ตอนที่ 23

"นายท่าน! ฝ่ายตรงข้ามมีเรือสำเภาขนาดใหญ่ ซึ่งมันสามารถจุคนได้ถึง 300 คน !"

มาร์โคพูดด้วยใบหน้าที่น่าเกลียดเล็กน้อย นี่มันโจรสลัดประเภทไหนกัน ทำไมถึงมีจำนวนมากขนาดนี้

ปกติแล้ว แค่โจรสลัดหลายสิบคนก็ถือว่ามีขนาดใหญ่แล้ว

และคราวนี้กลุ่มโจรสลัด 300 คนปรากฏตัวพร้อมกัน ซึ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ข้าเข้าใจแล้ว พวกเราทุกคนจะยืนหยัดและขับไล่โจรสลัดเหล่านี้ออกไป!!”

น้ำเสียงของอลันดังและดูมีพลัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

เมื่ออลันและคนอื่นๆ ส่งเสียงดังมากขึ้น ชาวเมืองที่อยู่แถวชายหาดก็เริ่มได้ยิน

ในขณะนี้ เมื่อพวกเขาได้ยินว่ามีโจรสลัดโจมตี สีหน้าของพวกเขาก็ซีดลง

แต่หลังจากที่พวกเขาได้ยินคำพูดของอลัน ดวงตาของพวกเขาก็แสดงความนับถือและชื่นชมทันที

" ท่านลอร์ด !"

ชาวเมืองหลายคนตาเป็นสีแดง ขุนนางผู้สูงศักดิ์มีอายุเพียง 15-16 ปี เขาสวมชุดกราะและถือดาบ

กลับกล่าวว่าเขาต้องการยืนหยัดต่อสู้เพื่อพวกเขา

พวกเขาโชคดีแค่ไหนที่ได้พบกับลอร์ดเช่นนี้ ?!

" ไม่นะ นายท่าน ท่านจะนำทัพเองได้อย่างไรกัน มันอันตรายเกินไป!"

ท่าทีของมาร์โคเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน และร่างกายของเขาก็เริ่มตึงเครียด

" แค่ท่านออกคำสั่งจากข้างหลังก็เพียงพอแล้วขอรับ !"

มาร์โคพูดอย่างกังวลใจ

“ ไม่ ข้าต้องสู้ มาร์โค อัศวินที่ไม่เคยผ่านสนามรบจริงจะไม่มีทางกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งได้

และข้ากำลังต่อสู้เพื่อดินแดนและผู้คนของเรา ดังนั้นในศึกนี้ ข้าจะไม่แพ้!!

นอกจากนี้ เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าพึ่งได้รับสารจากเหล่าทวยเทพ ว่าจะมีสหายคอยช่วยเหลือเรา!"

อลันพูดอย่างหนักแน่น

คำพูดของอลัน ทำให้ทุกคนผงะเล็กน้อย

สหาย?  สหายอะไร?

ทหาร 70 คนจากโรสทาวน์พร้อมอัศวิน 2 คนที่อยู่ที่นี่ นี่คือกำลังพลทั้งหมดของเมืองโรสทาวน์แล้ว

ส่วนเรื่องสหาย พวกเขาไม่เคยมีเพื่อนที่ไหน ใครจะมาช่วยพวกเขากัน

แม้ว่าจะมีคนเต็มใจช่วย แต่เมื่อถึงเวลานั้น ทุกอย่างก็อาจจะสายเกินไป

เพราะเรือสำเภาขนาดใหญ่  3 ลำกำลังแล่นเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ และจะเข้าสู่เขตน้ำตื้นแล้ว !

70 คนเผชิญหน้ากับคน 300 คน แม้พวกเขาจะมีป้อมปราการ แต่โอกาสในการชนะก็มีไม่มาก

ในขณะนี้ ทุกคนเงียบลง และทหารบางส่วนกลับคิดว่าอลันโกหกเพื่อปลอบโยนชาวเมือง

แต่พวกเขาจะไม่เปิดโปงนายท่านของตัวเอง

" จะมีคนช่วยจริงๆเหรอ ? "

ขณะที่ทุกคนเงียบ เด็กๆก็เบิกตากว้างและถามขึ้นอย่างเรียบง่าย

"แน่นอน"

อลันก้มศีรษะลงและแสดงรอยยิ้มอย่างมั่นใจ

หลังจากพูดจบเขาก็ชี้ไปที่ทะเล

“ถึงเวลาแล้ว! ที่คนชั่วร้ายจะถูกลงโทษโดยสวรรค์! เหล่าอันธพาลทะเลจะตกตายอย่างแน่นอน!!”

" บูม!!! "

ทันทีที่คำพูดของอลันจบลง  ทันใดนั้นผืนทะเลที่เงียบสงบในตอนแรกก็มีเสียงเหมือนฟ้าร้องดังขึ้น

ดวงตาของทุกคนถูกดึงดูดด้วยเสียงดังนี้  เมื่อมองไปยังจุดที่เกิดเสียง พวกเขาก็ต้องตกใจ !

พวกเขาเห็นว่าผืนทะเลที่สงบแต่เดิมกลับมีกระแสน้ำเพิ่มขึ้นนับไม่ถ้วนและกระแสน้ำเหล่านี้ก็เหมือนงูน้ำขนาดใหญ่ที่กำลังโจมตีเรือสำเภาขนาดใหญ่ทั้ง 3 ลำ

เรือสำเภาที่แต่เดิมดูสง่างามก็ถูกกระแสน้ำทำลายในทันที ในเวลาไม่นาน บนเรือทั้งสามก็เริ่มมีรูรั่วมากขึ้น

ทุกครั้งที่กระแสน้ำกระทบกับตัวเรือ มันจะพาส่วนนึงของเรือไปด้วยเสมอ

“อ้าาา !!”

“บ้าเอ้ย ! นั่นมันสัตว์ประหลาด!”

“ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!”

“มีสัตว์ประหลาดในทะเล!”

โจรสลัดบนเรือก็ตัดสินใจกระโดดลงน้ำด้วยท่าทีที่น่าสังเวชและเริ่มว่ายเข้าหาฝั่ง

‘ เฮอะ! พวกแกจะต้องกลายเป็นผีเฝ้าทะเลตลอดไป ’

เมื่อเห็นมีคนกำลังว่ายเข้ามา อลันก็สั่งการพวกสิงโตทะเลในใจให้เริ่มโจมตีได้

ทันทีที่ได้รับคำสั่งของอลัน สิงโตทะเลก็ลงมือทำทันที

เดิมที่สิงโตทะเลเป็นสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังในมหาสมุทรและพวกมันมีความเชี่ยวชาญอย่างมากในเวทธาตุน้ำ

เมื่อพวกมันเริ่มโจมตี ทะเลก็ก็ปั่นป่วนราวกับว่ามหาสมุทรกำลังพิโรธ

คลื่นแต่ล่ะลูกมีแรงดูดที่น่าสะพรึงกลัว มันดึงโจรสลัดส่วนใหญ่ลงไปที่ก้นมหาสมุทร

สุดท้ายก็เหลือโจรสลัดเพียง 100 คนเท่านั้นที่รอดขึ้นสู่ชายฝั่ง และถูกจับโดยทหาร

เหตุผลที่อลันยังคงไว้ชีวิตพวกนี้ไว้ เพราะเขายังคงมีคำถามบางอย่างเกี่ยวกับโจรสลัดเหล่านี้

"พระเจ้า! นี่มันปาฏิหาริย์!! ทะเลพิโรธเพราะนายท่าน! พวกเราชนะแล้ว!"

"ไม่น่าเชื่อ! ไม่น่าเชื่อ!"

"ขอท่านลอร์ดจงเจริญ!"

"ขอท่านลอร์ดจงเจริญ!"

แตกต่างจากรูปลักษณ์ที่น่าสังเวชของโจรสลัด ทุกคนที่อยู่ด้านข้างของอลันต่างก็โห่ร้อง

ขวัญกำลังใจของทหารก็ยิ่งสูงขึ้น

ท่านลอร์ดได้แสดงปาฏิหาริย์ต่อหน้าพวกเขาอีกครั้ง และในขณะนี้จิตวิญญาณของพวกเขาก็รู้สึกภาคภูมิ

พวกเขารู้สึกว่ากำลังถูกเฝ้าดูโดยเหล่าทวยเทพเช่นกัน

ขณะนี้ ทุกคนมีเพียงความคิดเดียว ติดตามท่านลอร์ด ภายใต้สายตาของเหล่าทวยเทพ กวาดล้างทุกสิ่งและพิชิตทุกสิ่ง!!