ตอนที่ 18-20 หลง

ทันทีที่ลินลี่ย์เข้าไปในภูเขาสิ้นหวัง  เขารู้สึกใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมา

“ช่างเป็นความรู้สึกที่ทรงพลังจริงๆ!”  หน้าของลินลี่ย์พลันเคร่งเครียด  “แม้แต่ในแดนนรกเมื่อข้าเผชิญกับมหาเทพบลัดริจข้ายังไม่รู้สึกถึงพลังที่แผ่ออกมาอย่างน่ากลัวนั้น!”  หลังจากถูกความรู้สึกนี้กดดันแทบจะทันทีที่เข้ามาในภูเขาสิ้นหวัง ลินลี่ย์มีความรู้สึก..เหมือนกับว่าเขากลับสู่วัยเด็กที่ยังอยู่ในเมืองน้อยอู่ซันและเมื่อครั้งที่เผชิญกับอสูรเวท มังกรลมกรดเป็นครั้งแรก นั่นเป็นความหวาดหวั่นพรั่นพรึงเหมือนกับที่เขารู้สึกตอนนี้

หัวใจของเขาสั่นสะท้าน! ความรู้สึกกดดันนี้กดดันลงไปในวิญญาณของเขา!

“พี่ใหญ่ ข้าไม่สามารถส่งสำนึกเทพออกไปได้”  บีบีหันมามองลินลี่ย์  “แรงกดดันนี้ทรงพลังมากเหลือเกินยังทรงพลังมากกว่ามหาเทพบลัดริจเสียอีก”

“นั่นเป็นเพราะเมื่อมหาเทพบลัดริจปรากฏตัวเป็นแต่เพียงโครงสร้างพลังงานแทนที่จะเป็นร่างที่แท้จริงของเขา”  ลินลี่ย์ตรวจสอบสภาพแวดล้อมอย่างรอบคอบ

ข้างหลังเขาคือประตูทางเข้าภูเขาสิ้นหวัง  ในตอนนี้ไม่มีเทพชั้นสูงที่เข้ามาแล้วกล้าเดินลึกเข้าไปในภูเขา เนื่องจากพวกเขาทุกคนตรวจสอบอย่างรอบคอบและทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่  ภูเขาสิ้นหวังเต็มไปด้วยภยันตราย  แม้แต่ยอดฝีมือระดับอสูรเจ็ดดาวที่เข้ามาอาจพังพินาศได้ พื้นที่อันตรายแบบนั้นพวกเขามิกล้าไม่ระมัดระวังได้อย่างไร?

“ภายในภูเขาสิ้นหวัง  แม้แต่แรงดึงดูดก็หายไปเหมือนกับว่าสถานที่นี้ตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง”  ลินลี่ย์แค่ลอยตัวนิ่งกับที่

“หมอกขาวนี้สามารถทำให้คนมึนงงได้  อย่างไรก็ตามสำหรับข้ากับบีบีไม่ได้รับอิทธิพลเท่าใดนัก”  ลินลี่ย์ยังคงประเมินสภาพแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง

มีต้นไม้ยืนต้นไม้พุ่มและไม้นานาพันธุ์งอกเจริญเติบโตอยู่บนเขาสิ้นหวังซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยหมอกขาว  ด้านนอกหมอกขาวเป็นโซ่ฟ้าดิน พลังของโซ่สายฟ้าที่ไม่มีสิ้นสุดเป็นสิ่งที่ลินลี่ย์ได้ยินมานานแล้ว ลินลี่ย์ไม่ต้องการสัมผัสหรือประสบกับสายฟ้าที่ทรงพลังด้วยตัวเอง

“ควั่บ”ร่างของลินลี่ย์ร่วงลงและเขาลงมาจนกระทั่งยืนอยู่บนหินภูเขา

“บีบี, ภายในพื้นที่ภูเขาสิ้นหวังจะเดินหน้าได้ต่อเมื่ออยู่บนพื้น” ลินลี่ย์พูดทางใจอย่างจริงจัง “ถ้าเราบินหมอกขาวจะขัดขวางทัศนวิสัยการมองของเรา  ถ้าเราไม่ระมัดระวัง  เราอาจไปชนโซ่สายฟ้าได้นั่นคงเป็นเรื่องที่น่ากลัว

“ข้าก็อยากให้พวกเขาลองดู”  บีบีหัวเราะ แต่เขาลอยตัวลงมาจนยืนอยู่บนโขดหินบนภูเขาเช่นกัน

“จำเอาไว้, ระวังงูและต้นไม้!”  ลินลี่ย์ส่งสำนึกเทพตอบ  ขณะเดียวกันเขาจ้องมองต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆอย่างระมัดระวัง  ต้นไม้ที่ขึ้นอยู่ที่นี่ในสภาพแวดล้อมพิเศษของภูเขาสิ้นหวังล้วนแต่เตี้ยทั้งนั้นและมีรูปร่างผิดปกติเช่นกัน  “บางทีต้นไม้เหล่านี้อาจโจมตีผู้คนได้”

ลินลี่ย์ไม่กล้าเลินเล่อ

“ไม่ต้องห่วง” บีบีมองดูต้นไม้ใกล้ๆ เช่นกัน “ต้นไม้เหล่านี้ไม่สามารถทำอันตรายข้าได้”

เทพชั้นสูงอื่นมีความรู้สึกดีต่อสภาพแวดล้อมพวกเขาเช่นกัน  และพวกเขาเริ่มมุ่งหน้าไปต่อทุกคน

“เดินหน้ากันต่อเถอะ”  ลินลี่ย์สั่ง

ลินลี่ย์และบีบีเดินติดกับพื้นภูเขาสิ้นหวังและเริ่มสลับกับบินไปข้างหน้าบ้าง  อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่กล้าบินเร็วเกินไปนัก...เพราะกลัวว่าต้นไม้อาจโจมตีพวกเขากะทันหันในช่วงกลางของการเดินทาง นอกจากนี้ลินลี่ย์ยังมองหางูตัวหนึ่งซึ่งสตรีผมแดงได้เตือนเขาไว้

ครู่ต่อมา...

“ควั่บ!”ลินลี่ย์และบีบีหยุดชะงัก ดวงตาของพวกเขามีความสงสัย

“พี่ใหญ่ เราจะเดินไปในตำแหน่งไหน?”  บีบีเหลียวมองรอบตัวเอง

“สถานที่บ้าๆ นี่มัน”  ลินลี่ย์หงุดหงิดเช่นกัน

ลินลี่ย์ถูกหมอกรายล้อมไปทั้งสี่ด้าน  แม้ว่าลินลี่ย์และบีบีจะมีตาที่ดีแต่พวกเขาเห็นได้อย่างมากไม่กี่สิบเมตร นอกจากนี้เนื่องจากแรงกดดันที่น่ากลัวถูกปล่อยออกมาจากภูเขาสิ้นหวัง  พวกเขาไม่สามารถขยายสำนึกเทพไปจากร่างกาย และเนื่องจากว่าภูเขาสิ้นหวังไม่มีแรงดึงดูดภายในพื้นที่ของมัน

หลายสิ่งเหล่านี้รวมกันทำให้เป็นไปไม่ได้ที่จะกำหนดทิศทาง

แม้ว่าภูเขาจะมีความลาดเอียงเนื่องจากไม่มีแรงโน้มถ่วงแม้แต่น้อย  แม้ว่าลินลี่ย์กับบีบีจะยืนอยู่บนภูเขาแต่พวกเขาจะไม่มั่นใจว่าพวกเขายืนอยู่ในตำแหน่งใด ต้นไม้ที่งอกในพื้นที่ไร้แรงโน้มถ่วงนี้งอกขึ้นมาในลักษณะแปลกประหลาดตำแหน่งของมันบิดเบี้ยว

“เป็นไปไม่ได้ที่จะบอกทิศทางได้ชัดเจนในภูเขาสิ้นหวังนี้  ไม่มีทางบอกได้เลยว่าทางใดขึ้น ทางใดลง!” ลินลี่ย์ตรวจสอบโดยรอบอย่างระมัดระวัง  แต่ทุกที่รอบตัวเขาก็มีแต่รูปร่างต้นไม้ที่แปลกประหลาดและต้นไม้บางส่วนธรรมดา  ขณะที่หมอกขาวลงหนาแน่นมากเช่นกัน..

บีบีทำหน้ากลุ้ม“ทั้งหมดที่ข้ารู้ก็คือถ้าเราพ้นไปจากพื้นผิวของภูเขาและบินออกไป เราคงจะเจอกับโซ่สายฟ้า  ขณะที่หน้า หลัง ซ้าย ขวา...ข้าไม่รู้เลยว่าเราไปที่ใดกันบ้าง”

ลินลี่ย์และบีบีเผชิญหน้ากับการทดสอบที่ยากลำบากของภูเขาสิ้นหวังเป็นครั้งแรก....

สูญเสียความรู้สึกในจำแนกทิศทาง!

“ช่างเถอะ ก็แค่เดินหน้าเรื่อยไป”  ลินลี่ย์กัดฟัน“หมอกขาวแค่ขยายไปแค่ไม่กี่แสนเมตร ไม่เกินพันกิโลเมตรเอง เราจะเดินดุ่มไปข้างหน้าเหมือนคนตาบอด..และบางทีเราอาจสามารถออกไปได้”  ตอนนี้เพียงทางเลือกเดียวที่เหลือให้พวกเขาคือวิธีการโง่ๆอาศัยความเร็วของพวกเขาตลุยฝ่าไป

“ใช่แล้ว” บีบีพูดเห็นด้วย

ทั้งสองเริ่มไปข้างหน้าทันทีในตำแหน่งที่พวกเขาคิดว่าเป็นข้างหน้า!

แต่ลินลี่ย์กับบีบีไม่กล้าวิ่งไปด้วยความเร็วเต็มที่ พวกเขายังต้องตื่นตัวกับต้นไม้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียงตลอดจนงูที่เขายังไม่เคยเห็น  ดังนั้นจึงเป็นที่แน่นอนว่าพวกเขาเคลื่อนไหวช้าลงเล็กน้อย

“มีคนอยู่ที่นั่น!”  บีบีบอกทางใจ

ลินลี่ย์กับบีบีหยุดชะงักทันที  จากที่ไกลมีร่างเลือนรางอยู่ในหมอกขาว  พอเข้าไปใกล้ๆ ในทิศทางนั้น ถึงตอนนี้ลินลี่ย์และบีบีจำได้ชัดเจนว่าคนผู้นี้เป็นใคร  เป็นบุรุษหนุ่มชุดดำผมม่วง  เขาเองก็สังเกตเห็นลินลี่ย์และบีบีเช่นกัน แต่เขาแค่นเสียงเบาและเคลื่อนที่ไปข้างหน้าต่อเนื่อง

ทันใดนั้น...

“เปรี๊ยะ!”

สายฟ้าฟาดลงมาจากท้องฟ้าถูกต้นไม้ใหญ่ข้างหน้าพวกเขาห่างจากลินลี่ย์ราวสิบเมตร  ต้นไม้กลายเป็นผุยผงทันที

“เกิดอะไรขึ้น?”  บีบีตกใจหนัก

“พวกเจ้าสองคน ระวังไว้!” บุรุษผมม่วงที่อยู่ใกล้ในตอนนี้พูดด้วยเสียงเย็นชา “ภายในภูเขาสิ้นหวังมีสายฟ้าฟาดลงมาจากที่สูงเป็นครั้งคราว  สายฟ้านี้ก็คือสายฟ้าที่บรรจุอยู่โซ่ฟ้าดิน  และพลังของมันยิ่งใหญ่รุนแรงมาก!  เมื่อบินไปข้างหน้าให้ระวังสิ่งที่อยู่เหนือเจ้าขึ้นไปเป็นดีที่สุด ถ้าพวกเจ้าถูกฟาดใส่ครั้งเดียวนะ..ฮึ่ม..”

เสียงของเขาค่อยห่างไกลออกไป  และจากนั้นจางหายไป

เหตุผลที่โซ่ฟ้าดินเต็มไปด้วยพลังไฟฟ้าปริมาณมหาศาลเป็นเพราะโซ่ฟ้าดินยังคงดูดซับแก่นพลังธาตุสายฟ้าที่อยู่รายรอบตามธรรมชาติหล่อเลี้ยงตัวพวกมันอยู่ แต่เมื่อโซ่ฟ้าดินดูดซับแก่นธาตุสายฟ้าไว้มากมายมหาศาล มันจะเริ่มปล่อยสุ่มกระจายสายฟ้าลงข้างล่างเนื่องจากพลังงานเริ่มรั่วไหล

นี่คือเหตุผล....

ต่อให้ท่านไม่สัมผัสโซ่ฟ้าดิน  บางครั้งโซ่ฟ้าดินก็ยังโจมตีใส่ท่าน

ลินลี่ย์บีบีอดแหงนหน้ามองข้างบนไม่ได้

“ที่บ้าบอชัดๆ” บีบีกัดฟัน  “นี่มันน่าตลก  สายฟ้าที่ผ่าลงมาไม่มีเหตุผลงั้นหรือ?  ถ้าเราไม่ระวังและโดนฟาดใส่นั่นถือว่าตายอย่างไม่ยุติธรรมเลย”

“ใครก็ตามที่กล้าเข้าภูเขาสิ้นหวังก็ต้องเตรียมใจสำหรับความตาย”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น  “ไปกันเถอะ ไปข้างหน้าต่อ”

กลุ่มของลินลี่ย์ทั้งสองและกลุ่มอื่นซึ่งเข้าไปในภูเขาสิ้นหวังรู้ว่าตั้งแต่พวกเขาเลือกเข้ามาในภูเขาสิ้นหวัง..ถ้าพวกเขาตาย  พวกเขาไม่สามารถตำหนิคนอื่นได้  ภูเขาสิ้นหวังเป็นที่พำนักของพระยายมราชมหาเทพผู้ทรงพลังมากที่สุดในเจ็ดมหาเทพยมโลก  เป็นได้อย่างไรที่สถานที่นี้จะเข้าได้ง่ายดาย?

ลินลี่ย์และบีบีรู้สึกเหมือนกับว่าทางข้างหน้าของเขาเป็นทางตรง

หลังจากก้าวไปข้างหน้าเป็นเวลานาน...

“ฮึ่ม...เรายังไปไม่สุดอีกหรือ?”  บีบีพูดด้วยความสงสัย “เราควรจะเดินหน้าไปได้มากกว่าพันกิโลเมตรแล้วในตอนนี้”

“ดูเหมือนว่าเราไปผิดทาง”  ลินลี่ย์กล่าว

ไม่มีทางอื่นที่เป็นไปได้  ถ้าพวกเขาไปถูกทาง  พวกเขาคงจะออกจากพื้นที่ของหมอกขาวไปนานแล้ว

ในสถานที่ธรรมดาป่านนี้ลินลี่ย์กับบีบีคงจะสามารถเดินออกมาได้แล้ว  ต่อให้หลับตาเดินก็ตาม  แต่ภูเขาสิ้นหวัง  ความกดดันที่น่าสะพรึงกลัวและหมอกขาวที่ส่งผลถึงวิญญาณแผ่กระจายไปทั่ว ดังนั้นการรับรู้ถึงทิศทางของลินลี่ย์และบีบีจึงผิดพลาดได้  และเป็นเหตุให้พวกเขาเดินในลักษณะเป็นวงโดยไม่รู้ตัว

“ช่างเถอะ ก็แค่เดินหน้าต่อไป” บีบีกล่าว

ลินลี่ย์พยักหน้าเช่นกันและสองคนเดินหน้าลึกเข้าไปในหมอกทันที ในระหว่างทางลินลี่ย์ยังไม่พบต้นไม้หรืองูที่สามารถโจมตีได้นอกจากสายฟ้าฟาดลงมาและทำให้สูญเสียทิศทาง ภูเขาสิ้นหวังยังไม่มีอันตรายอื่นใด

“ฮึ่ม...หมอกขาวนี่กระจายเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ”  ลินลี่ย์ตื่นเต้นทันที

เมฆหมอกสามสีของภูเขาสิ้นหวังเป็นเครื่องหมายแทนว่าภูเขาแบ่งเป็นสามเขตพื้นที่ พรมแดนของพื้นที่ทั้งสามมีหมอกหนาแน่นพอสมควร  ความหนาแน่นของหมอกบ่งชี้ได้ว่าพวกเขามาถึงเขตแดนของหมอกแล้ว!

“เราทำได้!”  บีบีพูดด้วยความประหลาดแกมดีใจ  แต่จากนั้นสีหน้าของบีบีเปลี่ยนไป  “เป็นไปได้ยังไงนี่?”

ลินลี่ย์และบีบีเดินออกมาจากหมอกขาว  แต่ภายในสายตาของเขา  โซ่ฟ้าดินปรากฏให้เห็นอีกครั้งหนึ่ง โซ่สายฟ้าเส้นหนามีเยื่อพลังระหว่างนั้นและมองผ่านเยื่อพลังนั้นลินลี่ย์มองเห็นได้ว่าด้านตรงกันข้าม เป็นแผ่นดินกว้างไกล

“เรา...กลับมาที่เชิงเขาหรือนี่?”  ลินลี่ย์อดฝืนหัวเราะไม่ได้

หลังจากเข้าภูเขาผ่านประตูใหญ่  พวกเขาก็เดินงมเหมือนคนตาบอดเป็นเวลานาน  แต่ในที่สุดพวกเขาก็เดินกลับมาที่เชิงภูเขา  แต่อย่างน้อยพวกเขาไม่ได้เดินกลับไปที่ประตู

“ไปกันเถอะ สถานที่นี้มีขนาดพันหรือสองพันกิโลกเมตร ในชั่วโมงเดียว เราน่าจะย่นเวลาได้หลายเท่า  ข้าขอปฏิเสธจะเชื่อว่าเราไม่สามารถทำได้ทันภายในชั่วโมงเดียว”  ลินลี่ย์หันกลับและเข้าไปในหมอกขาวอีกครั้งขณะที่บีบีเดินตามมาจากด้านหลัง

“เปรี๊ยะ!”  จากในที่ไม่ห่างไกลออกไปมีสายฟ้าฟาดลงมาอีกครั้งหนึ่ง

ลินลี่ย์และบีบีไม่ช้าลงแต่อย่างใด  ยังคงไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

ลินลี่ย์เชื่อว่าเมื่อออกจากพื้นที่หมอกขาวก็น่าจะเป็นเรื่องง่าย แต่สามครั้งรวดที่เขาลงเอยด้วยการกลับลงมาที่เชิงเขาแม้จะใช้วิธีเดินวุ่นวาย  อย่างไรก็ตามที่ห่างไกลออกไปแค่ไม่กี่พันกิโลเมตร ด้วยความเร็วของลินลี่ย์แต่ละการเดินทางก็ไวมาก ดังนั้นลินลี่ย์จึงมีความอดทนมากพอก้าวหน้าต่อไป

“มีคนอยู่ข้างหน้า”  บีบีตาเป็นประกาย

ลินลี่ย์สังเกตเห็นว่ามีคนอยู่ข้างหน้าเช่นกัน  เป็นบุรุษร่างกำยำผมสั้นสีทองที่เดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง  ราวกับว่าเขารู้สึกอะไรได้บางอย่าง  เขาหันมามองพวกเขา  และเมื่อเขาทำเช่นนั้น   เขาตกใจแทบแย่ ร่างแปลงมังกรของลินลี่ย์ทำให้เขาคิดว่าเขาเผชิญกับสัตว์ประหลาดบางอย่าง  แต่เขาก็ตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าคืออะไร

ที่ประตูเชิงเขา  พวกเขาทุกคนได้เห็นร่างแปลงลินลี่ย์แล้ว

“พวกเจ้าทั้งสองคนยังไม่สามารถออกไปได้หรือ?”  บุรุษผมสั้นสีทองขยับมาหาพวกเขาขณะพูด

“ไม่มีทางสัมผัสรู้ถึงทิศทางในที่บ้าๆนี่ได้เลย”  บีบีกล่าว

“พื้นที่หมอกขาวของภูเขาสิ้นหวังเป็นพื้นที่ปลอดภัยที่สุดของที่นี่จริงๆ”  บุรุษผมสั้นสีทองหัวเราะอย่างใจเย็น  “ก็แค่ไม่สามารถบอกตำแหน่งได้ใช่ไหม?  ถ้าเราลองวิธีพิเศษสองสามครั้ง  เราอาจจะโชคดีและออกไปได้  มันก็แค่ครั้งเดียว  ถ้าครั้งเดียวไม่พอ  อย่างนั้นก็ต้องทำสิบครั้ง ร้อยครั้ง..เรามีเวลามากอยู่แล้ว”

ลินลี่ย์พูดพลางหัวเราะ  “อย่างนั้นขอให้เจ้าโชคดีและหาทางออกได้  เราจะไม่รบกวนเจ้าอีกต่อไปแล้ว  บีบีมุ่งหน้าไปต่อ”

ลินลี่ย์และบีบีไปข้างหน้าต่อทันที

บุรุษผมทองมีแววผิดหวังอยู่ในดวงตา  เขามาคุยกับลินลี่ย์เพราะเขาต้องการเดินทางร่วมกับลินลี่ย์และบีบี  นี่เป็นเพราะที่โรงแรม พวกเขาทุกคนได้รู้ว่าลินลี่ย์กับบีบีเป็นยอดฝีมือระดับสูง  จะมีความปลอดภัยมากกว่าถ้าเขาเที่ยวไปกับพวกเขาในภูเขาสิ้นหวังนี้

“พวกเขาไม่สนใจข้าเลยหรือ?”  แต่จากนั้น บุรุษผมทองตาทอประกาย และเขาไล่ตามลินลี่ย์และบีบีขณะพูด “ท่านทั้งสองคนมาจากแดนนรกและข้าคิดว่าพวกท่านไม่คุ้นกับภูเขาสิ้นหวัง  ข้ารู้หลายอย่างเกี่ยวกับที่นี่”

ขณะที่เขาพูดเขาตามมาทันพอดี

ลินลี่ย์และบีบีได้แต่หันมามองบุรุษผมทองอย่างช่วยไม่ได้

“พี่ใหญ่, เจ้านี่ช่างน่ารำคาญจริงๆ”  บีบีคุยทางใจ

“ก็แค่ปล่อยให้เขาตามมา ถ้าเขาต้องการ”ลินลี่ย์ไม่ถือสา แต่ทันใดนั้นลินลี่ย์เห็นรอยสีเขียวเลือนรางพุ่งวาบมาจากทางหางตา  จากต้นไม้ใกล้ๆ  ลินลี่ย์ระมัดระวังตัวทันทีและกระบี่ประกายเทพกึ่งโปร่งใส กระบี่เงาลวงปรากฏในมือ แต่แสงเขียวเลือนรางนั้นพุ่งเข้าหาบุรุษผมทองข้างหลังแทน

ลินลี่ย์และบีบีหันไปมองทันที

“อ๊าคคคค!” เสียงตวาดดังขึ้นและมือของบุรุษผมทองถือดาบศึกไว้ทันทีขณะที่เขาควงไล่ฟันไปทางแสงเขียวเลือนราง ขณะเดียวกันรัศมีดำแผ่คลุมป้องกันบุรุษผมทองไว้เป็นชั้นๆ

“ควั่บ!” ร่างเลือนรางสีเขียวบิดตัวกลางอากาศหลบดาบของบุรุษผมทองได้

ร่างพร่าเลือนสีเขียวกระแทกเข้าใส่รัศมีดำโดยตรงซึ่งไม่สามารถป้องกันได้เลยแม้แต่น้อย  ร่างสีเขียวพร่าเลือนทำลายผ่านรัศมีดำป้องกันได้และพุ่งเข้าหาบุรุษผมทอง เรื่องที่แปลกประหลาดก็คือ... ร่างสีเขียวเลือนรางผสานเข้าไปในร่างของบุรุษผู้นั้น  ชั้นแสงรอบตัวของบุรุษผมทองหายไป  และดาบศึกในมือของเขาร่วงลงพื้นเช่นกัน

“อ๊าคคค!” เสียงร้องหวาดผวาดังออกมาจากปากของคนผู้นั้น  และตลอดทั้งร่างของเขาสั่นสะท้าน  แต่ทันทีต่อมาร่างของบุรุษนั้นแข็งทื่อและไม่มีเสียงเล็ดรอดออกมาจากปากของเขา

“ตุ้บ!” บุรุษผู้นั้นล้มลงกับพื้นกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ใกล้  และจากนั้นลอยขึ้นไปในอากาศโดยไม่มีทิศทาง

ลินลี่ย์และบีบีจ้องมองศพมนุษย์นั้นอย่างระมัดระวัง

“ฟ่อออ..”

จากหน้าผาของศพมีรูปรากฏทันที และงูเขียวบางที่มีขนาดเท่าฝ่ามือมนุษย์โผล่ออกมาจากรู  ร่างของอสรพิษเขียวสั่นทันทีจากนั้นกลายเป็นแสงสีเขียวและหายเข้าไปในหมอกขาว

ลินลี่ย์กับบีบีมีสีหน้าเคร่งเครียดทันที

“งู!”