ตอนที่ 11-20 อสูรเวทแผลงฤทธิ์

หญ้าแน่นขนัดล้อมลินลี่ย์ไว้อย่างแน่นหนาและหญ้าที่รายล้อมนี้มีเสียงดังครึ่กครั่ก ต้นหญ้ากำลังบีบแน่นกดดันและในพริบตาแรงกดดันมากจนหน้าของลินลี่ย์เริ่มเปลี่ยนสี

“เฉพาะแรงกดนี้สามารถบดขยี้เซียนทั้งหมดจนเป็นเนื้อเลอะเลือนได้ทันที”ลินลี่ย์พูดกับตนเอง

“สิ่งมีชีวิตประเภทต้นไม้นี้น่ากลัวยิ่งกว่าสิ่งมีชีวิตต้นไม้จากชั้นที่สองเป็นสิบเท่า!”  ลินลี่ย์ไม่กล้าเสียเวลาอีก

“ทำลาย!”  กระบี่เลือดม่วงในมือสะบัดออก...

ที่ใดก็ตามที่กระบี่เลือดม่วงผ่านไปอากาศจะแช่แข็งและจากนั้นก็พับตัวมันเอง และดาบพิเศษที่ปรากฏเป็นใบของอาวุธ แม้ว่าก้านหญ้าจะหนาและทนมากกว่าเถาวัลย์จากชั้นสองเป็นสิบเท่า  แต่อยู่ต่อหน้ากระบี่เลือดม่วงพวกมันก็ถูกตัดเป็นชิ้นได้อย่างง่ายดาย

“ปัง!

หญ้ากลายเป็นชิ้นแตกกระจายและก้านของมันระเบิดไปทั่วทุกที่ และลินลี่ย์พุ่งออกมาจากกอหญ้าที่คุมขังเหมือนกับธนู

“พี่ใหญ่!ข้าไม่เป็นไร!” มีรูปรากฏขึ้นในกอหญ้าอีกแห่งหนึ่ง และจากนั้นบีบีที่ตลอดทั้งร่างคลุมไปด้วยแสงดำเหาะออกมาด้วยความเร็วสูง

“บีบี, นี่เป็นวิชาอะไร?”ลินลี่ย์รู้สึกยินดีในใจ

“ข้าเป็นหนูกินเทพ อสูรระดับเทพตัวหนึ่งนะ”  บีบีเชิดหัวน้อยๆ ด้วยความภูมิใจ  แต่จากนั้นบีบีสังเกตภาพที่ไม่ไกลออกไปได้...หญ้าหนาแน่นกอใหญ่หุ้มตัวเป็นรูปบอลขนาดใหญ่ เห็นได้ชัดว่าเป็นคนผู้หนึ่งถูกหุ้มอยู่ในกอหญ้าขนาดใหญ่สามารถเห็นแสงสีขาวเลือนรางได้

“พี่ใหญ่, เดลี่ดูอาการไม่ดีเลย”  บีบีจำได้ว่าเป็นเดลี่ที่เปล่งรัศมีสีขาว

ลินลี่ย์สังเกตเห็นได้เช่นกัน  เขาไม่ลังเลและบินไปที่นั่นขณะที่ส่งพลังจิตตรวจดูสถานการณ์ภายในเขาเห็นได้ชัดเจนว่าภายใน..เป็นร่างเดลี่ถูกหุ้มด้วยเกราะเรืองแสงคอยปกป้องทั้งตัว ขณะที่ธนูสีขาวยิงโจมตีต้นหญ้าที่รายล้อมเขาอย่างบ้าคลั่ง

โชคไม่ดีที่ต้นหญ้ามีความทนได้มากเกินไป

“ฉัวะ!” กระบี่เลือดม่วงถูกสะบัดและแสงสีม่วงวาบผ่านต้นหญ้าตัดพวกมันจนขาด

เดลี่หลบออกมาจากการจองจำได้  เมื่อเห็นว่าเป็นลินลี่ย์ เขาพูดทันที  “ขอบคุณ เจ้าหญ้าปีศาจนี่ทนทานจริงๆ  แม้ว่าข้าจะใช้เวทระดับเก้าแล้วก็ยังไม่สามารถทำลายมันได้  ถ้าไม่ได้เจ้าช่วยไว้  คงจะเป็นปัญหาหนักจริงๆ”

แสงสีแดงฉายวาบไปทั่วทันทีและหญ้ากระเด็นไปทั่ว ถูลี่กวัดแกว่งอาวุธชั้นเทพ ดาบแดงโลหิตบินไปทั่วท้องฟ้า  พอมีดาบเล่มนี้ ถูลี่เป็นเหมือนเสือติดปีก  ถูลี่คำรามลั่นด้วยความโกรธ  “มันเป็นใคร? อย่าดีแต่ลับๆ ล่อๆถ้าเจ้ามีฝีมือ  ออกมาสู้กับเราอย่างเปิดเผย”

“ปัง!”  กรงขังหญ้าอีกลูกหนึ่งระเบิดออก และลูเธอร์ฟอร์ดซึ่งตลอดทั้งตัวเขาปกคลุมไปด้วยแสงหลบหนีออกมาจากการคุมขังได้เช่นกัน

ยอดฝีมืออื่นทะยอยหนีออกมาได้ทีละคน

อย่างไรก็ตามในตอนนี้สถานการณ์ของโอลิเวอร์ค่อนข้างแย่

ตอนนี้ต้นหญ้านับไม่ถ้วนที่ล้อมรอบและกำลังบดขยี้เขา  โอลิเวอร์ไม่มีโอกาสได้ตั้งตัวแม้แต่น้อยและเขาก็พบในทันทีว่า...

ใบหญ้าทั้งหมดบดใส่เขาและเริ่มเลื่อยตัวเขาด้วยความเร็วสูง  หญ้าทั้งหมดเหล่านี้มีขอบที่คมมาก  และด้วยการสีความเร็วสูงนี้..ทำให้หญ้าพวกนี้เริ่มแล่ตัวเขาเหมือนกับเขี้ยวแหลมคมหรือเหมือนฟันเลื่อยที่ชาวนาใช้ไถคราดพื้นดิน

ในพริบตาร่างของโอลิเวอร์ก็เป็นบาดแผลเปิด

“ฮึ่ม” ตาของโอลิเวอร์เปลี่ยนเป็นเย็นชา

“ควั่บ!”  แสงสว่างวาบฉายและต้นหญ้าแตกกระจายไปทุกที่

ผมยาวดำขาวสองสีของเขาสะบัดพลิ้วและด้วยกระบี่น้ำแข็งดำในมือของเขา โอลิเวอร์บินขึ้นในอากาศ เพียงแต่ร่างของโอลิเวอร์มีรอยแผลเลือด โอลิเวอร์ลอบตกใจ “เป็นฟันเลื่อยที่ร้ายกาจจริงๆ”

ยอดฝีมือสิบสามคนลอยตัวนิ่งในอากาศ  เดลี่มองดูรอบๆ ตัวเขา  จากนั้นระบายลมหายใจโล่งอก  “โชคดีที่ไม่มีใครตาย”

โอลิเวอร์มองดูเซียนที่อยู่ใกล้ๆ ที่เอวของเซียนมนุษย์ผู้นี้มีบาดแผลขนาดใหญ่รอบเอว  “คาร์ลอส!นั่นอันตรายมากเลยนะ  เจ้าเกือบจะเสียชีวิตไปแล้ว”  มนุษย์ที่ชื่อคาร์ลอสระบายลมหายใจเช่นกัน  “เกือบไปจริงๆ เจ้าฟันประหลาดนั่น คมและดุร้ายมาก ถ้าข้ารู้ตัวช้ากว่านี้เล็กน้อยต้นหญ้านั่นคงจะพรวดพราดเข้ามาในร่างข้าเป็นแน่

“พรวดพราดเข้ามาในร่างท่าน?”  ลินลี่ย์และเฟนเมื่อได้ยินเช่นนี้ อดตกใจไม่ได้

ถ้าต้นหญ้าทะลุเข้าไปในร่างคนมีแนวโน้มว่าพวกมันจะทำลายอวัยวะภายในแทบจะทันที

“อย่าขยับ” เดลี่บินมาหาเซียนมนุษย์และเริ่มร่ายเวทรักษาเขา

คาร์ลอสผู้นี้เป็นคนหนึ่งในสามยอดฝีมือกลุ่มสอง

สามยอดฝีมือในกลุ่มที่สองมีมนุษย์อยู่สองคน  คาร์ลอสและโอลิเวอร์ อีกหนึ่งเป็นอสูรเวทจ้าวแมงป่องเกล็ดดำ แมงป่องเกล็ดดำโดยทั่วไปเป็นอสูรเวทระดับเก้า  แต่จ้าวแมงป่องเกล็ดดำนี้ฝึกฝนจนเป็นเซียนขั้นสูงซึ่งเป็นเรื่องที่ยากและเหลือเชื่อ

“ข้าเกลียดที่ต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตตระกูลพืชจริงๆ”  ลินลี่ย์ก้มหน้า  ศึกษาพื้นที่รอบตัวเขา

พื้นที่ด้านล่างปกคลุมไปด้วยทราย  ‘โอเอซีส’ ก่อนนั้นหายไปหมดแล้ว ทิ้งไว้แต่กอหญ้ายักษ์กระจัดกระจาย ลินลี่ย์เห็นกับตาตัวเองก่อนว่าพวกต้นหญ้าที่ไม่ได้รับความเสียหายจะจมลงในทรายและหายไป

“ไปกันเถอะ” เดลี่กล่าว “ถ้าเจ้าสัตว์ประหลาดต้นไม้นั่นไม่มายุ่งกับเราอีก  เราก็อย่าไปเสียเวลากับมันเลย  สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือหาทางเข้าสู่ชั้นที่แปด

“ไปกันเถอะ” ลินลี่ย์และคนอื่นพยักหน้า

ยอดฝีมือทั้งสิบสามไม่ให้ความสนใจกับสัตว์ประหลาดต้นไม้อีกต่อไป  และบินออกไปโดยเร็ว  พวกเขาเริ่มค้นหาในทะเลทรายที่กว้างใหญ่ต่อ

“ยังมีอีกโอเอซีสหนึ่งข้างหน้า”  เฟนขมวดคิ้วและตะโกนเสียงดัง

ลินลี่ย์เข้าไปดูใกล้ๆ  ความจริงในระยะไกลมันมีสีเขียวครึ้ม  แต่เมื่อบินเข้าไปใกล้มากขึ้นทุกคนจึงเห็นได้ว่าเป็นโอเอซีสขนาดใหญ่  อย่างไรก็ตามหลังจากพบกับเหตุการณ์ครั้งก่อนมาแล้ว  ไม่มีใครที่ไม่ระวังตัวอีกครั้ง

“อย่าเข้าไปใกล้เกินไป”  โรซารีส่ายศีรษะ  “อยู่ห่างๆ จากมันไว้สัตว์ประหลาดนั่นยากจะรับมือ”

ทุกคนเห็นด้วยและทั้งกลุ่มจงใจเดินอยู่รอบโอเอซีส แต่หลังจากที่กลุ่มของลินลี่ย์บินออกไปในตำแหน่งอื่น  โอเอซีสเขียวนั้นก็ดำลงไปในทราย  ขณะที่ตัวทรายเองเริ่มสั่นสะเทือนเล็กน้อย

ตำแหน่งที่สั่นสะเทือนในทรายเคลื่อนที่ไปด้วยความเร็วสูงบังเอิญว่าไปยังตำแหน่งเดียวกับที่กลุ่มของลินลี่ย์กำลังบินไป

“หืม?” จ้าวแมงป่องเกล็ดดำอยู่รั้งท้ายสุด เหลือบลงมองข้างล่างจากนั้นตะโกนเตือนทันที  “ทุกคน, ระวังเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกำลังมุดทรายตรงมาที่เราด้วยความเร็วสูง”

ในเทือกเขาอสูรวิเศษพวกอสูรเวทมักจะซุ่มโจมตีจากด้านล่าง ในฐานะที่เป็นอสูรเวท แมงป่องเกล็ดดำคุ้นเคยกับการโจมตีรูปแบบนี้

“ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ”  ลินลี่ย์ เฟน ถูลี่และคนอื่นๆชะงักอยู่ในกลางอากาศและจ้องมองข้างล่าง

ถ้ามีใครมองดูอย่างระมัดระวัง  ก็จะสามารถเห็นได้ว่า...บนผิวของทรายมีต้นหญ้าหนึ่งหรือสองต้นที่ยากจะสังเกต อสูรต้นไม้พันธุ์นี้สามารถใช้ต้นหญ้าทั้งหมดเป็นตาได้  ที่ใดก็ตามที่ต้นหญ้าสามารถเห็น  มันก็สามารถเห็นได้เช่นกัน

“เราจะทำยังไงดี?”  ลินลี่ย์ เดลี่และคนอื่นๆ มองหน้ากันเอง

จะฆ่าสัตว์ประหลาดต้นไม้นี้เป็นเรื่องยุ่งยากมาก  แต่พวกเขาจะปล่อยให้มันคุกคามน่ากลัวได้ยังไง?

“ควั่บ!”  “ควั่บ!”

เหมือนกับธนูแหลมคมสองดอกต้นหญ้าเขียวพุ่งออกมาจากใต้ทรายทันทีและรวบขาของเดลี่แทบจะทันทีก้านหญ้าทั้งสองนี้หนาเท่าแขนมนุษย์ และมีใบหญ้าขนาดเล็กกว่าอยู่ที่ยอดของมันเช่นกัน

ในทันทีที่มันรวบเดลี่ไว้

“ควั่บ”

ทันใดนั้นหญ้าเหล่านั้นฉุดดึงลงอย่างรวดเร็ว ลำต้นหญ้าทั้งสองพุ่งออกมาอย่างรวดเร็วมากตวัดรัดและฉุดลง  ในพริบตาเดลี่ถูกลากลงไป  เดลี่คำรามเสียงลั่นขณะเดียวกันใช้พลังจิตโจมตีพื้นที่ด้านล่าง

“แย่แล้ว” หน้าของลินลี่ย์และคนอื่นเปลี่ยนไป และพวกเขาไล่ตามลงไปทันที

“ตุ้บ...” เดลี่ถูกฉุดดึงลงไปในพื้นทราย และในพริบตา เขาหายลับไปจากสายตาของทุกคน ผิวทรายมองดูเหมือนธรรมดา ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ตามลงไป!”  บีบีตะโกนลั่น

บีบี,ราชสีห์ทองหกตาทั้งสาม, จ้าวแมงป่องเกล็ดดำไม่ลังเลแม้แต่น้อย อสูรเวททั้งห้าย่อขนาดขณะพุ่งลงทะเลทรายอย่างรวดเร็ว  เป็นเรื่องที่ยุ่งยากมากขณะดำลงในทรายตอนที่ยังมีร่างใหญ่  เทียบกับอสูรเวทแล้ว  ยอดฝีมือชาวมนุษย์ไม่มีทางทำได้รวดเร็วขณะที่พวกเขาดำลงในพื้นทราย

เฟนโรซารี่ ถูลี่และพวกที่เหลือทั้งเจ็ดรออยู่กับที่ในกลางอากาศ  ไม่รู้ว่าจะทำยังไง

“ตอนนี้เราได้แต่ฝากความหวังไว้กับบีบีและอสูรเวทอื่น หวังอย่างเต็มที่ว่าพวกเขาจะสามารถช่วยเดลี่ได้”  ลินลี่ย์ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

ถ้าเขาดำลงไปในทรายก่อนอื่นเลยความเร็วในการดำดินของเขาจะลดลงกว่าครึ่งและเขาจะไม่สามารถไล่ตามอสูรต้นไม้ได้

“ต้นหญ้าปีศาจนั่นรวดเร็วเกินไป พวกมันเคลื่อนไหวราวกับยอดฝีมือสะบัดกระบี่”  ถูลี่ขมวดคิ้ว “ในพริบตา  พวกมันก็รัดขาของเดลี่ได้  นอกจากนี้ขณะที่เดลี่ใช้พลังจิตโจมตี  แต่ดูเหมือนมันไม่ได้รับผลอะไรเลย”

“เป็นไปไม่ได้ที่มันจะไม่มีผลอะไร”  ลินลี่ย์ส่ายศีรษะ  “ร่างของเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นใหญ่พอๆกับโอเอซีส  สิบตารางกิโลเมตร  เพียงแต่ตอนนี้มันแสดงให้เห็นต้นหญ้าเท่านั้น ร่างใหญ่ของมันอาจอยู่ห่างจากเราหลายกิโลเมตร เดลี่ไม่แน่ใจว่าร่างใหญ่ของเจ้าสัตว์ประหลาดนี่อยู่ที่ไหน  สำหรับเขาแค่ใช้พลังจิตโจมตีโดยไม่รู้ว่าเป้าหมายอยู่ที่ใดนั่นเอง...   คงน่าประทับใจมากถ้าเขาสามารถทำร้ายมันได้”

โอลิเวอร์แค่นเสียงเย็นชา  “เดลี่ผู้นั้นดูท่าทางจะถูกฆ่าแล้ว”

“ทำไมเจ้าพูดอย่างนั้นเล่า?”  เฟนและคนอื่นมองดูโอลิเวอร์อย่างไม่พอใจ

โอลิเวอร์ชำเลืองมองดูพวกเขา  จากนั้นพูดอย่างใจเย็น “สุสานเทพเจ้ามีสัตว์ประอยู่ที่นี่นับไม่ถ้วน  และวิธีการหลายอย่างที่ใช้กับมนุษย์ไม่จำเป็นต้องเหมาะสม  เดลี่ผู้นี้เป็นเซียนจอมเวท  เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีเช่นนั้นอย่างมากเขาก็ใช้เวทต่อต้าน แต่เวทต่อต้านของเขาจะทรงพลังได้มากแค่ไหนกันแน่?  ต่อต้านกับสัตว์ประหลาดแบบนั้น  เวทแบบนั้นไม่มีท่าทีคุกคามแม้แต่น้อย  และยัง..เขายังกล้ามาสุสานเทพเจ้าอย่างนี้ นั่นเท่ากับหาที่ตายไม่ใช่หรือ?”

“คนผู้นี้ พูดแบบนี้ได้ยังไง?”  โรซารี่ค่อนข้างไม่พอใจ

“เซียนจอมเวททักษะในการสู้ระยะประชิดต่ำมาก เมื่อเข้าถึงระดับเทพและเมื่อได้รับร่างระดับเทพพวกเขาก็ยังมีข้อบกพร่องในการสู้ระยะประชิดอยู่ดี”  เฟนกล่าว

แต่ลินลี่ย์กลับรู้สึกว่าคำพูดของโอลิเวอร์สมเหตุผลจริงๆ เซียนจอมเวทจะมีจุดอ่อนจริงเมื่อเผชิญการโจมตีฉับพลัน

“แล้วไง?” โอลิเวอร์พูดอย่างใจเย็น “หลังจากกลายเป็นเทพ  นักสู้จะเปลี่ยนแปลงไปและได้รับร่างเทพ!  ร่างเทพมีพลังมาก  เหมาะกับการสู้ระยะประชิด”

โอลิเวอร์หัวเราะเยาะ  “แต่จากตรงนั้น  ทำไมจะต้องรอจนเป็นเทพด้วยวเล่า?  เซียนจอมเวทเมื่อถึงระดับเซียนใช้เวลาเล็กน้อยก็สามารถฝึกทักษะสู้ระยะประชิดได้ สำหรับคนอย่างเดลี่ เวลาไม่กี่ร้อยปีถือว่าไม่มีอะไรมาก”

“มีเซียนจอมเวทที่กลายเป็นเซียนนักรบก็ดีเหมือนกันใช่ไหม?  เจ้าคิดว่ามันง่ายอย่างนั้นใช่ไหม?”  เฟนขมวดคิ้วขณะกล่าว

“พอเถอะ” ลินลี่ย์กล่าว  “พูดกันพอแล้ว  ทุกคนมีความเห็นเป็นของตนเองทั้งนั้น”

หน้าของลินลี่ย์ดีใจทันที  “เยี่ยมมาก, เจ้าอสูรนั่นถูกลากออกมาแล้ว”

“ลากออกมา?” ทุกคนประหลาดใจและดีใจ มองลงข้างล่างทันที

ทรายด้านล่างเริ่มยุบตัวและคนที่บินออกมาคนแรกก็คือเดลี่ ร่างของเดลี่เต็มไปด้วยรอยเลือด หน้าของเขาค่อนข้างซีด  เมื่อเห็นลินลี่ย์และคนอื่นๆ เขายังคงหัวเราะออก  “นั่นอันตรายจริงๆ”

“พี่ใหญ่, เรากำลังออกมาแล้ว”  เสียงของบีบีดังขึ้น

และจากนั้นบีบีโผล่ออกมาจากทรายขณะที่กรงเล็บบีบีมีก้านหญ้าหนา  มันหนาเท่าแขนมนุษย์ ใช้ก้านต้นหญ้าหนา  เขาลากออกมาจากสัตว์ประหลาดเบื้องล่าง  และสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาปรากฏต่อหน้าทุกคน

นี่คือสิ่งมีชีวิตที่สูงอย่างน้อยเท่าอาคารสิบชั้น  และทั่วทั้งตัวปกคลุมด้วยรากหญ้าสีดินหนาอย่างน้อยก็มีขนาดเท่าบ้าน

รากหญ้ารอบๆเจ้าปีศาจที่มียาวมากที่สุดร้อยเมตร เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดยาวกว่าลำต้นที่แตกหักไปแล้ว  บีบีลากสัตว์ประหลาดนี้ขึ้นมา  ขณะที่ด้านล่างราชสีห์ทองหกตาและจ้าวแมงป่องเกล็ดดำตามออกมา

“เจ้านี่ยังต้องการหนีอีกหรือ? เฮอะ..”  บีบีจับลำต้นที่มือข้างหนึ่งและหมุนควงเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ในกลางอากาศสองสามครั้ง  เหมือนกับเป็นกังหันยักษ์  “พี่ใหญ่ ข้าคิดว่ามันมีพลังมากทีเดียว  แต่ข้าไม่คาดเลยว่ามันจะนุ่มเหมือนลูกพลับ  พี่ใหญ่,จะจัดการกับเจ้าสัตว์ประหลาดนี่ยังไงดี? บอกมาเลย”

จ้าวแมงป่องเกล็ดดำบินขึ้นมาเช่นกัน  “เจ้านี่ไม่มีอะไรพิเศษเลยจริงๆ  มันแค่รู้จักโจมตีสองสามท่าเท่านั้น  เมื่อเราเข้าไปใกล้ๆ มันก็เสร็จ”