ตอนที่ 11-14 โลกหิมะ

หน้าของโอลิเวอร์ในตอนนี้ขาวซีดมาก  เวลานั้นเขาทุ่มเทใช้พลังทั้งหมดในตัวของเขา  แต่ราคาที่ทุ่มใช้ความเร็วสามเท่าของเขาก็ไม่น้อยเช่นกัน  และด้วยการเสียขาทั้งสองไป..โอลิเวอร์ในตอนนี้อยู่ในสภาพที่แย่มาก

“ทำไมเจ้าไม่ไปเสียที?”โอลิเวอร์เงยหน้าจ้องมองลินลี่ย์

ลินลี่ย์เพียงแต่ยืนเฉยไม่รีบจากไป  เขาสามารถบอกได้ในเวลานั้นว่าพลังของโอลิเวอร์ลดลงอย่างมาก เมื่อขาทั้งสองหายไปแล้วความสามารถในการเคลื่อนไหวในการต่อสู้กับศัตรูลดลงเป็นอย่างมากเช่นกัน  แม้ว่าเขาจะสามารถบินได้.. แต่การบินขณะที่ไม่มีขาทั้งสองจะทำให้ความคล่องแคล่วลดลงไปครึ่งหนึ่ง

“ขอบคุณ” หลังจากเงียบไปนาน โอลิเวอร์พูดแค่สองคำและจากนั้นเขาตั้งใจรักษาบาดแผลของเขา

หัวใจของลินลี่ย์รู้สึกเจ็บปวดมากในตอนนี้  เขาหันหน้าไปมองที่พื้นชั้นสาม “บาร์เกอร์....ถ้าบาร์ตายจริงๆ  อย่างถ้าในอนาคคต..ลีน่าภรรยาของเขา ลูกทั้งสองคน เกทส์และน้องคนอื่นถามข้า....” ลินลี่ย์รู้สึกจนใจ

อยู่ต่อหน้านาคราชเทพอสูรศักดิ์สิทธิ์  เขามีโชคที่รอดชีวิตอยู่ได้

ไม่มีทางเลยที่ลินลี่ย์จะช่วยบาร์เกอร์ได้แม้แต่น้อย

“ข้าหวังว่าบาร์เกอร์จะโชคดีเหมือนข้า บางทีเขาอาจจะเข้ามาที่ชั้นสี่หรือหนีกลับไปที่ชั้นสองก็ได้” ลินลี่ย์ยืนกับที่โดยไม่ขยับช่วยป้องกันไม่ให้สัตว์ร้ายตัวใดโจมตีโอลิเวอร์และเพราะเขาต้องการรอ...

รอดูว่าบาร์เกอร์จะออกมาที่ชั้นสี่ด้วยเช่นกัน

หลังจากเวลาผ่านไปนาน...

“ข้าเสร็จแล้ว” โอลิเวอร์ยืนขึ้นและมองดูลินลี่ย์โดยไม่พูดอะไรอื่นอีก เขาเปลี่ยนเป็นร่างพร่าเลือนขณะบินขึ้นไปในท้องฟ้าทันที

ลินลี่ย์ยืนอยู่กับที่อยู่อีกครึ่งชั่วโมง ในที่สุดเขาถอนหายใจยาวก่อนจะบินขึ้นไปในอากาศเช่นกัน

พื้นที่เยือกเย็นคลุมไปด้วยผืนหิมะขาวและมีจุดใหญ่ๆหลายจุดซึ่งก็คือไม้ยืนต้นตระหง่าน หิมะปกคลุมต้นไม้กลายเป็นชั้นเครื่องประดับสีเงิน  หลังจากบินไปได้ชั่วขณะ  ลินลี่ย์มองเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขาคือเคลย์ที่ได้ซ้อมมือกับเขาที่ภูเขาเทพสงคราม

“ลินลี่ย์” เคลย์หัวเราะขณะบินเข้ามาหา  “คิดว่าเจ้า..อยู่.. ข้างล่างแล้ว...”

“ข้าเพิ่งเข้ามาที่ชั้นสี่ คนที่ตามท่านออกมากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทำให้นาคราชตื่น”  ลินลี่ย์ส่ายหน้า  “ข้าแค่โชคดี แต่บาร์เกอร์สหายข้า...”

เคลย์พูดปลอบใจ  “อย่าเศร้าเสียใจไปเลย  ในไม่นานหลังจากข้าเข้ามาในชั้นที่สี่  ข้าพบว่าโอลิเวอร์ถูกตัดขา  ดูจากเขา ข้าก็รู้แล้วว่านาคราชตื่นแล้ว  ข้าคิดว่าพวกเจ้าทุกคนถูกนาคราชฆ่าไปแล้ว  ถือว่าโชคดีมากแล้วที่เจ้ารอดมาได้  สหายของเจ้าคงจะรู้สึกมีความสุขต่อเจ้าด้วยเช่นกัน

ลินลี่ย์พยักหน้า

ทั้งสองคนบินเคียงข้างกันและเคลย์เตือน  “อย่าคิดเรื่องสหายของเจ้าอีกเลย  ที่ชั้นสี่นี้อันตรายมากเช่นกัน  ถ้าเจ้าฟุ้งซ่านและเป็นเหตุให้ตายไปนั่นจะเป็นความสูญเสียที่แสนสาหัส”

ลินลี่ย์ตั้งสติไว้กับตัวทันที  เขาสูดหายใจลึกและสะบัดศีรษะสองสามครั้ง“เข้าใจแล้ว”

“เฟนเคยบอกข้าว่าในอดีตพวกเขาถอยไปอยู่ที่ชั้นห้า สุสานเทพเจ้ามีทั้งหมดสิบแปดชั้น ในทุกห้าชั้น สี่ชั้นแรกจะไม่อันตรายมากนัก  ขณะที่ชั้นห้าจะเป็นชั้นที่อันตรายน้อยที่สุด”เคลย์อธิบาย

เคลย์มีชีวิตอยู่มานานมากกว่าลินลี่ย์  เขารู้หลายอย่างเช่นกัน

“โอว? ชั้นห้าปลอดภัยที่สุดในห้าชั้นแรกหรือ?” ลินลี่ย์ประหลาดใจ

“ถูกแล้วจากที่เฟนบอกข้ารวมทั้งเทพสงครามด้วย  ทุกๆห้าชั้นก็คือชั้นเดียว  อันตรายจากจากชั้นแรกจนถึงชั้นที่ห้ายังเป็นระดับทั่วไป ขณะที่ชั้นที่หกถึงชั้นที่สิบเป็นอันตรายอย่างยิ่ง  แม้แต่เฟนก็ตายได้ทุกเมื่อ”  เคลย์เตือน

ลินลี่ย์พยักหน้า  ในอนาคตเขาจะต้องระมัดระวังให้มาก

“ชั้นหก เจ็ด แปดเก้าล้วนแต่อันตรายมากทั้งนั้น เทียบกับสี่ชั้นเหล่านี้ ชั้นที่สิบอันตรายน้อยกว่าเมื่อเปรียบเทียบกัน”  เคลย์หัวเราะ

ลินลี่ย์จดจำคำเหล่านี้ไว้ นี่คือข้อมูลทั้งหมดซึ่งเฟนได้รับมาจากเทพสงครามอย่างไม่ต้องสงสัย

เทพสงครามผ่านสิบชั้นแรกมาได้แล้ว  เขาย่อมรู้สถานการณ์ในชั้นเหล่านี้เป็นธรรมดา

“ห้าชั้นเป็นชั้นเดียว เพราะชั้นที่ห้าเป็นชั้นที่ปลอดภัยที่สุดในกลุ่มห้าชั้นแรก  ขณะที่ชั้นที่สิบเป็นชั้นที่ปลอดภัยที่สุดในกลุ่มห้าชั้นที่สอง”  ลินลี่ย์มีความรู้สึกแปลกทันที  “ดูเหมือนว่าระดับชั้นที่ปลอดภัยจะยอมให้ทุกคนได้มีเวลาเตรียมตัว”

เห็นได้ชัดว่าชั้นที่หกจะต้องเพิ่มระดับความยากและอันตรายขึ้นมาก

ชั้นที่สิบเอ็ดจะต้องเป็นที่มีศพของเทพและประกายศักดิ์สิทธิ์  ตราบใดที่ใครไม่โง่ ก็จะมีผู้เข้าใจ  ชั้นที่สิบเอ็ดมีแนวโน้มว่าจะอันตรายมากกว่าชั้นอื่นๆ

ขณะที่บินผ่านแผ่นพื้นหิมะเคลย์หัวเราะ  “มีเพียงห้าชั้นแรกที่เราต้องอาศัยพลังส่วนตัวของเราเพื่อสู้กับสิ่งมีชีวิตรูปแบบต่างๆ  เมื่อเราไปถึงชั้นที่หก....เราจะต้องอาศัยสติปัญญาของเรา, พลังเรี่ยวแรงและโชคของเรารวมกัน”

ลินลี่ย์พยักหน้า

ในอดีตเดลี่และเฟนก็คงจะตกใจจนพวกเขาไม่กล้าเข้าไปในชั้นที่หก  พวกเขาจึงต้องซ่อนอยู่ในชั้นที่ชั้นห้าจนถึงสิบปี

“ควั่บ”

มีหิมะกองหนึ่งที่ด้านล่างทันใดนั้นสัตว์ประหลาดตนหนึ่งพุ่งออกมาจากใต้หิมะเข้าหาเคลย์เหมือนสายฟ้าสีขาวทันที  ร่างของเคลย์กลายเป็นผิวโลหะทันที  จากนั้นเขาคำรามอย่างดุร้าย และต่อยหมัดขวาใส่สัตว์ประหลาดที่กำลังโจมตีเข้ามา

“ปัง!”

หมัดกระแทกใส่กับฝ่ามือที่รุนแรง

เคลย์กระเด็นกลับหลังด้วยความเร็วสูง  ขณะที่สัตว์ประหลาดที่มีขนยาวลงไปยืนอยู่บนพื้น

“พลังมหาศาลมาก”  เคลย์ถอนหายใจด้วยความทึ่ง

ลินลี่ย์มองลงมาด้วยความทึ่งกับสัตว์ประหลาดขนยาวตัวนั้น  ลินลี่ย์เคยซ้อมมือกับเคลย์มาก่อนและรู้ว่าเคลย์แข็งแกร่งเพียงไหน “เคลย์แข็งแกร่งกว่าเฮนด์เซนถึงสิบเท่า และพลังป้องกันของเขาเทียบได้กับบาร์เกอร์ แต่เขาเพียงแต่สู้เสมอกับเจ้าสิ่งมีชีวิตนี้”

ตัวประหลาดข้างล่างยืนขึ้นสองขาเหมือนกับมนุษย์ทันที

“หมี?” ลินลี่ย์จ้องมองตัวประหลาดข้างล่างและพูดอย่างตกใจ

ดูเหมือนอสูรเวทที่ดูคล้ายหมีนั้นปกคลุมไปด้วยขนสีขาว  แต่มันมีขนขดเป็นรูปวงแหวนสะดุดตาเหมือนกับว่ามีบางคนต่อยใส่ตาพวกเขาจนตาปูด ความจริงก็คืออสูรเวทที่มีขนนั้นดูน่ารักมาก

“ข้าไม่ใช่หมีโง่  ข้าคือแพนด้าแมวหิมะ”  อสูรเวทขนยาวตัวนั้นบ่น

“ควั่บ!”  ขณะนั้นเอง แมวแพนด้าหิมะกระโจนขึ้นอีกครั้ง  คราวนี้มันบุกใส่ลินลี่ย์...ไวเหมือนประกายแสงสีขาว แมวแพนด้าหิมะมาถึงหน้าลินลี่ย์ ลินลี่ย์อดตกใจกับความเร็วของมันไม่ได้

“ผัวะ!”

หางมังกรลินลี่ย์แวววาวเหมือนแสงโลหะสะท้อนฟาดใส่แมวแพนด้าหิมะ  การจู่โจมด้วยหางมังกรนั้นรวดเร็วมากจนแมวแพนด้าหิมะตั้งตัวไม่ทันแม้แต่น้อย

“ปัง” แมวแพนด้าหิมะร่วงลงไปที่พื้นหิมะอีกครั้งขณะเดียวกันมีรอยแนวเลือดปรากฏอยู่บนหน้าอกขนสีขาวของมัน  เจ้าหมีหิมะจ้องมองลินลี่ย์และเคลย์ก่อนที่มันจะหมอบลงยืนสี่เท้าแล้วเผ่นหนี

มันหนีไปแล้ว!

ลินลี่ย์และเคลย์อดหัวเราะไม่ได้

“แมวแพนด้าหิมะตัวนี้น่าทึ่งจริงๆ  หลังจากปะทะฝีมือกันแล้ว มันหนีไปทันที”  แต่ลินลี่ย์ยังตกใจกับพลังของแมวแพนด้าหิมะ  พลังของมันไม่ด้อยไปกว่าหมีปฐพีเลยแต่ว่าเร็วกว่ามากนัก

มิน่าเล่าเหตุผลที่เรียกแมวแพนด้าหิมะถึงมีคำว่าแมวแฝงอยู่ด้วย

“ฮ่าฮ่า...ถ้าข้าต้องสู้กับแมวแพนด้าหมิมะด้วยตัวเอง คงต้องลำบากจริงๆ ความเร็วของแมวแพนด้าหิมะดูเหมือนว่าจะเร็วมากกว่าข้า”  เคลย์ฝืนหัวเราะ  “ลินลี่ย์,ข้ามีความรู้สึกว่าเต็มที่ข้าอาจจะอยู่ได้แค่ชั้นที่ห้า  ชั้นที่หก บางทีข้าคงไม่สามารถผ่านไปได้”

“พอเถอะ, เราไปค้นหาอุโมงค์กันก่อน”  ลินลี่ย์บินไปพร้อมกับเคลย์เพื่อค้นหาอุโมงค์

แมวแพนด้าหิมะบนชั้นสี่แปลกมากนอกจากแมวแพนด้าหิมะสองสามตัวที่จู่โจมกะทันหัน แมวแพนด้าหิมะส่วนใหญ่จะไม่โจมตีพวกเขาแม้แต่น้อย ส่วนใหญ่พวกมันจะกลิ้งไปมาเหมือนกับลูกบอลอยู่บนพื้นหิมะ  ตอนแรกลินลี่ย์และเคลย์ก็รู้สึกกังวล  แต่หลังจากนั้น  พวกเขาค่อยรู้สึกผ่อนคลาย

“พวกเจ้าทั้งสองจงฟังให้ดี  เสียงแก่ชราเสียงหนึ่งดังขึ้น

ลินลี่ย์และเคลย์ตกใจเตรียมพร้อมต่อสู้  จากนั้นหันไปมองตำแหน่งที่เสียงดังออกมาทันที

ภายใต้พวกเขามีแมวแพนด้าหิมะตัวหนึ่งสูงแค่เมตรเดียวกำลังจ้องมาที่ลินลี่ย์และเคลย์อย่างใจเย็น แม้ว่าแมวแพนด้าหิมะจะตัวเล็กมากกว่าหมีปฐพี  แต่พวกมันมักจะมีขนาดสูงสองหรือสามเมตร  แต่แมวแพนด้าหิมะมีขนาดเมตรเดียว

“แมวแพนด้าหิมะตนนี้อันตรายมาก”  ลินลี่ย์ระวังตัวทันที  แมวแพนด้าหิมะนี้แม้ว่าจะมีร่างเล็ก  แต่ก็ให้ความรู้สึกที่อันตรายกับลินลี่ย์ ไม่ต่างจากความรู้สึกที่เทพสงครามและคนอื่นมีต่อเขาเลย

เสียงที่แก่ของแมวแพนด้าหิมะดังขึ้นอีกครั้ง  “ข้าคือหัวหน้าเผ่าพันธุ์แมวแพนด้าหิมะนี้”

ลินลี่ย์และเคลย์มองหน้ากันเอง  แมวแพนด้าหิมะมีประมุขเผ่าพันธุ์ด้วยหรือ?

“จำเอาไว้!  ในชั้นที่สี่นี้ ตราบใดที่เด็กๆ ของข้าไม่โจมตีพวกเจ้า  เจ้าจะโจมตีพวกเขาไม่ได้  ถ้าพวกเขาฆ่าพวกเขาตัวใดก็ตาม อย่างนั้นอย่าตำหนิข้าที่ลงมือกับพวกเจ้าอย่างโหดร้าย”  แค่เพียงแมวแพนด้าหิมะพลิกมือก็มีขลุ่ยไม้ไผ่ปรากฏขึ้นทันที

ใช่แล้วขลุ่ยไม้ไผ่

“เขากำลังจะเป่าขลุ่ยหรือ?” ลินลี่ย์ไม่เคยเห็นคนที่ใช้ขลุ่ยทำร้ายคนอื่นเลย

แต่ลินลี่ย์และเคลย์ทั้งสองคนรู้สึกว่าสหายชราข้างพวกเขามีท่าทีคุกคามมาก  พวกเขาไม่กล้าพูดอะไร  ดังนั้นเคลย์รีบกล่าว  “ไม่ต้องกังวล ขอเพียงแค่เมื่อเจอแมวแพนด้าหิมะ เราจะไม่ใช้พลังเต็มที่  ขอเพียงพลเมืองของท่านไม่ทำร้ายเรา  เราก็จะไม่โจมตีทำร้ายเด็กๆ ของท่าน”

“ทางผ่านไปชั้นที่ห้าอยู่ตรงนั้นถัดจากต้นไม้ยักษ์สามต้น ทางผ่านเข้าไปอยู่ภายในต้นไม้ยักษ์” ประมุขเผ่าแมวแพนด้าหิมะชี้ไปที่ต้นไม้ไกลๆ

ลินลี่ย์และเคลย์เริ่มบินออกไปตรงตำแหน่งนั้นทันที

เมื่อเห็นลินลี่ย์และเคลย์จากไปแล้ว  ประมุขเผ่าแมวแพนด้าหิมะถอนหายใจยาว เผ่าแมวแพนด้าหิมะของเขาเฝ้าอยู่ที่ชั้นสี่ของสุสานเทพเจ้าซึ่งเหมือนกับเป็นสถานที่คุมขัง  ในฐานประมุขเผ่าพันธุ์ของแมวแพนด้าหิมะ  เขาไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนั้นได้

เพราะระดับความแข็งแกร่งปัจจุบันของเขา คงไม่ใช่เรื่องยากที่จะฆ่าคนต่างถิ่นข้างนอกและจากนั้นเอาศพพวกเขาไปรับประกายศักดิ์สิทธิ์ของเทพชั้นต้น  แต่เขาไม่ต้องการทำเช่นนี้  เหตุผลก็คือเขามีพลังคุกคามและข่มขู่ยอดฝีมือระดับลินลี่ย์ได้เท่านั้น

“ถ้าข้ากลายเป็นเทพและจากไป  อย่างนั้นเด็กๆเหล่านี้จะตายในไม่ช้าหลังจากนั้นเช่นกัน” แมวแพนด้าหิมะถอนหายใจยาว

เขาเองก็เป็นเซียนระดับสุดยอดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะกลายเป็นเทพได้ แต่พลังของประมุขเผ่าแมวแพนด้ายังยิ่งใหญ่กว่าสุดยอดห้าเซียน นี่เป็นเพราะพลังสัจธรรมที่ลึกซึ้งที่เขารู้แจ้งนั้นแตกต่างจากคนอื่น  มากเหมือนกับแนวทางที่ลินลี่ย์ฝึกชีพจรโลก  เกี่ยวกับพลังโจมตียังอยู่เหนือการรู้แจ้งที่เซียนคนอื่นได้รู้

พลังสัจธรรมที่ประมุขเผ่าพันธุ์แมวแพนด้าหิมะได้รู้แจ้งนี้คือชนิดที่หาได้ยากที่สุดในสัจธรรมความรู้กฎแห่งธาตุลม

ที่ชั้นห้าเป็นโลกของไฟ

ลินลี่ย์และเคลย์เมื่อขึ้นไปถึงที่ชั้นห้านี้รู้สึกเหมือนกับตัวเองถูกคลื่นความร้อนโจมตี ใจกลางชั้นห้านี้คือภูเขาไฟ ขณะที่พื้นที่รอบๆ เต็มไปด้วยลาวาหลอมเหลวที่ร้อนแรง  เป็นพื้นที่ว่างเปล่า..ที่ใครๆ ก็มองเห็นได้ง่าย

แต่อุณหภูมิของกระแสลาวาหลอมเหลวที่นี่สูงมาก

“พี่ใหญ่!”  เงาสีดำบินเข้ามาหาด้วยความเร็วสูงทันที

“บีบี”ลินลี่ย์สามารถรู้สึกได้ชัดว่าบีบีกำลังบินเข้ามาหา  บีบีกระโจนเข้ามาในอ้อมแขนลินลี่ย์  ตาของเขาพร่าเลือน  “พี่ใหญ่!  ข้ามาถึงที่ชั้นห้านานแล้ว  ข้ารอท่านอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา  เดลี่และคนอื่นๆ บอกว่าเจอกับนาคราชที่ชั้นสามข้าห่วงท่านตลอดเวลาเลยนะพี่ใหญ่”

ลินลี่ย์อดนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ชั้นสามไม่ได้  ใจของเขารู้สึกกลัวทันที

“โชคดีจริง ที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น  เยี่ยมจริงๆ” หน้าของบีบียิ้มตลอดเวลา

ประสบการณ์ของบีบีง่ายกว่าทางด้านลินลี่ย์มาก  เขาไม่เผชิญหน้ากับนาคราชและการโจมตีของผีดิบอมนุษย์และสัตว์ประหลาดอื่นๆ ก็ง่ายไม่คุกคามบีบีเลยแม้แต่น้อย

“เฮ้..พี่ใหญ่ บาร์เกอร์อยู่ไหน?  บาร์เกอร์ไม่ได้อยู่กับท่านหรือ?”  บีบีประหลาดใจทันที

ลินลี่ย์มีสีหน้าชะงักค้างเขาอดทำหน้าตาบิดเบี้ยวเหยเกไม่ได้ และในดวงตาเขามีแววเจ็บปวด

บีบีมีปัญญาเฉลียวฉลาด  เมื่อเห็นอาการสนองตอบของลินลี่ย์  บีบีก็สามารถเดาได้ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น  “พี่ใหญ่ บาร์เกอร์ เขา..อยู่ที่ชั้นสามใช่ไหม?” ลินลี่ย์ได้แต่ระบายลมหายใจ “ใช่แล้ว  ที่ชั้นสามนาคราชตื่นขึ้น เราไม่มีพลังพอตอบโต้เลยแม้แต่น้อยข้าโชคดีที่อาศัยกระบี่เลือดม่วงหนีขึ้นชั้นสี่ได้  ขณะที่บาร์เกอร์...”

ลินลี่ย์ลดเสียงลง  และในที่สุดเขาไม่สามารถพูดต่อได้