บทที่ 10 ใครขวางข้ากินข้าวต้องตาย
บทที่ 10 ใครขวางข้ากินข้าวต้องตาย
"เจ้าเด็กนี่ไม่รู้จักของดีเลย คะแนนหนึ่งพันแต้มนี้ทำให้เจ้ากินอิ่มหนำได้ตลอดทั้งปีเชียวนะ!" ผู้ดูแลชรากล่าวอย่างจนใจ
"เอ่อ เรื่องนี้หมายความว่าอย่างไร? ผู้น้อยเพิ่งเข้าหออู่ถังเมื่อวาน ศิษย์พี่ไร้คุณธรรมจื่อฉางเหอคนนั้นไม่ได้บอกข้าให้ชัดเจนนี่นา!" เซี่ยงเส้าหยุนลังเลเล็กน้อยก่อนตอบ
ผู้ดูแลชราได้ยินเซี่ยงเส้าหยุนเรียกชื่อจริงของจื่อฉางเหอตรง ๆ ใบหน้าเหี่ยวย่นถึงกับกระตุกวูบ!
ผู้อาวุโสของหออู่ถังล้วนเก่งกาจ ศิษย์หออู่ถังมีใครบ้างกล้าเรียกชื่อพวกเขาเช่นนี้
"คะแนน คือรางวัลของหออู่ถัง เปรียบเสมือนเหรียญทองในโลกภายนอก เพียงแต่เราใช้ป้ายหยกบันทึก ไม่ต้องพกเงินตราไปแลกเปลี่ยน ในหออู่ถังของเรา คะแนนนี้ไม่เพียงซื้ออาหารได้ ยังซื้ออาวุธ ทักษะต่อสู้ เคล็ดวิชา... กล่าวคือยิ่งมีคะแนนมาก ก็ยิ่งทำอะไรได้มาก เข้าใจหรือยัง?" ผู้ดูแลชราอธิบาย
"บอกแต่แรกสิ!" เซี่ยงเส้าหยุนรับคำพลางคว้าป้ายหยกมา เขาเตรียมมุ่งหน้าไปยังโรงอาหาร ท้องไส้หิวโซจนท้องกิ่วไปหมดแล้ว!
"เจ้าจะรีบไปไหน ป้ายหยกนี้ต้องหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของก่อนจึงจะใช้ได้ อีกทั้งป้ายหยกนี้เกี่ยวพันกับเจ้าอย่างใกล้ชิดในวันหน้า ต้องเก็บรักษาให้ดี!" ผู้ดูแลชราเตือน
สิ้นเสียงของเขา เซี่ยงเส้าหยุนได้หายตัวไปจากจุดเดิมแล้ว!
ผู้ดูแลชราส่ายหน้าเบา ๆ ยิ้มขื่น "เจ้าเด็กใจร้อนเอ้ย!"
เซี่ยงเส้าหยุนวิ่งไปถึงโรงอาหาร กัดนิ้วจนแตกแล้วหยดเลือดลงบนป้ายหยก ทันใดนั้นบนป้ายหยกก็ปรากฏตัวเลขหนึ่งพัน
"นี่เป็นของเกรดต่ำเลียนแบบหยกผลึกบันทึกข้อมูลหรือ?" เซี่ยงเส้าหยุนสงสัยในใจ
เขาไม่คิดมาก ถือป้ายหยกไปขออาหารจากผู้ดูแลโรงอาหาร
ทว่าผู้ดูแลโรงอาหารกลับบอกเขาว่า ที่นี่คือโรงอาหารรวม ให้บริการอาหารฟรีตามเวลาเท่านั้น ไม่สามารถใช้คะแนนได้ มีเพียงเหลาอาหารของหออู่ถังเท่านั้นที่ใช้ได้!
"ให้ตายเถอะ แค่หาอะไรกินมันยากเย็นขนาดนี้เชียวหรือ?" เซี่ยงเส้าหยุนแทบจะหิวจนคลั่งแล้ว!
ผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำเช่นเขา เป็นช่วงที่ต้องการอาหารปริมาณมากเพื่อชดเชยพลังงาน วันนี้เขาสูญเสียพลังไปมหาศาล อีกทั้งไม่ได้กินอะไรมาเกือบทั้งวัน ย่อมยากจะทนไหว!
ขณะที่เขากำลังมุ่งหน้าไปเหลาอาหารของหออู่ถัง เงาร่างสามสายก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ขวางทางเขาไว้
"พวกเจ้านี่ช่างตามรังควานไม่เลิกราจริง ๆ!" เซี่ยงเส้าหยุนเลียริมฝีปากพลางกล่าว
นาทีนี้ ใครขวางทางกินข้าวของเขาต้องซวยแน่!
"หึ ๆ หิวจนตาลายแล้วใช่ไหม ถึงต้องไปหาของกินที่โรงอาหาร!" โก่วไจ๋เย้ยหยัน
"ข้านับถึงสาม หากพวกเจ้าไม่ไสหัวไป ข้าจะเล่นงานพวกเจ้าให้หนัก!" เซี่ยงเส้าหยุนโกรธจัดแล้ว!
"ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเจ้ามีน้ำยาอะไรมาตีข้า ลานฝ่ายนอกนอกจากโรงอาหารที่อนุญาตให้มีเรื่องกันได้ ก็มีแค่บนเวทีประลองเท่านั้น!" โก่วไจ๋กล่าวอย่างมั่นใจ
หากใครฝ่าฝืนกฎ จะต้องได้รับโทษทัณฑ์จากหออู่ถัง!
"สาม" เซี่ยงเส้าหยุนตะโกนก้อง
"ข้ารอเจ้าตีข้าอยู่นี่ไง ไอ้เศษสวะ" โก่วไจ๋ยื่นหน้าเข้าไปหาเซี่ยงเส้าหยุน
ฉับพลันนั้น เซี่ยงเส้าหยุนลงมือแล้ว!
เพียะ!
โอ๊ย!
เสียงตบฉาดใหญ่ดังสนั่น ตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน!
"คนรนหาที่ข้าเจอมาเยอะ แต่เพิ่งเคยเจอคนรนหาที่เยี่ยงเจ้าเป็นครั้งแรก ถึงกับขอให้คนอื่นตบ!" เซี่ยงเส้าหยุนด่ากราด
ยามนี้ บนใบหน้าโก่วไจ๋ปรากฏรอยฝ่ามือแดงเถือก มุมปากมีเลือดไหลซึม เห็นได้ชัดว่าฝ่ามือนี้ของเซี่ยงเส้าหยุนหนักหน่วงเพียงใด!
"สารเลว เจ้ากล้าตบข้า รุมมัน จัดการให้มันพิการไปเลย!" โก่วไจ๋ตวาดด้วยความโทสะ
สิ้นเสียงของเขา ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับหกสองคนที่อยู่ข้างกายก็เริ่มเคลื่อนไหว
ทว่าแม้พวกเขาจะเร็ว เซี่ยงเส้าหยุนกลับเร็วยิ่งกว่า แต่เซี่ยงเส้าหยุนไม่ได้ลงมือกับพวกเขา กลับถอยหลังออกไป
เขาไม่ได้คิดหนี แต่ก้มลงคว้าก้อนอิฐบนพื้นขึ้นมา
ในจังหวะเดียวกัน เด็กหนุ่มสองคนที่ไล่ตามมาก็จู่โจมเข้ามาถึง
ในฐานะศิษย์ฝ่ายนอกของหออู่ถัง พวกเขาล้วนได้ฝึกฝนทักษะต่อสู้ แม้จะเป็นเพียงระดับต่ำสุด แต่ก็ทำให้พวกเขามีความสามารถในการต่อสู้
คนหนึ่งปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าเซี่ยงเส้าหยุน ส่วนอีกคนโจมตีช่วงล่างที่หน้าแข้ง!
"ขวางทางกินข้าวข้าต้องตาย!" เซี่ยงเส้าหยุนคำรามก้อง ร่างกายพลิ้วไหวประดุจนางแอ่นหลบหลีกการรุมล้อม แล้วเข้าประชิดข้างกายคนหนึ่ง ก้อนอิฐในมือราวกับอาวุธวิเศษ ฟาดลงกลางศีรษะคนผู้นั้นเต็มแรง
ผัวะ!
คนผู้นั้นถูกฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างจัง เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูด ตาเหลือก ก่อนจะล้มพับหมดสติไปทันที
อีกคนตกใจสะดุ้ง แต่ไม่ได้ถอยหนี กระโดดเตะใส่เซี่ยงเส้าหยุน!
ลูกเตะนี้ทรงพลังไม่เบา ถึงกับมีเสียงแหวกอากาศดังแว่ว!
หากเป็นเซี่ยงเส้าหยุนที่ยังไม่ทะลวงสู่ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับหก คงยากจะหลบลูกเตะนี้พ้น แต่ยามนี้เขากลับสวนเท้าเข้าปะทะตรง ๆ!
กร๊อบ!
สองเท้าปะทะกัน บังเกิดเสียงกระดูกหักดังลั่น!
เด็กหนุ่มคนนั้นถูกเซี่ยงเส้าหยุนกระแทกจนถอยร่น กุมขากระโดดเหยง ๆ อยู่กับที่ ปากก็ร้องโหยหวน "ขาข้า! ขาข้าหักแล้ว!"
เซี่ยงเส้าหยุนได้ปลดปล่อยศักยภาพทางร่างกายในหอขีดจำกัดแล้ว ความแข็งแกร่งของร่างกายที่ผ่านการเคี่ยวกรำด้วยโอสถมาเก้าปีจึงค่อย ๆ สำแดงเดชออกมา!
ด้วยความแข็งแกร่งของร่างกายเซี่ยงเส้าหยุนในยามนี้ ถือว่าเป็นระดับสุดยอดในขอบเขตแรกยุทธ์อย่างแน่นอน!
เด็กหนุ่มผู้นี้คิดปะทะซึ่งหน้ากับเซี่ยงเส้าหยุน นับว่าหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ!
เซี่ยงเส้าหยุนสาวเท้าเข้าไปหา แล้วฟาดอิฐใส่เด็กหนุ่มคนนั้นอีกครั้ง
เด็กหนุ่มคนนี้จึงมีจุดจบตามรอยเพื่อนคนก่อนหน้าไปติด ๆ!
เพียงไม่กี่อึดใจก็จัดการคู่ต่อสู้ระดับเดียวกันไปได้ถึงสองคน ต้องยอมรับว่าฝีมือการใช้อิฐของเซี่ยงเส้าหยุนนั้นบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว!
นึกย้อนไปเมื่อวันวาน สมัยอยู่ในถิ่นตนเอง เขาชอบใช้ก้อนอิฐสั่งสอนพวกบ่าวไไพร่ที่ไม่เชื่อฟังอยู่เป็นประจำ!
โก่วไจ๋ถึงกับยืนอึ้ง!
เขาคาดไม่ถึงว่าพรรคพวกสองคนจะถูกจัดการจนหมดสภาพง่ายดายเช่นนี้!
มองเซี่ยงเส้าหยุนที่รุกคืบเข้ามา โก่วไจ๋ตะคอกด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว "แค่โชคดีจัดการพวกมันได้ คิดว่าจะรับมือข้าที่เป็นขอบเขตแรกยุทธ์ระดับเจ็ดขั้นสูงสุดได้รึ? เจ้าอ่อนหัดเกินไปแล้ว!"
หมัดทะลวงปราณ!
พลังปราณรวบรวมที่หมัด ต่อยหินแตกสะเทือนฟ้า!
หมัดนี้ของโก่วไจ๋รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เพียงพอจะระเบิดหินหนักหลายร้อยจินให้แหลกละเอียดได้!
เซี่ยงเส้าหยุนสูดหายใจลึก เกร็งหมัดสวนออกไปเช่นกัน
คิดจะวัดความแกร่งของร่างกายกับเขา หาที่ตายชัด ๆ!
อ๊าก!
สองหมัดปะทะกัน พลันมีเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นทันที!
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเสียงร้องนี้มาจากโก่วไจ๋!
ทว่าโก่วไจ๋ไม่ได้กระดูกหักเหมือนพรรคพวก แต่เขารั้งหมัดกลับทันเวลา หลีกเลี่ยงการปะทะกับพลังเต็มสิบส่วนของเซี่ยงเส้าหยุน จึงรอดพ้นจากชะตากรรมกระดูกหักมาได้!
ถึงกระนั้น แขนข้างนั้นก็เจ็บปวดจนยกไม่ขึ้นแล้ว!
"สุนัขรับใช้อย่างเจ้า จ้องเล่นงานข้าครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้ข้าจะตีเจ้าให้เป็นสุนัขจริง ๆ!" เซี่ยงเส้าหยุนตะโกนก้อง อิฐในมืออีกข้างฟาดประทับลงบนหน้าโก่วไจ๋อย่างไร้ความปรานี
พรวด!
โก่วไจ๋ร้องโหยหวน เลือดกำเดาพุ่งกระฉูดเป็นสายราวกับน้ำพุ
เซี่ยงเส้าหยุนไม่ยอมหยุดมือเพียงเท่านี้ ระดมฟาดอิฐใส่ใบหน้าและศีรษะของมันไม่ยั้ง
ผัวะ!
คราวนี้ก้อนอิฐถึงกับหักคามือเขา!
"หัวแข็งใช้ได้นี่หว่า ถึงกับทำอิฐหักได้!" เซี่ยงเส้าหยุนหยุดมือในที่สุด กล่าวเยาะเย้ยโก่วไจ๋ที่ถูกตีจนสภาพดูไม่ได้
"จะ... เจ้า... คุณชายอูไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่! ฮือ ๆ!" โก่วไจ๋เจ็บปวดจนร้องไห้ออกมา
เซี่ยงเส้าหยุนลุกขึ้นยืน โยนอิฐที่หักทิ้งแล้วกล่าวอย่างองอาจ "ต่อให้เป็นเทพสวรรค์องค์ไหนมาขวางข้ากินข้าว ข้าก็จะฟาดให้ตาย!"