ตอนที่ 21

ในเวลาเพียงสามวัน สแปโรว์ก็กลับมาพร้อมกับรถม้าขนาดใหญ่สองคัน

รถม้าเต็มไปด้วยธนูยาวไม้เนื้อแข็ง และอีกคันเต็มไปด้วยลูกธนู

แน่นอน สแปโรว์สงสัยว่าทำไมอลันถึงซื้อคันธนูและลูกธนูจำนวนมาก

เนื่องจากในความคิดของเขา เมืองโรสทาวน์ปัจจุบัน ไม่น่าจะต้องใช้สิ่งของเหล่านี้

อีกทั้งมันเป็นการสิ้นเปลืองเหรียญทอง

แต่ก็นั้นแหละนี่เป็นการตัดสินใจของนายน้อย ไม่มีทางที่เจ้าหน้าที่การเงินเช่นเค้าจะเปลี่ยนแปลงได้

"นายท่าน! ข้ากลับมาแล้ว!"

เจ้าหน้าที่การเงินวัยกลางคนผู้มีหนวดเคราดูตื่นเต้นเล็กน้อย

"โอ้ สแปร์โรว์ ครั้งนี้เจ้ากลับมาเร็วกว่าที่คิดมาก"

อลันยิ้มเล็กน้อย

“ ฮ่าฮ่า นายท่าน นั่นเป็นเพราะว่าท่านอารอนได้ทำตามสัญญาของเขาและได้เริ่มเปิดเส้นทางธุรกิจแล้ว

ด้วยถนนนอกภูเขา ดังนั้นจึงใช้เวลาไม่เยอะขอรับ”

สแปโรว์ยิ้ม การเปิดเส้นทางสู่ธุรกิจเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

"โอ้ ? ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าอารอนจะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้

ถ้าอย่างนั้นเจ้าควรเตรียมตัวไปที่เมืองเพื่อเลือกคนมาจัดการเรื่องนี้เพื่อเปิดเส้นทางธุรกิจให้เร็วที่สุด!"

อลันกล่าวด้วยรอยยิ้ม

" รับคำสั่งนายน้อย!"

ทันทีที่พูดถึงถนนธุรกิจ  สแปร์โรว์ก็ยิ้มตอบกลับในทันใด

แน่นอนว่าเขาคิดถึงเหรียญทองและสิ่งที่เกี่ยวข้องกับเหรียญทองคือสิ่งที่เขาโปรดปราน

" นายท่าน มีอีกเรื่องหนึ่ง ข้าได้ขายหนังสัตว์ทั้งหมดที่ท่านสั่งไว้แล้ว

นอกจากนี้ ข้ายังได้ซื้อคอลเลคชั่นที่ท่านชื่นชอบเกี่ยวกับสายพันธุ์เวทย์มนตร์โบราณมาด้วย "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ คนรับใช้ที่อยู่ข้างหลังสแปร์โรว์ก็ถือกล่องเล็กๆขึ้นมา

" นี่คือสิ่งที่ข้าได้มา  มันดูเก่าแล้ว ข้าไม่รู้ว่าตรงตามที่ท่านต้องการหรือไม่ "

สแปร์โรว์เป็นคนที่ฉลาดมากกว่าคนอื่นๆ เนื่องจากเขาพยายามสังเกตสิ่งที่อลันชื่นชอบ

" ดีมาก สแปร์โรว์ เจ้าเป็นคนฉลาด และความฉลาดนี้จะทำให้อนาคตของเจ้าสดใส "

อลันยิ้มเล็กน้อย มีร่องรอยของความพึงพอใจบนใบหน้าที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะเล็กน้อย

สแปร์โรว์ก้มหัวลงและพูดว่า " ข้าจะติดตามท่านไปชั่วชีวิต"

หลังจากพูดจบ เขาก็รีบจากไปอย่างรู้งาน

ทางด้าน อลันก็กำลังมองไปยังกล่องเหล็กที่สแปร์โรว์นำมา

“ไหนดูสิ ว่าในนี้มีอะไรบ้าง...”

หลังจากเปิดกล่องเหล็ก อลันก็พบว่าภายในมีทั้งขนสัตว์และกระดูกต่างๆจำนวนไม่น้อย

มันควรจะเป็นสัตว์บางชนิด เพราะหลังจากที่เขาสัมผัสหลายอันติดต่อกัน ระบบกลับไม่มีการตอบสนองใดๆ

มันแสดงให้เห็นว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ขนหรือกระดูกของสิ่งมีชีวิตเวทย์มนตร์โบราณเลย

"ตามที่คาดไว้สายพันธุ์เวทย์มนตร์โบราณเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะพบ..."

อลันคิดพลางหัวเราะเบาๆและเขาเลื่อนนิ้วเล็กน้อยพร้อมที่จะปิดกล่อง

“ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ในการปลดล็อคสัตว์เวทมนตร์สิงโตทะเลโบราณ!  ได้รับการ์ดชีวภาพสัตว์สิงโตทะเล * 20 ใบ !”

จู่ๆเสียงของระบบก็ดังขึ้น มันทำให้อลันถึงกับตกตะลึง  จากนั้นใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความปีติยินดี

ไม่คิดว่าในกองพวกนั้นจะมีซากของสัตว์เวท !?

เขาหยิบการ์ดชีวภาพของสิงโตทะเลออกมาซึ่งมันมีสีที่เข้มกว่าการดชีวภาพที่เขาปลดก่อนหน้า

“ สัตว์ร้ายสิงโตทะเล : สัตว์เวททางทะเล เมื่อโตเต็มวัยมันสามารถมียาวได้ถึง 6 เมตรและสูงได้ถึง 4 เมตร !

เป็นสัตว์ที่เชี่ยวชาญเวทมนต์ธาตุน้ำ และเป็นหนึ่งในสายพันธ์ที่ทรงพลังในมหาสมุทร !”

เมื่อเห็นคำแนะนำของสิงโตทะเล อลันก็ฉีกยิ้มให้กว้างมากสุดเท่าที่จะทำได้

“สแปร์โรว์ทำได้ดีมากจริงๆ ด้วยสิ่งนี้ ปัญหาเรื่องกองทัพก็แก้ไขแล้ว หวังว่า พวกโจรสลัดจะไม่ทำให้ข้าผิดหวัง”

ตอนนี้มีความคาดหวังในแววตาของอลัน

ก่อนหน้านี้เขายังคงกังวลว่าโรสทาวน์ในปัจจุบันจะมีความแข็งแกร่งไม่เพียงพอที่จะรับมือผู้บุกรุกทางทะเล

และได้คิดวิธีการรับมือไว้หลายอย่าง อย่างเช่นการสร้างป้อมปราการเพื่อป้องกัน

แต่ตอนนี้เขาสามารถริเริ่มโจมตีแทนได้

สิงโตทะเลกว่า 20 ตัวน่าจะเพียงพอที่จะทำให้โจรสลัดเหล่านั้นตายด้วยความหวดกลัว

อลันเก็บการ์ดสิงโตทะเลไปและจ้องมองไปที่กองซากต่างๆในกล่องเหล็กด้วยดวงตาที่ลุกเป็นไฟ

ใช้มือสัมผัสพวกมันทีละส่วน หลังจากผ่านไปสักพักนอกเหนือจากสิงโตทะเลแล้ว ก็ไม่มีสัตว์เวทตัวอื่นอีกเลย

เกี่ยวกับเรื่องนี้ อลันไม่ได้ผิดหวังมากมากนัก  ยังไงแล้ว  สายพันธุ์เวทมนตร์โบราณเป็นสิ่งที่ไม่สามารถพบเจอได้ง่าย

สายพันธุ์เหล่านั้นส่วนใหญ่เหลือเพียงเรื่องเล่าในบันทึกประวัติศาสตร์ที่แทบจะมองไม่เห็นในยุคนี้

พวกมันมีพลังมากกว่าสัตว์เวทมนตร์ในปัจจุบัน และเขามีความสุขมากที่สามารถปลดล็อคสิงโตทะเลได้

.

.

ตอนนี้เวลาได้ล่วงเลยมาถึง 2 สัปดาห์แล้ว

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา อลันเก็บเรื่องสิงโตทะเลไว้เป็นความลับ

ขณะเวลาเดียวกันก็ใช้เวลาในการแอบปล่อยสิงโตทะเลลงน้ำเพื่อเลี้ยงดูพวกมัน

แต่เขาได้ดูแลพวกมันด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้ไปทำร้ายชาวเมืองโรสทาวน์และไม่ให้ผู้คนเห็น

โดยปล่อยพวกมันก็ไปล่าอาหารและใช้ชีวิต

เมื่ออลันต้องการพวกมัน เขาจะเรียกหาได้เช่นกัน

พริบตาเดียว สองสัปดาห์ก็ผ่านไป

จู่ๆวันนึงอลันก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากสิงโตทะเลว่ามีเรือที่ไม่รู้จักกำลังมุ่งหน้ามายังโรสทาวน์...