ตอนที่ 13-28 ภูเขาฆ้องทองแดง

ภายในร้านอาหารในเมืองเฮส  ทุกคนตกอยู่ในอาการตะลึง

ท่านเลเกอร์ผู้ยิ่งใหญ่เมื่ออยู่ต่อหน้าเด็กหนุ่มหมวกฟางดูเหมือนจะกลายเป็นทารกไม่สามารถต้านทานได้แม้แต่น้อย  เขาถูกฆ่าโดยตรง  และจากที่เห็นเด็กหนุ่มหมวกฟางจะเชื่อฟังคำสั่งชายหนุ่มที่นั่งอยู่ ก็หมายความว่าพลังของบุรุษหนุ่มที่นั่งอยู่นั้นยิ่งใหญ่กว่า!

“พวกเขา?” เบลิตาเข้ามาใกล้บิดาของนางจ้องมองลินลี่ย์และบีบีอย่างประหลาดใจ

ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว

“ใต้เท้า!  ท่านเรียกหาหรือขอรับ?”  ในตอนนี้บุรุษผมหงอกอยู่ในอาการกระวนกระวาย

เขาเข้าใจว่าถ้าลินลี่ย์และบีบีต้องการฆ่าเขา  เขาคงตายแน่นอน

“พี่ใหญ่ข้าบอกให้เจ้าเข้ามาที่นี่ไงเล่า”  บีบีถลึงตาใส่เขาขณะตะคอกใส่  บุรุษผมหงอกมีร่างสั่นสะท้านเล็ก้อย  จากนั้นเดินเข้ามาที่โต๊ะทันทีและรอคำถามของลินลี่ย์ด้วยความเคารพ

“ข้าชื่อแซ็ต!”  บุรุษผมหงอกแจ้งชื่อตนเองโดยตรง

“เจ้ามาจากพิภพจองจำเกบาโดสใช่ไหม?”  ลินลี่ย์ถามอย่างสงบ ขณะที่ถามลินลี่ย์ใช้สนามพลังเทพทำให้คนธรรมดาในร้านอาหารไม่ได้ยินพวกเขาพูด

“ขอรับ, ใต้เท้า”  แซ็ตตอบอย่างเชื่อฟัง

ที่สำคัญร่างของเลเกอร์นอนนิ่งอยู่กับพื้น แซ็ตเข้าใจว่าถ้าอสูรทั้งสองที่อยู่ต่อหน้าเขาไม่พอใจ  พวกเขาสามารถฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ  ตอนนี้ทั้งหมดที่เขาทำได้ก็คือยอมร่วมมือให้สิ่งที่พวกเขาต้องการและทำให้พวกเขาพอใจ  มีแค่ทำเช่นนี้เท่านั้นเขาจึงจะรักษาชีวิตได้

ลินลี่ย์ตาเป็นประกายคมกล้า  เขาจ้องแซ็ต “ข้าขอถามเจ้า จ้าวภูเขาฆ้องทองแดงเป็นใคร?”

จ้าวภูเขาฆ้องทองแดง!

นี่คือคนที่ทำให้ลินลี่ย์รู้สึกกังวลและก่อนเลเกอร์ตาย เขาได้พูดว่าอาจารย์ของเขาก็คือจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง  คนที่สามารถเป็นอาจารย์ของเซียนชั้นสุดยอดได้คงไม่ใช่คนธรรมดา  เมื่อพวกเขาฆ่าเลเกอร์ไปแล้ว  ลินลี่ย์ต้องทำความเข้าใจให้ชัดเจนว่าจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงเป็นใคร

“อาจารย์?” แซ็ตประหลาดใจเล็กน้อย

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

“เราไม่รู้จักชื่อของอาจารย์  เพราะเขาอาศัยอยู่ที่ภูเขาฆ้องทองแดง  พวกเราก็เลยเรียกท่านว่าจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง”  เมื่อพูดถึงจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง ตาของเขาจะเป็นประกายเทิดทูน “อาจารย์คือยอดฝีมือที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เราเคยเห็น”

“เหรอ?” ตาของลินลี่ย์หรี่แคบ

แซ็ตยังคงพูดต่อไป  “แม้ว่าจะเป็นเวลาเพียงยี่สิบปีหลังจากที่เราหนีออกมาจากเกบาโดสกลับมายังทวีปยูลาน ในช่วงเวลานี้มีสุดยอดเซียนสองคนที่อาจารย์ให้คำแนะนำและสามารถก้าวหน้าบรรลุความเป็นเทพด้วยตัวพวกเขาเอง”  ตาของแซ็ตเต็มไปด้วยความเคารพ “คนที่สามารถช่วยให้เราก้าวผ่านสภาพคอขวดไปได้.. เราจะไม่เคารพสักการะยอดฝีมืออย่างเขาได้ยังไง?”

“อะไรนะ?”

ไม่ว่าลินลี่ย์จะมีสีหน้าสงบเพียงไหนแต่เขาก็อดเปลี่ยนสีหน้าไม่ได้

แม้แต่บีบีที่อยู่ใกล้ก็ยังไม่อยากเชื่อ“เจ้าบอกว่าคนสองคนที่กลายเป็นเทพเมื่อเร็วๆ นี้ได้รับคำแนะนำจากอาจารย์ของเจ้า?”

อาการคอขวดของการฝึกฝนเป็นสภาพที่ยากจะบรรลุผ่านไปได้

แม้ว่าคนที่ทรงพลังอย่างลอร์ดเบรุตรู้ว่าเดลี่และคนอื่นๆติดอยู่ในสภาพคอขวด ได้แต่บอกพวกเขาให้เชื่อมั่นในตัวเอง  เขาไม่พูดอะไรอื่น...คนที่สามารถแนะนำเซียนชั้นสูงถึงวิธีบรรลุผ่านคอขวดย่อมเป็นยอดฝีมือที่มีความเชี่ยวชาญในกฎธรรมชาติ

“จ้าวภูเขาฆ้องทองแดงเป็นยอดฝีมือระดับใด?”  ลินลี่ย์ถามทันที

“ข้าไม่รู้” แซ็ตส่ายศีรษะ  “อย่างไรก็ตามอาจารย์มีพี่ชายอยู่สองคนน่าจะเป็นระดับเทพแท้”

ลินลี่ย์กับบีบีมองหน้ากันเอง

พี่ชายของเขาเป็นเทพแท้?อย่างนั้นจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงอย่างน้อยก็ต้องเป็นเทพแท้เช่นกัน

“ข้าก่อเรื่องเสียแล้ว”  บีบีคอตกขณะมองลินลี่ย์

เขาฆ่าลูกศิษย์ของยอดฝีมือที่ทรงพลัง  ไม่สำคัญว่าบีบีจะวู่วามขนาดไหน  แต่เขาเข้าใจถึงระดับปัญหาที่เขาสร้างขึ้น

ลินลี่ย์หัวเราะปลอบโยน  “บีบี, ดูเหมือนการเดินทางของเราจะต้องสั้นลงเสียแล้ว”  หลังจากล่วงเกินศัตรูที่มีอำนาจอย่างนั้นพวกเขามีแต่ต้องรีบกลับปราสาทเลือดมังกร

“ก็ได้” บีบีพยักหน้า

“ใต้เท้า, ไม่จำเป็นต้องกังวลไปเลย”  เมื่อได้ยินคำพูดของลินลี่ย์กับบีบี  แซ็ตเข้าใจว่าบีบีคิดอะไร  เขารีบกล่าว “ใต้เท้าไม่จำเป็นต้องกังวลเกินไป ท่านฆ่าเลเกอร์ แต่จะไม่มีใครตามสร้างความยุ่งยากให้กับท่าน”

ลินลี่ย์และบีบีค่อนข้างตกใจ

“โอว?” ลินลี่ย์มองดูเขารอคำอธิบาย

บีบียังคงกล่าว  “แซ็ต เป็นไปได้หรือว่าอาจารย์ของเจ้าจะไม่เห็นแก่หน้าศิษย์ของเขา?”

แซ็ตรีบกล่าว  “ใต้เท้า! ผู้ยิ่งใหญ่ของภูเขาฆ้องทองแดงมีฐานะระดับใดแล้ว?  เลเกอร์กับข้าเป็นเพียงเซียนชั้นสูง  เราจะกลายเป็นศิษย์ของเขาได้ยังไง?”

“แต่เจ้าเรียกเขาเป็นอาจารย์?”  บีบีงง

แซ็ตหัวเราะเยาะตัวเอง  “ใต้เท้า, แม้ว่าเราจะเรียกจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงว่าอาจารย์  แต่นั่นคือวิธีที่เรากำหนดสถานะเรียกเขาเท่านั้นจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงไม่เคยยอมรับเราเป็นศิษย์”

ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว  “อธิบายรายละเอียดซิ”

แซ็ตอธิบาย  “ใต้เท้า!  เราทุกคนหนีมาจากพิภพจองจำ  และจากนั้นเรามาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ เพียงแต่หลังจากนั้นเราได้ยินว่ามีสุดยอดฝีมืออาศัยอยู่ที่ภูเขาฆ้องทองแดงท่านสามารถให้คำแนะนำให้กับพวกฝึกฝนที่มาขอคำแนะนำจากเขา  มียอดฝีมือหลายคนให้ความเคารพต่อจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง เลเกอร์และข้าทั้งสองก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย เพราะเราได้รับการสั่งสอนจากท่านเจ้าภูเขาฆ้องทองแดง  เราจึงนับถือท่านเหมือนครูบาอาจารย์  เพียงแต่ท่านเจ้าภูเขาฆ้องทองแดงไม่เคยยอมรับว่าเราเป็นลูกศิษย์”

“ถ้าเราได้คนอย่างเขาเป็นอาจารย์  ในพิภพจองจำ เราคงไม่อยู่ในสภาพแย่อย่างนั้น”

ลินลี่ย์กับบีบีเข้าใจทันที

“เจ้านี่ช่างหน้าหนาจริงๆ”  บีบีแค่นเสียง

แซ็ตหัวเราะอย่างขัดเขิน

“จ้าวภูเขาฆ้องทองแดงนี้เป็นคนที่น่าอัศจรรย์จริงๆ”  ลินลี่ย์ถอนหายใจชมเชย  ยอดฝีมืออย่างนี้คงจะให้คำสอนสั่งกับคนที่มาขอคำแนะนำได้  อย่างน้อยที่สุดเขาไม่ใช่คนเห็นแก่ตัว  ไม่ใช่คนถือตัวเองเป็นใหญ่”

“เจ้าเพิ่งบอกว่าสองคนที่กลายเป็นเทพด้วยตัวเองเมื่อเร็วๆนี้ต้องขอบคุณคำแนะจำของจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงใช่ไหม?” ลินลี่ย์ยังคงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ

“ถูกแล้ว” แซ็ตถอนหายใจ “นี่เป็นเรื่องแน่นอน ข้ารู้จักคนหนึ่งในนั้น”

“เป็นไปได้ยังไงที่เราจะไม่สนใจไปเยี่ยมเยียนคนที่น่าทึ่งอย่างนี้?  บีบี, เจ้าคิดว่ายังไง?”  ลินลี่ย์มองบีบีซึ่งพยักหน้าเห็นด้วย  ขณะเดียวกันเขาหันไปมองแซ็ต  “นี่, แล้วจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงอยู่ที่ไหน?”

“ภูเขาฆ้องทองแดงอยู่ในภูมิภาคใต้ของสหภาพศักดิ์สิทธิ์  เป็นพื้นที่ซึ่งมีอสูรเวทมากมายครอบครอง  อาจารย์อยู่ภายในภูเขาใหญ่ที่นั่น  ใต้เท้า, ถ้าท่านต้องการข้าจะนำทางท่านไปที่นั่น ไม่ใช่แค่เซียนชั้นสูงเท่านั้นที่ไปขอคำแนะนำของอาจารย์  ยังมีพวกระดับเทพเหมือนกัน”

ลินลี่ย์รู้สึกยิ่งทึ่งในใจ

จ้าวภูเขาฆ้องทองแดงต้องเป็นคนที่ไม่ธรรมดาแน่นอน  ตอนนี้ลินลี่ย์ต้องการพบกับเขามาก

“เพียงแต่ถ้าใต้เท้าไป  ใต้เท้าก็ต้องทำใจสักเล็กน้อย  อาจารย์จะให้คำแนะนำถ้าเขารู้สึกว่าอยากจะทำ”  แซ็ตอธิบาย “ในการเดินทางไปภูเขาฆ้องทองแดงของเรา เราอาจต้องรอกันนาน ถ้าโชคดีพอก็จะได้พบอาจารย์”

“ถ้าเราได้พบเขา เราก็จะพบ  ถ้าเราไม่สามารถพบได้   อย่างนั้นก็แค่ไปเที่ยวกัน”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น

“ไปเถอะ ไปกันเดี๋ยวนี้เลย” บีบีค่อนข้างใจร้อน

แซ็ตพูดอย่างอ่อนโยน  “ข้ารู้สึกเป็นเกียรติที่ได้นำทางใต้เท้าทั้งสอง”  ทันใดนั้นแซ็ตนำทางออกไปจากร้านอาหารทันที  ขณะที่ลินลี่ย์และบีบีเดินตาม  ลินลี่ย์ปล่อยสนามพลังเทพซึ่งป้องกันไม่ให้คนอื่นในร้านอาหารได้ยินคำสนทนาของพวกเขา

“พวกท่านทั้งสอง...”  เบลิตารีบไล่ตาม ต้องการแสดงออก  แต่นางถูกสนามพลังของลินลี่ย์กันเอาไว้

“ควั่บ!”

เงาทั้งสามวูบหายไปในอากาศและพุ่งหายลับฟ้าไปในขอบฟ้าทิศใต้

“ยอดฝีมือทั้งสามนี้เป็นใครกัน? แม้แต่สุดยอดเซียนอย่างท่านเลเกอร์ยังถูกสังหารในครั้งเดียว”  ตอนนี้ผู้คนในร้านอาหารเริ่มจะกล้าพูด  ขณะเดียวกันหลายคนแหงนหน้ามองท้องฟ้าพยายามอย่างว่างเปล่าที่จะได้เห็นลินลี่ย์และคนอื่นๆ”

“เด็กหนุ่มคนนั้นแข็งแกร่งทรงพลังมาก เขาสามารถใช้นิ้วทั้งสองคีบรับพลังโจมตีจากดาบได้”

“ข้าคิดว่าบุรุษหนุ่มคนนั้นยังแข็งแกร่งมากกว่า..”

ทุกคนในร้านอาหารเริ่มพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น ขณะที่เบลิตาจ้องมองขอบฟ้ามองดูจุดที่กลุ่มของลินลี่ย์หายลับตาไปเบลิตาทำอะไรไม่ได้นอกจากจดจำความเมตตาครั้งนี้ไว้ในใจนาง

ภูเขาฆ้องทองแดงอยู่ไม่ไกลจากบ้านเกิดเมืองอู่ซันของลินลี่ย์  ทั้งยังนับได้ว่าอยู่ในอาณาเขตของพวกอสูรเวท

เพียงแต่พอมียอดฝีมือปรากฏอยู่ในพื้นที่นี้พวกอสูรเวทจึงไม่กล้าเข้ามาใกล้

“นี่คือภูเขาฆ้องทองแดง!”  ในกลางอากาศแซ็ตยืนอยู่พร้อมกับชุดยาวที่โบกสะบัด  แซ็ตชี้ไปที่ภูเขา

ข้างๆเขาคือลินลี่ย์กับบีบี

“ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีคนมากเลยนะ?”  ลินลี่ย์ค่อนข้างประหลาดใจ  ว่ากันตามเหตุผลแล้วสิ่งที่เขาเข้าใจก็คือ ถ้ายอดฝีมือมีหลายคนมาเยี่ยมเยียนจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง  ที่นี่คงจะมีคนอยู่หลายคน  อย่างไรก็ตาม ลินลี่ย์จ้องมองคฤหาสน์ข้างล่าง ก็เห็นคนไม่มากเหมือนกัน

แซ็ตอธิบาย  “พี่ชายทั้งสองของอาจารย์จะเป็นคนแจ้งบอกเราหลังจากได้รับคำแนะนำจากอาจารย์  เราไม่อาจมารบกวนอาจารย์ได้อีกเป็นเวลาสิบปี”

“โอว” ลินลี่ย์เข้าใจ

ที่สำคัญมียอดฝีมือมากมายในทวีปยูลาน มีไม่มากนักที่รู้ถึงความคงอยู่ของจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง เนื่องจากพวกเขาไม่มารบกวนเขาอีกเป็นเวลาสิบปีหลังจากได้รับคำแนะนำแล้ว  จึงไม่น่าแปลกใจซึ่งที่นี่มีคนไม่มาก

“ลงไปกันเถอะ” ลินลี่ย์บินลงไปเป็นคนแรก

ที่พักของจ้าวภูเขาฆ้องทองแดงเป็นคฤหาสน์ที่เงียบสงบ  ลินลี่ย์และคนอื่นๆ เมื่อมาถึงหน้าคฤหาสน์อดถอนหายใจอย่างทึ่งมิได้

“ที่พักแห่งนี้....” ลินลี่ย์รู้สึกได้ว่าที่พักนี้มีแก่นพลังธาตุที่ทรงพลังเล็ดลอดออกมา

แซ็ตมีท่าทีเทิดทูนบูชาอยู่ในสายตาเช่นกัน  “ที่อยู่แห่งนี้ถูกสร้างจากแก่นธาตุ  สร้างเข้าไปในช่อง  ถ้าท่านมองดูผนัง ท่านจะไม่เห็นรอยแตกแยกหรือรอยต่อแม้แต่รอยเดียว  สามารถควบคุมแก่นธาตุดินได้ง่ายๆแล้วสร้างเป็นคฤหาสน์แบบนั้นนับว่าเหลือเชื่อจริงๆ”

“เจ้าไม่เข้าใจ”  หน้าของลินลี่ย์เคร่งขรึมมาก

“โอว?” แซ็ตจ้องมองลินลี่ย์ด้วยความประหลาดใจ

ลินลี่ย์จ้องมองที่พักที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างเคร่งขรึม  แซ็ตเป็นเพียงสุดยอดเซียนและเขาไม่ได้ฝึกมาทางกฎธาตุดิน เป็นธรรมดาที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ว่าที่พักซึ่งสร้างจากแก่นธาตุดินนั้นน่าอัศจรรย์เพียงไหน  อย่างไรก็ตามลินลี่ย์เข้าใจ

“นี่คือเกราะผู้พิทักษ์ดินศักดิ์สิทธิ์ หรือเวทระดับเวทต้องห้ามซึ่งใช้แก่นธาตุดินเพื่อสร้างผู้พิทักษ์โลกมีขีดจำกัดว่าการสร้างขึ้นมาได้นั้นจะคงอยู่ได้นานเท่าใด”  ลินลี่ย์ยากจะเชื่อได้จริงๆ

เขาเชื่อว่าตั้งแต่มีบางคนสร้างคฤหาสน์นี้  เป็นไปไม่ได้ที่จะต้องลำบากแก้ปัญหานี้ทุกชั่วโมง

“นอกจากนี้สีของวัสดุของแก่นธาตุดินที่สร้าง...”  ลินลี่ย์จ้องมองวัสดุสีดำเก่าแก่ของที่อยู่  “มันคือสีของอดาแมนเทียม!” ลินลี่ย์รู้ว่าเมื่อเข้าถึงระดับเทพเมื่อผู้ใช้สามารถใช้เกราะผู้พิทักษ์ศักดิ์สิทธิ์นั่นจะมีความแข็งระดับอดาแมนเทียม

เกราะผู้พิทักษ์ดินศักดิ์สิทธิ์ระดับอดาแมนเทียมไม่อาจคงอยู่ได้นาน

แต่คนผู้นี้เอามาใช้สร้างคฤหาสน์ทั้งหลัง?

“มีคนมาอีกแล้วหรือ?”  ประตูคฤหาสน์เปิดออกและบุรุษร่างกายกำยำศีรษะโล้นจ้องมองมา

แซ็ตรีบคำนับด้วยความเคารพทันที  “คารวะท่านเบอร์เกส”

“เจ้าอีกแล้ว?” บุรุษศีรษะโล้นขมวดคิ้ว  “โอว,ใช่แล้ว ครั้งสุดท้ายเมื่อสิบปีที่แล้ว” หลังพูดจบ บุรุษหัวโล้นมองดูลินลี่ย์กับบีบีดวงตาของเขามีแววสงสัยขณะประเมินลินลี่ย์กับบีบีอยู่ขณะหนึ่ง

ลินลี่ย์และบีบีคำนับอย่างนอบน้อมทั้งคู่เช่นกัน

“น้องสามของข้าเชิญให้พวกเจ้าทั้งสองเข้ามา  สำหรับเจ้าไปหาที่พักก่อน” บุรุษศีรษะโล้นกล่าว

“ขอแสดงความยินดีกับท่านทั้งสองด้วย”  แซ็ตไม่โกรธแม้แต่น้อย  กลับแสดงความยินดีกับลินลี่ย์และบีบีแทน

ไม่ใช่ว่าคนที่มายืนจ้างภูเขาฆ้องทองแดงจะได้รับการยอมรับ  แซ็ตคำนับจากนั้นออกไปเองทันที

“ท่านเบอร์เกส?”  ลินลี่ย์กล่าว

“ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริงๆ  แต่น้องสามของข้าต้องการพบกับเจ้าทั้งสอง  โชคของเจ้ายอดเยี่ยมจริงๆ”  บุรุษศีรษะโล้นเม้มริมฝีปากขณะนำลินลี่ย์กับบีบีเข้าไปในคฤหาสน์  “ฟังนะ เมื่อเจ้าพบกับน้องสามของข้า  เจ้าต้องแสดงความนับถือให้มากขึ้นอีกนิด”

ลินลี่ย์กับบีบีมองหน้ากันเองจากนั้นหัวเราะมองดูรอบๆ ตัว

คฤหาสน์นี้สร้างขึ้นจากแก่นธาตุดินทำให้มีความรู้สึกที่สะดวกสบาย นอกจากนี้ภายในลานภายในคฤหาสน์นี้มีบุรุษวัยกลางคนสองคนดูเหมือนจะนั่งสนทนากันหัวเราะกัน

“ข้าสงสัยจริงๆว่าคนไหนคือจ้าวภูเขาฆ้องทองแดง?” ลินลี่ย์มองดูคนทั้งสอง