บทที่ 9 เจ้าเด็กนี่ต้องเป็นพวกชอบทรมานตนเองเป็นแน่

นอกหอขีดจำกัด ครูฝึกที่พาเซี่ยงเส้าหยุนมาได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง กล่าวกับผู้ดูแลชราว่า "ศิษย์พี่ ท่านว่าทำแบบนี้จะโหดร้ายไปหน่อยหรือไม่! ห้องขีดจำกัดห้องแรกต้องเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับหกขึ้นไปจึงจะเข้าไปได้ อีกทั้งให้อดทนเพียงหนึ่งเค่อ (15 นาที) ก็พอแล้ว แต่เมื่อครู่เจ้าเด็กนั่นเพิ่งจะอยู่ระดับห้า ให้เขาอดทนตั้งครึ่งชั่วยาม (1 ชั่วโมง) แบบนี้มัน..."

ผู้ดูแลชราโบกมือพลางกล่าว "ไม่เป็นไรหรอก เขาเป็นกายห้าดารา ย่อมต้องแบกรับได้มากกว่าคนทั่วไป หากแค่ด่านแรกยังทนไม่ไหว ก็พิสูจน์ได้ว่าจิตใจไม่เข้มแข็งพอ ภายหน้ายากจะประสบความสำเร็จ!"

"ก็ได้ ๆ หวังว่าจะไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น หากผู้อาวุโสสิบเก้าเอาความขึ้นมา ข้ารับมือไม่ไหวแน่!" ครูฝึกผู้นี้มองหอขีดจำกัดแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินจากไปจริง ๆ

ผู้ดูแลชราหาได้ใส่ใจไม่ หลับตาพักผ่อนสายตาต่อไป!

ภายในห้องขีดจำกัดห้องแรก เซี่ยงเส้าหยุนกำลังเผชิญกับความทรมานถึงขีดสุด!

แรงโน้มถ่วงหนึ่งพันจิน แบกรับเพิ่มเพียงวินาทีเดียวยังรู้สึกแทบทนไม่ไหว นับประสาอะไรกับครึ่งชั่วยาม!

แม้เซี่ยงเส้าหยุนจะใช้เคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์ดึงพลังดารามาช่วยบรรเทาความเจ็บปวด แต่เมื่อเวลาค่อย ๆ ผ่านไป เขากลับรู้สึกราวกับกระดูกจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ สมองตื้อตันทรมานอย่างที่สุด!

ความทรมานเช่นนี้ไม่เพียงทดสอบร่างกาย แต่ยังทดสอบความแข็งแกร่งของจิตใจด้วย!

หากจิตใจต้านทานไม่ไหวจนหมดสติไป ร่างกายย่อมต้องถูกบดขยี้จนแหลกเหลวแน่นอน!

"ข้าจะต้องทะลวงขีดจำกัดนี้ให้ได้! เคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์หมุนวนให้ข้า!" เซี่ยงเส้าหยุนหวนนึกถึงภาพความอัปยศที่ถูกผู้อื่นเหยียดหยาม ความดื้อรั้นสายหนึ่งปะทุขึ้น แสงดาราภายในกายสว่างวาบ เก้าดาราแปรเปลี่ยนเป็นเก้าวังวนดูดซับ พลังแฝงทั้งมวลในกล้ามเนื้อ เส้นชีพจร อวัยวะภายใน และกระดูกของเซี่ยงเส้าหยุนล้วนถูกกระตุ้นขึ้นมาจนหมดสิ้น!

วิง! วิง!

ภายในกายของเซี่ยงเส้าหยุนกลับส่งเสียงสั่นสะเทือนด้วยความถี่ประหลาด พลังมากมายหลั่งไหลจากแขนขาทุกส่วนเข้าสู่ดวงดาวหลักทั้งเก้า!

พลังอันเชี่ยวกรากเช่นนี้ ไม่มีทางเป็นของขอบเขตแรกยุทธ์ระดับห้า และไม่ได้มาจากการกลั่นแรงโน้มถ่วงพันจิน แต่เป็นพลังงานที่มาจากเนื้อกายของเซี่ยงเส้าหยุนเอง!

"ท่านพ่อ ท่านยกอ่างยายักษ์ขนาดนี้มาทำไม เอ๊ะ ยาในนี้ยังเดือดปุด ๆ อยู่เลยนะ!"

"พ่อจะใช้ยาวิเศษเคี่ยวกรำร่างกายให้เจ้า! แม้เจ้าจะมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา แต่ดันไปพนันกับคนอื่นว่าจะไม่ฝึกยุทธ์สิบปี นับว่าเสียเวลาเปล่าไปสิบปี พ่อยังไงก็ต้องวางรากฐานให้เจ้าแน่นหนา สิบปีให้หลังเจ้าจะได้ผงาดขึ้นมาได้! ไม่อย่างนั้นอีกสิบปี กายดาราของเจ้าคงตัว ความสำเร็จก็จะจำกัด!"

"แต่ว่า ยาในอ่างนี้กำลังเดือด มันจะต้มข้าสุกนะ!"

"ไม่ต้องกลัว พ่อจะคอยคุ้มกันให้เจ้า ผนึกชีพจรและดวงดาวของเจ้าไว้ แล้วใช้วิชาควบคุมน้ำยา ไม่ให้เจ้ารู้สึกเจ็บปวดหรอก เด็กดี เชื่อพ่อนะ!"

"ก็ได้... อ๊าก... ท่านพ่อคนโกหก ไหนบอกจะไม่เจ็บไง? สุกแล้ว สุกแล้ว เสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองนะ!"

……

......

ภาพความทรงจำวัยห้าขวบฉายชัดในสมอง เซี่ยงเส้าหยุนเผยรอยยิ้มพึมพำ "ท่านพ่อ ความหวังดีของท่านในวันนั้น ลูกสัมผัสได้แล้ว! ลุกขึ้นมา!"

เซี่ยงเส้าหยุนตะโกนก้อง สองมือยันพื้น ค่อย ๆ แบกรับแรงโน้มถ่วงพันจินแล้วลุกขึ้นยืน!

ดวงดาวทั้งเก้าในกายกระพริบวิบวับ พลังมหาศาลทำให้ดวงดาวเจิดจรัสยิ่งขึ้น พลังที่ถูกกลั่นแล้วทีละสายพุ่งพล่านไปตามเส้นชีพจร จุดชีพจรทั้งสามร้อยหกสิบห้าจุดต่างสั่นสะเทือนประสานเสียง พลังภายในอื่น ๆ กำลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง!

จากขอบเขตแรกยุทธ์ระดับห้า พุ่งพรวดขึ้นสู่ขั้นปลาย และยังคงเพิ่มขึ้นต่อไป จนแตะระดับจุดสูงสุดในพริบตา!

ปัง!

บรรลุขอบเขตแรกยุทธ์ระดับหก!

พลังของเซี่ยงเส้าหยุนบ้าคลั่งราวกับบุตรแห่งเทพเจ้า เขายืนหยัดขึ้นอย่างสง่าผ่าเผย แม้แรงกดพันจินจะยังคงกดทับเขาอย่างหนักหน่วง แต่นั่นกลับยิ่งบีบคั้นพลังในกายเขาออกมา พลังเหล่านี้เข้าไปเติมเต็มดวงดาวทั้งเก้าอย่างต่อเนื่อง ทำให้พลังของเซี่ยงเส้าหยุนยังคงพุ่งทะยานไม่หยุด!

เซี่ยงเส้าหยุนเริ่มเคี่ยวกรำร่างกายตั้งแต่อายุห้าขวบ จนถึงสิบสี่ปี เป็นเวลารวมเก้าปีเต็ม พลังอันไร้ขีดจำกัดที่สั่งสมอยู่ในกาย พึ่งจะค่อย ๆ ถูกขุดค้นออกมาภายใต้สภาวะขีดจำกัดนี้เอง!

เพราะพลังเหล่านี้นี่เอง ทำให้เซี่ยงเส้าหยุนลืมความหิว ลืมแรงกดดันพันจินบนบ่าไปจนสิ้น!

"ข้าจะทะลวงเร็วเกินไปไม่ได้ ต้องทำให้พลังควบแน่น ถึงจะวางรากฐานได้มั่นคง!" แม้เซี่ยงเส้าหยุนจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่ยังไม่เข้าขั้น แต่กลับมีน้อยคนนักที่จะเข้าใจแก่นแท้ของการฝึกยุทธ์ได้ดีไปกว่าเขา!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เซี่ยงเส้าหยุนจึงบีบอัดพลังที่ถูกรีดเค้นออกมาอย่างไม่หยุดยั้ง ส่งพวกมันเข้าไปในดวงดาวทั้งเก้าจนหมดสิ้น

พลังเหล่านี้ดูเหมือนจะมีมหาศาล แต่เมื่อจมหายเข้าไปในดวงดาวทั้งเก้า ก็อันตรธานไปจนหมดสิ้น!

เมื่อพลังมากมายไหลรวมเข้าสู่ดวงดาว แรงกดดันบนร่างของเซี่ยงเส้าหยุนก็ค่อย ๆ เบาบางลง ไม่ยากลำบากต่อการต้านทานเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไป!

และในเวลานี้ พลังงานที่เอ่อล้นออกมาจากกายเขาก็ลดน้อยลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็ไม่มีพลังงานปรากฏขึ้นอีก!

การเคี่ยวกรำร่างกายมาเก้าปีจะมีพลังงานเพียงเท่านี้หรือ?

เซี่ยงเส้าหยุนย่อมเข้าใจดีว่าหาใช่เช่นนั้น เพียงแต่ขีดจำกัดของที่นี่ไม่อาจเปิดพลังในกายเขาได้อีกต่อไปแล้วต่างหาก!

เผลอแป๊บเดียว ครึ่งชั่วยามก็ผ่านไป!

ผู้ดูแลชรามายืนอยู่หน้าประตูห้องขีดจำกัด พบว่าเซี่ยงเส้าหยุนยืนตระหง่านอยู่กับที่ราวกับไม่รู้สึกรู้สากับสภาพแวดล้อมที่นี่ ทำเอาดวงตาฝ้าฟางของเขาแทบถลนออกมา

นับตั้งแต่เขาดูแลหอขีดจำกัดมา ไม่เคยเห็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแรกยุทธ์ต่ำกว่าระดับเจ็ดยืนหยัดที่นี่ได้อย่างสบายใจเช่นนี้มาก่อน นับประสาอะไรกับเจ้าเด็กระดับห้าตรงหน้า

"ไม่ถูกต้อง นี่... เจ้าเด็กนี่ทะลวงสู่ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับหกขั้นสูงสุดแล้ว นี่... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!" ผู้ดูแลชราตัวสั่นเทาอุทานด้วยความตกใจ

เวลานั้น เซี่ยงเส้าหยุนหันกลับมามองผู้ดูแลชราแล้วยิ้มร่า "ท่านผู้ดูแล ข้าขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักได้หรือไม่?"

"เอ่อ... ดะ... ได้สิ ตามสบาย!" ผู้ดูแลชราอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนตอบรับ

"ขอบคุณมาก!" เซี่ยงเส้าหยุนตอบ

ผู้ดูแลชราเดินออกจากหน้าห้องขีดจำกัดห้องแรก ใบหน้าเหี่ยวย่นยังคงเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ สุดท้ายได้แต่สบถในใจ "พระแม่เจ้า เจ้าเด็กนี่ต้องเป็นพวกชอบทรมานตนเองเป็นแน่!"

หากเซี่ยงเส้าหยุนได้ยินคำนี้ คงต้องล้มทั้งยืนแน่!

เขาจะเป็นพวกชอบความเจ็บปวดได้อย่างไรกัน!

เขาเพียงแค่อยากปรับตัวกับแรงโน้มถ่วงที่นี่ให้มากขึ้น และดูว่าตนเองจะทนได้นานแค่ไหนเท่านั้น!

หนึ่งชั่วยามให้หลัง เซี่ยงเส้าหยุนจึงเดินออกมาจากข้างใน

วินาทีที่กระโดดออกมาจากห้องขีดจำกัดห้องแรก เขารู้สึกทันทีว่าแรงกดดันบนร่างหายไปจนหมดสิ้น ตัวเบาหวิวจนแทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก!

เซี่ยงเส้าหยุนเผยรอยยิ้มพึงพอใจอย่างที่สุด "ฮ่าฮ่า ท้าทายขีดจำกัดมันดีอย่างนี้นี่เอง!"

เซี่ยงเส้าหยุนเดินตัวปลิวออกมาข้างนอก ผู้ดูแลชรารออยู่นานแล้ว

"เจ้าหนู เจ้าทำได้ไม่เลวเลย!" ผู้ดูแลชราเอ่ยชมเซี่ยงเส้าหยุนอย่างไม่หวงคำชม

"ขอบคุณท่านผู้ดูแลที่ชมเชย!" เซี่ยงเส้าหยุนตอบกลับอย่างนอบน้อม ไม่ได้ลำพองใจจนลืมตัว!

"เอาล่ะ ในเมื่อเจ้าท้าทายขีดจำกัดสำเร็จ จะได้รับรางวัลหนึ่งพันคะแนน!" ผู้ดูแลชราเข้าเรื่อง

"รางวัลหนึ่งพันคะแนน? มันคือของพรรค์ใดกัน ข้าอยากกินข้าว!" เซี่ยงเส้าหยุนตะโกนลั่นราวกับเปรตขอส่วนบุญ