ตอนที่ 22

" หืม ? ในที่สุดพวกมันก็มาแล้วงั้นเหรอ "

ในช่วงสองสัปดาห์ที่ผ่านมา  อลันไม่ได้ทำภารกิจหลักเลย

ดังนั้นเขาจึงทำเพียงหาภารกิจเสริมที่มีค่าประสบการณ์น้อยฆ่าเวลา

ตอนนี้ระดับของเขายังคงเป็นระดับ 5  และค่าประสบการณ์ยังเป็น 8200/10000

ยังอีกยาวไกลที่จะได้ยกระดับ

ในที่สุดหลังจากมารอมานาน

ก็ถึงเวลารวย !

"ปู่เอ็ดเวิร์ด เอาชุดเกราะอัศวินของข้าออกมา"

อลันลุกขึ้นและเรียกพ่อบ้านเอ็ดเวิร์ดทันที

" นายน้อย ท่านจะทำอะไร ? "

เอ็ดเวิร์ดอึ้งไปเล็กน้อย  เขาไม่เข้าใจว่าอลันกำลังทำอะไร ถึงตื่นขึ้นมากลางดึก

“ปู่เอ็ดเวิร์ด ข้าได้รับสารจากทวยเทพ ว่ามีคนบางกลุ่มกล้าสอดแนมดินแดนของเราและตั้งใจที่ปล้นและสังหารผู้คนของข้า”

ในดวงตาของอลันมีความเย็นชาปรากฏระหว่างที่พูดเรื่องนี้

" อะไรนะ ?!"

หลังจากได้ยิน ใบหน้าที่มีรอยย่นของพ่อบ้านเอ็ดเวิร์ดก็มืดลง อลันเป็นขุนนางและลอร์ด!

ไม่มีใครสามารถสอดแนมอาณาเขตและทรัพย์สินของเขาได้

หากมีใครกล้ารุกรานท่านลอร์ด ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องการก่อสงคราม !

" เจ้าแมลงที่ไร้ยางอายพวกนั้น กล้าโจมตีดินแดนของตระกูลธอร์นฟลาวเวอร์ ! "

จู่ๆ ใบหน้าของเอ็ดเวิดก็อัปลักษณ์

"อย่ากังวลไป ปู่เอ็ดเวิร์ด ข้าเตรียมการไว้แล้ว!"

อลันยิ้มเล็กน้อย

" หรือว่าที่สร้างป้อมปราการบนชายหาดก็เพื่อการนี้งั้นหรือขอรับ ? "

เอ็ดเวิร์ดไม่ได้โง่ เขาเข้าใจทันทีว่าอลันหมายถึงอะไรและเริ่มเข้าใจว่าทำไมอลันถึงให้คนสร้างป้อมปราการขึ้น

ไม่นาน คนรับใช้ก็นำชุดเกราะและดาบอัศวินของอลันขึ้นมา

จากนั้นหลันก็สั่งให้คนใช้ไปแจ้งให้ มาร์โครวบรวมทหารทั้งหมดและรอเขาที่หน้าประตูปราสาท

ในฐานะบุตรของตระกูลธอร์นฟลาวเวอร์  แม้ว่าท่านเอิร์ลจะไม่ชอบอลัน  แต่เขาก็ยังมีชุดเกราะอัศวินให้

นี่คือชุดเกราะอัศวินที่สร้างโดยช่างตีเหล็กที่เก่งที่สุดในดินแดนของเอิร์ล

และมีนักเวทย์ร่ายเวทที่ป้องกันความเสียหายทางกายภาพและเวทย์มนตร์ในระดับหนึ่งไว้ให้

" เปลี่ยนชุดเกราะให้นายท่าน !"

เอ็ดเวิร์ดพูดกับทหารสองคน

ส่วนอลันก็ยืนนิ่งๆให้คนใช้สองคนช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าและสวมชุดเกราะอัศวิน

ชุดเกราะอัศวินที่เปล่งแสงเย็นถูกแทนที่อย่างรวดเร็วบวกกับใบหน้าของอลันที่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณบางอย่าง

กับดูเข้ากันอย่างแปลกประหลาด

อลันสวมชุดเกราะเดินออกจากปราสาทซึ่งด้านนอกมีนักรบ 50 คนใส่ชุดครบครันยืนรออยู่

จากนั้น อลันก็ให้นักรบ 20 คนให้ไปลาดตระเวนที่ชายหาดห้ามไม่ให้ใครเข้าหรือออกจากทะเล

เพื่อการป้องกันไม่ให้คนทรยศที่ซ่อนตัวอยู่ในหมู่ชาวเมืองส่งต่อข้อความไปให้อีกฝ่าย

" ทำความเคารพท่านลอร์ด !"

เมื่อมาร์โคเห็นอลัน  ในแววตาของเขาก็มีประกายบางอย่าง

เขาคุกเข่าครึ่งนึงลงบนพื้นและทักทายอลัน

“คารวะ ท่านลอร์ด !!”

ขณะเดียวกันนักรบ 50 คนที่อยู่ข้างหลังเขาก็คุกเข่าอย่างพร้อมเพรียงกัน

เมื่อเห็นแบบนี้ อลันก็พยักหน้าด้วยความพอใจ

“ เหล่านักรบเอ๋ย ข้าได้รับสารจากทวยเทพ ! ในเวลานี้มีบุคคลที่มีเจตนาชั่วร้ายกำลังสอดแนมดินแดนของเรา

และพวกมันกำลังพยายามบุกรุกดินแดนแห่งนี้ด้วยวิธีที่การที่ชั่วร้าย ทั้งฆ่าและปล้นสะดม

เหล่านักรบทั้งหลาย พวกเราควรทำอย่างไรเมื่อเผชิญกับสารเลวพวกนี้! ”

อลันยกแขนขึ้นและตะโกน

" ฆ่า ฆ่า ฆ่า! ฆ่าพวกมันให้หมด! "

จากนั้นทุกคนก็ตะโกนตาม

"งั้นมากับข้าและฆ่าพวกมันให้หมด!"

หลังจากอลันตะโกน เขาก็กระโดดขึ้นหลังม้า และนำทุกคนไปที่ชายหาด

เมื่อมาถึง พวกเขาก็เห็นเรือสำเภาขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้ามายังเมืองโรสทาวน์ที่พวกเขาอยู่

“นายท่าน! มันคือเรือ! เรือโจรสลัด!”

ใบหน้าของมาร์โคเริ่มอัปลักษณ์ และในขณะเดียวกัน หัวใจของเขาก็รู้สึกเหมือนถูกบีบ

ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น แต่ทุกคนและชาวเมืองบางคนที่เดินตามมาก็ยังตกตะลึง

เดิมที่พวกเขาคิดว่าอลันแค่วางแผนสำหรับฝึกฝน แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนที่ต้องการบุกโรสทาวน์จริงๆ

เมื่อมาร์โคนึกถึงสิ่งที่อลันพูดก่อนหน้านี้

ใช่! เมื่อกี้ท่านลอร์ดพึ่งบอกว่าได้รับสารจากทวยเทพ !!

ถ้าท่านลอร์ดของพวกเราถูกจับตามองโดยทวยเทพ   อนาคตของเขาจะไม่มีที่สิ้นสุด!

มาร์โคคิดในใจ และคนอื่นๆ ก็คิดเช่นเดียวกัน

คราวนี้อลันได้สร้างปฏิหาริย์อีกครั้ง โดยสามารถทำนายอันตรายที่ไม่รู้ล่วงหน้าได้!

ช่างเป็นพลังที่น่าเหลือเชื่ออะไรเช่นนี้!  เทพเท่านั้นที่ทำได้!

ในตอนนี้อลันย่อมไม่รู้ว่าภาพจำเขาในใจของทุกคนนั้นกำลังถูกยกระดับขึ้นสูงตลอดเวลา

ทางด้านอลัน เขาก็เฝ้าดูฝั่งทะเลอย่างสงบ และในขณะเดียวกัน ก็เรียกหาสิงโตทะเลอยู่ในใจ