ตอนที่ 299 - ชดเชยปีใหม่ครับ

“ครูว์... ช่วงนี้เจ้าคงต้องเดินทางไปกลับหลายรอบหน่อยนะ ยังมีคนหลงเหลืออยู่ในเมืองใต้ดินอีกเยอะ ข้าส่งหน่วยค้นหาลงไปแล้ว อีกเดี๋ยวคงพาคนที่เหลือขึ้นมาได้หมด”

ยามเช้าตรู่ แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาในห้องอาหาร

อลันนั่งป้อนนมและอาหารเช้าให้แอนนี่ด้วยตัวเองอย่างเอาใจใส่ ในขณะที่สนทนากับครูว์

“ข้าน้อยทราบแล้วขอรับท่านอลัน... ข้าน้อยยินดีรับใช้ท่านด้วยชีวิต”

ครูว์ก้มศีรษะลงต่ำด้วยความเคารพสูงสุด ทัศนคติของเขาที่มีต่ออลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

เขาไม่ได้มองตัวเองเป็นพันธมิตรหรือเพื่อนบ้านอีกต่อไป แต่เขามองตัวเองเป็น 'ข้ารับใช้' ที่ซื่อสัตย์ของราชาผู้ยิ่งใหญ่

ต่างจากวอล์คเกอร์ที่กดขี่พวกเขา... อลันมอบชีวิตใหม่ มอบอาหาร และมอบเกียรติยศ

ภาพกองทัพนับแสนที่สยบแทบเท้าอลันยังคงตราตรึงในความทรงจำของครูว์

เขาตระหนักได้ว่าตัวเองโชคดีแค่ไหนที่ได้รับการอุปการะจากบุรุษผู้นี้

“อีกเรื่องหนึ่ง... ครูว์ เจ้าต้องเริ่มเรียน 'ภาษากลาง' ได้แล้วนะ ภาษาโอดินกัสของเจ้ามันเก่าแก่เกินไปสำหรับการสื่อสารในยุคนี้” อลันแนะนำ "ภาษาคือรากฐานของการใช้ชีวิต ถ้าพูดกันไม่รู้เรื่อง ชีวิตจะลำบากเอานะ”

“ข้าน้อยจะรีบดำเนินการทันทีขอรับ!” ครูว์รับคำแข็งขัน

อลันวางแผนให้ชาวเมืองใต้ดินย้ายไปอาศัยที่ดินแดนของมาร์ควิสโทมัส

ซึ่งอยู่ใกล้เคียง เพื่อง่ายต่อการดูแลและเรียกใช้งาน ยกเว้นแอนนี่คนเดียวที่เขาพามาอยู่ในวังหลวง

ไม่กี่วันต่อมา ภารกิจอพยพเสร็จสิ้นอย่างสมบูรณ์

ชาวเมืองใต้ดินทุกคนถูกพาขึ้นมาบนโลก และเริ่มเรียนรู้การใช้ชีวิตใหม่ รวมถึงการทำเกษตรกรรมบนที่ดินที่อลันจัดสรรให้

หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย อลันก็นำข่าวสำคัญกลับไปยังเมืองหลวง

...

"อะไรนะ?! จักรวรรดิเล่นแร่แปรธาตุโบราณ!?"

ภายในห้องพยาบาลของพระราชวังใหม่

ชายหนุ่มที่ถูกห่อหุ้มด้วยผ้าพันแผลสีขาวทั้งตัวราวกับมัมมี่พยายามจะดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงด้วยความตื่นเต้น

จนอลันต้องรีบพุ่งเข้าไปกดไหล่ไว้

"ใจเย็นๆ พ่อหนุ่ม! เดี๋ยวแผลก็ฉีกตายคาเตียงหรอก!"

ชายคนนี้คือ 'โบลต์ซมันน์' นักเล่นแร่แปรธาตุอัจฉริยะในสังกัดของอลัน

อลันไม่เคยคิดมาก่อนว่าความอยากรู้อยากเห็นของหมอนี่จะรุนแรงขนาดนี้

หลังจากได้รับ 'ห้องกลั่นชีวภาพ' ที่ช่วยเพิ่มโอกาสสำเร็จในการสร้างสิ่งมีชีวิตแปรธาตุ

โบลต์ซมันน์ก็เริ่มทำการทดลองสุดระห่ำ... ด้วยการดัดแปลงร่างกายตัวเอง

ใช่แล้ว... เขาเอาตัวเองเป็นหนูทดลอง!

แม้เขาจะเคยประสบความสำเร็จในการดัดแปลงสัตว์เล็กสัตว์น้อยมาบ้าง

แต่ร่างกายมนุษย์มันคนละเรื่องกัน ผลลัพธ์คือเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอดและต้องนอนเป็นผักต้มเปื่อยแบบนี้

อลันมองไปรอบห้อง เห็นสัตว์ประหลาดตัวเล็กๆ อย่างแมงมุมที่มีปีก

ลูกสุนัขที่มีเกล็ด และนกที่มีเขา เดินวนเวียนเฝ้าไข้เจ้านายของมันอยู่

"เพื่อนตัวน้อยของเจ้าพวกนี้... เปลี่ยนร่างสำเร็จมานานแค่ไหนแล้ว?" อลันถามพลางถอนหายใจกับความบ้าของลูกน้อง

"สักพักแล้วขอรับ... ผมกะว่าจะหาวัตถุดิบดีๆ มาอัปเกรดพวกมันอีกสักหน่อย"

โบลต์ซมันน์ตอบเสียงอู้อี้ผ่านผ้าพันแผล แม้จะเจ็บเจียนตายแต่ไฟในการวิจัยยังลุกโชน

"เอาเถอะ... รีบรักษาตัวให้หายก็แล้วกัน"

...

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ขณะที่อลันกำลังนอนแช่น้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ในห้องน้ำ เสียงระบบก็ดังขึ้น

[ติ๊ง! ภารกิจเสริมสำเร็จ: การบ่มเพาะกองกำลังอัศวินทองคำ   ความคืบหน้า: 100%]

[ รางวัล: ค่าประสบการณ์ 500,000 แต้ม , ความรู้อักขระรูนขั้นพื้นฐาน, สูตรยาปริศนาโบราณ, เทคโนโลยีหุ่นเชิดเล่นแร่แปรธาตุขั้นพื้นฐาน! ]

“โอ้? ของดีมาส่งถึงที่แล้วสินะ”

อลันเลิกคิ้วด้วยความสนใจ

เขาโบกมือขวาเบาๆ ม้วนตำราโบราณสองเล่มและแผ่นหนังสัตว์ก็ปรากฏขึ้นในมือ

เนื้อหาภายในถูกระบบแปลเป็นภาษากลางให้อ่านเข้าใจง่ายเรียบร้อยแล้ว

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ อลันก็นั่งรออยู่บนบัลลังก์ในห้องทรงงาน พร้อมกับสั่งให้ตามตัวนิคและโบลต์ซมันน์มาเข้าเฝ้า

“ถวายบังคมท่านดยุค” นิคและโบลต์ซมันน์ทำความเคารพอย่างนอบน้อม

สภาพของโบลต์ซมันน์ดูดีขึ้นมาก แม้หน้าจะยังซีดเซียว แต่ก็เดินเหินได้แล้ว

"เป็นไงบ้างโบลต์ซมันน์ แผลหายดีหรือยัง?"

"เกือบสนิทแล้วขอรับ พรุ่งนี้สามารถวิ่งได้"

"ดี... งั้นเตรียมตัวไว้ พรุ่งนี้เราจะไปป่าอาลุคกัน" อลันยิ้มมุมปาก

"ข้ามีของเล่นชิ้นใหญ่รอเจ้าอยู่ที่นั่น"

โบลต์ซมันน์ตาเป็นประกายทันทีที่ได้ยินชื่อป่าอาลุค แหล่งอารยธรรมโบราณที่อลันเคยเล่าให้ฟัง

"ที่เรียกพวกเจ้ามาวันนี้... พวกเจ้าจำได้ไหมว่าข้าเคยอนุญาตให้พวกเจ้าเข้าไปค้นคว้าในหอสมุดหลวงได้?"

“จำได้ขอรับ! เป็นความกรุณาอย่างยิ่งขอรับ!”  ทั้งสองตอบพร้อมกัน พวกเขาได้ความรู้ใหม่ๆ มากมายจากที่นั่น

"แล้วในหอสมุดนั้น...”  อลันเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

"พวกเจ้าเคยผ่านตาเรื่องราวเกี่ยวกับ 'หุ่นเชิดเล่นแร่แปรธาตุ ' และ 'สูตรยาโบราณต้องห้าม' บ้างไหม?"