ตอนที่ 11-18 โจมตีกำหนดชะตากรรม

“โจมตีที่ทรงพลังที่สุดหรือ?”  ตาของเดลี่ทอประกายวูบ  และเขาพูดทางใจ  “เจ้ามั่นใจแค่ไหน?”

“ตอนนี้มั่นใจ 70%”  ลินลี่ย์กล่าว “แต่จำเป็นที่ข้าต้องเข้าไปใกล้เขา”

ลินลี่ย์จ้องมองอสูรจ้าวอัคคีที่อยู่ในระยะไกล  เมื่อเข้าสู่ร่างรบ มันย่อขนาดลงทันที และแม้แต่ก้อนหินที่ใช้สร้างร่างของมันทำให้ร่างของมันเปลี่ยน  ทุกคนสามารถจินตนาการได้ถึงพลังป้องกันและความเร็วของจ้าวอัคคีได้

ตอนนี้อสูรจ้าวอัคคีน่ากลัวจริงๆ!

แต่สำหรับลินลี่ย์  พลังหินป้องกันนี้ ไม่มีประโยชน์ต่อเขา

“ถ้าอสูรจ้าวอัคคีไม่ย่อขนาดและยังคงขนาดความสูงที่ร้อยเมตร อย่างนั้นลำพังหินที่สร้างร่างกายของเขาก็คงหนาเกือบร้อยเมตร  วิชาสัจธรรมแห่งธาตุดินหลังจากผ่านระยะไปร้อยเมตรอาจจะมีพลังตกลงอยู่ในระดับต่ำคงยากจะทำลายผนึกปีศาจได้  แต่ตอนนี้...

ลินลี่ย์ค่อนข้างมั่นใจ

“ตอนนี้มันสูงเพียงไม่กี่สิบเมตร  หินผลึกใสน่าจะอยู่ใกล้หินชั้นนอกร่างกายของมันบางทีอาจไม่ถึงสิบเมตร

ระยะที่ค่อนข้างห่างสัจธรรมแห่งธาตุดินอาจจะอ่อนลงไปบ้าง แต่ระยะที่ใกล้ ลินลี่ย์ค่อนข้างมั่นใจในตัวเอง  “ถ้าข้าไม่ฆ่าเขาในสถานการณ์อย่างนี้  อย่างนั้นอสูรจ้าวอัคคีก็คงเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเทพเป็นแน่”

เดลี่จ้องมองลินลี่ย์  ตาของเขาเต็มไปด้วยแววทึ่งและดีใจ

แต่ในขณะนั้น...

อสูรจ้าวอัคคีที่เพิ่งสนทนากับพวกเขาเสร็จก็บุกใส่พวกเขาอีกครั้ง เขาตวาดอย่างบ้าคลั่ง  “ฮ่าฮ่า..เจ้าพวกมนุษย์อ่อนแอ พวกเจ้าจะไม่มีใครรอดไปได้ พวกเจ้าจะต้องตายกันหมด!”  ขณะที่เขาพูด เขาฟันขวานออกไปอีกครั้ง

ยอดฝีมือที่หลบไม่ทันถูกฟันขาดเป็นสองท่อน

“เคลย์!”ลินลี่ย์สีหน้าเปลี่ยน

เคลย์เป็นคนที่เปิดเผยและกล้าหาญมีพลังป้องกันสูง จุดอ่อนของเขาก็คือความเร็ว... แต่ไม่ว่าจะทนมากแค่ไหน ก็ยังไม่สามารถทนต่อแรงฟันครั้งเดียวของอสูรจ้าวอัคคีได้

“เร็วเข้า”

เดลี่เฟน ลูเธอร์ฟอร์ด..และลินลี่ย์ถอยด้วยความเร็วสูงพร้อมกับยอดฝีมือระดับสูงคนอื่นเมื่อดึงตัวถอยห่างออกมาจากการเข่นฆ่า อสูรจ้าวอัคคีตวาดลั่น  ขณะที่พวกเขาบิน เดลี่รีบบอกทางจิตกับคนอื่นๆ

“โรซารี่ ลูเธอร์ฟอร์ด เฟน บีบี คลีโอกับน้องๆพวกเจ้าทั้งสามฟังให้ดี ลินลี่ย์มีความมั่นใจ 70% ว่าสามารถฆ่าอสูรจ้าวอัคคีได้  แต่แน่นอนว่าเขาต้องสามาถเข้าไปใกล้ร่างของมันได้ก่อน”

เสียงของเดลี่ดังขึ้นในใจของยอดฝีมืออื่นทุกคน

ขณะที่บินด้วยความเร็วสูงโรซารี่ ลูเธอร์ฟอร์ด และเฟนต่างมองมาที่ลินลี่ย์ทันทีทุกคน

ลินลี่ย์พยักหน้า

“ดี, ข้ายังพอฝืนตัวร่ายพลังเวทศูนย์สัมบูรณ์ได้อีกครั้ง”  โรซารี่พูดตอบทางใจ  โรซารี่ยังคงเป็นเซียนจอมเวท กล่าวโดยทั่วไปเซียนจอมเวทเพียงแต่ร่ายเวทที่มีผลกว้างไกลได้เพียงครั้งเดียว  และแม้ว่าพวกเขาจะมีสมบัติล้ำค่าบางอย่างพวกเขาก็สามารถร่ายเวทได้สองครั้งเป็นอย่างมก

แต่โรซารี่สามารถร่ายเวทได้ถึงสามครั้งแม้ในสภาพแวดล้อมอย่างชั้นหก

และเห็นได้ชัดเจนว่าพลังเวทของนางได้รับการแก้ไขปรับปรุง  ที่สำคัญที่สุดคือพื้นที่ของเวทคาถาศูนย์สัมบูรณ์ลดลงมาก จึงไม่เหมือนอย่างที่ตำราเขียนบอกไว้ ด้วยพื้นที่หลายสิบตารางกิโลเมตร  แต่ในแง่การโจมตีทำร้ายเป้าหมายเดียว  เวทจะมีผลทรงพลังมากขึ้นเช่นกัน

“เราสามพี่น้องจะป้องกันลินลี่ยตอนเขาพุ่งเข้าหาร่างของจ้าวอัคคี”  หนึ่งในราชสีห์ทองหกตากล่าว

ลินลี่ย์และเฟนจ้องมองราชสีห์ทองหกตาด้วยความประหลาดใจ

“เจ้าสามารถรับพลังโจมตีของเขาได้หรือ?”  ยอดฝีมือแสดงความกังวล

คลีโอพี่ใหญ่ของราชสีห์ทองหกตาแค่นเสียง  “ไม่ต้องห่วงในอดีตเราสามพี่น้องอยู่กับท่านพ่อของเรา เผชิญกับสถานการณ์อันตรายมามากแล้วเมื่อตอนที่เราอยู่ในคุกเกบาโดส แม้ว่าเราสามพี่น้องจะไม่ได้รู้แจ้งความรู้อย่างอื่น  แต่เราก็มีความรู้ความเข้าใจวิธีการเอาชีวิตรอด”

ในพิภพคุกเกบาโดสราชสีห์ทองหกตาทั้งสามพี่น้องต้องดิ้นรนตลอดเวลาเพื่อให้รอดชีวิต

สำหรับพวกเขาสามารถรอดชีวิตอยู่ได้ในสภาพแวดล้อมของดินแดนนั้นก็เนื่องมาจากการปกป้องของบิดาของเขาไดลิน  แต่พลังของตัวพวกเขาเองก็เป็นเหตุผลใหญ่เช่นกัน

“ข้าสามารถร่ายเวทต้องห้ามได้อีกครั้งหนึ่งข้าหวังว่าจะสามารถมีผลต่ออสูรจ้าวอัคคีด้วยเช่นกัน”  เดลี่กล่าว

“พี่ใหญ่ ข้า...” บีบีตื่นเต้น

“บีบี ไม่ต้อง” ลินลี่ย์รู้สถานการณ์ของบีบีดี พลังป้องกันของบีบีแข็งแกร่งมาก แต่ไม่ว่าบีบีจะทนรับพลังฟาดฟันของจากอสูรจ้าวอัคคีได้หรือไม่เป็นเรื่องที่ลินลี่ย์ไม่มั่นใจ ที่สำคัญคือบีบียังมีชีวิตยาวนานไม่พอ แม้ว่าหนูกินเทพจะมีพลังน่าทึ่ง แต่เขายังไม่ได้รับพลังส่วนนั้นทั้งหมด

ขณะที่บินด้วยความเร็วสูง เดลี่คอยมองดูข้างหลังจับตาดูอสูรจ้าวอัคคีเป็นระยะ

แต่ทันใดนั้นเดลี่สีหน้าเปลี่ยน และเขาร้องตะโกนออกมาอย่างเศร้าใจ  “ฮาร์เวิร์ด!!!”

รอยตัดสีโลหิตเลือนรางวาบผ่านอากาศและฮาร์ดเวิร์ดเซียนจอมเวทสายธาตุไฟที่กำลังหนีอยู่ถูกตัดขาดเป็นสองเสี่ยงส่วนที่ถูกตัดขาดหายไปเหมือนไม่มีอะไรร่างฮาร์เวิร์ดที่ถูกตัดขาดสองท่อนร่วงลงในแม่น้ำลาวา

“ไม่สนุกเลย” อสูรจ้าวอัคคีจ้องมองลินลี่ย์และคนอื่น “จัดการกับพวกเจ้ายังน่าสนใจมากกว่า พวกเจ้าหนีไปได้แน่นอน”

ร่างของอสูรจ้าวอัคคีสูงไม่กี่สิบเมตรเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือนรางบุกเข้าหากลุ่มลินลี่ย์ ขณะที่จ้าวอัคคีบุกเข้าหาพวกเขา มันหัวเราะเสียงดังลั่น  “ฮ่าฮ่าไม่ว่าพวกเจ้าจะหนีไปยังไง พวกเจ้าจะต้องตายอยู่ดี ฮ่าฮ่าฮ่า...”

มียอดฝีมือเพียงสิบเอ็ดหรือสิบสองคนในกลุ่มของยอดฝีมือยี่สิบกว่าคนซึ่งโอลิเวอร์และฮาร์เวิร์ดอยู่  ยังมีชีวิตอยู่ได้

ในช่วงเวลาสั้นๆมีผู้เสียชีวิตไปมากกว่าสิบ

“เฮ้อ..” โอลิเวอร์ซ่อนตัวอยู่ในหินก้อนถัดไป และลอบระบายลมหายใจโล่งอก “อสูรจ้าวอัคคีนี้..”  โอลิเวอร์จ้องมมองร่างเลือนรางน่ากลัวที่อยู่ไกลออกไป และเขาอดส่ายศีรษะให้กับตัวเองอย่างช่วยไม่ได้  เขามีชื่อในเรื่องพลังโจมตี  แต่อสูรจ้าวอัคคีนี้เป็นดาวข่มของเขา

และตอนนี้อสูรจ้าวอัคคีกำลังไล่ล่ากลุ่มของลินลี่ย์

“ฮ่าฮ่า หนีไปก็ไร้...”อสูรจ้าวอัคคีกำลังหัวเราะ แต่เพิ่งพูดไปได้ครึ่งประโยคเท่านั้น

โรซารีหันกลับมาทันที  ผมสีหยกของนางสะบัดพลิ้วนางจ้องมองอสูรจ้าวอัคคีที่อยู่ห่างไกลขณะที่นางยื่นมือออกและชี้มาที่มัน

หิมะและเกล็ดน้ำแข็งนับไม่ถ้วนเริ่มตกลงมาอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย

สภาพแวดล้อมที่ร้อนจัดเปลี่ยนสภาพเป็นโลกน้ำแข็งและหิมะทันที  และลาวาถูกปกคลุมอีกครั้งเปลวไฟรอบตัวอสูรจ้าวอัคคียังคงมีชั้นแสงสีแดงคลุม

เวทต้องห้ามธาตุน้ำ– ศูนย์สัมบูรณ์!

“ใช้วิชานี้อีกแล้ว”  อสูรจ้าวอัคคีตวาดด้วยความโกรธ  “วิชานี้ ไม่มีประโยชน์จะต่อต้านข้าได้!”  แม้ว่าเวทนี้จะไม่มีผลมาก  แต่อสูรจ้าวอัคคีก็เกลียดมาก

ในฐานะเป็นสิ่งมีชีวิตสายธาตุไฟ  จ้าวอัคคีเกลียดน้ำแข็งและหิมะจริงๆ  สิ่งที่เขาชอบที่สุดก็คือนอนอยู่ในกลางลาวาร้อน

ยอดฝีมืออีกเก้าชะงักอยู่ในกลางอากาศมีโรซารีและเดลี่อยู่ตรงกลาง หลังจากโรซารีร่ายเวทจบ เดลีบริกรรมร่ายเวทอยู่ตลอดเวลา ก็ชี้นิ้วมาทางอสูรจ้าวอัคคีแต่ไกล  รังสีศักดิ์สิทธิ์ยิงออกไปทันที

เสียงบริกรรมเวทดังจนได้ยิน และจุดแสงสีขาวเหมือนกับภาพฝันรายล้อมตัวอสูรจ้าวอัคคีทันที

เทวทูตที่มีขนาดสูงหลายสิบเมตรตนหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยทันที  แต่ร่างมัวไม่ชัดเจนราวกับว่าเป็นภาพลวงตา  ด้านหลังเทวทูตมีปีกสามคู่  ทันทีที่เทวทูตยักษ์ปรากฏทำให้อสูรจ้าวอัคคีโกรธมากขึ้น

เวทต้องห้ามธาตุแสง– เวทเทวทูตจำแลง

เทวทูตนี้ไม่ใช่เทวทูตจริง  เป็นปรากฏการณ์ของพลังงานธาตุแสง  คล้ายกับเวทธาตุดิน “เกราะพิทักษ์โลก” มาก  มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่แท้จริง  สิ่งมีชีวิตนี้ยากจะจัดการได้จริง เพราะมันสร้างขึ้นจากพลังงานบริสุทธิ์ ไม่มีจุดอ่อนที่แท้จริงใดๆ  สิ่งเดียวที่สามารถทำได้คือทำให้มันใช้พลังงานของมันทั้งหมด

“บัดซบ” อสูรจ้าวอัคคีเหวี่ยงขวานยักษ์ใส่ตรงๆ

การโจมตีจากขวานยักษ์ทำให้ร่างของเทวทูตหกปีกลวงตาสั่นสะท้านและพลังงานมหาศาลหายไป

“ขวานที่ร้ายกาจนัก”  หน้าของเดลี่เปลี่ยน  และด้วยความคิดขณะนั้น...

เทวทูตหกปีกลวงตาพุ่งโฉบลงมาทันที  ไม่ให้โอกาสอสูรจ้าวอัคคีได้หลบ  ปีกทั้งหกแผ่กว้างและทันใดนั้นได้กักจ้าวอัคคีไว้ภายใน ป้องกันไม่ให้อสูรจ้าวอัคคีขยับได้ ขณะที่ปีกทั้งหกที่พันรอบอสูรจ้าวอัคคีไว้ทั้งตัวเช่นกัน

“ระเบิด!”  เดลี่เปล่งเสียงออกมาเบาๆ

“ปัง!”

แม้แต่พื้นหินของชั้นที่หกยังสั่นสะเทือน  และพายุพลังงานระเบิดกระจายไปทุกทิศ  ทำลายพื้นหินไปมากมาย  แต่ในตรงกลางพายุพลังงาน....

“ไปกันเถอะ” ลินลี่ย์และสามราชสีห์ทองหกตาเปลี่ยนสภาพเป็นร่างเลือนราง บุกไปข้างหน้า

“ลินลี่ย์ ปล่อยให้เราจัดการกับพลังโจมตีของอสูรจ้าวอัคคีเอง ทั้งหมดที่เจ้าต้องกังวลก็คือฆ่าเขาให้ได้”  สามราชสีห์ทองหกตาดูเหมือนเชื่อใจและมั่นใจ

“ไม่ต้องห่วง” ลินลี่ย์ถือกระบี่เลือดม่วงในมือข้างหนึ่งและดาบหนักอดาแทนเทียมด้วยมืออีกข้างหนึ่ง

ร่างของอสูรจ้าวอัคคีไม่ได้รับความเสียหายมากนัก แต่การต้องเจ็บตัวจากเวทต้องห้ามถึงสองชนิดต่อเนื่องกันทำให้อสูรจ้าวอัคคีโกรธจัด  ตวาดด้วยความโมโห เขาพุ่งเข้าหาอีกครั้ง  แต่ขณะที่เขาทำเช่นนั้นอสูรจ้าวอัคคีพบทันทีว่ามีร่างเลือนรางสี่ร่างเข้ามาอยู่ข้างๆ ตัวเขาแล้ว

“น่ารำคาญ” อสูรจ้าวอัคคีโกรธและควงขวานสับลงมาทันที

ขวานกระหายเลือดเรืองแสงสีแดงขณะที่ฟันลง  แต่ร่างของราชสีห์ทองหกตาทั้งสามปล่อยสารสีดำมองดูเหมือนเกราะบางอย่างขึ้นต้าน  สิ่งที่แปลกที่สุดคือ..ด้านบนของเกราะดำยังมีชั้นพลังหลากสีสันอีกชั้น

“ปัง!”

ราชสีห์ทองหกตาทั้งสามไม่หลบแม้แต่น้อยผสานรับพลังโจมตีของขวานกระหายเลือดพร้อมกัน ม่านพลังหลากสีโปร่งใสรอบตัวพวกเขายุบตัวลงขณะที่สามพี่น้องรับพลังโจมตีจากขวานกระหายเลือด  ขณะที่ลินลี่ย์เปลี่ยนสภาพเป็นเงารุ้งดำบุกเข้าหาอสูรจ้าวอัคคี

ขณะที่บุกเข้าใส่  ลินลี่ย์ชักดาบหนักอดาแมนเทียมมาถือไว้ในมือ

“ฮึ่ม..” อสูรจ้าวอัคคีไม่กลัวพลังโจมตีของลินลี่ย์แม้แต่น้อย  ในร่างสำหรับสู้รบของเขา  พลังป้องกันของเขามากขึ้นกว่าปกติหลายเท่า  เขาไม่กลัวยอดฝีมือเซียนมนุษย์แม้แต่น้อย สิ่งที่เขาใส่ใจก็คือราชสีห์ทองหกตาทั้งสามตนนี้

ดาบหนักอดาแมนเทียมเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม  แต่เร็วดุจสายฟ้าและกระทบเข้าที่อกของอสูรจ้าวอัคคีโดยตรง

“คลิก!”  เสียงดังอ่อนโยน นุ่มนวล

ความมั่นใจก่อนนั้นของอสูรจ้าวอัคคีชะงักค้างทันที พลังสั่นสะเทือนแปลกประหลาดดูเหมือนไม่สนใจร่างเกราะหินต้านทานของเขาเลย และความจริงยังทำให้ก้อนหินที่ประกอบขึ้นเป็นตัวเขาสั่นสะเทือน  ขณะที่มันแล่นเป็นทางไปจนถึงแก่นเวทภายใน

เมื่อคลื่นสั่นสะเทือนเข้าไปถึงแก้วใสซึ่งก็คือแก่นเวทของเขา...

พลังโจมตีเต็มที่ของลินลี่ย์ระเบิดตัวทันทีคลื่นพลังสั่นสะเทือนลึกซึ้งรุนแรงทำให้ผลึกหินใสเริ่มร้าวและ...

“บึ้ม!”

ผลึกหินใสแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

สัจธรรมแห่งธาตุดิน– พลังชีพจรโลก คลื่น 64 ชั้น!

พลังโจมตีของลินลี่ย์รุนแรงที่สุด!

“ครืนนนน...” อสูรจ้าวอัคคีจ้องมองลินลี่ย์อย่างเหลือเชื่อ  ไฟที่ห้อมล้อมทั้งตัวเริ่มมอดดับลงและไฟในตาที่สว่างของเขาเริ่มสลัวลงเช่นกัน ร่างที่ใหญ่โตของเขาเริ่มกลายสภาพเป็นหินนับไม่ถ้วนร่วงลงมาจากท้องฟ้า

พอหินผลึกใสแตกร่างของอสูรจ้าวอัคคีก็เริ่มพังทลายเอง

“สำเร็จ!”  เดลี่ร้องออกมาด้วยความดีใจแทบคลั่ง

“ฮะฮะ, พี่ใหญ่, สำเร็จแล้ว!”  แม้แต่บีบีก็เริ่มตะโกนด้วยความดีใจ

ขณะที่โรซารีหน้าซีดขาว  แม้ว่านางจะมีแววตื่นเต้นขณะฝืนยิ้มก็ตาม ลูเธอร์ฟอร์ดและเฟนจ้องมองลินลี่ย์อยู่แต่ไกล  และโฉบมาในกลางอากาศ เป็นลินลี่ย์ที่ฆ่าอสูรจ้าวอัคคีได้สำเร็จช่วยชีวิตทุกคนไว้ได้

“ราชา... ราชาตายแล้ว!” ปีศาจแม็กมาหลายสิบที่อยู่ใกล้เห็นเหตุนี้แล้วตะลึงอย่างสิ้นเชิง

ราชาผู้ที่พวกเขารู้สึกว่าไร้เทียมทานไล่ย่ำยีพวกมนุษย์เมื่อครู่นี้  แต่ตอนนี้ตายแล้ว!

“ขวานเล่มนี้ประหลาดมาก”  หนึ่งในราชสีห์ทองหกตาบินโฉบลงมาข้างล่าง  ขวานกระหายเลือดลดขนาดจนเหลือเท่าฝ่ามือมนุษย์และร่วงลงอยู่ข้างแม่น้ำลาวา  ราชสีห์ทองหกตาเก็บขวานได้จากนั้นบินกลับมา

“ลินลี่ย์, เทพศัสตรานี้ตกเป็นของเจ้า”  ราชสีห์ทองหกตายื่นขวานสีแดงเข้มให้ลินลี่ย์