ตอนที่ 12-22 มุ่งมั่นกลายเป็นเทพ

หลังจากฆ่าเทพ เยลจะได้รับการช่วยเหลืออย่างนั้นหรือ?

เมื่อได้ยินคำพูดซาสเลอร์ ลินลี่ย์รู้สึกกดดัน

“เยลในตอนนี้...” เมื่อลินลี่ย์คิดเรื่องที่เยลถูกครอบงำด้วยเมล็ดวิญญาณและจะเชื่อฟังคำสั่งเทพลึกลับผู้นั้น เขารู้สึกโกรธและรู้สึกถึงอยุติธรรมในใจเขา  “ไม่ว่าเทพผู้นั้นจะเป็นใคร  ข้าจะต้องฆ่าเขาให้ได้!”

เพื่อให้เยลกลับคืนเป็นเยลคนเดิมอีกครั้ง

เพื่อให้เยลคืนสติเป็นของตัวเอง  เขาต้องทำเช่นนี้!

“ลอร์ดลินลี่ย์?  ข้าอยากถาม” ซาสเลอร์ชะงักเล็กน้อย จากนั้นถามต่อ “ลอร์ดลินลี่ย์ หลังจากท่านกับท่านเฟนฆ่าบุรุษชุดเงินทั้งสองพร้อมกันท่านได้รับอะไรจากศพของบุรุษชุดเงินทั้งสองบ้างไหม?  อย่างเช่น...แหวนมิติเก็บของ..”

“มีแหวนมิติเก็บของ” ลินลี่ย์พยักหน้าขณะมองดูซาสเลอร์ “แต่ข้าให้วอร์ตันไปแล้ว  วอร์ตันจะมอบให้ใครก็ได้ที่เขาพอใจ  มีอะไรหรือ?”

บางทีสำหรับพระราชาแห่งราชอาณาจักร  แหวนมิติเก็บของเป็นสมบัติมีค่ามาก

แต่สำหรับเซียนธรรมดาคนหนึ่ง  ของพวกนั้นเป็นวัตถุธรรมดาทั่วไป  สำหรับยอดฝีมืออย่างลินลี่ย์,เป็นเรื่องง่ายมากกับการหาแหวนมิติเก็บของได้สักวง ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจแหวนมิติเก็บของที่เขาพบจากศพของบุรุษชุดเงินมากนัก  แหวนมิติเก็บของสองวงจากบุรุษชุดเงินเฟนได้ไปวงหนึ่ง และลินลี่ย์เก็บมาวงหนึ่ง

“ลอร์ดลินลี่ย์, ดีที่สุดถ้าท่านจะตรวจสอบสิ่งของที่อยู่ภายในแหวนมิติเก็บของนั้น”ซาสเลอร์พูดจริงจัง

“ก็ได้”

ลินลี่ย์ฟังคำแนะนำของซาสเลอร์และส่งคนไปเชิญวอร์ตันมาทันที

วอร์ตันรีบมาถึงสวนดอกไม้หลังปราสาท  ระหว่างทางนั้นเขารู้สึกค่อนข้างกังวลใจ “พี่ใหญ่เป็นผู้ที่ที่ให้ความสำคัญกับความรักที่เขามีต่อพี่น้องเป็นอย่างสูง  แต่ว่าเยล เขา.. พี่ใหญ่ต้องรู้สึกแย่ในตอนนี้”  วอร์ตันกำลังห่วงใยลินลี่ย์  แต่เมื่อเขาเห็นลินลี่ย์  เขาพบว่า....

ตอนนี้ลินลี่ย์ดูไม่เหมือนคนใจสลาย  เขากลับขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตาจ้องเขม็งราวกับว่าเขากำลังกังวลเรื่องบางอย่าง

“พี่ใหญ่, ท่านเรียกข้าทำไม?”  วอร์ตันถามทันที

“ข้าให้แหวนมิติเก็บของกับเจ้าวงหนึ่งไปใช่ไหม?  เจ้าให้ใครอื่นไปหรือยัง?”  ลินลี่ย์ถามอย่างรีบร้อน

วอร์ตันหัวเราะและกล่าว “ยังไม่ได้ให้เลย ข้าตั้งใจจะให้นีน่าในอีกไม่กี่วันนี้ นีน่ากับข้าแต่งงานกันมานานแล้ว แต่ข้าไม่เคยให้อะไรที่มีค่าแก่นางเลย”

“งั้นให้นีน่ารีบมาเร็วๆ และให้นางผูกสัญญาด้วยเลือด เราจะดูกันว่ามีอะไรอยู่ในแหวนมิติเก็บของ”  ลินลี่ย์กล่าวเร่งรัด

วอร์ตันประหลาดใจมาก ทำไมพี่ชายเขาถึงได้เร่งรัดขนาดนี้?

ในไม่ช้านีน่าก็มาถึง หลังจากรู้สิ่งที่ลินลี่ย์ต้องการนีน่ารีบผูกสัญญาโลหิตกับแหวนมิติเก็บของในทันทีทันใด  และจากนั้นดึงของที่เก็บอยู่ภายในแหวนออกมา

มีเสื้อผ้าบางส่วน, แร่บางอย่าง,และโดยเฉพาะแก้วผลึกกลมก็ยื่นออกมา

“นั่นไง” ตาของซาสเลอร์เป็นประกายเมื่อเขาเห็นแก้วผลึก

ลินลี่ย์ วอร์ตัน และนีน่าต่างมึนงงกันหมด เท่าที่พวกเขากังวลลูกแก้วผนึกมีรัศมีแปลกประหลาด ใช่แล้วแต่ลินลี่ย์และอีกสองคนไม่คิดว่าแก้วผลึกจะมีผลอะไร  แต่ซาสเลอร์รู้ว่ามันคืออะไร ทันทีที่เขาเห็น

ซาสเลอร์เอื้อมมือไปหยิบแก้วผลึกวัสดุภายในแก้วผลึกดูเหมือนจะแตกต่างออกไปเมื่อเทียบกับวัสดุด้านนอก  เมื่อพระอาทิตย์ฉายเข้าไปในแก้วผลึกมันดูบิดเบี้ยวหักเหและจากนั้นก็แข็งตัวจากภายในใจกลางแก้วผลึก

ซาสเลอร์ควบคุมพลังจิตของเขาส่งผ่านเข้าไปในลูกแก้วผลึกตรวจสอบสภาพภายในอย่างระมัดระวัง

“ลูกแก้วผลึกนี้ได้รับการปรับแต่งแล้ว”  ซาสเลอร์พูดหลังจากชะงักและพยายามหาวิธีอธิบายสิ่งที่เขาต้องการพูด “ปัจจุบันนี้มันมีวัตถุประสงค์ในการใช้คือดูดวิญญาณโดยรอบที่ไม่มีการปกป้องในพื้นที่ราวๆสิบตารางเมตร

“รวบรวมวิญญาณ?” หัวใจของลินลี่ย์สะท้าน

ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว

เหตุการณ์ ‘เมืองมรณะ’เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะบุรุษชุดเงินเป็นผู้ฆ่าคนด้วยมือข้างหนึ่งขณะที่ถือแก้วผลึกด้วยมืออีกข้างหนึ่งแต่ละคนที่ถูกฆ่าวิญญาณพวกเขาจะถูกสูบเข้ามาไว้ในแก้วผลึก  หลังจากกวาดล้างเมืองบลูเลียนวิญญาณเกือบแสนดวงก็ถูกสูบเก็บไว้

“พวกเขารวบรวมวิญญาณไปทำอะไร?”  วอร์ตันพูดด้วยความประหลาดใจ  วอร์ตันกับนีน่ารู้สึกตกใจหนักทั้งคู่

ซาสเลอร์อธิบาย  “การรวบรวมดวงวิญญาณมากมาย..ที่สำคัญเลยเพราะพ่อมดมาจากจอมเทพมรณะกล่าวโดยทั่วไปก็คือพวกที่ฝึกในเวทพ่อมดสามารถกลายเป็นเทพได้  พวกฝึกในแนวกฎมรณะและกฎมรณะจะแฝงไว้ด้วยเรื่องการใช้ประโยชน์ของดวงวิญญาณ”

“ด้วยการสะสมดวงวิญญาณมากมายเขาจะสามารถสร้างพลังโจมตีพิเศษบางอย่างได้” ซาสเลอร์อธิบาย

“กะ..กฎพิเศษมรณะ ความจริงก็คือ...”  แม้แต่ลินลี่ย์ก็ค่อนข้างไม่สบายใจ

เขารู้จักกฎธาตุทั้งเจ็ดคือ ดิน ไฟน้ำ ลม สายฟ้า ความสว่าง ความมืด เขายังรู้จักกฎแห่งความตาย, ทำลายล้าง, ชีวิตและชะตาสี่กฎพิเศษและกฎธาตุธรรมชาติเป็นสองแนวคิดที่แตกต่างกัน  กฎพิเศษเป็นกฎซึ่งครอบคลุมไปทั้งจักรวาล

สำหรับกฎมรณะ การฝึกต้องเพ่งสมาธิที่ความตาย

“วัตถุประสงค์ที่ใหญ่ที่สุดของการใช้วิญญาณมากมายมหาศาลก็เพื่อเอามาใช้เพิ่มพูนพลังของผู้ใช้นั่นเอง” คำพูดของซาสเลอร์ไม่ทำให้หยุดทึ่งได้เลย

“เสริมพลังวิญญาณของผู้ใช้เวทหรือ?”  ลินลี่ย์ตะลึงอย่างแท้จริง

ในอดีตไดลินได้บอกเล่าลินลี่ย์ว่ามีเงื่อนไขในการเป็นเทพสองอย่าง เงื่อนไขที่สองก็คือสร้างร่างร่างแยกเทพรอบประกายศักดิ์สิทธิ์ซึ่งจะเป็นตัวแทนของผู้นั้น  วิญญาณจะถูกแบ่งครึ่งวิญญาณเป็นธาตุพื้นฐานที่สุดของสิ่งมีชีวิตทุกอย่าง!  เมื่อกลายเป็นเทพ  ร่างของเทพเมื่อถูกทำลายก็สามารถสร้างขึ้นใหม่จากพลังงานทันที

แต่ถ้าวิญญาณถูกทำลาย อย่างนั้นเจ้าของวิญญาณก็จะตายแน่นอน

ขณะที่เขาฝึกและมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้น  วิญญาณของผู้ฝึกฝนจะค่อยๆเพิ่มความแข็งแกร่งเช่นกัน

“กลั่นวิญญาณจำนวนมหาศาลจากนั้นดูดกลืนวิญญาณเหล่านั้นมาเสริมพลังวิญญาณของตน?”  ลินลี่ย์รู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

“ใช่แล้วเพียงแต่การกลั่นวิญญาณนั้นทำได้ยากมาก”  ซาสเลอร์ถอนหายใจ  “จำเป็นต้องมีความเข้าใจเรื่องวิญญาณอย่างถ่องแท้ แม้แต่ข้าก็ยังไม่สามารถทำเรื่องอย่างนั้นได้ ข้าคาดว่าเทพที่ฝึกฝนมาทางวิถีมรณะจึงจะมีความสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ แต่มีแนวโน้มว่าเทพอื่นผู้ฝึกฝนในกฎที่แตกต่างออกไปก็คงพบว่ามันยากมากที่จะทำเช่นนี้ได้”

ลินลี่ย์พยักหน้ากับตัวเอง

ปรับแต่งวิญญาณคนอื่นมาเสริมพลังวิญญาณของตน  ความสามารถเช่นนี้ยิ่งใหญ่มากเหลือเกิน

ถ้าเทพเบื้องต้นธรรมดาสามารถทำเช่นนี้ได้นั่นคงน่าขันเกินไป เท่าที่ฟังดีแม้ว่าพวกเทพจะสามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ก็ยังเป็นเรื่องที่ยากมาก

“ข้าคิดว่าข้ารู้ดีแล้วว่าตอนนี้เทพตนนี้อยู่ที่ตำแหน่งใด”  ซาสเลอร์กล่าว

ตาของลินลี่ย์เป็นประกาย

ซาสเลอร์พูดอย่างสงบ “เมื่อปะติดปะต่อเรื่องราวเข้าด้วยกันอย่างเรื่องที่เยลขอซื้อเชลยศึกมากมาย หรือบุรุษชุดเงินทำลายเมืองและรวบรวมวิญญาณ... เห็นได้ชัดเลยว่า เทพตนนี้ต้องการวิญญาณอย่างเต็มที่  สำหรับตำแหน่งเทพตนนี้ ข้าคาดว่าเขาน่าจะอยู่ในที่ซึ่งเชลยศึกเหล่านั้นถูกส่งไป”

ลินลี่ย์เห็นด้วยกับจุดนี้เช่นกัน

“เรายังคงรู้ว่าข้ออ้างของหอการค้าดอว์สันที่ให้เราไว้เหตุผลที่พวกเขาซื้อทาสมากมายเป็นเพราะพวกเขาขุดเหมืองลับขนาดใหญ่คงต้องอยู่ในแนวเขาไปทางใต้ของจักรวรรดิบาลุคของเรา  ภายในเทือกเขามีหุบเขาใหญ่แห่งหนึ่งซึ่งเป็นที่ตั้งสาขาของหอการค้าดอว์สัน  ข้าคิดว่า...บางทีเทพตนนั้นคงจะอยู่ที่นั่น” ซาสเลอร์คาดเดา

ริมฝีปากของซาสเลอร์มีรอยยิ้มชั่วร้าย  “ไม่แต่เพียงแค่นั้น  สำหรับเหตุที่เยลสามารถมาถึงได้รวดเร็ว.. ลอร์ดลินลี่ย์,ท่านฆ่าบุรุษชุดเงินนั้นเมื่อคืนก่อน แต่เยลมาถึงในวันนี้ ข้าคาดว่าเมื่อคืนนี้ เยลคงได้รับคำสั่งจากเทพตนนั้นให้มาจัดการกับท่าน

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย

“เยลไม่ใช่เซียน เขาต้องขับขี่อสูรบิน ประการแรกเลยเขาต้องไปรับพิษไหมวิญญาณจากเทพตนนั้นก่อน  และจากนั้นก็ต้องรีบด่วนมายังปราสาทเลือดมังกร  เขาใช้เวลาเพียงราวๆ สิบชั่วโมง...แล้วอสูรบินจะบินได้เร็วมากแค่ไหน? ดังนั้น เทพนั้นจะต้องอยู่ในรัศมีไม่กี่พันกิโลเมตรห่างจากเรา  มิฉะนั้นไม่มีทางที่เยลจะรีบเร่งมายังปราสาทเลือดมังกรได้รวดเร็วขนาดนั้นเป็นแน่”

“มีสาขาใหญ่ของหอการค้าดอว์สันภายในรัศมีสองสามพันกิโลเมตรจากเราก็คือหุบเขานั้น”

ซาสเลอร์มั่นใจมาก

“ถูกต้อง” ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย  “วอร์ตัน ซาสเลอร์ นีน่า..พวกเจ้าทุกคนไปพักกันได้ ข้าจะไปเริ่มฝึกเดี๋ยวนี้”

“พี่ใหญ่, ท่านรีบร้อนมากขนาดนั้นหรือ?”  วอร์ตันค่อนข้างประหลาดใจ  ที่สำคัญ,ลินลี่ย์บอกพวกเขาว่าจะร่วมทานอาหารค่ำด้วยกันแล้วค่อยกลับไปฝึกต่อหลังอาหารมื้อค่ำ

“เจ้ายังนึกว่าข้ามีอารมณ์เช่นนั้นอยู่อีกหรือ?  พอเถอะ,พวกเจ้าทุกคนไปจัดการกิจการของตนได้” ลินลี่ย์หันไปมองทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ “รวบรวมวิญญาณ?  เข่นฆ่าชีวิตคน?  ครอบงำเยล...” ลินลี่ย์เต็มไปด้วยรังสีฆ่าฟันต่อเทพผู้ลึกลับและไม่เห็นตัวนี้

ลินลี่ย์ออกจากสวนดอกไม้หลังปราสาททันทีและเข้าไปในห้องฝึกลับลึกลงไปในปราสาทเลือดมังกร

ทันทีที่ลินลี่ย์ก้าวเข้ามาในห้องมิติเดเลียที่ยังนั่งอยู่ในท่าขัดสมาธิบนเตียงศิลาก็ลืมตาทันที

“ลินลี่ย์, เกิดอะไรขึ้น?” เดเลียค่อนข้างประหลาดใจ

เมื่อเห็นเดเลีย ลินลี่ย์ตัดสินใจ  เขาไม่ต้องการให้เดเลียกังวลใจ  เขาฝืนยิ้มและกล่าว “ไม่มีอะไรฝึกต่อไปเถอะ” ลินลี่ย์นั่งลงขัดสมาธิบนพื้นทันที ด้านนอกห้องมิติเป็นกระแสอวกาศหลากสีสันที่ปั่นป่วน

“เมื่อถึงระดับเทพ เทพคนแรกที่ข้าจะต้องฆ่าให้ได้ก็คือเจ้าบัดซบนั่น” หัวใจของลินลี่ย์เต็มไปด้วยแรงกระตุ้นอำมหิต

ลินลี่ย์สูดหายใจลึกสามครั้งก่อนที่เขาจะสามารถสงบลงได้ จากนั้นเขาเริ่มซึมซาบเข้ากับกฎธรรมชาติธาตุลมทดลองอย่างต่อเนื่องและใช้สัจจธรรมแห่งความเร็วที่สมบูรณ์...

ขณะที่เขาซึมซาบเข้ากับกฎธรรมชาติที่กว้างไกลไร้ขอบเขต  ภาพกระบี่ในใจทั้งสามซึ่งเป็นตัวแทนด้านเร็วด้านช้าและสัจจธรรมแห่งความเร็วทั้งหมดเริ่มฉายภาพการโจมตีในใจเขา  กระบี่ทั้งสองเปลี่ยนแปลงไปนับครั้งไม่ถ้วน และในชั่วขณะหนึ่งลินลี่ย์สามารถตั้งสมมติฐานแตกต่างกันถึงสิบล้านวิธี

พอตั้งสมมติฐานและจากนั้นใช้กระบี่ด้านเร็วและด้านช้าจากนั้นเขาค่อยๆ ได้รับความรู้แจ้งใหม่อีกครั้ง

เพียงแต่การทดลองครั้งแล้วครั้งเล่าจะทำให้เขาเข้าใจถึงเส้นทางที่ถูกต้อง

ยิ่งได้รู้แจ้งมากขึ้น ลินลี่ย์ก็รู้สึกได้ชัดว่าด้านเร็วและด้านช้าไม่ได้ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง  ทั้งสองด้านมีความเป็นธรรมดา โชคดีที่ลินลี่ย์รู้แจ้งในด้านเร็วและด้านช้าระดับต่ำจึงทำให้สัจธรรมแห่งความเร็วของเขายังมีความก้าวหน้าได้

ถ้าเขาได้เข้าถึงด้านเร็วและด้านช้าในระดับสูงก่อนหน้านี้อาจทำให้เป็นเรื่องยากสำหรับเขาในการหลอมรวมสองด้านนี้เข้าด้วยกัน

เวลาไหลไปเหมือนสายน้ำไม่มีหยุดนิ่ง

ผู้วิเศษยังคงรู้ว่าพิษไหมวิญญาณที่เยลใช้ล้มเหลวในการฆ่าลินลี่ย์ นี่เป็นเหตุให้ผู้วิเศษนี้ไตร่ตรองด้วยความประหลาดใจ  พิษไหมวิญญาณมีความเป็นกรดมากและไม่เคยมีเซียนแม้แต่คนเดียวที่สามารถหลบเลี่ยงผลของมันแล้วรอดชีวิตได้

ลินลี่ย์เป็นคนแรกที่รอดจากวิชาของผู้วิเศษนี้

“ข้าว่าข้าจะปล่อยเจ้าเซียนเด็กน้อยนี้ให้รอดชีวิตอีกระยะหนึ่ง”  ผู้วิเศษไม่สนใจเรื่องเซียนอยู่แล้ว  ถ้าฝ่ายตรงข้ามเป็นเทพเขาอาจจะกังวลอยู่บ้าง

แต่ก็แค่เซียนคนหนึ่ง?

เหตุผลเดียวที่เขาต้องการฆ่าลินลี่ย์เป็นเพราะลินลี่ย์ฆ่าองครักษ์ชุดเงินของเขาทำให้เขาค่อนข้างโกรธ

“อย่างนั้นเขาก็ไม่ฆ่าเยลจริงๆ  เขาใจอ่อนจริงๆ  คนอย่างเขาอาจถูกทรยศและคงฆ่าในพิภพจองจำเกบาโดสไปนานแล้ว  โอวก็ดีเหมือนกัน เพราะเขาทำอย่างนี้ช่วยให้ข้าประหยัดพลังไม่ต้องยุ่งยากควบคุมสมาชิกหอการค้าดอว์สันคนอื่น”

เรื่องนี้หายไปจากใจของผู้วิเศษนี้อย่างรวดเร็ว ตอนนี้ผู้วิเศษนี้ให้ความสนใจกับการหล่อหลอมวิญญาณที่อยู่ต่อหน้าเขา

ในพริบตาผ่านไปมากกว่าครึ่งปี

ลึกลงไปในปราสาทเลือดมังกร ห้องมิติภายในใจของลินลี่ย์ผู้ที่ยังอยู่ในท่านั่งขัดสมาธิจมอยู่กับการฝึก กระบี่ทั้งสามยังคงแสดงวิธีใช้ให้เขาดูครั้งซ้ำแล้วซ้ำเล่าและยังเป็นการแสดงสัจธรรมแห่งความเร็วที่ลึกลับ

“เอาเลย”

จิตและวิญญาณของลินลี่ย์เริ่มรู้สึกได้ชัดเจนอย่างเป็นธรรมชาติ..ว่าเขาเพิ่มก้าวข้ามพ้นเขตแดน  เขตแดนระหว่างเซียนกับเทพ

ลินลี่ย์ลืมตาและเงยหน้าขึ้น!

“ครืนนน...”

พลังงานรุนแรงสั่นสะท้านวิญญาณขยายลามคลุมตัวลินลี่ย์ไว้ภายในทันที  พื้นที่รอบตัวลินลี่ย์บิดเบี้ยวเหมือนกับจะแยกลินลี่ย์ออกจากมิติรอบๆ ทั้งตัวของลินลี่ย์ลอยขึ้นไปในอากาศ

ร่างของเขาไม่อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาขณะที่เขาลอยขึ้นไป

“ช่างน่ากลัว...” ลินลี่ย์สามารถรู้สึกได้ถึงพลังงานมหาศาล เก่าแก่ เฉพาะแบบ  เป็นการเจาะจงมากยิ่งขึ้นพลังที่แสดงออกเหมือนกับบางอย่างคล้ายกฎธาตุธรรมชาติ หรือกฎธรรมพิเศษอยู่ต่อหน้าพลังนี้ ลินลี่ย์รู้สึกว่าเขาไม่มีอะไรมากไปกว่ามด

“นี่..น่าจะเป็นฎีกาธรรมชาติซึ่งจะตัดสินว่านักสู้จะได้กลายเป็นเทพหรือไม่”  หัวใจของลินลี่ย์สั่นสะเทือนเต็มที่