ตอนที่ 11-13 ตื่นจริง ภัยพิบัติมาเยือน!

ทำยังไงดี?

เซียนทุกคนไตร่ตรองถึงปัญหานี้  สถานการณ์ชัดเจนก๊าซดำนั่นไม่สามารถปล่อยให้สัมผัสได้ สัมผัสเมื่อใดก็หมายถึงความตาย

“แม้แต่เอดินส์ก็ไม่สามารถทนได้แม้สักครู่ บางทีแม้แต่ข้าก็คงไม่สามารถทนได้แม้แต่นาทีเดียว” ลินลี่ย์รู้ดีว่าอสูรศักดิ์สิทธิ์นาคราชนี้เป็นเทพระดับกลางเต็มที่แล้ว  ก๊าซที่พ่นออกมาเป็นแค่พลังส่วนน้อยของมัน  แต่พลังของเทพ แม้แต่ส่วนน้อย...ก็ไม่ใช่สิ่งที่เซียนจะทนได้

ทันใดนั้น...

มีสามคนกำลังกลับไปที่ทางลงชั้นสอง  เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการกลับไปที่ชั้นสอง

“ยอมแพ้?” ลินลี่ย์มองดูพวกเขา

คนพวกนี้กำลังกลับไปที่ชั้นสอง เห็นได้ชัดว่าพวกเขายอมทิ้งโอกาสและเตรียมตัวอยู่ที่ชั้นสองสิบปีเต็ม  หลังจากสิบปีจึงจะออกจากสุสานเทพเจ้าได้

“ยอมแพ้ก็หมายความว่ายอมสละสมบัติสุสานเทพเจ้าทั้งหมดเช่นกัน  แต่พวกเขาจะมีชีวิตรอดออกไปได้เป็นอย่างน้อย” ลินลี่ย์ไม่สามารถตรวจสอบได้ว่าคนพวกนี้เลือกถูกหรือผิด  แต่ตัวลินลี่ย์เองไม่ต้องการยอมแพ้  จนกว่าโอกาสสุดท้ายจะมาถึง  เขาจะไม่ยอมแพ้

เมื่อเห็นสามคนจากไป  อีกห้าคนจากสี่สิบคนก็เลือกออกไปเช่นกัน  กลับไปที่ชั้นที่สอง

มีเพียงราวสามสิบคนที่อยู่ในชั้นที่สาม

“ควั่บ” มีเงาร่างหนึ่งผ่านเข้าไปโดยไม่สนใจก๊าซดำที่โจมตีเข้ามา เห็นได้ชัดว่าเซียนผู้นี้คล่องแคล่วว่องไวมาก เขาหลบผ่านก๊าซอย่างว่องไวและในพริบตาก็ไปถึงบันได มียอดฝีมืออีกคนหนึ่งเข้าไปในชั้นที่สี่ได้

แต่คนต่อไปหน้าของเขาหม่นหมอง เขาพุ่งออกไปและโดนก๊าซดำที่ลอยแบบสุ่มล้อมไว้ทันที

“zzzzzzz”  ลมหายใจของนาคราชยังคงไม่เปลี่ยนแปลง

บุรุษวัยกลางคนกลายสภาพเป็นเศษเล็กเศษน้อยไม่เหลือแม้แต่วิญญาณ

ยอดฝีมือทั้งที่เหลือมีสีหน้าเคร่งเครียด  พวกเขามีความมุ่งมั่นอยู่ในสายตามีเซียนอีกคนหนึ่งบุกลงไป แต่เซียนผู้นี้โชคร้ายมาก  เกิดคลื่นทำให้ก๊าซดำมารวมตัวกันขวางทางผ่านไว้

เขาได้แต่มองก๊าซดำล้อมรอบตัวเขาและตายไปอีกคนหนึ่ง

“เรารอนานแล้ว ยิ่งก๊าซดำอยู่ที่ในทางผ่านนานมาก จะไม่มีรูปแบบการเคลื่อนไหวที่แน่นอนของก๊าซดำ  ถ้าข้าบินไปเหนือนั้นเมื่อก๊าซดำปิดบังทางผ่านไว้  อย่างนั้นข้าคงเสร็จกัน” ลินลี่ย์รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องของความคล่องแคล่วหรือความเร็วอีกต่อไป  แต่ยังต้องขึ้นกับโชคอีกด้วย

ลินลี่ย์มองดูบาร์เกอร์

ทั้งสองคนต่างมองดูกันและพยักหน้าให้กัน

ได้เวลาเตรียมตัวลงไปแล้ว

“ฟี้...........”  “ฟี้...........”

นาคราชยังคงกรนต่อไปและเสียงนั้นคือเสียงที่ดูเหมือนจะดังไปตลอดทั้งชั้นสามบรรยากาศรอบตัวเซียนทั้งสามสิบคนดูเหมือนมึนซึมและน่ากลัวขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด  ถ้ามีคนโชคไม่ดี วิญญาณของพวกเขาจะถูกทำลายและไม่มีแม้แต่โอกาสถูกส่งวิญญาณไปแดนยมโลกอีกด้วย

“ควั่บ!”คนต่อไปคือบุรุษร่างใหญ่กำยำที่เคยซ้อมฝีมือกับลินลี่ย์ เคลย์เคลื่อนตัวราวสายฟ้ามุ่งตรงไปที่ทางเข้าอุโมงค์  เคลย์โชคดีมาก เขาหลบก๊าซดำที่ไหลเวียนได้และพุ่งตรงไปที่บันได

เคลย์มีรอยยิ้มเต็มใบหน้า  เขามองกลับมาที่เซียนคนอื่น จากนั้นไปต่อ

“ตอนนี้แหละ” ลินลี่ย์สังเกตว่าก๊าซดำเปิดเป็นช่องใหญ่และเตรียมจะพุ่งเข้าไปทันที แต่มีใครบางคนที่ไวกว่าลินลี่ย์และบุกลงไปก่อนลินลี่ย์บีบบังคับให้ลินลี่ย์ชะงัก

ความจริงเพราะช่องที่เปิดออกใหญ่มากเซียนคนนั้นจึงฉวยโอกาสบุกฝ่าเข้าไปทันที

ในขณะที่เซียนนั้นระบายลมหายใจโล่งอก  เขารู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที เมื่อเขาก้มหน้าลงเขาเห็นว่าก๊าซที่บางมากรัดเท้าขวาของเขาไว้ และเท้าขวาของเขาสลายเป็นผุยผง

ขณะเดียวกันนั้น

ตั้งแต่เท้าขวาของเขาขึ้นมาขาขวาของเขาสูญสลายทันที เมื่อเวลาผ่านไปเซียนผู้นี้พอรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาร่างกายตั้งแต่อกลงไปก็สูญสลายหายไปแล้ว

ความรู้สึกทรมานในวิญญาณทำให้เซียนผู้นี้ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอย่างมิอาจควบคุมได้

“อ๊าาา!!!”  เสียงร้องโหยหวนดังตลอดชั้นสามที่เงียบสงบ

ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกมันรุนแรงมากแย่ยิ่งกว่าถูกหั่นด้วยมีดเป็นสิบล้าน  เซียนไม่ต้องการก่อเสียงใดๆ  แต่เขาไม่สามารถอดทนไว้ได้  เขาไม่เคยทนทุกข์ทรมานแบบนี้มาก่อน

สีหน้าของเซียนทุกคนเปลี่ยนไปทันที  ไม่มีสีเลือดให้เห็นในใบหน้าของพวกเขา

พวกเขาจบสิ้นแล้ว!

“หนี!”  ใครบางคนคำรามออกมาทันทีด้วยความโกรธ ไม่มีความแตกต่างอีกต่อแล้วไม่ว่าเขาจะก่อเสียงหรือไม่ก็ตาม

เซียนสามสิบกว่าคนเป็นเหมือนฝูงแกะที่หวาดกลัว  พวกเขาเริ่มหนีไปด้วยความเร็วเต็มที่

แต่ด้วยเสียงร้องโหยหวนน่าสยดสยองร่างของนาคราชที่ยาวสิบกิโลเมตรเริ่มเคลื่อนไหวทันทีและขณะที่มันทำเช่นนี้ภูเขาน้ำแข็งขนาดมหึมาและแข็งแกร่งระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ภูเขาน้ำแข็งทั้งหมดระเบิดกระจายเผยให้เห็นทางที่ถูกซ่อนอยู่ในนั้นทางออกนั้น..เป็นเหมือนหน้าต่างที่แขวนห้อยอยู่ในกลางอากาศ

ภูเขาน้ำแข็งที่ระเบิดออกแฝงไปด้วยพลังรุนแรงที่มิอาจต้านทานได้  เศษน้ำแข็งกระจายไปทั่วทุกตำแหน่ง เซียนมากมายหลายคนถูกน้ำแข็งกระแทกใส่กระเด็นออกไปพร้อมกับกระอักโลหิต ในเศษน้ำแข็งแต่ละชิ้นแฝงไปด้วยพลังมหาศาลน่ากลัว

“น่ากลัวจริงๆ” ลินลี่ย์รู้สึกเป็นเหมือนทหารที่ต้องคอยหลบลูกธนูที่ไม่มีที่สุด ชิ้นน้ำแข็งขนาดมหึมาที่ถูกกระแทกออกมาพุ่งเป็นสายแสงระเบิดออกไปในทุกทิศ

“บาร์เกอร์” หน้าของลินลี่ย์เปลี่ยนไปทันที

ความสามารถในการหลบหลีกของบาร์เกอร์ไม่อาจเทียบกับลินลี่ย์ได้  ในที่สุดก็ถูกน้ำแข็งก้อนใหญ่กระแทกใส่

ตัวน้ำแข็งเองไม่มีความน่ากลัว  สิ่งที่น่ากลัวก็คือพลังมหาศาลที่ถูกขับออกมา

“ปัง” ชิ้นน้ำแข็งแตกกระจายกระแทกบาร์เกอร์กระดอนถอยหลังออกไปพร้อมกับกระอักโลหิตออกมาคำใหญ่

วันสิ้นโลกมาเกิดขึ้นที่ชั้นสามได้

นาคราชที่นอนหลับอยู่ก่อนหน้านี้พลันลืมตาขึ้น  ตาที่ใหญ่โตดำสนิทซึ่งมีแววสีน้ำเงินกวาดมองไปรอบ

นาคราชตื่นแล้ว!

แค่การเคลื่อนไหวร่างกายตามปกติของมันก็แฝงไว้ด้วยพลังที่น่ากลัวขนาดนั้น  แล้วถ้านาคราชพยายามฆ่าเซียนเหล่านี้จริงๆ  ก็คงไม่มีใครหนีได้พ้น?

“พวกเจ้าต้องการเข้าไปหรือ?” นาคราชชูศีรษะจ้องมองทางเข้าชั้นสี่ซึ่งอยู่ในตำแหน่งเหนือหัวของมัน

ขณะนี้เองมีบางคนพุ่งเข้าไปที่ทางเข้าด้วยความเร็วสูง  เห็นได้ชัดว่า...คนผู้นี้พยายามเข้าไปที่ชั้นสี่ ถ้าลินลี่ย์เงยหน้ามองดู เขาจะเห็นว่านี่คือเซียนกระบี่อัจฉริยะโอลิเวอร์ แต่นาคราชสังเกตเขาพบแล้ว

“ควั่บ!”

ตาของนาคราชปล่อยแสงสองสาย  เนื่องจากความเร็วของแสงสองสายสีดำนี้โอลิเวอร์จะต้องตายแน่นอน

แต่ทันใดนั้นร่างของโอลิเวอร์รายล้อมไปด้วยปราณยุทธสีดำข้างหนึ่ง  อีกข้างหนึ่งคลุมด้วยปราณแสงสีเขา  ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าและเสียงฉัวะ.. ขาทั้งสองข้างของเขาร่วงลงมาจากท้องฟ้า

แต่ตัวโอลิเวอร์เองเข้าไปในชั้นที่สี่ได้

แสงดำสองสายเดิมทีจะต้องแทงใส่อกของโอลิเวอร์ แต่การเพิ่มความเร็วกระทันหันของโอลิเวอร์ทำให้แสงดำสองสายโจมตีโดนขาของเขาแทน   เกิดรูบนขาของเขาซึ่งขยายลุกลามด้วยความเร็วที่น่ากลัว

แต่โอลิเวอร์ก็มีความเด็ดขาด

เขาตัดขาทั้งสองของตนเอง!

ถ้าเซียนคนนั้นผู้ที่เท้าถูกก๊าซดำเล่นงานและรู้ว่าก๊าซดำร้ายกาจเพียงไหนและสละขาทันที เขาอาจรักษาชีวิตไว้ได้

“พวกเจ้าไม่มีใครหลบหนีไปได้”  นาคราชยืดตัวขึ้นและจ้องไปรอบๆ

ตอนนี้มีเซียนสองคนที่ไปถึงทางออกชั้นสองแล้ว  แต่ก็แค่นั้นพวกเขาเตรียมจะเข้าไปแต่เพราะด้วยเหตุผลใดมิทราบร่างของพวกเขากลายเป็นน้ำแข็งทันทีและจากนั้นก็แตกสลายเป็นชิ้นๆเหมือนกับน้ำแข็งแตก

ยอดฝีมืออื่นๆบนชั้นสามในตอนนี้รู้สึกสิ้นหวังอย่างแท้จริง

“เจ้าบัดซบนั่นลากกลุ่มเราทั้งหมดให้พลอยพินาศไปด้วย”  ลินลี่ย์รู้สึกสะท้านใจ

น่ากลัว!

ตอนนี้ลินลี่ย์หวาดกลัว

นาคราชยังไม่ได้เคลื่อนไหว  แต่เซียนทั้งสองที่ไปถึงทางเข้าชั้นสองก็ตายทันทีแล้วนาคราชใช้พลังอะไรออกไป?  ลินลี่ย์ไม่รู้และสิ่งที่ไม่รู้นี้น่ากลัวขนาดไหน

“บางทีในครั้งต่อไปข้าอาจจะถูกแช่แข็งได้ทันทีเช่นกัน”

“ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้บาร์เกอร์อยู่ที่ไหน”  หัวใจลินลี่ย์เต็มไปด้วยความขมขื่น

ทันใดนั้นลินลี่ย์กัดฟัน

ไม่มีเวลาห่วงอะไรอื่นทั้งนั้น  แม้ว่าเขาจะตาย  ก็ปล่อยให้ตายไปเถอะ

มือของลินลี่ย์กวัดแกว่งกระบี่เลือดม่วงและดาบหนักอดาแมนเทียม ลินลี่ย์เงยหน้าขึ้นจ้องมองทางเข้าที่อยู่ด้านบน  ขณะนี้เองลินลี่ย์ห่างจากทางเข้าชั้นสี่เพียงไม่กี่พันเมตร ระยะขนาดนี้ลินลี่ย์สามารถข้ามไปถึงได้ในพริบตา

“ควั่บ!” มนุษย์คนหนึ่งพุ่งไปที่ทางเข้าชั้นสี่ด้วยความเร็วสูง

แต่ในอากาศตาของนาคราชยิงแสงดำสองสายออกไปอีกครั้งหนึ่ง  แสงทะลวงผ่านศีรษะของเขา  มีเซียนตายเพิ่มอีกคนหนึ่ง

“ทุกคน, รวมตัวกันไว้...”เซียนคนหนึ่งไม่มีโอกาสพูดได้จบประโยค เพียงแค่นั้นเขาก็ตายเสียแล้ว

ตาของนาคราชมองดูคนตายด้วยความขบขัน  นาคราชไม่รีบฆ่าคนเหล่านั้นเขาเพิ่งจะงีบระยะยาว ตอนนี้พอเขาตื่นขึ้นมาก็ถูกโน้มน้าวให้เล่นกับมดแมลงที่อยู่ข้างหน้าเขา

“ควั่บ!”  “ควั่บ!”

ร่างมนุษย์หลายร่างพุ่งไปที่ท้องฟ้าข้างหน้า  หนึ่งในนั้นคือลินลี่ย์ในร่างมังกร

จากดวงตาของนาคราชตาของเขายิงแสงดำต่อเนื่องสี่ครั้งแสงสีดำทั้งแปดสายพุ่งไปที่คนทั้งแปดทันที รวมทั้งลินลี่ย์ด้วยคนอื่นไม่สามารถทำอย่างโอลิเวอร์ได้คือเพิ่มความเร็วสามเท่าทันที

ร่างมนุษย์คนแล้วคนเล่าตายในกลางอากาศ

หนึ่งในแสงน้ำเงินพุ่งมาที่ศีรษะของลินลี่ย์  ลินลี่ย์รู้สึกกลัวในใจ  ไม่ต้องสงสัยเลย.. เมื่อถูกแสงน้ำเงินยิงเขาจะต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย ในทันใดนั้น ลินลี่ย์ควงกระบี่เลือดม่วงทันที

“แคล้ง!”  ลินลี่ย์เคลื่อนออกไปราวกับสายฟ้า เข้าไปในทางเข้าชั้นที่สี่

ในจำนวนคนแปดคนนั้นมีคนตายเจ็ด รอดหนึ่งคน

“เอ๊ะ?” นาคราชเงยหัวมองด้วยความประหลาดใจ จากนั้นพึมพำเบาๆ  “น่าสนใจ, ไม่นึกเลยว่าจะมีเรื่องประหลาดที่น่าสนุกในกลุ่มพวกมนุษย์ หนึ่งในนั้นสามารถใช้กฎมืดและกฎแสงสว่างคู่กันได้  ขณะที่เจ้านี่... กลับมีอาวุธเทพที่ล้ำค่าอย่างน่าเหลือเชื่อ

……

นี่คือโลกหิมะไร้ขอบเขต

ลินลี่ย์ยืนอยู่ในท่ามกลางน้ำแข็งหอบหายใจ  ใจของเขาถูกความกลัวครอบงำ  ขณะนั้น..ลินลี่ย์ได้เห็นสายตาที่เย็นชาและไร้ความรู้สึกของนาคราชขณะที่มันยิงแสงสีดำออกมา  พลังเล็กน้อยที่เขาได้จากการเข้าใจกฎธรรมชาติเมื่ออยู่ต่อหน้าการโจมตีนั้น ไม่มีมีอะไรนอกจากเป็นเรื่องตลก

จะทำยังไงได้?

“มันช่วยชีวิตข้าไว้”  ลินลี่ย์มองดูกระบี่เลือดม่วงในมือของเขา  นี่คืออาวุธเทพที่แท้จริง

แม้ว่าดาบหนักอดาแมนเทียมจะมีความคงทนมาก  แต่ก็ยังไม่สามารถอธิบายได้ว่าเป็นสิ่งประดิษฐ์ของเทพ ดังนั้นในครั้งล่าสุดลินลี่ย์เลือกใช้กระบี่เลือดม่วงป้องกันรังสีดำเอาไว้  กระบี่เลือดม่วงไม่ทำให้ลินลี่ย์ผิดหวัง  เมื่อรังสีน้ำเงินเข้มกระทบกับกระบี่เลือดม่วงแค่ทำให้กระบี่เลือดม่วงสั่นทันทีเท่านั้น แต่ไม่ได้ทำให้กระบี่เลือดม่วงเสียหายแม้แต่น้อย

“แสงรังสีน้ำเงินเข้มไม่ได้แฝงแรงกระแทกกระทั้น  สิ่งที่มันมีก็คือพลังกัดกินที่แปลกประหลาด

ลินลี่ย์จ้องดูกระบี่เลือดม่วงอย่างระมัดระวัง  มันก็เหมือนกับที่เคยเป็นมาก่อน ลินลี่ย์รู้แต่เพียงว่ากระบี่เลือดม่วงเป็นอาวุธที่ไม่ธรรมดา...เพราะจากวันที่เขากระตุ้นการใช้งานมันในวันแรก ลินลี่ย์พบกับนิมิตภาพศพมากมายกองพะเนินซึ่งรังสีที่มันเปล่งออกอยู่เหนืออสูรเวทระดับเซียนเสียอีก

นี่คืออาวุธระดับเทพชิ้นหนึ่ง ไม่ว่าเจ้าของเดิมของกระบี่เลือดม่วงจะเป็นเทพชั้นต้น ชั้นกลางหรือเทพระดับสูงก็ตาม  ลินลี่ย์ไม่รู้จริงๆ

แต่ลินลี่ย์เชื่อว่าอาวุธเทพไม่ควรจะได้รับความเสียหายง่ายดายเมื่อถูกนาคราชระดับเทพโจมตี

ลินลี่ย์ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน  และเขาพนันถูก เขารอดชีวิตมาได้

“แต่บาร์เกอร์...”  ลินลี่ย์มองกลับไปที่ทางเขาใกล้ข้างล่างทางเข้าเป็นชั้นที่สาม และบาร์เกอร์ยังคงอยู่ที่นั่น  อย่างไรก็ตามลินลี่ย์ไม่สามารถทำอะไรได้  อยู่ต่อหน้านาคราชเขาไม่มีสามารถต่อต้านแต่อย่างใด

“ข้าไม่คาดเลยว่าเจ้าจะรอดชีวิตออกมาได้”  เสียงเย็นชาดังขึ้นใกล้ๆ

ลินลี่ย์หันไปดู

โอลิเวอร์ในตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนพื้นหิมะขาทั้งสองของเขาคลุมไปด้วยรัศมีแสงสีขาว ขณะเดียวกัน ขาก็เริ่มงอกในระดับที่รวดเร็ว ตอนนี้ขาของเขางอกออกมาถึงเข่าแล้ว