ตอนที่ 11-12 นาคราชตื่น?

ในสุสานเทพเจ้าชั้นที่สามนี้เซียนทุกคนเคลื่อนไหวด้วยความระมัดระวังสูงสุดไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อยเพราะกลัวจะปลุกนาคราชให้ตื่น อสูรที่น่ากลัวแต่ขี้เซานี้  ในชั้นที่สามทั้งหมดมีแต่เสียงเบาๆ อยู่อย่างเดียวคือเสียงกรนของนาคราช

“ฟี้... ฟี้..... ฟี้.....”

แต่ละครั้งที่นาคราชหายใจชิ้นน้ำแข็งแตกใกล้ๆ จะร่วงลงปากของมันเมื่อใดก็ตามที่มันพ่นลมหายใจจะมีก๊าซสีดำพ่นออกมา

“โชคดีที่ไม่มีสัตว์ประหลาดอื่นอยู่บนชั้นสามนอกจากนาคราช”  ลินลี่ย์มองดูนาคราชที่อยู่ไกลอย่างทึ่ง

ร่างที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดยาวถึงสิบกิโลเมตรขนดรอบภูเขาน้ำแข็งยักษ์ศีรษะยักษ์ของมันก็สูงราวกับอาคาร 6-7 ชั้น หนังตาที่ปิดของมันสะท้อนประกายของโลหะประกายแสงให้ความรู้สึกหม่นหมองแค่เพียงเท่านี้ก็ทำให้พวกเซียนหวาดหวั่นขวัญผวาอยู่ในใจพวกเขาแล้ว

หลังจากค้นหาเป็นเวลานาน

“ทางผ่านไปชั้นที่สี่อยู่ตรงไหน?” ลินลี่ย์เริ่มหมดความอดทน

ไม่ใช่แค่ลินลี่ย์  ยอดฝีมืออื่นบนชั้นที่สามเริ่มกระวนกระวายเช่นกัน  ถ้าพวกเขาถูกบังคับให้อยู่ที่ชั้นหนึ่งหรือสองเป็นเวลาสิบวันหรือหนึ่งเดือน  พวกเขาอาจไม่กลัวจนเกินไป  แต่นี่เป็นชั้นที่สามแม้จะอยู่เพียงไม่กี่ชั่วโมงก็ยังทนได้ยาก

ถ้าใครก่อเสียงขึ้นนาคราชตัวนี้จะตื่นขึ้นแน่นอน

ต่อให้มันไม่ตื่นขึ้นเพราะเสียง  แต่นาคราชอาจตื่นขึ้นเองก็ได้  ถ้าพวกเขายังอยู่ที่นี่ตอนนาคราชตื่นขึ้นอย่างนั้นพวกเซียนจะไม่มีโอกาสร้องก่อนตายด้วยซ้ำ

“ตอนนี้เริ่มมีคนอื่นมาถึงที่นี่มากขึ้นทุกที  มีมากเกินกว่าสามสิบคนแล้ว ข้าพนันได้”  ลินลี่ย์หันหลังไปดู  พวกยอดฝีมือที่ผ่านชั้นหนึ่งหรือชั้นสองทุกคนเดินทางมาถึงชั้นสามแล้ว  ไม่มีใครในสามชั้นแรกที่พบทางเข้าชั้นสี่

จำนวนคนในชั้นสามเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

แม้ว่านาคราชจะหายใจไม่ดังแต่ก็ยังสะท้านใจของทุกคนราวกับโดนค้อนหวด

“เดลี่ ถูลี่และเฟนมาถึงก่อน  แต่ดูเหมือนข้ายังไม่เห็นพวกเขา”  ลินลี่ย์บินผ่านก๊าซสีดำไปอย่างระมัดระวังพอก๊าซเฉียดเข้าใกล้ภูเขาน้ำแข็ง ภูเขาน้ำแข็งก็กลายเป็นผุยผงทันที

ก๊าซสีดำที่นาคราชพ่นออกมายังไม่ทันได้สัมผัสด้วยซ้ำ

“เดลี่และเซียนอื่นๆ มีประสบการณ์  มีแนวโน้มว่าพวกเขาคงมาถึงกันแล้วพบทางเข้าและผ่านไปที่ชั้นสี่แล้ว” ลินลี่ย์เข้าใจว่าขณะที่เขากำลังหาทางเข้าประตูในชั้นที่หนึ่ง เดลี่และเฟนคงจะเริ่มเคลื่อนไหวผ่านขึ้นไปที่ชั้นสูงแล้ว

ไม่มีอะไรสำหรับเรื่องนั้น  พวกเขาได้รับผลประโยชน์จากประสบการณ์

มีคนผู้หนึ่งเข้ามาใกล้  เป็นเอดินส์ ลินลี่ย์มองดูเอดินส์ด้วยความสงสัย

เอดินส์ชี้ไปที่อีกตำแหน่งหนึ่ง  จากนั้นตำแหน่งที่สองแสดงว่าหลายคนจะไปหาตำแหน่งแรก ขณะที่ลินลี่ย์กับบาร์เกอร์ไปค้นหาในตำแหน่งอื่น

ลินลี่ย์พยักหน้า

เอดินส์ยิ้มและจากนั้นก็บินไปยังตำแหน่งแรกพร้อมกับเซียนสองคน  ลินลี่ย์และบาร์เกอร์มองหน้ากันรู้ว่าอีกฝ่ายคิดยังไง พวกเขาบินไปในตำแหน่งที่สอง เรื่องที่สำคัญในตอนนี้ก็คือหาทางไปต่อ!

เวลาผ่านไปหนึ่งวินาที  สองวินาที

ยอดฝีมือในชั้นสามเริ่มทวีจำนวนมากขึ้นจากสิ่งที่ลินลี่ย์เข้าใจ  ตอนนี้มีคนราวๆสี่สิบคน ที่สำคัญมีเซียนมนุษย์ราวหกสิบคน ขณะที่อสูรเวทมีเกือบยี่สิบ เดลี่และเฟนผ่านเข้าชั้นสี่ไปแล้ว

แต่ถ้าพวกเขายังเสียเวลาอยู่อย่างนี้  อย่างนั้นจำนวนที่นี่จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

“เอดินส์” ลินลี่ย์มองดูเอดินส์

เอดินส์และเซียนอีกสองคนส่ายหัว  เห็นได้ชัดว่าพวกเขาหาทางไม่พบ  ลินลี่ย์ก็ส่ายศีรษะเขากับบาร์เกอร์ก็ยังหาไม่พบเหมือนกัน

เซียนสองสามคนที่รู้จักกันต่างแลกเปลี่ยนข้อความกันผ่านการแสดงท่าทาง  เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครพบทางผ่าน  ขณะที่เวลาผ่านไป... ลินลี่ย์, เอดินส์และคนอื่นยิ่งกระวนกระวายใจมากขึ้น แต่คนกลุ่มใหญ่ยังไม่สามารถหาทางเจอ

“เป็นไปไม่ได้” ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว “ชั้นสามนี้ค่อนข้างใหญ่ แต่ด้วยกำลังเซียนมากมายบินหาดูแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะหาไม่พบ”

“มีคำอธิบายที่เป็นไปได้ประการเดียวก็คือ...”

ลินลี่ย์มองดูนาคราช  “ทางผ่านจะต้องอยู่ข้างตัวนาคราช!”

ตั้งแต่มาถึงที่ชั้นสามเซียนทุกคนเมื่อเห็นนาคราชจะถอยห่างด้วยความหวาดผวาทันที  ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้มัน  ประการแรก นาคราชน่ากลัวเกินไป  และประการที่สอง...นาคราชมีก๊าซดำจำนวนมากล้อมรอบอยู่

พลังของก๊าซดำนั้นยิ่งใหญ่มาก ต่อให้ภูเขาน้ำแข็งที่แข็งทนทานก็ยังสลายเป็นผุยผงเมื่อสัมผัสมัน

ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้นาคราช!

“แต่เพราะไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้ๆ มันนั่นคือเหตุผลที่ทางผ่านจะอยู่ที่นั่น” ลินลี่ย์สะกิดบาร์เกอร์ที่อยู่ใกล้ๆ เขามองลินลี่ย์ด้วยความสงสัย

ลินลี่ย์ชี้ไปที่นาคราชจากนั้นส่งสัญญาณท่าทางให้บาร์เกอร์ก่อนจะบินตรงไปที่นาคราช บาร์เกอร์ไม่ลังเลเช่นกันบินตามหลังลินลี่ย์ไปทันที  ในไม่ช้าทั้งสองก็เข้ามาใกล้ตัวนาคราช

เซียนหลายคนเห็นลินลี่ย์และบาร์เกอร์ทำเช่นนี้พวกเขาพยายามส่งสัญญาณสายตาอย่างแตกตื่นบอกให้พวกเขาอยู่ห่างเข้าไว้

ไม่ใช่เพราะเซียนพวกนี้เป็นห่วงพวกเขาแต่เพราะพวกเขากลัวว่าลินลี่ย์และบาร์เกอร์จะไปปลุกนาคราชและทำให้พวกเซียนที่อยู่ในที่นี้ตายกันหมด!

“ตอนนี้เราเข้ามาใกล้นาคราชแล้วให้เริ่มบินไปตามลำตัวของมันและพยายามอย่างดีหาทางผ่านให้เจอ”  ลินลี่ย์ดึงบาร์เกอร์ออกมา  ไม่ยอมให้เขาเข้าไปใกล้นาคราชและทั้งสองบินไปรอบๆร่างมหึมาพยายามมองหาช่องว่าง

พวกเขาเริ่มจากพื้นที่ซึ่งปลอดภัยที่สุดใกล้หางของนาคราช

พวกเซียนที่มีสติปัญญาฉลาดเมื่อเห็นลินลี่ย์และบาร์เกอร์ทำเช่นนั้น เซียนหลายคนเริ่มเข้าใจทันที ตอนนี้พวกเขาเริ่มเดาได้เช่นกันว่าช่องทางไปชั้นต่อไปน่าจะอยู่ใกล้ตัวนาคราช เซียนหลายคนเริ่มเข้าไปใกล้และค้นหาอย่างระมัดระวังทันที

“ครืนนนน..”

นาคราชเคลื่อนไหว  ร่างใหญ่โตของมันเคลื่อนไหวจริงๆ

“นาคราชตื่นแล้ว”  หน้าของลินลี่ย์บิดเบี้ยวทันที หน้าของบาร์เกอร์พลันซีดขาวไร้สีเลือดทันที  พวกเซียนที่กำลังร่วมค้นทางซึ่งอยู่ใกล้ร่างมหึมาของนาคราชหายวับออกไปอยู่ห่างจากตัวนาคราชพร้อมกันทันที

โดยไม่มีความลังเลใจเลย..

ลินลี่ย์และบาร์เกอร์บินกลับไปที่ทางเข้าชั้นสองด้วยความเร็วสูง  ที่สำคัญในตอนนี้มีทางหลบเพียงสองทางหนึ่งคือกลับไปยังชั้นสองผ่านประตูเข้าชั้นสอง อีกวิธีหนึ่งคือไปชั้นที่สี่ทันที

“แต่....”

ไม่มีใครรู้ว่าทางผ่านไปชั้นที่สี่อยู่ที่ใด  ไม่มีเงื่อนไขอื่น พวกเขาก็ต้องกลับไปยังชั้นสองให้เร็วที่สุดเท่าที่ทำได้!

“เร็ว เร็ว!”  ลินลี่ย์ตื่นตระหนก  “เราหมดเวลาแล้ว!”

ขณะนี้เองใจของลินลี่ย์หวนนึกถึงเดเลียผู้รอให้เขากลับไปหาที่ทวีปยูลานทันที  รวมทั้งลูกทั้งสองของเขา เทย์เลอร์และชาชา  ลินลี่ย์ไม่ได้เป็นคนเดียวที่กลัว  เซียนคนอื่นก็ตกใจเช่นกัน

แต่...

“รอเดี๋ยว” ลินลี่ย์ชะงักทันที

เขาได้ยินเสียงกรนดังต่อ  เสียงกรนของนาคราช  หลังจากลินลี่ย์ชะงัก บาร์เกอร์บินไปได้เล็กน้อยก็ตระหนักว่าลินลี่ย์ไม่ได้บินมาด้วยจึงหันกลับไป

“นาคราชยังไม่ตื่น”  ลินลี่ย์ประหลาดใจ

ลินลี่ย์ไม่ใช่คนเดียวที่พบความจริงนี้ เซียนหลายคนที่กำลังบินก็พบเหตุนี้ด้วยเช่นกัน  ทุกคนเริ่มบินกลับมา  ถ้านาคราชตื่น เป็นไปได้ยังไงที่จะยอมให้พวกเขาบินข้ามตัวเขาไปที่ทางเข้าง่ายดายขนาดนั้น?

เมื่อเห็นว่านาคราชยังคงหลับอยู่  เซียนหลายคนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ลินลี่ย์และมองหน้ากันเองและยิ้ม

“อย่างนั้นก็เป็นแค่การขยับตัวทั้งที่ยังหลับ” ลินลี่ย์บอกได้ว่าตำแหน่งร่างของนาคราชเคลื่อนไหวเล็กน้อยเท่านั้น

เซียนหลายคนลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเข้ามาใกล้นาคราชอีกครั้งและมองหาทางอย่างระมัดระวัง  ในช่วงเวลาสั้นๆนี้เซียนคนหนึ่งก็พบตำแหน่งทางออก ลินลี่ย์และบาร์เกอร์เห็นเซียนเจ็ดคนยืนนิ่งในกลางอากาศจ้องมองตำแหน่งใกล้ศีรษะนาคราช

“หรือว่าจะเป็นที่นั่น?”  ลินลี่ย์และบาร์เกอร์บินไปสมทบทั้งคู่

อันที่จริง...

ศีรษะของนาคราชหันหน้าไปทางหน้าผาของภูเขาน้ำแข็ง ลมหายใจสีดำของนาคราชพังทลายหน้าผาของภูเขาน้ำแข็งยักษ์ มองเห็นทางผ่านอยู่ภายในนั้นบันไดเป็นจุดสังเกตที่ง่าย

“งั้นก็อยู่ที่นี่เอง  น่ากลัวจริงๆ” ลินลี่ย์และบาร์เกอร์มองหน้ากันเอง ทั้งสองคนรู้สึกสยอง

ขณะนั้นก่อนที่นาคราชจะหันหน้ามา  ศีรษะของนาคราชพาดไปอีกด้านหนึ่ง  ถ้าพวกเขาพบอุโมงค์พวกเขาจะต้องผ่านไปใกล้ศีรษะนาคราช  แต่จะต้องไปทางหลังศีรษะ  ลินลี่ย์และคนอื่นยังคงผ่านไปได้โดยไร้เสียง

แต่ขณะนั้นเอง...

ศีรษะนาคราชหันไปที่ทางเดินและด้วยการหายใจแต่ละครั้งก๊าซสีดำจะถูกเป่าตรงไปที่บันได นอกจากนี้ปริมาณก๊าซดำก็มากขึ้นจนคลุมรอบบริเวณนั้น

คงเป็นเรื่องยากมากที่จะผ่านไปให้ถึงชั้นที่สี่ได้!

“ตอนนี้ มีเพียงสองทางที่เราจะผ่านเข้าไปที่ชั้นสี่”  ลินลี่ย์ขมวดคิ้ว “ทางแรกคืออาศัยความเร็วหลบผ่านก๊าซสีดำและพุ่งตรงไปที่บันไดและเข้าไปที่ชั้นสี่โดยเร็ว  วิธีที่สองคือ..”  ลินลี่ย์เงยหน้าขึ้น

ภูเขาน้ำแข็งนี้ใหญ่โตมโหฬาร

เห็นได้ชัดว่าบันไดยังคงทอดขึ้นไปข้างบน

ลินลี่ย์คาดว่าที่สุดบันไดจะอยู่ในตรงกลางภูเขาน้ำแข็งพวกเขาสามารถเจาะรูผ่านภูเขาน้ำแข็งลงไปและเข้าไปในใจกลางภูเขาน้ำแข็ง  จากนั้นมองหาทางเข้าชั้นที่สี่

“แต่การขุดภูเขาจะต้องเกิดเสียงแน่นอน”  ลินลี่ย์ค่อนข้างกังวล

เพียงขณะที่ลินลี่ย์ลังเลเงาดำสองสายบุกเข้าไปในทางเข้าที่ปกคลุมด้วยพลังงานสีดำทันที  เงาดำทั้งสองร่างรวดเร็วและคล่องแคล่วมากแม้ว่าก๊าซสีดำจะหนาแน่น.. เงาร่างหนึ่งสัมผัสกับก๊าซดำ  แต่อีกร่างหนึ่งไปถึงบันได

“วิชาร่างเงาร่างมายา!”  ลินลี่ย์รำพึง

เพียงแค่นั้นคนที่อาศัยวิชาร่างเงาร่างมายาเสี่ยงชีวิตผ่านก๊าซดำที่ปกคลุมบันไดไปได้

“เสียเวลาอย่างนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว  ถ้าเรายังเสียเวลาต่อไปนาคราชจะหายใจปล่อยก๊าซดำคลุมเต็มอุโมงค์จนหนาแน่น   ทันทีที่มันปกคลุมทางเข้าไว้  อย่างนั้นจะไม่มีใครที่มีโอกาสเลย”  ลินลี่ย์กัดฟัน

เขามองดูบาร์เกอร์ที่อยู่ใกล้  เขาพยักหน้าให้ลินลี่ย์

ยอดฝีมือสี่สิบคนที่นั้นทุกคนเข้าใจว่าพวกเขาไม่สามารถเสียเวลาได้อีกต่อไป  ยิ่งพวกเขาเสียเวลามาก  โอกาสก็น้อยลง

“วืดด”ทันใดนั้นประกายแสงสายหนึ่งพุ่งเข้าไปที่ทางผ่านด้วยความเร็วสูงแต่ประกายแสงนั้นก็คือคนผู้หนึ่งที่เข้าไปในอุโมงค์  และเซียนอีกคนหนึ่งก็ผ่านเข้าไปยังชั้นที่นี่

แม้ว่าก๊าซดำจะดูหนาแน่นมากและอันตรายแต่เซียนที่อยู่ในที่นั้นทุกคนมีวิชาที่ตนเองฝึกมาอย่างสมบูรณ์  ดังนั้นจึงมีโอกาสสูงที่จะผ่านไปได้

หลังจากผ่านไปได้สองคน เซียนที่เหลืออีกสี่สิบคนเริ่มรู้สึกมั่นใจเพิ่มขึ้น แต่เซียนคนอื่นเปลี่ยนร่างเป็นภาพเลือนรางและพุ่งผ่านไปทางอุโมงค์ทางเข้า  ลินลี่ย์จำเซียนคนนี้ได้  เขาคือเอดินส์ศิษย์ของเทพสงคราม

เอดินรวดเร็วมาก  แต่ทันใดนั้นมีเสียงพั่บเอดินส์ถูกกระแสก๊าซดำหนีบไว้ทันที ไม่มีทางที่เขาจะหลบไปได้แม้แต่น้อย

ทันใดนั้น...

เอดินส์ผู้หวาดผวาอ้าปากของเขาเหมือนกับว่าต้องการจะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด  แต่เขาไม่มีอากาสจะส่งเสียง  ก๊าซดำรายล้อมเขาไว้  และจากนั้นเขาแหลกสลายเป็นชิ้น  ไม่เหลือแม้แต่วิญญาณ

“เอดินส์, เขา...”  ลินลี่ย์สะท้านใจอย่างรุนแรง  ก๊าซนี้น่ากลัวเกินไป

หน้าของเซียนทั้งสี่สิบคนซีดขาวทันที  ก๊าซสีดำนี้น่ากลัวเกินไป  แม้ว่าพวกเขาจะเดาว่ามันแข็งแกร่งแค่ไหน  แต่พวกเขาไม่คาดเลยว่าเพียงแค่สัมผัสแม้แต่พลังของคนอย่างเอดินส์ก็ไม่สามารถทนได้แม้แต่ครึ่งวินาที  แม้แต่วิญญาณเขาก็ยังถูกทำลาย

อารมณ์ยิ่งหม่นหมองมากกว่าเดิม  บนชั้นสามได้ยินแต่เสียงกรนของนาคราชเท่านั้น