ตอนที่ 13-27 ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาฆ้องทองแดง

“พี่ใหญ่!  ดูเหมือนจอมกร่างที่มีผู้หนุนหลังมาถึงนะ”  บีบีหัวเราะขณะที่เขามองดูลินลี่ย์

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อยเหมือนกัน “เด็กหนุ่มธรรมดาผู้มียอดฝีมือระดับเก้าสองคนเป็นผู้คุ้มครอง  ตระกูลธรรมดาไม่สามารถทำเช่นนี้ได้”

“เบลิตา!” เสียงค่อนข้างโกรธดังขึ้นจากหน้าประตูเข้าร้านอาหารและเด็กหนุ่มผมทองหยักศกเดินเข้าร้านอาหาร เด็กหนุ่มผมทองมีบุรุษวัยกลางคนตาเป็นประกายสองคนเดินตาม  เด็กหนุ่มผมทองจ้องเด็กสาวผมม่วง  “เบลิตา, เจ้าจะทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรือไง?”

“อา, คุณชายฮิวเบิร์ต”  บุรุษวัยกลางคนจมูกโตยืนขึ้นและพูดอย่างเป็นกันเองทันที  “เชิญนั่งและค่อยๆ คุยปรึกษากับเบลิตาได้”

“ฮึ่ม” บุรุษหนุ่มผมทองจ้องมองชายวัยกลางคนอย่างเย็นชา  “อย่าแส่”

บุรุษจมูกโตยิ้มอย่างอึดอัดไม่กล้าพูดอะไรต่อไป

เบลิตาไม่พอใจนางหันกลับมามองเด็กหนุ่มผมทองและกล่าวจริงจัง “ฮิวเบิร์ต, ข้ายอมรับว่าการกระทำของข้าอาจจะไม่เห็นแก่หน้าเจ้า  อย่างไรก็ตาม, ข้าไม่ชอบเจ้า เรื่องก็ง่ายๆแค่นั้น  ข้าหวังว่าคุณชายฮิวเบิร์ตในอนาคตเจ้าควรไปใช้ความพยายามกับสตรีอื่นเถอะ”

ฮิวเบิร์ตเงียบครู่หนึ่งจากนั้นแววเกลียดชังฉายอยู่ในตาของเขา “ได้  ก็ได้ เบลิตา...”

“ข้า, ฮิวเบิร์ตไม่เคยสุภาพกับใครมาก่อน  แต่สำหรับเจ้าข้าให้ของขวัญครั้งแล้วครั้งเล่า คิดหาทุกวิธีการให้เจ้าชอบข้าให้ได้แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะเปล่าประโยชน์” หน้าฮิวเบิร์ตเปลี่ยนเป็นเย็นชา “ฮึ่ม... เบลิตา แล้วอย่ามาตำหนิในสิ่งที่ข้าทำก็แล้วกัน”

เบลิตาสามารถเลี้ยงดูตระกูลของนางได้ด้วยวัยขนาดนั้นเป็นธรรมดาที่นางสามารถเดาได้ว่าฮิวเบิร์ตจะทำอะไร

“ฮิวเบิร์ต!  ด้วยเงื่อนไขคุณสมบัติของเจ้า  เจ้าสามารถหาสตรีตามต้องการได้  จะมาเสียเวลากับข้าผู้หญิงจากตระกูลที่ล้มละลายทำไมกัน?” เบลิตาพูดอย่างสุภาพ

“ไม่มีอะไรที่ข้าชอบแล้ว ไม่ได้มา!”

ขณะที่เขาพูดปากของเขาสั่นและตาของเขาเต็มไปด้วยอาการไม่แยแส  “ลุง!  ไปเอาตัวนางมา” คำพูดของฮิวเบิร์ตทำให้หน้าของเบลิตาซีดไม่มีสีเลือดทันที นางรู้ว่าตระกูลของฮิวเบิร์ตนั้นทรงอำนาจมากมายเพียงไหน

พูดตามตรงนางไม่มีทางต้านทานฮิวเบิร์ตได้มากนัก  เพียงแต่ปัญหานี้นางต้องรักษาบรรทัดฐานของนางไว้

“ขอรับ, คุณชาย”  บุรุษวัยกลางคนด้านหลังฮิวเบิร์ตคำนับและรับทำตามคำสั่ง

“เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน”  บุรุษจมูกโตรีบเดินมาขวางหน้าเบลิตาและขอร้องครั้งแล้วครั้งเล่า “คุณชายฮิวเบิร์ต โปรดยกเว้นธิดาของข้าเถิด  จะให้ข้าทำอะไรก็ได้ ต่อให้ท่านต้องการให้ข้ายกมรดกของตระกูลนี้ให้ท่าน  ข้าก็ยินดีทำ ข้าขอร้องท่าน เว้นลูกสาวข้าสักคนเถิด”

เบลิตาจ้องมองบิดานางอย่างตกใจ

นี่คือบิดานางผู้รักหน้าตัวเองและใช้ชีวิตดื่มกินและหาเรื่องลำบากหรือ?  เบลิตาเอง ในใจนางมักจะดูถูกบิดานาง แต่ในขณะนี้..นางพบว่าบิดาของนางไม่ได้เป็นอย่างที่นางคิด

“ฮึ่ม..ใครต้องการบ้านโกโรโกโสของเจ้า?”  ฮิวเบิร์ตพูดเหยียดหยาม  “เอาตัวเบลิตากลับมา  ถ้าใครขวางให้ฆ่ามัน”

“ขอรับ” บุรุษหน้าเหี้ยมทั้งสองคนหัวเราะเย็นชาขณะเดินเข้าหา

บุรุษจมูกโตรีบเข้ามาขวางหน้าธิดาของเขาเหมือนกับต้องการจะปกป้องนาง

“พ่อ, หลีกไป” เบลิตารีบผลักบิดานาง แต่ขณะนั้นเองบิดาขี้เมาของนางดูเหมือนจะมีเรี่ยวแรงมากยืนนิ่งอยู่หน้านางไม่เคลื่อนไหว

“ไสหัวไป!”  หนึ่งในบุรุษวัยกลางคนเตะใส่บุรุษจมูกโต

ไม่มีใครในร้านอาหารกล้าส่งเสียง คนที่ดื่มกินเหล่านั้นทุกคนรู้ว่าฮิวเบิร์ตมีพลังอำนาจยังไงในเมืองเฮส  ไม่มีใครกล้าห้ามเขา

ทุกคนมองดูเบลิตาและบิดาของนาง  สายตาของพวกเขาแสดงความเห็นอกเห็นใจ

ขณะที่พวกเขามองดูนั้นชะตากรรมของเบลิตาและบิดาของนางถูกกำหนดไว้แล้ว

แต่สิ่งที่แปลกก็คือบุรุษที่เตะไปนั้นเตะออกไปได้ครึ่งท่าก็ล้มลงกับพื้นเหมือนกองโคลน  จมูก ตา ปากและหูของเขาหลั่งโลหิต

เขา...ตายแล้ว!

ทุกคนตกตะลึง  แม้แต่ฮิวเบิร์ตที่ตะโกนอย่างหยิ่งยโสก็ตกตะลึง  ยอดฝีมือระดับเก้าที่อยู่ข้างๆคุกเข่าข้างหนึ่งทันทีและประคองสหายของเขา “พี่ใหญ่, พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้น?” ยอดฝีมือระดับเก้าผู้นี้ไม่อยากเชื่อ

พี่ใหญ่ของเขาที่เป็นนักสู้ระดับเก้าตายกะทันหัน

“มันเป็นใคร? ออกมา!” ยอดฝีมือระดับเก้าตะโกนอย่างเย็นชา ตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

ไม่มีใครกล้าส่งเสียง ยอดฝีมือระดับเก้าผู้นี้ส่งเสียงแค่นเย็นชา  “ใครก็ตามที่ฆ่าพี่ใหญ่ของข้าจงปรากฏตัวออกมาเสียดีๆ มิฉะนั้นทุกคนในร้านอาหารจะต้องตายเห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะพวกเจ้า” ยอดฝีมือนั้นกวาดสายตามองคนรอบๆ

ทั่วทั้งร้านอาหารเต็มไปด้วยแขกเหรื่อสายตาเย็นชาของเขากวาดผ่านแขกเหรื่อเหล่านั้น

“เอาคุณชายของเจ้าไสหัวกลับไปได้แล้ว”  เสียงหนึ่งดังขึ้น

ยอดฝีมือระดับเก้าหันไปมองทันทีจ้องมองหาคนที่พูด แม้แต่เบลิตาและบิดาของนางก็หันไปดู พวกเขาเห็นเด็กหนุ่มผมยาวกำลังนั่งหันหน้าคุยกับเด็กหนุ่มหน้าตาดีสวมหมวกฟาง

ฮิวเบิร์ตก้าวเข้ามาสองก้าวและตะโกนอย่างเย็นชา  “เจ้าเป็นใคร?กล้าดียังไงเข้ามาสอดเรื่องของข้า?”

ตั้งแต่เขาเกิดมาไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนคำสั่งของเขา  ไม่ว่าเขาต้องการทำอะไร เขาก็จะทำโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเมืองเฮส  แม้แต่ราชโองการของพระราชาก็ไม่มีผลต่อฮิวเบิร์ต  เขาคือผู้ทรงอิทธิพลน้อยผู้ไม่เคยกลัวใคร

“น่ารำคาญชะมัด!”  บีบีสาดเหล้าในแก้วใส่หน้าของฮิวเบิร์ตอย่างไม่พอใจพร้อมกับไล่“ไสหัวไป!”

ฮิวเบิร์ตตะลึง  เขาปาดเหล้าที่เปียกหน้า  ตาของเขาแดงทันที

ดูถูกกันชัดๆ!

ฮิวเบิร์ตไม่เคยถูกข่มเหงมาตั้งแต่ยังเล็ก  เมื่อเบลิตาปฏิเสธเขา  นางทำอย่างสง่างามและทำโดยอ้อม  แต่ฮิวเบิร์ตก็ยังรู้สึกเสียหน้า ทำให้เขาโกรธจัด! แต่สิ่งที่บีบีเพิ่งทำนั้นเป็นการดูถูกอย่างหนักเท่าที่เขาได้รับตั้งแต่เกิดมาจนบัดนี้!

“ฆ่า ฆ่ามันให้กับข้า!!!” เสียงกรีดร้องของฮิวเบิร์ตดังขึ้นขณะชี้ไปที่บีบีแล้วตะโกน

บีบีเงยหน้าและยิ้มให้เขา

“วูบ” บีบีหายไปทันที เสียงฝ่ามือตบดังผัวะได้ยินชัดฮิวเบิร์ตปลิวกระเด็นก่อนจะกระแทกกับเก้าอี้ที่อยู่ใกล้ ศีรษะของฮิวเบิร์ตบิดทำมุมแปลกๆอยู่บนพื้นเต็มไปด้วยเลือด

ทันใดนั้นยอดฝีมือระดับเก้าสีหน้าเปลี่ยนเพียงวูบเดียวเขาเข้ามาทันที

“ผัวะ!”แต่เสียงฝ่ามือดังขึ้นอีกครั้ง

ยอดฝีมือระดับเก้าปลิวกระเด็นเช่นกัน  เขากระอักโลหิตเต็มปากจากแรงตบนั้น  แต่ยังไม่ตาย

“เจ้า..พวกเจ้าเป็นเนื้อที่ตายแล้ว” ยอดฝีมือระดับเก้าฝืนตนเองมองดูศีรษะที่บิดรูปแปลกประหลาดของฮิวเบิร์ต  เห็นได้ชัดว่าฮิวเบิร์ตตายแล้ว”

“เนื้อที่ตายแล้วน่ะหรือ?”  ใบหน้าเรียวยาวและหล่อของบีบียิ้มเยาะ เขาตั้งใจเสยผมสองสามครั้งก่อนจะสวมหมวกฟางจากนั้นถลึงตาใส่ยอดฝีมือผู้นั้น  “ตอนนี้เรารออยู่ตรงนี้แล้วข้าอยากดูว่าเจ้าจะทำให้เราตายได้ยังไง!”

ลินลี่ย์เพียงแต่มองจากด้านข้างไม่พยายามจะห้ามเขา

ยอดฝีมือผู้นั้นจ้องมองลินลี่ย์และบีบีด้วยความเกลียดชังจากนั้นเงยหน้ากู่เสียงร้องโหยหวน เสียงกู่ร้องแหลมดังไปทั่วร้านอาหาร

“รีบหนีไป”เบลิตาวิ่งเข้ามาหาและกระตุ้นลินลี่ย์กับบีบี “บิดาของฮิวเบิร์ตเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งทรงพลังมาก  ไม่มีใครกล้าตอแยเขา  รีบหนีไป” เบลิตาไม่ต้องการให้คนทั้งสองที่อยู่ต่อหน้านางได้รับอันตรายเพราะนาง

ลินลี่ย์กับบีบีมองหน้ากันเอง

ความจริงเหตุผลที่บีบีไม่ฆ่ายอดฝีมือระดับเก้าก็เพื่อดึงยอดฝีมือที่อยู่เบื้องหลังเขาออกมา  มีแต่ทำเช่นนั้นพวกเขาจึงจะรับประกันได้ว่าเด็กสาวผู้นี้จะไม่ได้รับผลพวงภัยพิบัติตามมา

“บึ้ม!” เสียงระเบิดฝ่ากำแพงเสียงที่น่ากลัวดังกึกก้องแต่ไกล

มีร่างหนึ่งปรากฏภายในร้านอาหารทันที  ยอดฝีมือระดับเก้าคุกเข่าต่อหน้าเขา  “ท่านเลเกอร์!  ผู้น้อยไร้ประโยชน์  คุณชายถูกบุรุษสองคนนี้สังหารชีวิต”  ขณะที่พูดร่างของยอดฝีมือผู้นั้นสั่นสะท้าน

ผู้มาถึงมีร่างที่แข็งแรงทรงพลังใบหน้ามีเครารกครึ้มและนัยน์ตาดุร้าย

เมื่อบุรุษผู้ทรงพลังนั้นเห็นฮิวเบิร์ตนอนอยู่บนพื้นศีรษะผิดรูป เขาตะลึงอยู่นาน จากนั้นเขามองดูยอดฝีมือระดับเก้า  “คุณชายตาย แล้วทำไมเจ้าไม่ตาย?” ยอดฝีมือระดับเก้าตระหนักได้ทันทีถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้น  แต่ก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว...

ประกายดาบวาบขึ้นและศีรษะของยอดฝีมือนั้นปลิวกระเด็น

“อ๊า!คนในร้านอาหารหลายคนหวาดกลัวจนตาแทบหลุด เบลิตาและบิดาของนางยืนอยู่ด้วยกันไม่กล้าส่งเสียง เบลิตามองดูลินลี่ย์กับบีบี ดวงตาของนางมีแววกังวล

“ใครเป็นคนฆ่าลูกชายข้า!”  เลเกอร์จ้องลินลี่ย์กับบีบี

“ข้าเอง” บีบีมองดูเลเกอร์อย่างเหยียดหยามด้วยมุมสายตา  หน้าละเอียดอ่อนของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ลินลี่ย์ยังคงนั่งอยู่กับที่ไม่ให้ความสนใจเลเกอร์ สำนึกเทพของลินลี่ย์บอกเขาไว้นานแล้วว่าเลเกอร์ผู้นี้เป็นแค่ระดับเซียน  จากที่เขาใช้พลังดาบฟันอย่างมากก็เป็นเซียนชั้นยอด เขาไม่มีทางคุกคามบีบีได้

“เลเกอร์, เกิดอะไรขึ้น?”  พอสายลมพัดวูบก็มีอีกร่างหนึ่งปรากฏอยู่ที่นอกทางประตูเป็นบุรุษวัยกลางคนผมขาวยาว

“เราจะไปพบอาจารย์เดี๋ยวนี้อยู่แล้วก่อนอื่นข้าขอฆ่าเจ้าบัดซบสองคนนี่ก่อน” ตาของเลเกอร์แดงเป็นสายเลือด ขณะเขาขบเคี้ยวฟัน

“พบอาจารย์?” ลินลี่ย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย

บุรุษผมหงอกมองดูฮิวเบิร์ตที่นอนตายอยู่บนพื้นด้วยความประหลาดใจ เขารู้ดีว่าฮิวเบิร์ตมีความสำคัญต่อจิตใจของเลเกอร์เพียงไหน เลเกอร์และเขาหนีออกมาจากพิภพจองจำเกบาโดสพร้อมกันและทั้งสองคนเป็นสุดยอดเซียน

สุดยอดเซียนในพิภพจองจำเกบาโดสไม่มีอะไรมากกว่าไปกว่าชนชั้นล่าง

แม้แต่ยอดฝีมือก็ยังต้องการสตรี

ในพิภพจองจำเกบาโดสสุดยอดเซียนนับว่าเป็นชนชั้นล่างไม่สามารถหาสตรีได้ เมื่อพวกเขาหลบออกมาจากพิภพจองจำเกบาโดสได้  เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะเพลิดเพลินกับอิสตรี  สำหรับเลเกอร์ก็เหมือนกันเขาได้ลูกชายมาคนหนึ่ง

เลเกอร์ถูกจองจำอยู่ในพิภพเกบาโดสมาเมื่อหมื่นปีที่แล้ว  ตอนนั้นเขามีลูกของตัวเองอยู่แล้วแต่หลังจากผ่านไปหลายปี ใครจะบอกได้กันว่าเชื้อสายของเลเกอร์ยังอยู่หรือไม่?

เมื่อชายชราได้ลูกชายคนหนึ่งเขาย่อมตามใจเป็นธรรมดา

เลเกอร์อายุเกินหมื่นปีแล้ว  เขามีลูกชายเพียงคนเดียวย่อมนับได้ว่าเป็นชายชราที่มีบุตรชายคนเดียว

เขาปรนเปรอลูกชายมากมายเหลือเชื่อ แม้แต่ยังมอบให้ยอดฝีมือระดับเก้าคอยตามคุ้มครองบุตรชายของเขา  ไม่ว่าลูกชายของเขาต้องการอะไร  เลเกอร์ก็จะประเคนให้เขา  ลูกของเขาคือสมบัติล้ำค่าในใจของเขา  แต่ตอนนี้ลูกชายของเขาตายแล้ว

เลเกอร์เองรู้สึกได้ถึงพลังคุกคามที่เล็ดลอดออกจากตัวบีบีได้  เขาเริ่มเกร็งพลัง

แต่บีบียังมีท่าทีปลอดโปร่งรอให้เลเกอร์โจมตี ทันใดนั้นเลเกอร์คำรามอย่างโกรธกร้าวขณะที่ดาบโค้งของเขาเปล่งแสงขาวเจิดจ้ามาถึงหน้าของบีบี  ทุกคนในร้านอาหารหวาดกลัวจนหน้าซีด

พวกเขาทุกคนเริ่มกังวลห่วงใยหนุ่มน้อยผู้นี้

“นั่นสุดฝีมือเจ้าแล้วใช่ไหม?”  ดาบชะงักทันที

บีบีคีบดาบดาบไว้ในระหว่างง่ามนิ้วป้องกันไม่ให้ดาบขยับมาข้างหน้าได้แม้แต่นิ้วเดียว

“น่ากลัวจริงๆ” ลินลี่ย์ตาเป็นประกาย ร่างเทพนั้นแข็งแกร่งอยู่แล้ว แต่อาศัยแค่นิ้วสองนิ้วจับดาบของสุดยอดเซียนได้เป็นสิ่งที่ลินลี่ย์ยังไม่กล้าทำด้วยสีหน้าปกติอย่างที่บีบีทำ  “บีบีแข็งแกร่งทรงพลังเสมอ ตอนนี้เขาเป็นเทพแล้วดูเหมือนก็ยังแข็งแกร่งทรงพลังมากอยู่ดี”  ลินลี่ย์ถอนหายใจชื่นชม

ทุกคนในร้านอาหารตะลึงกันหมด

ใช้สองนิ้วจับอาวุธได้  เลเกอร์ก็ตะลึงเช่นกัน ในที่สุดเขาก็รู้ว่าคนที่เขากำลังเผชิญเป็นไปได้ว่าจะเป็นยอดฝีมือระดับเทพ

แม้ว่าเขาจะโกรธแต่เลเกอร์ก็รีบปล่อยดาบในมือทันที ในที่สุดเขาก็รู้สึกตัว ลูกชายเขาตาย แต่เขาสามารถมีชีวิตต่อได้ แม้ว่าเขาจะเลี้ยงดูลูกชายมาหลายปีและรู้สึกเจ็บปวดกับการสูญเสีย  แต่เทียบกับชีวิตตนเองแล้วเขามองว่าชีวิตของตนสำคัญกว่า

เลเกอร์รีบแสดงความเคารพทันที “เนื่องจากเป็นใต้เท้าทั้งสองเป็นผู้ลงโทษสั่งสอนบุตรของข้าอย่างนั้นก็แล้วไปเถอะ  อาจารย์ของข้าคือผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาฆ้องทองแดง   ใต้เท้า!  ข้าหวังว่าเพื่อเห็นแก่อาจารย์ของข้าไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด”

เบลิตาและคนอื่นรู้สึกว่าเหตุการณ์กลับกลายเป็นแปลกประหลาดเกินไป

“โครม!”

ประกายแสงดำวาบขึ้นและเกิดรูที่ศีรษะของเลเกอร์  ตาของเลเกอร์เบิกกว้างเหมือนกับว่าเขาไม่อยากเชื่อ และจากนั้นเขาล้มลง

บีบีชะงักกรงเล็บ  “ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเขาฆ้องทองแดง?ไม่เคยได้ยินเลย!”

ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว  เขาจ้องมองบุรุษผมหงอกผู้ตกใจกลัว  “เจ้า..มาตรงนี้!”