บทที่ 8 ท้าทายขีดจำกัด

ผู้ที่ปรากฏกายข้างกายเซี่ยงเส้าหยุนคือลู่เสี่ยวชิง ใบหน้านางแดงระเรื่อเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่กล้าสบตาเซี่ยงเส้าหยุนตรง ๆ ดูเหมือนจะเขินอายอยู่บ้าง!

ลู่เสี่ยวชิงเป็นเด็กสาวจิตใจดี นางกำลังนึกเวทนาเซี่ยงเส้าหยุน!

เซี่ยงเส้าหยุนยังไม่ทันเอ่ยปาก สุ้มเสียงน่ารังเกียจสายหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น "โอ๊ะโอ๋ อัจฉริยะกายห้าดาราตกอับถึงขั้นต้องเกาะผู้หญิงกินแล้วรึ? ช่างน่าสมเพชเสียจริง!"

คนพูดจะเป็นใครไปได้นอกจากโก่วไจ๋!

เขาพาพรรคพวกอีกสองคนมาปรากฏตัวข้างกายเซี่ยงเส้าหยุน จ้องมองเซี่ยงเส้าหยุนด้วยแววตาเหยียดหยาม ราวกับจะข่มให้จมดิน!

เซี่ยงเส้าหยุนไม่สนใจวาจาของโก่วไจ๋ หันไปมองลู่เสี่ยวชิงด้วยความจริงใจ "ขอบคุณมาก แต่ข้ารับไว้ไม่ได้!"

กล่าวจบ เขาลุกขึ้นยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มโก่วไจ๋ทั้งสามคน "พวกเจ้าจงจำไว้ วันนี้หยามเกียรติข้า วันหน้าข้าจะคืนสนองสิบเท่า!"

โก่วไจ๋แสยะยิ้มเย็นชา "อาศัยฝีมือเจ้ายังกล้าพูดจาโอหัง ไม่เกินสามวัน เจ้าคงได้อดตายอยู่ที่นี่ ช่างไม่รู้จักเจียมตัว!"

พวกโก่วไจ๋ไม่กล้าลงมือจัดการเซี่ยงเส้าหยุนตรงนี้ นี่คือกฎของตำหนักอู่ถัง นอกจากโรงอาหารแล้ว สถานที่อื่นห้ามต่อสู้กันเป็นการส่วนตัว ยกเว้นแต่จะขึ้นประลองบนเวที นั่นจึงจะเป็นอีกเรื่องหนึ่ง!

"พวกเจ้ารังแกคนเกินไปแล้ว!" ลู่เสี่ยวชิงจ้องมองพวกโก่วไจ๋ด้วยความไม่พอใจ ตวาดเสียงใส

"คุณหนูลู่เสี่ยวชิง พวกข้าไม่มีเจตนาจะล่วงเกินเจ้า ขอเชิญเจ้าหลีกไปอย่ามายุ่งเรื่องนี้ดีกว่า มิเช่นนั้นหากคุณชายอูโกรธขึ้นมา เกรงว่าเจ้าเองจะต้องเดือดร้อนไปด้วย!" โก่วไจ๋ข่มขู่ลู่เสี่ยวชิง

"ได้ ดีมาก เรื่องนี้ข้าจะไปฟ้องครูฝึก!" ลู่เสี่ยวชิงตอบกลับด้วยความโมโห

ครูฝึก คือผู้สอนสั่งเหล่าศิษย์ฝ่ายนอกนั่นเอง!

"หึ เชิญตามสบาย!" โก่วไจ๋กล่าวอย่างไม่ยี่หระ

"อย่าเสียอารมณ์กับสุนัขรับใช้พรรค์นี้เลย น้ำใจของเจ้าข้ารับรู้แล้ว แต่ข้าเซี่ยงเส้าหยุนยังไม่สิ้นไร้ไม้ตอกขนาดต้องพึ่งพาผู้หญิงเพื่อความอยู่รอด!" เซี่ยงเส้าหยุนกล่าวทิ้งท้ายแล้วหันหลังเดินจากไป

"คนบ้า... ไม่รู้จักคนหวังดี!" ลู่เสี่ยวชิงกระทืบเท้าเบา ๆ ด้วยความขัดใจ ก่อนจะหันหลังเดินจากไปเช่นกัน

"ฮ่าฮ่า อัจฉริยะอย่างเจ้า ข้าจะทำให้เจ้าต้องคลานออกจากตำหนักอู่ถังเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง!" โก่วไจ๋หัวเราะร่า

ยามนี้ ในใจเซี่ยงเส้าหยุนอัดอั้นตันใจยิ่งนัก หนี้แค้นนี้เขาต้องชำระให้ได้!

ไกลออกไป ร่างหนึ่งบนหลังหมาป่าสีครามมองเห็นเหตุการณ์ที่เซี่ยงเส้าหยุนประสบพบเจอทั้งหมด เขาถอนหายใจเบา ๆ "หยกไม่ขัดย่อมไม่เป็นเครื่องประดับ หากด่านแค่นี้ยังผ่านไปไม่ได้ กายห้าดาราก็คงเป็นเพียงกายขยะจริงแท้แน่นอน!"

เซี่ยงเส้าหยุนเดินตรงเข้าไปหาครูฝึกท่านหนึ่ง

ครูฝึกท่านนี้เป็นชายวัยกลางคน มีพลังฝีมือระดับขอบเขตพลังดารา เขากำลังยืนสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวของศิษย์ฝ่ายนอกทุกคนด้วยสายตาเย็นชา เมื่อเห็นเซี่ยงเส้าหยุนเดินเข้ามาจึงเอ่ยถามเรียบ ๆ "มีธุระ?"

"ครูฝึก ข้าอยากกินข้าว!" เซี่ยงเส้าหยุนกล่าวตรงไปตรงมา

"เวลาอาหารกลางวันผ่านไปแล้ว เจ้าแย่งไม่ได้จะโทษใครได้ หิวไปก่อน รอแย่งมื้อเย็นเอา!" ครูฝึกตอบอย่างเย็นชา

"ข้าเพียงอยากทราบว่ายังมีหนทางอื่นใดที่จะได้กินข้าวอีกหรือไม่!" เซี่ยงเส้าหยุนถามย้ำ

"ศิษย์ฝ่ายนอกทำได้เพียงแย่งข้าวในโรงอาหาร ศิษย์ฝ่ายในสามารถกินที่เหลาอาหารหรือออกไปกินข้างนอกได้อย่างอิสระ ส่วนศิษย์สายตรงกินข้าวกับอาจารย์ของตน เข้าใจหรือยัง?" ครูฝึกแจ้งให้ทราบ

เซี่ยงเส้าหยุนอดผิดหวังไม่ได้ ตอนนี้เขาหิวจนไส้กิ่ว หากต้องรออีกสามชั่วยามกว่าจะถึงมื้อเย็น เกรงว่าเขาคงทนไม่ไหวแน่!

ขณะที่เซี่ยงเส้าหยุนกำลังเดินจากไปอย่างผิดหวัง ครูฝึกผู้นั้นก็กล่าวขึ้นอีกว่า "หากเจ้ากล้าท้าทายขีดจำกัด ทำภารกิจสำเร็จ ก็จะได้รับรางวัลพิเศษ เรื่องอาหารจะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย!"

"ภารกิจอะไร?" เซี่ยงเส้าหยุนถามอย่างกระตือรือร้น

"หอขีดจำกัด ที่นั่นมีความท้าทายระดับขีดสุดของทุกระดับชั้น ใครก็ตามที่ฝ่าด่านขีดจำกัดไปได้ จะได้รับรางวัลพิเศษ! แต่ขีดจำกัดนี้ใช่ว่าจะทำลายได้ง่าย ๆ เว้นเสียแต่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่สุดในระดับเดียวกัน จึงจะพอมีหวังทำภารกิจสำเร็จ!" ครูฝึกอธิบาย

"อยู่ที่ไหน ข้าจะท้าทายภารกิจ!" เซี่ยงเส้าหยุนตอบอย่างมั่นใจ

"หึ ๆ ดีมาก เช่นนั้นก็ตามข้ามา!" ครูฝึกเผยรอยยิ้มจาง ๆ

จากนั้น ครูฝึกจึงพาเซี่ยงเส้าหยุนมุ่งหน้าสู่หอขีดจำกัด พร้อมทั้งเล่าข้อมูลเกี่ยวกับหอขีดจำกัดให้เซี่ยงเส้าหยุนฟัง!

สิ่งที่เรียกว่าขีดจำกัด คือการทะลวงขีดสุดของผู้ที่มีระดับพลังเดียวกัน เพื่อหล่อหลอมตัวตนที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับชั้นนั้น ขีดจำกัดของแต่ละระดับจะแตกต่างกันไป การท้าทายก็ต่างกัน เช่นต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับสูง หรือเผชิญความทรมานในแดนมายา หรือภารกิจแปลกประหลาดพิสดารอื่น ๆ...

"เอาล่ะ ที่นี่คือหอขีดจำกัด ข้าส่งเจ้าได้แค่นี้ หากเจ้าทะลวงขีดจำกัดได้ เรื่องกินข้าวย่อมไม่ใช่ปัญหา!" ครูฝึกกำชับทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป

กายห้าดารา ย่อมคุ้มค่าที่ครูฝึกอย่างเขาจะให้การดูแลสักเล็กน้อย!

หากเป็นศิษย์คนอื่น เขาคงแค่ชี้ทางให้ไปหาเอาเองแล้ว!

หอขีดจำกัด คือกลุ่มอาคารเก่าแก่ที่สร้างอิงไหล่เขา ภายในหอมีไอค่ายกลลอยล่อง ให้ความรู้สึกเลือนรางยากจะมองเห็นชัดเจน

"ศิษย์เซี่ยงเส้าหยุนคารวะท่านผู้ดูแล" เซี่ยงเส้าหยุนทำความเคารพผู้ดูแลชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซืออย่างนอบน้อม

"เจ้าจะท้าทายขีดจำกัดรึ?" ผู้ดูแลชราใช้ดวงตาที่ขุ่นมัวปรายตามองเซี่ยงเส้าหยุน

"ขอรับ โปรดชี้แนะด้วย!" เซี่ยงเส้าหยุนตอบ

"เดินตรงไป ห้องแรก เข้าไปเอง หากภายในครึ่งชั่วยามเดินออกมาได้โดยสวัสดิภาพถือว่าผ่าน!" ผู้ดูแลชราไม่พูดพร่ำทำเพลง กล่าวตรงประเด็นทันที

เซี่ยงเส้าหยุนคารวะเล็กน้อย ก่อนจะเดินเข้าไปในหอเก่าแก่

ไม่นานเขาก็มาถึงห้องขีดจำกัดห้องแรก เขาผลักประตูเข้าไปโดยไม่ลังเล!

ทันทีที่ก้าวเข้าไป ประตูก็ปิดลงอัตโนมัติ

พร้อมกันนั้น คล้ายมีพลังงานบางอย่างวูบวาบขึ้น พริบตานั้นเซี่ยงเส้าหยุนราวกับถูกหินยักษ์หนักพันจินทับลงบนบ่า กดร่างจนทรุดลงกองกับพื้น

พรวด!

เซี่ยงเส้าหยุนกระอักเลือดออกมาคำโต!

"ห้องแรงโน้มถ่วง!" เซี่ยงเส้าหยุนอุทานในใจ

ขอบเขตแรกยุทธ์เน้นการฝึกกำลัง ขีดจำกัดของห้องนี้จึงเป็นการฝึกกำลัง ทว่าแรงนี้มิใช่แรงทั่วไป แต่เป็นแรงโน้มถ่วงไร้รูปลักษณ์ที่สร้างจากค่ายกล ก่อให้เกิดแรงกดดันที่ยากจะต้านทาน หากไม่อาจรับแรงนี้ได้ ก็มีแต่ต้องถูกบดขยี้ แต่หากต้านทานไหว ย่อมพิสูจน์ได้ว่าก้าวข้ามขีดจำกัดแล้ว!

เซี่ยงเส้าหยุนมีความรู้กว้างขวาง ทันทีที่ถูกกดทับก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือขีดจำกัดแรงโน้มถ่วง!

ที่นี่มีแรงโน้มถ่วงถึงหนึ่งพันจิน!

เซี่ยงเส้าหยุนเป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตแรกยุทธ์ระดับห้า พละกำลังเพียงห้าร้อยจิน การให้เขาแบกรับแรงโน้มถ่วงเพิ่มเป็นเท่าตัว ย่อมถือเป็นขีดจำกัดของขีดจำกัดอย่างแท้จริง!

โชคดีที่เซี่ยงเส้าหยุนแม้ไม่เคยฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็ก แต่ร่างกายถูกบิดาจับแช่ในน้ำยาโอสถวิญญาณจนแกร่ง ทำให้ร่างกายทนทานไม่ธรรมดา แรงโน้มถ่วงแค่นี้จึงไม่ถึงกับเอาชีวิตเขาได้!

"ขีดจำกัด สมกับเป็นขีดจำกัด แต่ข้าจะทะลวงมันให้ดู! เคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์!" เซี่ยงเส้าหยุนตะโกนก้องในใจ แล้วเริ่มโคจรเคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์ทันที!

เคล็ดวิชาทรราชท้าสวรรค์เป็นวิชาโบราณระดับสูง ลึกล้ำพิสดารไร้ที่สิ้นสุด เมื่อเซี่ยงเส้าหยุนโคจรพลัง เส้นชีพจรทั่วร่างก็ไหลเวียน ดาราหลักทั้งเก้าดวงพลันส่องประกายเจิดจรัส!

ด้วยการโคจรวิชาโบราณ แรงกดดันบนร่างของเซี่ยงเส้าหยุนก็ค่อย ๆ เบาบางลง!