพิภพคงอยู่ในที่ส่วนอื่นของพิภพโอคาลุนด์”

เสียงลมหวีดหวิวในอากาศเหนือเทือกเขาเพียส  ร่างสองร่างยืนนิ่งอยู่ในท่ามกลางสายลม  ดันนิงตันชำเลืองมองลินลี่ย์

“เขาปฏิเสธไม่ยอมรับงั้นหรือ?”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

“ถูกแล้ว” ดันนิงตันหัวเราะเช่นกัน

“ข้าคิดว่าบาล์มค่อนข้างฉลาด  แต่ดูเหมือนว่า...”  ลินลี่ย์หัวเราะ และดันนิงตันก็หัวเราะเช่นกัน

ทั้งสองตั้งใจทำอย่างนี้มานานแล้ว

ถ้าคำพูดใช้ไม่ได้  อย่างนั้นพวกเขาก็ต้องเคลื่อนไหวลงมือ!

“ดูนี่” ลินลี่ย์เหยียดมือและกระบี่สีดำปรากฏในมือ แค่เพียงคิดมันเปลี่ยนสภาพเป็นสีใส

“ทำลาย!”

ลินลี่ย์จ้องมองดูข้างล่างอย่างเย็นชาจากนั้นใช้พลังกระบี่โจมตี  กระบี่แสงสีฟ้าขนาดใหญ่ส่งเสียงร้องหวีดหวิวมิติด้านล่างบิดเบี้ยวและฉีกขาดราวกับกระดาษ พื้นที่และศิลาข้างล่างหายวับไม่เหลือ และเทพชั้นสูงในตำหนักทุกคนหนีกระจายไปในทิศทางต่างๆด้วยความหวาดกลัว

เป็นวิชาวายุทลายมิติ!

สิ่งที่น่ากลัวก็คือแรงฟันดาบในแดนนรกจะกลายเป็นพายุมิติที่น่ากลัวในพิภพโลกธาตุนี้

พอเวลาผ่านไปนานมิติกลับคืนสู่สภาพปกติ

แต่ภูเขาด้านล่างลินลี่ย์หายไปแล้ว  เหลืออยู่แต่เพียงหุบเขาลึกไม่เห็นก้น

มีร่างจำนวนนับไม่ถ้วนบินขึ้นมาในท้องฟ้าผู้นำเป็นบุรุษชุดเขียวเข้มผมสีแดงเพลิง ตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ และเขาจ้องมองลินลี่ย์และดันนิงตันที่อยู่ห่างออกไปด้วยความโกรธ  “ลินลี่ย์ทำไมเจ้าทำลายที่พำนักของข้าอย่างไม่มีเหตุผล?”

ดันนิงตันแค่เริ่มหัวเราะ  “ทำไม? เจ้ายังไม่รู้อีกหรือ?”

“อย่าทำไขสือ” ลินลี่ย์หัวเราะอย่างเยือกเย็น

แม้ว่าจะมีเทพชั้นสูงจำนวนพันคนลอยตัวอยู่ในท้องฟ้า  แต่พวกเขาไม่กล้าแทรกแซง  พวกเขาแค่มองดูภาพข้างหน้าอยู่เงียบๆ  ที่สำคัญ.. นี่เป็นการพูดคุยของเทพพารากอนสามคน ไม่ว่าจะเป็นใครในสามคนก็สามารถฆ่าพวกเขาทั้งหมดโดยไม่ต้องใช้ความพยายามเลย

“ส่งผู้ดูแลทางเข้าพิภพมา”  ลินลี่ย์กล่าว

“มิฉะนั้น.. เจ้าก็รู้นะ”  ดันนิงตันพูดต่อ

บาล์มหน้าแดงและมีแสงฉายออกจากตาของเขา

“ข้าบอกเจ้าไปแล้ว  ผู้ดูแลทางเข้าพิภพไม่อยู่ที่นี่!”  บาล์มตะโกนด้วยความโกรธ

“ยังจะโกหกอีก” ดันนิงตันส่ายศีรษะและถอนหายใจ “ลินลี่ย์ ดูเหมือนเราไม่มีทางเลือกอื่น”

“เราไม่มีจริงๆ”  ลินลี่ย์หัวเราะ และจากนั้นพูดตามปกติ  “ลงมือ!”