ตอนที่ 12-21 ไหมวิญญาณ

“พี่ใหญ่เยล, เจ้า..?”

หน้าของเยลสงบและสายตาที่เย็นชาของเขาบาดใจลินลี่ย์เหมือนกับมีดคม  เป็นเวลาหลายปีมากแล้ว พี่น้องสี่สหายแห่งหอพัก1987 มีความสนิทสนนคุ้นเคยกันมาก แม้ว่าพวกเขาจะมีการทะเลาะเบาะแว้งกันบ้างเมื่อยามเยาว์วัย แต่ไม่มีใครทำอันตรายมิตรภาพของพวกเขา

ลินลี่ย์ไม่เคยคาดคิดว่าเยลจะมองเขาด้วยสายตาอย่างนั้น

เหมือนกับว่าเขากำลังมองคนแปลกหน้า  ราวกับว่าเขากำลังมอง... คนตาย!

“หือ?”  หน้าของลินลี่ย์เปลี่ยนไปทันที

ในที่สุดเขาก็พบการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา  หลังจากดื่มเหล้าแก้วนั้นลงท้องแล้ว เขาตระหนักได้ทันทีว่าแก้วเหล้าผสมสิ่งที่แปลกประหลาดจริงๆเส้นไหมสีเทาเลือนราง เส้นไหมหลายเส้นแล่นเข้าสู่สมองของลินลี่ย์อย่างรวดเร็วและพวกมันเข้าสู่จิตสำนึกของเขาอย่างรวดเร็ว

เส้นไหมเทาเลือนรางหลายเส้นรายล้อมทั่วทะเลจิตสำนึกของเขาและจากนั้น... เริ่มซึมผ่าน!

“อือออ...”

ลินลี่ย์รู้สึกว่าศีรษะของเขามึนงงมากขึ้น  เขาซวนเซอย่างช่วยไม่ได้และทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ด้านหลังของเขา  หลังจากกระแทกเก้าอี้ เขาล้มลงกับพื้น  แต่ตอนนี้เขาไม่ได้สังเกตรับรู้อะไรทั้งนั้น  ความสนใจของเขามุ่งเน้นอยู่ที่ทะเลจิตสำนึกของเขาสิ้นเชิง

“ลอร์ดลินลี่ย์” หญิงรับใช้ที่อยู่ใกล้กรีดร้องแตกตื่นทันที

ตัวลินลี่ย์สำหรับหญิงรับใช้และองครักษ์ของปราสาทเลือดมังกรเป็นเหมือนกับเทพเจ้า หญิงรับใช้ผู้นี้ไม่เคยคาดคิดว่าลินลี่ย์ผู้แกร่งไร้เทียมทานจะหมดสติฉับพลันเหมือนกับว่าเขากลายเป็นคนธรรมดา แต่เมื่อหญิงรับใช้กรีดร้องอย่างตื่นตระหนกกลับดึงดูดความสนใจของคนภายนอกทันที

คนแรกที่ให้ความสนใจคือซาสเลอร์

ซาสเลอร์พรวดพราดเข้ามาในสวนดอกไม้หลังปราสาท  เมื่อเห็นฉากภาพต่อหน้าเขา  หน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที  “ลอร์ดลินลี่ย์”  ซาสเลอร์วิ่งเข้าไปหาลินลี่ย์  แต่ตอนนี้ไม่มีใครสามารถช่วยลินลี่ย์ได้  ซาสเลอร์หันหน้าไปจ้องมองเยลทันที

“เป็นเจ้า!”  ตาของซาสเลอร์ฉายแสงรัศมีแช่แข็ง

เยลยังคงอยู่ในความเงียบไม่พูดอะไรสักคำ

“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่” วอร์ตันและกลุ่มคนอื่นวิ่งเข้ามาหาด้วยเช่นกัน  เมื่อเห็นลินลี่ย์ล้มอยู่กับพื้นพวกเขาตกใจหวาดผวา

พวกเขาคงไม่กลัว ถ้าลินลี่ย์ถูกแทงหรือถูกฟัน แต่สำหรับลินลี่ย์ที่ทรุดตัวลงไปกับพื้นอย่างไม่มีเหตุผลแม้แต่น้อย...พวกเขาจะไม่กลัวและกังวลได้ยังไง?

ภายในสำนึกของลินลี่ย์

เส้นสีเทาบางหลายตัวในที่สุดก็ทะลวงผ่านชั้นสีฟ้าเลือนรางของแสงที่ล้อมรอบสัมปชัญญะของเขา สายเส้นเทาเลือนรางหลายเส้นเจาะเข้าไปในทะเลจิตสำนึก  และเริ่มขดพันรอบวิญญาณรูปกระบี่ของลินลี่ย์ทันที

วิญญาณรูปกระบี่ตอนนี้กำลังโฉบฉวัดเฉวียนในส่วนลึกที่สุดของทะเลจิตสำนึกของเขา

“แย่แล้ว” ลินลี่ย์ไม่ยอมให้เส้นไหมเหล่านั้นโจมตีวิญญาณเขา  เขาพยายามควบคุมพลังจิตของเขาป้องกันเอาไว้

ทะเลจิตสำนึกในสมองของเขาเริ่มปั่นป่วนทันทีและพลังจิตมหาศาลเริ่มเหวี่ยงเส้นไหมสีเทาบางนั้นทันที  หลังกลายเป็นเซียนจอมเวทแล้ว พลังจิตของลินลี่ย์ได้รับการขัดเกลามากขึ้นและควบคุมได้ง่ายขึ้นอย่างไรก็ตามเส้นไหมเทาบางนั้นผลักดันผ่านพลังจิตหนาแน่นของเขาเข้ามาใกล้วิญญาณร่างกระบี่ด้วยความเร็วสูง

แต่ในกระบวนการทำเช่นนั้น เส้นไหมเทาก็ลดพลังลงไปมาก

มันสูญเสียพลังไปถึงหนึ่งในสาม  แต่ยังคงมีเส้นไหมเทาเลือนรางเข้าไปห่อพันรอบวิญญาณของลินลี่ย์ มีเส้นไหมเทามากมายเหล่านั้นพันรอบวิญญาณรูปกระบี่ของเขาลินลี่ย์ วิญญาณของลินลี่ย์เป็นเหมือนเต่าที่ติดอยู่ในไห  เส้นไหมสีเทาเหล่านั้นพยายามเจาะลึกลงไป

วิญญาณเป็นส่วนสำคัญมาก เมื่อมันถูกเจาะเข้าไปได้ คนผู้นั้นมีแนวโน้มว่าจะต้องตาย  ลินลี่ย์เข้าใจเรื่องนี้ดี

“ครืนนน...”วิญญาณรูปกระบี่เปล่งแสงสีน้ำเงินสว่างวาบราวกับดวงอาทิตย์ทันที  เส้นไหมเทาบางเหล่านั้นคลายตัวทันทีและละลายไปเหมือนกับหิมะ ภายในทะเลจิตสำนึกของเขาไม่มีเส้นไหมเทาเหลืออยู่แม้แต่เส้นเดียว

ตอนนี้ลินลี่ย์ลอบระบายลมหายใจโล่งอก

เขาลืมตา

“เจ้าทำอะไรลงไป?” ทันทีที่ลินลี่ย์ลืมตา เขาอดคำรามด้วยความโกรธไม่ได้

เยลขดตัวกองอยู่ด้านหนึ่ง ร่างของเยลเต็มไปด้วยเลือด แต่เยลยังเคลื่อนไหวได้ เขายังไม่ตาย วอร์ตัน เกทส์และคนอื่นๆ โดยเฉพาะเทย์เลอร์ลูกชายเขาเตะใส่เยล

“ปัง” เยลกระอักโลหิตเต็มปากทันที

“พี่ใหญ่!, ลอร์ดลินลี่ย์”  วอร์ตัน ซาสเลอร์และคนอื่นได้ยินเสียงแค่นด้วยความโกรธของลินลี่ย์จึงหันไปมองอย่างประหลาดใจระคนดีใจ

“ท่านพ่อ!” เทย์เลอร์หันมาเช่นกัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเขาตอนนี้ตกใจและดีใจ

ทุกคนนอกจากพ่อบ้านแอชลี่ย์ที่ดูแลลูกของเทย์เลอร์รวมตัวกันหมด คนนับสิบจากปราสาทเลือดมังกรชุมนุมกันอยู่ที่นี่  ทุกคนจ้องมองเยลด้วยสายตาที่เกลียดชัง  อย่างไรก็ตามตอนนี้ลินลี่ย์ฟื้นแล้วพวกเขาดีใจและสงบอารมณ์ได้

“ท่านพ่อ, ปลอดภัยหรือเปล่า?”  เทย์เลอร์วิ่งเข้ามาหาลินลี่ย์ทันที

“ทุกคน!  หลีกไปข้างๆ ก่อน”  ลินลี่ย์จ้องมองเยล

ลินลี่ย์มั่นใจว่า..เขาได้รับทุกข์ทรมานจากพลังโจมตีที่ร้ายกาจมาก  ถ้าไม่ใช่เพราะพลังป้องกันนักรบเลือดมังกรที่รายล้อมวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นอย่างฉับพลัน คงยากจะพูดได้ว่าเขาจะผ่านช่วงเวลาที่วิกฤตินั้นมาได้หรือไม่

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะสิ่งที่เรียกกันว่า เหล้าเลิศรสของเยล

“แค่ก แค่ก!”  เยลปิดปาก แต่เลือดยังคงไหลผ่านง่ามนิ้ว เห็นได้ชัดว่าเทย์เลอร์และคนอื่นโกรธมากแน่นอน  ที่สำคัญลินลี่ย์มีครอบครัว  เทย์เลอร์ วอร์ตันและคนอื่นโกรธจัดจนลงมือทำร้ายเยล

ถ้าไม่ใช่เพราะเยลมีสัมพันธ์ที่พิเศษกับลินลี่ย์  เขาคงถูกทุบตีจนตายไปนานแล้ว

ลินลี่ย์มองดูเยลและสารรูปของเขาในตอนนี้  เขายื่นมือไปวางบนไหล่เยลและควบคุมพลังมุกชีวิตในร่างของเขาขณะที่เขาทำเช่นนั้นพลังงานพิเศษเต็มไปด้วยพลังชีวิตหลั่งไหลออกจากมุกชีวิตผ่านมือขวาของเขาและเข้าไปในร่างของเยล

แผลของเยลสมานตัวได้อย่างชัดเจนต่อหน้าพวกเขา

“พี่ใหญ่เยล, บอกข้าที ทำไมกัน”  ลินลี่ย์จ้องมองเยล เสียงของเขาต่ำ

ตอนนี้ร่างของเยลหายแล้ว, และเขาไม่ไออีกต่อไป  เขามองลินลี่ย์อย่างสงบ “ไม่มีเหตุผล”

หัวใจของลินลี่ย์เย็นเฉียบเหมือนน้ำแข็ง

นี่คือสหายทั้งชีวิตของเขา!

เมื่อตอนที่เขาอกหักเพราะอลิซและใช้เวลาสิบเอ็ดวันสิบเอ็ดคืนในท่ามกลางอากาศเหน็บหนาวเยล จอร์ชและเรย์โนลด์อยู่เป็นเพื่อนเขาตลอดเวลา เพราะพวกเขาห่วงใยเขา สหายของพวกเขา เมื่อเขาไปแก้แค้นราชาแห่งเฟนไลเยลหลังจากรู้เรื่องนั้นก็ยังพยายามช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่

เยลไม่สนใจการกระทำเหล่านี้แม้แต่น้อยทั้งที่อาจจะไปล่วงเกินศาสนจักรเจิดจรัส

ครั้งหนึ่งลินลี่ย์เชื่อว่าความรักฉันท์พี่น้องระหว่างพวกเขาทั้งสี่คนจะไม่มีทางเปลี่ยน

แต่เมื่อเห็นสายตาที่เย็นชาบนใบหน้าของเยลลินลี่ย์รู้สึกปวดใจ

“พี่ใหญ่เยล, ข้าจะเรียกเจ้าว่าพี่ใหญ่เยลอีกครั้ง  บอกข้าที ทำไมถึงทำกับข้าอย่างนี้!” ลินลี่ย์ข่มความเจ็บปวดใจขณะจ้องมองเยล นี่ยังเป็นพี่ใหญ่เยลคนเดิมผู้ที่มักเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ บุรุษผู้ยอมเอาตัวเองเข้าเสี่ยงอันตรายเพื่อประโยชน์ของสหายเขาหรือ?

เยลมองดูลินลี่ย์ “ทำไมต้องถามอะไรเสียมากมาย? ก็แค่ต้องการฆ่าเจ้า” คำพูดของเยลสงบราบเรียบเหมือนกับว่าเขาพูดเรื่องที่สมควร”

หัวใจของลินลี่ย์เกร็ง ราวกับว่าถูกฟาด ความเจ็บปวดค่อยๆแผ่กระจายออกไปจากหัวใจมากจนลินลี่ย์สั่นเล็กน้อย ลินลี่ย์เป็นคนที่ให้ความสำคัญกับความรักทั้งต่อภรรยา บุตรและสหายของเขา

ลินลี่ย์เชื่อเสมอว่าความสัมพันธ์ที่เขามีอยู่นั้นล้ำค่าที่สุด

เขามักเชื่อว่าพี่น้องของเขาไม่มีทางทอดทิ้งเขาและว่าความรักของพวกเขามั่นคงไม่คลอนแคลน

“มัน..มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?”  ร่างของลินลี่ย์สั่นเล็กน้อย  ตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและเจ็บปวด!

ทำไมสหายรักของเขาถึงได้ทรยศเขา?

แต่ขณะที่เขาจ้องมอง สายตาของเยลเย็นชา สงบ  ลินลี่ย์ไม่รู้ว่าเขาควรจะพูดอะไรต่อไป

“พี่ใหญ่, เยลผู้นี้ต้องการจะฆ่าท่านทำไมท่านยังลังเลอยู่อีก? คนแบบนี้สมควรถูกฆ่า!”  วอร์ตันตอนนี้ยังมีอารมณ์โกรธคุกรุ่นโดยเฉพาะอยางยิ่งหลังจากได้ยินเยลพูดอย่างใจเย็นว่า “ก็แค่ต้องการฆ่าเจ้า”ในนามของพี่ชายของเขา  เขารู้สึกผิด!

ลินลี่ย์สูดหายใจลึก ทำให้ใจของเขาสงบลงมาเล็กน้อย

“พี่ใหญ่เยล, นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าเรียกท่านว่าพี่ใหญ่เยล”  ลินลี่ย์มองดูเยล, หัวใจของเขาเจ็บแปลบในใจของเขา เขาอดเห็นฉากภาพที่สี่พี่น้องยังอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขไม่ได้

“เจ้าไปได้” ลินลี่ย์หันหลังให้ และไม่มองเยลอีกต่อไป

ลินลี่ย์ชำเลืองมองลินลี่ย์จากนั้นหมุนตัวเดินจากมาโดยไม่พูดสักคำ

“พี่ใหญ่”

“ท่านพ่อ”

“ลอร์ดลินลี่ย์!”

วอร์ตัน เทย์เลอร์ เกทส์ บูนและคนอื่นๆ แทบคลั่ง  เยลต้องการฆ่าลินลี่ย์  แต่ลินลี่ย์กำลังปล่อยเขาไปโดยไม่ลงโทษอะไรเลยหรือ?

“จำเอาไว้ อย่าสร้างปัญหาให้กับเยล, ที่สำคัญ... เขา..ครั้งหนึ่งเขาคือพี่ชายข้า”  ลินลี่ย์พอพูดคำว่า ‘ครั้งหนึ่ง’ รู้สึกเจ็บปวดใจเพิ่มขึ้น  “พอได้แล้ว พวกเจ้าออกไปกันให้หมดข้าต้องการอยู่ตามลำพังสักครู่”

ทุกคนมองหน้ากันเองจากนั้นมองดูหลังของลินลี่ย์ซึ่งหันมาทางด้านพวกเขาและจากนั้นพวกเขาค่อยๆ เดินออกมาทีละคน

ทั่วทั้งสวนดอกไม้หลังปราสาทนอกจากลินลี่ย์แล้วยังเหลืออยู่อีกเพียงคนเดียว ซาสเลอร์

“ซาสเลอร์” ลินลี่ย์ไม่ได้หันกลับมา  “ท่านก็ไปด้วยเช่นกัน”

“ลอร์ดลินลี่ย์ ข้าสงสัยว่าท่านยินยอมจะบอกข้าได้ไหมว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นในร่างกายของท่าน  บางที...ข้าอาจทำความเข้าใจได้เพิ่มสองสามเรื่อง” ซาสเลอร์จ้องมองดูลินลี่ย์ สายตาของเขาหนักแน่น

“ไม่จำเป็น” ลินลี่ย์พูดอย่างใจเย็น  “ข้าไม่ต้องการพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป”

ตอนนี้สภาพอารมณ์ของลินลี่ย์ย่ำแย่

“ลอร์ดลินลี่ย์,ถ้าท่านบอกข้าถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกายของท่าน, บางที.. ข้าอาจบอกท่านได้ว่าทำไมเยลถึงทำเช่นนี้ มีความเป็นไปได้ว่าเยลไม่ควรถูกตำหนิสำหรับการกระทำของเขา”  ซาสเลอร์ชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงค่อยพูด

ทันใดนั้นลินลี่ย์หันมาจ้องมองซาสเลอร์  “ท่านพูดว่าไงนะ?”

“ข้าบอกว่าบางทีเยลไม่สมควรถูกตำหนิสำหรับการกระทำของเขา  อาจจะมีเหตุผลอื่นอยู่อีก”  ซาสเลอร์กล่าว

เมื่อลินลี่ย์ได้ยินคำพูดเหล่านี้ หัวใจของเขาค่อยเต็มไปด้วยความหวัง  เขาหวังจริงๆ ว่าเยลคงพบเรื่องลำบากใจเองซึ่งเป็นเหตุผลที่เขาขอให้เยลพูดเหตุผลที่เขาลงมือในครั้งนี้  แต่จากสายตาของเยล  เขาไม่เห็นความเจ็บปวดหรือความละอายใจมีแต่ความเฉยเมยเย็นชา

นี่ทำให้หัวใจของลินลี่ย์กลับกลายเป็นหนาวเหน็บ

“ก็ได้, ข้าจะบอกท่าน” ทันใดนั้นลินลี่ย์เริ่มอธิบายรายละเอียดเหตุที่เกิดขึ้นในร่างกายเขากับซาสเลอร์ทันที  ลินลี่ย์ไม่ได้อธิบายเกี่ยวกับแสงป้องกันพิเศษของนักรบเลือดมังกรที่จู่ๆก็เพิ่มขึ้นมาอย่างพรวดพราด ที่สำคัญสำหรับซาสเลอร์ สิ่งที่เกิดขึ้นแล้วโจมตีลินลี่ย์

“ไหมวิญญาณ?”  ตาของซาสเลอร์เป็นประกายวูบเมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้  “อย่างนั้นข้อสงสัยของข้าก็ถูกต้อง”

“ไหมวิญญาณคืออะไร?” ลินลี่ย์มองดูซาสเลอร์

ซาสเลอร์อธิบายรายละเอียด “ลอร์ดลินลี่ย์ ข้าสงสัยเรื่องนี้มาตลอดเวลา แต่ตอนนี้ข้าได้ข้อสรุปแน่นอน  ข้าจะบอกท่านเดี๋ยวนี้  ไหมวิญญาณนี้เกี่ยวข้องกับเวทพ่อมดเป็นพิษรูปแบบหนึ่งที่พิศษใช้โจมตีวิญญาณของคนอื่น  เพียงแต่มันผลิตออกมาได้ยากมากและต้องใช้ความสามารถสูง แม้แต่ข้าก็ไม่เคยผลิตพิษชนิดนี้ได้

“ท่านกำลังบอกว่าเหล้านี้ผสมด้วยไหมวิญญาณอย่างนั้นหรือ?”  ลินลี่ย์ถาม

ซาสเลอร์พยักหน้า “ใช่แล้ว หลังจากไหมวิญญาณถูกสร้าง จำเป็นต้องเก็บไว้ในของเหลวที่พิเศษ  ด้วยวิธีนั้นไหมวิญญาณจะคงอยู่ได้เป็นเวลานาน”

“ดังนั้นตัวการที่อยู่เบื้องหลังเยลก็คือคนที่ฝึกมาทางเวทพ่อมดใช่ไหม?”  ลินลี่ย์ตาเป็นประกาย

ซาสเลอร์พยักหน้า “ลอร์ดลินลี่ย์,  ความจริง...เมื่อท่านแจ้งเราว่าเมื่อวานนี้หลังจากฆ่าบุรุษชุดเงินสองคนที่จ้าวมุสิกม่วงทองแฮรี่บอกท่านว่านักสู้ระดับเทพที่อยู่เบื้องหลังคนทั้งสองรู้ว่าเป็นท่านทั้งสองที่ฆ่าบุรุษชุดเงิน..ข้าก็เริ่มสงสัยแล้ว”

“เพราะแม้แต่พวกเทพไม่สามารถแสดงพลังเทพของพวกเขาได้ทุกที่ทุกเวลา  ท่านฆ่าบุรุษชุดเงินได้อย่างกะทันหันพวกเทพที่อยู่เบื้องหลังจะรู้ได้ยังไง? แต่แฮรี่มั่นใจว่าเทพนั้นรู้ ดังนั้น.. ในใจของข้า นึกถึงความเป็นไปได้ประการเดียว!”

“นั่นคือเมล็ดวิญญาณ!”

ซาสเลอร์พูดอย่างจริงจัง “พวกพ่อมดสามารถใช้พลังวิญญาณพวกเขาเองควบแน่นเป็นเมล็ดวิญญาณ,และจากนั้นฝังเข้าไปในวิญญาณคนอื่น จากนั้นคนผู้นั้นจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมของผู้สร้างเมล็ดวิญญาณอย่างสิ้นเชิง  ขณะเดียวกัน ระหว่างทาสกับเจ้านายจะมีการเชื่อมวิญญาณถึงกันและสามารถติดต่อกันได้ ดังนั้นก่อนที่บุรุษชุดเงินสองคนจะตาย พวกเขาสามารถแจ้งลักษณะของท่านกับเฟนไปที่เทพผู้นั้นได้”

ลินลี่ย์ตกใจอย่างหนัก

“ลอร์ดลินลี่ย์ ท่านบอกว่ามีบุรุษชุดเงินเก้าคน และเป็นไปได้ว่าพวกเขาแต่ละคนจะมีพลังระดับสุดยอดเซียน  ข้านึกภาพว่า...คนที่สามารถควบคุมสุดยอดเซียนเก้าคนนี้ได้จะต้องเป็นยอดฝีมือที่ฝึกฝนมาทางเวทพ่อมดจนถึงระดับเทพแล้ว”  ซาสเลอร์พูดด้วยความมั่นใจ “นี่เป็นเพราะพ่อมดจอมเวทไม่มีความสามารถควบคุมเซียนสุดยอดฝีมือได้มากมายแน่  ที่สำคัญคือ ยิ่งเป็นผู้มีพลังควบคุมมาก ความต้องการในการใช้เมล็ดวิญญาณก็มีความเป็นไปได้สูง”

“นอกจากนี้, ท่านลอร์ด, ท่านกับเยลมีความผูกพันที่ลึกซึ้ง แต่เมื่อเขาพยายามฆ่าท่าน เขาไม่มีความเสียใจและไม่ใส่ใจใดๆ  เขาสามารถวางยาพิษอย่างไหมวิญญาณได้..ก็มีคำอธิบายเพียงประการเดียว เขาโดนควบคุมโดยเมล็ดวิญญาณจากเทพตนนั้น”

ซาสเลอร์มองดูลินลี่ย์ “ลอร์ดลินลี่ย์ ท่านควรจะอภัยให้เยล เมื่อคนผู้หนึ่งถูกเมล็ดวิญญาณควบคุมฝังลึกในจิตใจ พวกเขาจะทำตามความปรารถนาของเจ้านายเหมือนเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง ต่อให้เขาได้รับคำสั่งให้ฆ่าตัวตายหรือฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ก็จะทำได้โดยไม่ลังเลใจเลย ตอนนี้เขาไม่มีอะไรมากไปกว่าหุ่นเชิดที่ถูกควบคุมเท่านั้น”

ลินลี่ย์ทั้งรู้สึกดีใจและกลัวในใจเขาด้วย

กลัวเพราะเยล!

“เยลถูกควบคุม..อย่างนั้น..มีวิธีใดทำให้เขากลับคืนเป็นปกติบ้างไหม?” ลินลี่ย์ห่วงใยเยล

“มีอยู่” ซาสเลอร์พยักหน้า “วิธีก็คือ..ฆ่าเทพตนนั้นซะ เวลานั้นเมล็ดวิญญาณจะสลายไปเอง”