ตอนที่ 18-21 งูเขียว

หญิงงามผมแดงได้เตือนลินลี่ย์ไว้เรื่องงูและต้นไม้ดังนั้นลินลี่ย์กับบีบีจึงระมัดระวังตัวตลอดเวลา แต่เมื่อครู่นี้ลินลี่ย์เพิ่งจะได้รับรู้ว่าที่เรียกว่างูนั้นก็คืองูเขียวตัวผอมบางมาก

“กึก..” ลินลี่ย์กับบีบีเดินต่อไปข้างหน้าก้าวไปบนชั้นใบไม้และกิ่งไม้ที่ทับถมขณะที่พวกเขาเดินตรงไปที่ซากศพ  ลินลี่ย์กับบีบีทั้งคู่ตรวจสอบศพของบุรุษผมทองอย่างระมัดระวัง  ลินลี่ย์ตรวจสอบที่อกของศพก่อน  จากจุดที่งูเขียวเข้าไปในร่างของบุรุษนั้น

“อย่างที่ข้าคิด!”  ลินลี่ย์ตระหนักว่ามีรูเล็กอยู่ในอกของบุรุษผู้นี้เหมือนกับรูในกะโหลกของมนุษย์

“และในตอนแรกข้าเชื่อว่าเจ้างูเขียวนั่นผสานเข้าไปในร่างของเขา แท้ที่จริงมันกัดเป็นรูบนร่างกายจากนั้นชอนไชเข้าไป  เพียงแต่งูเขียวไวมากจริงๆ  และความสามารถในการเจาะทะลวงก็ทรงพลัง!”  ลินลี่ย์พูดพลางถอนหายใจ  “ชายคนนั้นเป็นเทพชั้นสูง แต่พลังเทพสำหรับป้องกันของเขาไม่สามารถป้องกันงูได้แม้แต่น้อย”

พลังเทพที่คลุมตัวและปกป้องเทพชั้นสูงอ่อนแอราวกับกระดาษเมื่ออยู่ต่อหน้างูเขียว

“เขี้ยวของงูเขียวนั้นคมมากจริงๆ”  บีบีหัวเราะ

“อย่าประมาท” ลินลี่ย์มองดูศพและประเมิน “งูเขียวนั่นมีความเร็วมากและมันสามารถเปลี่ยนตำแหน่งในอากาศได้อย่างรวดเร็ว”

“ถูกแล้ว” บีบีมองเห็นฉากภาพนั้นได้อย่างง่ายๆ เช่นกัน

“พี่ใหญ่งูเขียวฆ่าบุรุษผู้นั้น  แต่ทำไมมันไม่โจมตีเราต่อไปเล่า?  มันกลับบินหนี”  บีบีถาม

“งูเขียวน่าจะพึ่งพาอาศัยการซุ่มโจมตี”  ลินลี่ย์กล่าว “เราระมัดระวังมันอยู่แล้ว ดังนั้นมันจึงเลิกโจมตีเรา ระวังให้ดี..บางทีงูเขียวนั้นอาจกลับมาโจมตีเราอีกก็ได้”

“ไม่ต้องห่วง ถ้ามันกลับมา ข้าจะบีบมันให้ตาย!”  บีบีพูดด้วยความมั่นใจ

“ไปกันต่อเถอะ” ลินลี่ย์หัวเราะ ในจุดนี้ลินลี่ย์และบีบีรู้สึกโล่งใจทั้งคู่ ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้ว่างูและต้นไม้จะโจมตีอย่างไร ดังนั้นจึงมีความกังวลมาก  บางสิ่งบางอย่างยิ่งลึกลับก็ยิ่งมีความน่ากลัวมาก  แต่ตอนนี้พวกเขารู้ว่างูเป็นงูเขียวตัวเล็ก

แม้ว่างูเขียวเล็กจะอันตราย  แต่ลินลี่ย์กับบีบีในตอนนี้อย่างน้อยก็รู้ว่าจะต่อต้านรับมือยังไง

บนเส้นทางข้างหน้าลินลี่ย์และบีบีให้ความสนใจระมัดระวังว่ามีงูเขียวตัวเล็กอยู่ในบริเวณโดยรอบหรือไม่ แต่แน่นอนลินลี่ย์กับบีบีก็ยังระมัดระวังเป็นอย่างดีเมื่อพวกเขาเห็นต้นไม้เตี้ยๆด้วยเช่นกัน

“วืด, วืด!”

ลินลี่ย์กับบีบีเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับสายฟ้า  พวกเขาผ่านไปในหมอกขาว  บนใบไม้เขียวใกล้ต้นไม้แคระ  ทันใดนั้นพลังงานสีเขียวผุดออกมาจากใบไม้ทันทีและเปลี่ยนไปเป็นงูเขียว  งูเขียวนี้จ้องมองหลังของลินลี่ย์และบีบี

ทันใดนั้น...

งูเขียวผสานเข้าไปในใบไม้และหายไปทันที  ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร บนใบไม้ของต้นไม้ใหญ่ที่ใกล้กับลินลี่ย์และบีบี  พลังงานสีเขียวโผล่ออกมาอีกครั้งกลายเป็นรูปงูเขียว  งูเขียวจ้องมองลินลี่ย์และบีบี  มันพรางตัวได้ดียอดเยี่ยม

แม้ว่ามันจะไม่โจมตีทันที  แต่มันยังคงจ้องมองอย่างต่อเนื่อง  และพร้อมโจมตีได้ทุกขณะ

มันพรางตัวติดตามพวกเขาไปอย่างเงียบกริบลินลี่ย์และบีบีไม่ทันสังเกตแม้แต่น้อย ในความเป็นจริงลินลี่ย์และบีบีไม่รู้สึกว่ามีสัญลักษณ์หรือพลังใดๆอยู่ใกล้พวกเขา

“เอ๊ะ?” ลินลี่ย์หันไปมองด้านบน

ร่างมนุษย์คนหนึ่งปรากฏ  เป็นบุรุษผมขาวที่มีเสียงเหมือนสตรีบุรุษผู้มีเสียงอ่อนโยนมองดูลินลี่ย์และบีบีอย่างเย็นชา  จากนั้นก็ไปต่อข้างหน้า และหายไปในหมอกขาว

“เฮ้, เจ้านั่นท่าทางกวนเป็นบ้า แต่เขาไม่สามารถทำอะไรอย่างอื่นได้ใช่ไหม?”  บีบีแค่นเสียง “ข้าแค่ดูเขาก็หงุดหงิดแล้ว เขามักจะทำสีหน้าที่น่ารังเกียจเหมือนกับว่าคนอื่นติดเงินเจ้านี่  ถ้าเขาเข้ามาใกล้ข้า  ข้าจะต้องสั่งสอนเขาเสียบ้าง  กล้าดียังไงมาทำหยิ่งโดยไม่มีพลังหนุนหลัง?”

ขณะนั้นเองบนใบไม้ของต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังลินลี่ย์ราวๆ สิบเมตร งูเขียวกำลังจ้องมองบีบี  แสงประกายปรากฏผ่านในดวงตาสีเขียวมัน

“อย่าฟุ้งซ่าน แค่มองดูทาง”  ลินลี่ย์ดุ

“มีอะไรต้องกะ....” บีบีพูดไปได้ไม่จบประโยคทันในนั้น...

“ควั่บ!”

งูเขียวพุ่งออกมาจากด้านหลังด้วยความเร็วสูงตรงเข้าหาบีบีความเร็วของมันไวจนทิ้งไว้แต่เงาเลือนรางสีเขียวในอากาศ บีบีกำลังพูดอย่างมีชีวิตชีวาสังเกตเห็นแต่เพียงเงาเขียวเลือนราง แต่ก็เมื่อมันเข้ามาใกล้เขาและลินลี่ย์ก็สังเกตได้ในตอนนี้เช่นกัน แต่...สายเกินไป!

บีบีสะบัดหลังมือตรงเข้าหาเงาเขียว

เงาเขียวเลือนรางบิดตัวในกลางอากาศหลบผ่านพลังโจมตีง่ายจากนั้นกัดเข้าที่เอวของบีบี..

“กร้วม...”

งูเขียวใช้ลูกไม้ของมันกัดผ่านร่างคนมานับไม่ถ้วนแล้ว มันสามารถเจาะผ่านอวัยวะภายในและฆ่าพวกเขาได้ มันรู้สึกว่าเรื่องเดียวกันนั้นจะเกิดขึ้นเด็กหนุ่มหน้าตาดีนี้เช่นกัน  แต่เมื่อมันกัดลงไป  มันพบว่า...ผิวของเด็กหนุ่มผู้นี้แข็งจนทำให้เขี้ยวของมันชา

มันรู้ว่าสถานการณ์เลวร้าย  แต่ก่อนที่มันจะมีโอกาสหลบ...

“ป้าบ!”  มือใหญ่ตบลงและจับมันไว้!

“แม่มันเถอะ...เจ้ากัดข้าหรือ?”  บีบีถลึงตามองด้วยความโมโห  “ข้าจะบีบีเจ้าให้ตาย!”  ขณะที่พูด เขาเพิ่มแรงในมือขึ้นและพลังเทพสายธาตุมืดผนึกรวมกัน มีเสียงระเบิดดังปังและงูเขียวน้อยหลังจากถูกแรงบีบีก็มีเลือดสีม่วงแปลกประหลาดไหลออกมา

แค่เพียงสะบัดมือบีบีก็ผลักดันพลังเทพออกมามากขึ้นและกำจัดรอยเปื้อนเลือดบนฝ่ามือของเขา

“ฮึ่ม...มันบังอาจกัดข้า  หาเรื่องตายจริงๆ”  ขณะที่เขาพูดเขาโยนเศษซากงูที่เหลือลงบนพื้นและย่ำสองสามครั้ง

เมื่อเห็นเช่นนี้ลินลี่ย์อดเริ่มหัวเราะไม่ได้  “พอได้แล้ว, บีบีเจ้าฆ่างูเขียวตายไปแล้ว” ลินลี่ย์ถอนหายใจชื่นชมเช่นกัน ความทนทานทางกายของบีบีสูงส่งอย่างน่าประหลาด เนื่องจากงูเขียวใช้ชีวิตอยู่ในภูเขาสิ้นหวัง  มันสามารถคุกคามเทพชั้นสูงได้หลายคน  ดังนั้นมันจึงมีพลังโจมตีที่มหาศาล..แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าบีบี มันไม่สามารถขบกัดผ่านชั้นผิวของเขาได้

“เฮ้ย..เจ้างูเขียว  เจ้างูน้อย.. ข้าอยู่ที่นี่แล้ว  ถ้าพวกเจ้ามีความสามารถก็ให้มากัดข้ามากัดข้าเลย  มากัดข้า!”  บีบีตั้งใจตะโกนในบริเวณรอบ

“เร็วเข้า ไปกันต่อเถอะ”  ลินลี่ย์อดกระตือรือร้นไม่ได้

บีบีหัวเราะเบาๆจากนั้นตามไปด้านหลังลินลี่ย์ เห็นได้ชัดว่าบีบีดีใจกับตัวเองที่เขาสามารถบีบงูเขียวจนตายคามือเขาได้

ในการเดินทางรอบที่สี่ของพวกเขา...สุดท้ายพวกเขายังลงเอยด้วยการลงมาที่เชิงเขา

“ข้ามีลางสังหรณ์อย่างหนึ่งว่าเราจะสำเร็จหลังจากลองดูครั้งที่ห้าแน่นอน”  บีบีกัดฟันและกล่าว  ลงท้ายด้วยการลงมาที่เชิงเขาสี่ครั้งพอลงมารอบหนึ่งเห็นได้ชัดว่าบีบีค่อนข้างไม่พอใจ

“อดทนไว้!เราใช้เวลาสามสิบกว่าปีกว่าจะเดินทางมาภูเขาสิ้นหวังนี้ เวลาเพียงแค่นี้ถือว่าเป็นเรื่องเล็กไม่ใช่หรือ?”  ลินลี่ย์มีมุมมองที่ยอดเยี่ยมในสถานการณ์อย่างนี้   ไม่ตื่นตระหนกและไม่รีบเร่ง เขาก้าวไปข้างหน้าขณะตรวจสอบรอบด้านอย่างระมัดระวังและลองพยายามอีกครั้ง... ภายในภูเขาสิ้นหวัง แม้ว่าไม่มีงูเขียวโจมตีมากนัก แต่ก็มีสายฟ้าฟาดลงมาบ่อยๆ

“บึ้ม!”  บางครั้งเสียงฟ้าผ่าก็ได้ยินมาแต่ไกล

“โชคดีที่ภูเขาสิ้นหวังใหญ่โตมากจนโอกาสที่จะถูกฟ้าผ่านั้นต่ำมาก  ลินลี่ย์หัวเราะขณะที่กล่าว

“ถ้าเราถูกฟ้าผ่า  ก็ให้มันผ่าไป แต่พี่ใหญ่ บอกข้าทีท่านคิดว่าสายฟ้าของโซ่ฟ้าดินเกิดขึ้นมาได้อย่างไร?  พวกมันทรงพลังมากขนาดไหน?”  บีบีถามอย่างไม่เข้าใจ

ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น  “นี่คือภูเขาสูงอันดับหนึ่งของยมโลก  เป็นที่พำนักของมหาเทพ  คงเป็นเรื่องแปลกถ้าไม่มีอะไรพิเศษ”

ขณะที่คุยกัน  ลินลี่ย์กับบีบียังคงเดินหน้าต่อไป

บนใบไม้ของต้นไม้แคระสูงไม่กี่สิบเมตรด้านหลังของลินลี่ย์มีพลังสีเขียวจำนวนมากปรากฏ  จากนั้นก่อตัวเป็นงูเขียว  งูเขียวจ้องหลังลินลี่ย์และบีบีเขม็งและจากนั้นมันผสานเข้ากับใบไม้อีกครั้งหนึ่ง

ขณะที่ลินลี่ย์และบีบีเดินหน้าด้วยความเร็วสูงงูเขียวยังคงเคลื่อนไหวไปข้างหน้าด้วยเช่นกันราวกับว่ามันกำลังไล่ตามลินลี่ย์และบีบี

เพียงแต่งูเขียวเลือกจะรอหาโอกาส

“พี่ใหญ่..นี่..”  ขณะที่บีบีกำลังพูด  ทันใดนั้นเขาเตือนทางใจทันที  “พี่ใหญ่, ระวัง!”

“ปัง!”จากที่ด้านบนสายฟ้าพุ่งเข้าหาลินลี่ย์ ความเร็วของสายฟ้าสูงอย่างน่าประหลาด แต่เนื่องจากลินลี่ย์ระวังตัวอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว  ทันทีที่เขาสังเกต เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยเขาโดยจากพื้น ร่างของเขาหลบไปอีกด้านหนึ่งด้วยความเร็วสูง

“บึ้ม!”  สายฟ้าฟาดลงพื้นและกิ่งไม้และใบไม้บนพื้นกลายเป็นผุยผงมีรูใหญ่ปรากฏบนพื้น

ขณะนั้นเอง...

“ควั่บ!” งูเขียวที่ติดตามพวกเขามาตลอดเวลาพุ่งออกมาทันทีและสายสีเขียวเลือนรางปรากฏในกลางอากาศพุ่งตรงเข้าหาลินลี่ย์

ลินลี่ย์กำลังหลบอยู่ในกลางอากาศและเพิ่งหลบจากพลังสายฟ้าฟาดที่อันตราย เขาระมัดระวังฟ้าผ่าตลอดเวลาเช่นกัน ดังนั้นความตั้งใจในการป้องกันสิ่งที่เหลือรอบตัวเขาจึงตกลง  เมื่องูเขียวมาถึงในระยะห้าเมตรจากตัวลินลี่ย์ความเร็วของมันพลันตกลงอย่างมาก และตอนนี้ลินลี่ย์หันมามองมันทันที

“โชคดีข้ายังคงกางสนามพลังศิลาดำไว้ตลอดเวลา”  ลินลี่ย์เมื่อเห็นก็ตกใจแทบแย่

หลังจากบีบีโดนโจมตีครั้งก่อน  ลินลี่ย์ใช้งานของสนามพลังศิลาดำไว้ในระยะห้าเมตร  แม้ว่างูเขียวจะเห็นว่ามีแสงสีเหลืองระเรื่อ แต่มันคิดว่าเป็นพลังป้องกันของพลังเทพธรรมดาซึ่งเทพชั้นสูงธรรมดาใช้กัน ดังนั้นมันไม่ระวังตัวสักนิด...แต่รัศมีสีเหลืองทำให้มันเสียเปรียบครั้งใหญ่ในครั้งนี้

สนามพลังศิลาดำ- พลังผลัก

พลังแรงผลักนี้ขึ้นอยู่กับขนาดของวัตถุ   ความเร็วของงูเขียวน้อยช้าลงอย่างมากเมื่อได้รับผลกระทบของพลังผลักดัน  แต่มันก็ยังสามารถบินไปข้างหน้าเข้าหาลินลี่ย์ด้วยความเร็วสูง  จากตรงนี้ใครๆ ก็สามารถคิดได้ว่ามันมีความเร็วมากแค่ไหน

“ตาย” ลินลี่ย์สีหน้าเย็นชาขณะกวาดฟันกระบี่เงาลวง

พลังเทพของเขาเต็มอยู่ในกระบี่เงาลวง เมื่อมันกลายเป็นสีโปร่งแสงพร้อมกับสะบัดเข้าหาใส่งูเขียว  และจุดที่กวาดผ่านเห็นได้ชัดถึงรอยมิติขาด  งูเขียวเมื่อความเร็วตกลงไม่สามารถหลบหนีได้ง่ายมันพยายามจะม้วนร่าง แต่กระบี่เงาลวงของลินลี่ย์ยังคงฟันลงใส่มัน

ฟันหนึ่งกระบี่มันกลายเป็นสองท่อน!

“ควั่บ!”  ร่างงูเขียวครึ่งหนึ่งที่ยังเหลือ ความเร็วไม่ลดลงแม้แต่น้อยพุ่งตรงเข้าหาลินลี่ย์

“โอว? ก็ได้หรือ?”  ลินลี่ย์ตกใจ

พวกเขาอยู่ใกล้กันมากและลินลี่ย์ไม่สามารใช้กระบี่ของตนเองมาป้องกันได้ทันที  เขาตะปบกรงเล็บมังกรใส่มันทันที

งูเขียวพุ่งตรงเข้าใส่กรงเล็บมังกรของลินลี่ย์อย่างดุเดือดและจากนั้นฉกเข้าที่ฝ่ามือของลินลี่ย์ มีเสียงดังกร้วม  เกล็ดมังกรของลินลี่ย์ในฝ่ามือของเขาแตก  แต่ขณะเดียวกันลินลี่ย์รวบกรงเล็บพอดี  พลังงานที่น่ากลัวบีบีทำให้งูเขียวแหลกเละทันที

เลือดสีม่วงกระจายไปทุกที่

“แย่แล้ว” ลินลี่ย์สีหน้าเปลี่ยน

ลินลี่ย์รู้สึกแปลกประหลาดอาการชาแล่นไปทั่วร่าง พลังงานแปลกตรงเข้าไปที่ศีรษะของเขา

“ฮึ่ม!” พลังวิญญาณของลินลี่ย์ในใจเขาไหลออกมาเป็นระลอกคลื่นกำจัดพลังงานแปลกประหลาดออกไปสิ้นเชิง

“พี่ใหญ่!  เป็นอะไรหรือเปล่า?”  บีบีรีบถาม

“ข้าไม่เป็นไร โชคดีที่โดนพิษงูเข้าไปในร่างกายเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ถ้างูเขียวนี้เข้าไปในร่างข้าคงจะต้องลำบากยุ่งยากแน่นอน” ลินลี่ย์ยังคงกังวลอยู่มาก พลังงานแปลกนี้มีพลังมากแน่นอน เหตุผลเดียวที่เขาสามารเอาชนะได้ง่ายเป็นเพราะหลังจากเขาเป็นเทพชั้นสูง  เขาดูดซับอะเมทิสต์มาหลายร้อยปีเสริมพลังวิญญาณให้เขาหลายสิบเท่าเมื่อเทียบกับตอนที่เขาเป็นเทพแท้

แต่ถ้างูเขียวเข้าไปในร่างเขา...

แม้แต่ลินลี่ย์ก็ยังรู้สึกค่อนข้างวิตก

“เขี้ยวของมันคมมาก”  ลินลี่ย์ก้มหน้าดูฝ่ามือของเขา

เกล็ดมังกรเล็กๆในฝ่ามือของเขาปรากฏรอยแตกมองเห็นจุดที่เล็กมากสองจุด

พลังป้องกันของเกล็ดมังกรลินลี่ย์ทรงพลังมาก  เมื่องูเขียวกัดลงไป แม้ว่าเขี้ยวของมันจะกัดผ่านเป็นสองจุด แต่ไม่สามารกัดให้เป็นรูจนมันชอนไชเข้าไปได้  เป็นธรรมดางูเขียวจะถูกกระแทกจนตาย  เพียงแต่เขี้ยวอสรพิษที่กัดผ่านเกล็ดมังกร พิษของมันผ่านเข้าไปในเลือดและเนื้อของลินลี่ย์ได้

“และนี่ก็เป็นเขตหมอกขาวเป็นพื้นที่ซึ่งปลอดภัยที่สุด!  และเขตหมอกเทาจะเป็นเช่นไร  หรือเขตหมอกม่วงที่สูงสุดจะเป็นยังไง?”  ลินลี่ย์ได้แต่รู้สึกกดดันอย่างช่วยไม่ได้  “มิน่าเล่า! ใครก็ตามที่รับผลสิ้นหวังก็กลายเป็นทูตมหาเทพได้!  เนื่องจากระดับความอันตรายของภูเขาสิ้นหวังใครก็ตามที่สามารถผลสิ้นหวังได้ก็ต้องมีระดับพลังที่น่าประทับใจอยู่แล้ว  ด้วยความช่วยเหลือของผลสิ้นหวัง ผู้ชนะจะต้องมีพลังเพียงพอกลายเป็นทูตมหาเทพแน่นอน”

ลินลี่ย์และบีบีเดินหน้าต่อไป

ครู่ต่อมา...หมอกขาวเริ่มเบาบางลง

“เรากลับมาที่ชายขอบอีกครั้งแล้ว  หวังว่าเราคงไปถึงเชิงเขาอีกหรอกนะ”  บีบีไม่ร่ำร้องฉลองเหมือนครั้งก่อนอีกต่อไป

แต่แล้วลินลี่ย์และบีบีตาเป็นประกายทั้งคู่  ขณะที่ทั้งสองคนเดินออกมาจากพื้นที่หมอกขาวพวกเขามองเห็นข้างหน้ามีพื้นที่ว่างไม่มีหมอก และห่างไกลออกไปข้างหน้าเป็นความมืด พื้นที่สีหม่นของหมอกเทา

“เราทำได้หรือนี่?”  บีบีพูดด้วยความดีใจ

“ฮ่าฮ่า...”ลินลี่ย์ได้แต่หัวเราะอย่างช่วยไม่ได้  “บีบี! ลางสังหรณ์ของเจ้าถูกต้องจริงๆ เราทำได้สำเร็จในความพยายามครั้งที่ห้าของเรา

ขณะที่ลินลี่ย์กับบีบีกำลังฉลอง  เสียงตะโกนด้วยความโกรธดังต่อเนื่องออกมาจากภายในหมอกเทา

“เอ๊ะ?” ลินลี่ย์และบีบีอดสงสัยไม่ได้ และพวกเขามองดูเขาหมอกเทาข้างหน้า มีอะไรอยู่ในเขตหมอกเทานี้?