ตอนที่ 11-19 สมบัติเทพเจ้าสามอย่าง

ลินลี่ย์มองดูขวานเล็กสีแดงเข้ม

“เมื่อไม่นานนี้ ขวานนี้ยาวเกินร้อยเมตร  แต่ตอนนี้ มันบางเล็กนิดเดียว”  ลินลี่ย์ให้ความสำคัญกับขวานในใจ  คุณค่าของขวานนี้สูงมาก“สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คืออสูรจ้าวอัคคีเป็นเพียงเซียนชั้นสุดยอดแต่ก็มีของแบบนี้อยู่ในตัว  ขวานนี้สามารถสร้างพลังที่น่ากลัวขนาดนั้นได้”

ลินลี่ย์คิดถึงกระบี่เลือดม่วงของตัวเขาเอง

“ทั้งสองเป็นสมบัติชั้นเทพ  แต่ในมือของข้า กระบี่เลือดม่วงเพียงแต่ปลดปล่อยพลังออกมาได้บางส่วนเท่านั้น”

ลินลี่ย์เข้าใจว่ากระบี่เลือดม่วงเป็นอาวุธที่น่ากลัวยิ่งกว่า  แต่ที่ระดับเซียน เขาไม่สามารถใช้พลังของกระบี่เลือดม่วงได้เต็มที่เหมือนกับแหวนมังกรขนดมาก ปัจจุบันลินลี่ย์ไม่สามารถใช้งานแหวนมังกรขนดได้เต็มที่เลย

ยิ่งเป็นสมบัติที่ทรงพลังก็ยิ่งมีความต้องการมากสำหรับใช้งานมัน

อย่างไรก็ตาม..ขวานสมบัติเทพนี้คือสิ่งที่เซียนก็สามารถใช้ได้ สำหรับเซียนขวานนี้เป็นอาวุธที่ดีกว่า

“ลินลี่ย์!  เก็บไว้เถอะ เจ้ามีส่วนร่วมมากที่สุดในการฆ่าอสูรจ้าวอัคคี”  เดลี่บินมาสมทบด้วยกัน

ลินลี่ย์นึกถึงบาร์เกอร์ทันทีและกล่าว  “งั้นข้าไม่เกรงใจนะ”  ขณะเดียวกัน ลินลี่ย์ยอมรับขวานสีแดงเข้มไว้และเก็บเอาไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติ  “หวังว่าบาร์เกอร์จะรอดตาย  ถ้าไม่อย่างนั้นข้าจะให้ขวานนี้กับเกทส์และคนอื่นเป็นของขวัญ”

ลินลี่ย์ยังรู้สึกผิดในใจต่อบาร์เกอร์

“อสูรจ้าวอัคคีในที่สุดก็ตายได้  แต่ฮาร์เวิร์ดและคนอื่น...”  ตอนนี้เดลี่รู้สึกสะท้อนใจ  ฮิกกินสัน, โอลิเวอร์และยอดฝีมือที่เหลืออีกสิบสองบินมาแต่ไกล เดิมทีมียอดฝีมือเกินยี่สิบ แต่ตอนนี้เหลือไม่กี่คน

“พี่ใหญ่” ฮิกกินสันรู้สึกเจ็บปวดเช่นกัน

เดลี่และฮิกกินสันมองหน้ากันอย่างเศร้าโศก  แต่พวกเขาเข้าใจ..ตั้งแต่เลือกมาสุสานเทพเจ้าแล้ว พวกเขาเลือกเส้นทางที่ไม่สามารถตำหนิผู้อื่นได้  ถ้าพวกเขาตาย ความจริงฮาร์เวิร์ดก็มีชีวิตมาหลายพันปีแล้ว  ตายตอนนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ที่สำคัญคนพวกนี้มีประสบการณ์ชีวิตหลายอย่างมากมายแล้ว

โอลิเวอร์มองดูลินลี่ย์  และลอบถอนหายใจและยิ้ม  “ลินลี่ย์นี้ช่วยชีวิตข้าอีกแล้ว”  โอลิเวอร์เป็นคนที่หยิ่งยโสมากและเขาเกลียดการเป็นหนี้คนอื่น แต่ลินลี่ย์ช่วยเขาสองครั้งแล้ว

“ลินลี่ย์,พลังโจมตีของเจ้ามีรูปแบบเฉพาะตัวมาก” ลูเธอร์ฟอร์ดถอนหายใจทึ่ง  “อสูรจ้าวอัคคีนั้นมีพลังป้องกันน่ากลัวมาก  แต่พลังโจมตีของเจ้าดูเหมือนไม่สนใจสิ่งนี้”

ลินลี่ย์ไม่พยายามปิดบังอะไร  “นี่คือพลังโจมตีที่ข้าได้รับจากการรู้แจ้ง มันสามารถผ่านไปที่เป้าหมายโดยไม่มีอะไรป้องกัน”

“พลังโจมตีที่ประหลาดและน่าตกใจจริงๆ”  เฟนถอนหายใจอย่างอัศจรรย์ใจเช่นกัน

ยอดฝีมือที่อยู่ใกล้ๆทุกคนรู้สึกใจสั่นสะท้าน ลินลี่ย์เป็นนักรบเลือดมังกรและพรสวรรค์ธรรมชาติของเขาก็สูงสุดเท่าที่มนุษย์จะเข้าถึงได้แล้ว แต่ตอนนี้การรู้แจ้งกฎธรรมชาติของลินลี่ย์เข้าถึงระดับที่น่ากลัว  ลินลี่ย์แข็งแกร่งทรงพลังกว่าใครในทั้งสองด้าน

ด้วยการผสานพลังทั้งสองด้านนั้น อาจกล่าวได้ว่าพลังโจมตีของเขายิ่งใหญ่ที่สุดในบรรดาเซียนของทวีปยูลาน!

“สุดยอดเซียนอันดับหนึ่งของทวีปยูลาน..ก็คือเจ้าแน่นอน!”  เดลี่ถอนหายใจเห็นด้วยขณะมองดูลินลี่ย์

“ข้าแค่มีเพียงพลังรุกและพลังต้านรับดีเท่านั้น  แต่ในแง่ความเร็ว  ข้ายังไม่อาจเทียบกับท่านเฟนและท่านเดลี่”  ลินลี่ย์ตอบตามตรง ความเข้าใจที่เขาได้รับมาจากกฎธาตุลมยังห่างจากระดับความเชี่ยวชาญ

“จริงสิ, ถูลี่เป็นยังไงบ้าง?”โรซารีดูอาการดีขึ้นแล้วในตอนนี้ นางพูดขึ้นทันที “ไปดูเถอะว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม?”

“ไปกันเถอะ” เฟนและเดลีพยักหน้าเห็นด้วย

ที่สำคัญคือถูลี่คือสุดยอดเซียนที่มีพลังโจมตีรุนแรงที่สุดในกลุ่ม ถ้าพวกเขาต้องการบุกเข้าสุสานเทพเจ้าให้ลึกเข้าไป  พวกเขาจะขาดคนอย่างเขาไม่ได้  ลินลี่ย์และคนอื่นๆ บินตรงไปที่ตำแหน่งที่ร่างของเขาร่วงลงไป

ขณะต่อมา...

ข้างแม่น้ำลาวาร้อนแรงร่างของเขาเต็มไปด้วยเลือด ถูลี่นั่งขัดสมาธิอยู่บนหินก้อนหนึ่ง  แขนของเขาแหลกสลาย  และแม้แต่ขาข้างหนึ่งก็ฉีก  มีรอยเลือดอยู่บนหน้าอกเขา

“ถูลี่” เดลี่บินเข้าไปหา “เจ้าโชคดีอยู่นะที่รอดชีวิตได้”

ถูลี่เห็นเดลี่บินเข้ามาหาจึงฝืนยิ้มให้ “ตอนนั้นข้าเกือบเสร็จไปเหมือนกัน เดลี่, ช่วยข้าหน่อย..พลังรักษาของเจ้าดีที่สุดในหมู่เซียน” เดลี่ยื่นเหยียดมือออกและใช้เวทรักษาทันที

ระดับเดลี่  เขาสามารถใช้เวทรักษาสายธาตุแสงระดับเก้าได้

แต่โอลิเวอร์แม้จะฝึกฝนมาในกฎธาตุแสงในฐานะนักรบ แต่ความสามารถในการรักษาของเขายังด้อยกว่าเดลี่ห่างไกล

โรซารีลูเธอร์ฟอร์ดและเฟนลงมาสมทบกันทุกคนถูลี่มองดูทั้งสี่คนจากนั้นพูดด้วยความประหลาดใจ “เดลี่! พวกเจ้าทุกคนยังสบายใจได้ยังไง? หรือว่าพวกเจ้าฆ่าอสูรจ้าวอัคคีไปแล้ว? พวกเจ้าใช้วิธีอะไรฆ่าเขา?”

ถูลี่ประหลาดใจหนัก เขาเห็นกับตาตนเองว่าพลังของอสูรจ้าวอัคคีนั้นน่ากลัวเพียงไหน

“เป็นลินลี่ย์ที่ฆ่าเขาได้”  โรซารีกล่าว ขณะที่ชี้ไปที่ลินลี่ย์ซึ่งอยู่ในกลางอากาศห่างออกไป

ถูลี่เงยหน้ามองดูลินลี่ย์

“ลินลี่ย์?”

“ใช่แล้ว เขาทำทั้งหมดด้วยตัวเอง  เขาฟันดาบใส่ร่างของอสูรจ้าวอัคคีไปครั้งหนึ่ง  จากนั้นอสูรจ้าวอัคคีก็ตาย”  เดลี่ถอนหายใจชมเชย  “ในเรื่องพลังโจมตี  ตอนนี้ต้องนับว่าลินลี่ย์เป็นอันดับหนึ่งในหมู่เซียนของทวีปยูลานแล้ว”

ในไม่ช้าอาการบาดเจ็บของถูลี่ก็หายดีดังเดิม

“ทางออกชั้นที่เจ็ดอยู่ในใจกลางซึ่งปีศาจแม็กมากระจุกรวมตัวกันอยู่”  กลุ่มเซียนที่ทรงพลังที่สุดของทวีปยูลานบินตรงไปที่ใจกลางชั้นหก

ความจริงมีฝูงปีศาจแม็กมาอยู่เป็นจำนวนมากที่นี่

“มนุษย์มังกรมาแล้ว หนีเร็ว!”  เมื่อเห็นลินลีย์ ปีศาจแม็กมาเป็นจำนวนมากพากันหวาดหวั่นและหนีไปทันที

“อีกแล้ว พวกเขาเรียกข้าว่ามนุษย์มังกร!”  ลินลี่ย์ส่ายศีรษะถอนหายใจ  ขณะที่บีบีหัวเราะคิกคัก  “พี่ใหญ่,เจ้าพวกลูกไล่เหล่านั้นไม่มีประสบการณ์ พวกมันไม่รู้จักนักรบเลือดมังกร พวกมันรู้แต่เพียงเผ่าพันธุ์มนุษย์มังกรซึ่งอาศัยอยู่ในดินแดนอื่น  เทียบกับเชื้อสายของนักรบเลือดมังกรของท่านแล้วพี่ใหญ่, มนุษย์มังกรเหล่านั้นยังอ่อนแอกว่ามาก”

ขณะที่พวกเขาพูด  ยอดฝีมือหลายคนตามลงมาสมทบ

ไม่จำเป็นต้องมีการต่อสู้ ศักดิ์ศรีของลินลี่ย์จากการสังหารอสูรจ้าวอัคคีทำให้ปีศาจแม็กมาหวาดกลัวหนีกระจายไปทั่วทุกที่

“ทางออก!”  ยอดฝีมือเห็นบันไดใกล้ๆ ทันที  ตอนนี้พวกเขาอยู่ในใจกลางภูเขาไฟ  และบันไดที่นี่เปล่งรัศมีสีดำ  นี่คือทางออกไปชั้นที่เจ็ด

“เฮ้, นั่นอะไร?”  บีบีบินเข้าไปดู

ข้างๆบันไดมีอาวุธอยู่สองชิ้น หนึ่งในอาวุธนั้นคือดาบโค้งสีแดงเข้ม ขณะที่อีกชิ้นหนึ่งคือไม้เท้าเวท ที่ด้านบนมีอัญมณีขนาดใหญ่และพลังงานที่ปล่อยออกมาทำให้ลินลี่ย์รู้สึกทึ่ง

“อาวุธเทพสองชิ้น”  เดลี่กล่าวอย่างทึ่ง  และเฟนกับถูลี่ทั้งตกใจระคนดีใจเช่นกัน

“อาวุธเทพสองชิ้น?”  ลินลี่ย์ค่อนข้างประหลาดใจ

แต่จากนั้นลินลี่ย์ก็เข้าใจทันที  ลอร์ดเบรุตเคยพูดไว้ก่อนนั้นแล้วว่ามีเพียงชั้นที่สิบเอ็ดของสุสานทพเจ้าจึงจะมีประกายเทพปรากฏ  และสิบชั้นแรกของสุสานเทพเจ้าจะยังไม่มีประกายเทพปรากฏ  และว่าประกายเทพในช่วงสิบชั้นแรกยังไม่มี  อย่างไรก็ตาม สิบชั้นแรกอาจจะมีสมบัติเทพก็เป็นได้”

“นี่คือสุสานเทพเจ้า  เทพหลายตนมาตายอยู่ที่นี่ เป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะทิ้งอาวุธสมบัติเอาไว้”  ลินลี่ย์รู้ดีว่าสมบัติเทพเหล่านี้ไม่ได้มีค่าใกล้กับประกายเทพเลย

ชั้นหกเอาชนะได้ยากมากเพราะมีสมบัติเทพเจ้าถึงสามชิ้นที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

“มีสมบัติเทพเจ้าสองชิ้นที่นี่  เราควรจะแบ่งกันอย่างไร?”  บีบียืนอยู่ข้างสมบัติเทพเจ้าและพูดเสียงดัง

“นี่....”

ทุกคนเงียบ  หลายคนหันไปมองลินลี่ย์

ในชั้นที่หกคนที่ได้รับรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือลินลี่ย์ แต่แน่นอนว่าโรซารีและราชสีห์ทองหกตาก็มีส่วนร่วมด้วยเช่นกัน ในเรื่องการแบ่งสมบัติเทพมีเพียงคนที่มีส่วนร่วมเท่านั้นจึงควรได้รับรางวัลสมบัติเทพเจ้า

ลินลี่ย์ไม่พูดอะไร

เขาได้รับไปหนึ่งชิ้นแล้ว  ถ้าเขายังเอามากเกินไป  คนอื่นจะรู้สึกไม่พอใจเช่นกัน

“ทุกคน, ข้าขอดาบโค้งนี่ก็แล้วกัน  ข้าจะไม่ขอรับสมบัติเทพที่ปรากฏในชั้นสูงๆขึ้นไป นอกจากนี้ถือว่าข้าขอก็แล้วกัน” ถูลี่พูดอย่างจริงใจ “ดาบโค้งนี่คือรูปแบบอาวุธที่ข้าโปรดปรานที่สุด”

ดาบโค้ง

นักรบของทุ่งราบใหญ่ตะวันออกไกลใช้ดาบโค้งเป็นปกติ และตัวถูลี่เองก็มีทักษะในการใช้อาวุธประเภทนี้ในระดับสูง

เพียงแต่..ระดับถูลี่ ปกติอาวุธชั้นดีไม่มีผลต่อหมัดของถูลี่ อย่างไรก็ตามอาวุธเทพแตกต่างออกไป อาวุธเทพมักใช้ออกโดยพวกเทพ และจากตรงนี้ทุกคนสามารถคาดคิดได้ถึงความทรงพลังของมัน

“ลินลี่ย์, เจ้าจะว่ายังไง?”  เฟนกับเดลี่มองดูลินลี่ย์

ถูลี่มองดูลินลี่ย์ด้วยนัยน์เปี่ยมความหวัง  พูดกันตามตรงถูลี่ยากจะเกิดอาการกระวนกระวาย แต่ตอนนี้เขากังวลว่าลินลี่ย์จะปฏิสธ ถ้าลินลี่ย์ไม่เห็นด้วย เขาคงทำอะไรไม่ได้ บนชั้นหกลินลี่ย์เป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้

“ข้าไม่มีอะไรจะคัดค้าน”  ลินลี่ย์ยิ้มพลางกล่าว

แม้ว่าถูลี่จะมีการรู้แจ้งในระดับที่สูง  แต่เขาก็ยังรู้สึกตื่นเต้นในหัวใจ

“ลินลี่ย์, ขอบคุณ”  ถูลี่พูดกับลินลี่ย์อย่างแข็งขัน

ถูลี่ไม่ใช่คนช่างพูด แต่คำพูดขอบคุณของเขาแสดงออกถึงความขอบคุณไม่สิ้นสุด

เมื่อลินลี่ย์ไม่คัดค้านโรซารีย่อมไม่คัดค้านเป็นธรรมดา สำหรับคนอื่น.. ไม่มีคุณสมบัติพอคัดค้านอยู่แล้ว  ถูลี่หยิบดาบสีโลหิตทันที  “ด้วยดาบเล่มนี้พลังของข้าคงเพิ่มขึ้นอีกมากมาย”  ถูลี่ดีใจอย่างเหลือล้นจริงๆ

“ดีล่ะ ดาบแจกจ่ายออกไปแล้ว ไม้เท้าเวทล่ะ?” บีบีชี้ไปที่ไม้เท้าเวท

“พี่ใหญ่, เดเลียก็ต้องใช้ไม้เท้าเวทจริงไหม?”  บีบีกล่าว

โรซารีเป็นเซียนจอมเวทคนหนึ่งนางก็ต้องการสมบัติเทพชิ้นนี้เพื่อตัวนางเช่นกัน แต่พอได้ยินคำพูดของบีบี นางไม่อาจพูดได้อีกต่อไป

ลินลี่ย์ให้ความสนใจสีหน้าท่าทางของโรซารีอยู่แล้ว

“ยังจะมีสมบัติเทพในชั้นที่เจ็ดและชั้นที่แปดอีกแน่ และยังยากจะบอกได้ว่าเดเลียต้องการสมบัติเทพหรือไม่”ลินลี่ย์พูดทางใจกับบีบี เขาไม่ใช่คนที่ไม่เห็นแก่ภาพรวม เขาหัวเราะทันทีและกล่าว “คงจะดีกว่าถ้าเราจะใช้อาวุธเทพในทันที ด้วยวิธีนั้นเราจะเอาตัวรอดได้ดียิ่งขึ้นในชั้นสูงๆ ต่อไป”

ลินลี่ย์มองดูโรซารี่และเดลี่  “ท่านโรซารี่กับเดลี่ ทั้งสองคนเป็นเซียนจอมเวทพวกท่านตัดสินกันเองว่าผู้ใดจะได้อาวุธเทพนี้ไป”

“โรซารี่ เจ้ารับไว้เถอะ” เดลี่กล่าวทันที

ในชั้นที่หกยอดฝีมือต่างๆจะใช้เวลาเตรียมตัวหนึ่งเดือน และโรซารีกับถูลี่เริ่มคุ้นเคยกับอาวุธเทพที่ได้มาใหม่มากขึ้นยอดฝีมือสิบคนแรกจะคงอยู่ที่ชั้นหกต่อ ขณะที่มีเพียงยอดฝีมือสามคนในกลุ่มที่สองเหลืออยู่คนอื่นๆ ยอมแพ้และกลับไปที่ชั้นห้า

หนึ่งในสามยอดฝีมือในกลุ่มที่สองที่ยังคงรั้งอยู่ก็คือโอลิเวอร์

ฮิกกินสันยอมแพ้ เห็นได้ชัดว่าความตายของฮาร์เวิร์ดส่งผลต่อเขาน้อยมาก  ที่สำคัญเมื่อขึ้นไปที่ชั้นเจ็ด แปดหรือเก้าจะไม่มีชั้นไหนที่อันตรายน้อยกว่าชั้นที่หก

พริบตาเดียวผ่านไปหนึ่งเดือน

ข้างๆแม่น้ำลาวา เดลี่พูดขึ้น  “ไปกันเถอะ!”

ลินลี่ย์ถูลี่ โรซารี เฟน ลูเธอร์ฟอร์ด โอลิเวอร์ และคนอื่นลุกขึ้นยืน  ทุกคนอยู่ในสภาพพร้อมสูงสุดในช่วงเดือนนี้

รวมทั้งกลุ่มของโอลิเวอร์ทั้งสามคนด้วย ยอดฝีมือทั้งสิบสามคนขึ้นไปตามบันไดมุ่งสู่ชั้นต่อไป

สุสานเทพเจ้าชั้นที่เจ็ด!

“เฮ้อ!”

ทันทีที่ยอดฝีมือสิบสามคนจากทวีปยูลานเข้าสู่ชั้นที่เจ็ด  พวกเขารู้สึกสดชื่น

“สบายดีจริง” ลินลี่ย์ยิ้มให้พวกเขา เทียบกับสภาพแวดล้อมร้อนหมกไหม้ของชั้นที่หกแล้ว  ชั้นที่เจ็ดดีกว่ามาก

ชั้นที่เจ็ดเป็นโลกทะเลทราย  แต่ลินลี่ย์และยอดฝีมืออื่นเข้ามาในโอเอซีสของทะเลทราย  โอเอซีสนี้มีขนาดใหญ่มาก  อย่างน้อยมีขนาดสิบตารางกิโลเมตร ยอดฝีมือทั้งสิบสามตรวจสอบโดยรอบอย่างระมัดระวัง  ทุกคนไม่ประมาท

“มีน้ำอยู่ในที่ไกลออกไป”  บีบีเห็นทะเลสาบอยู่กลางโอเอซีสจึงอดตื่นเต้นไม่ได้

“เฮ้? เกิดอะไรขึ้นกับต้นไม้ในที่นี้?  ทำไมหญ้าที่นี่ถึงได้คมนัก?”  เดลี่ขมวดคิ้วขณะพูด

ทันใดนั้น...

ทันใดนั้นโอเอซีสเคลื่อนไหวทันใดและไม้เลื้อยนับหมื่นงอกขึ้นสู่ท้องฟ้า ขณะที่โอเอซีสที่มีขนาดสิบตารางกิโลเมตรห่อหุ้มยอดฝีมือทั้งหมดไว้ในภายใน  รวมทั้งลินลี่ย์ด้วยเช่นกันติดอยู่ในกรงที่มีหญ้าและใบไม้คมทันที

“แย่แล้ว” หน้าของลินลี่ย์เปลี่ยนไปทันที และประกายสีม่วงวาบขึ้นในมือเขา

“อา!”  เสียงร้องโหยหวนลอยมาจากอากาศ

ในพริบตายอดฝีมืออื่นได้รับบาดเจ็บหนักหรือไม่ก็ถูกสังหาร ใครจะรู้กันว่าเป็นใครในสิบสามคนนี้