ตอนที่ 10-34 ภาระของอสูรร้าย?

ภายใต้การจ้องมองของลินลี่ย์  เทวทูตสี่ปีกได้แต่ยิ้ม “ใต้เท้าลินลี่ย์คือสมาชิกยอดฝีมือระดับที่ทรงพลังที่สุดในทวีปยูลานในปัจจุบันนี้  ข้าคิดว่าท่านคงไม่ลดตัวลงมาโจมตีใส่ข้า”  เทวทูตสี่ปีกไม่มีอะไรมากไปกว่าเซียนระดับกลางเลย

แม้จะเป็นเมื่อสิบสองปีที่แล้วลินลี่ย์กับบีบีก็มีสามารถฆ่าเทวทูตสี่ปีกได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามอะไรเลย

“ช่วยข้าส่งข้อความไปให้โอคาซี่ย์ด้วย”ลินลี่ย์ชำเลืองมองชายชรา

“ใต้เท้าลินลี่ย์,เชิญบอกข้าได้ทั้งหมดเท่าที่ท่านต้องการเลย” ชายชราพูดอย่างนอบน้อม

ลินลี่ย์พูดอย่างสงบ “เขาเป็นคนเลือกร่วมกองกำลังกับศาสนจักรเจิดจรัส  นี่คือการกระทำที่โง่เขลาที่สุด  ในอนาคต เขาจะต้องเสียใจกับการกระทำนี้แน่นอน”

ชายชราพยักหน้า “ข้าจะถ่ายทอดคำพูดของท่านไปให้ใต้เท้าโอคาซี่ย์แน่นอน  อย่างไรก็ตามข้ายังคงต้องบอกอะไรบางอย่างให้ท่านทราบใต้เท้าลินลี่ย์!  ในความเป็นจริงในดินแดนอนารยชนนี้ท่าทีคุกคามที่ท่านมีต่อเรายังมากกว่าศาสนจักรเจิดจรัสเสียอีก”

“งั้นหรือ?”  ลินลี่ย์หัวเราะ

เขาเข้าใจความหมายของคำพูดเหล่านั้น ตอนนี้คนผู้มีพลังคุกคามเขาได้ในทวีปยูลานก็สุดยอดเซียนทั้งห้า ความเข้าใจในเรื่องกฎธรรมชาติของลินลี่ย์ยังไม่เท่ากับห้าสุดยอดเซียนเหล่านั้น ที่สำคัญไม่ว่าวิชาสัจธรรมแห่งธาตุดินหรือสัจธรรมแห่งธาตุลม เขาก็ทำได้แต่เพียงเทียบเท่าระดับของฮิกกินสันและฮาร์เวิร์ด

อย่างไรก็ตาม ความสามารถโดยธรรมชาติของนักรบเลือดมังกรนั้นยิ่งใหญ่มาก

นักรบเลือดมังกรแข็งแกร่งมากกว่าคนธรรมดาสิบเท่าตั้งแต่แรกเริ่ม ดังนั้นแม้ว่าห้าสุดยอดเซียนจะมีการรู้แจ้งในกฎธรรมชาติที่มากกว่า...ถ้าพวกเขาสู้กันเองจริงก็ยากจะบอกได้ว่าใครแข็งแกร่ง ใครอ่อนแอ

ไม่มียอดฝีมือในลัทธิเงาและทั้งศาสนจักรเจิดจรัสสามารถสู้กับลินลี่ย์ตัวต่อตัวได้

ลินลี่ย์อยู่ในสถานะที่แข็งแกร่งอย่างนั้นทำให้ศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงากลัวเป็นธรรมดา ตามปกติแล้วทั้งสององค์กรนี้มีความต้องการจะร่วมมือทำงานกันอย่างลับๆ ที่สำคัญไม่ว่าพวกเขาจะยึดครองพื้นที่ไว้มากมายเท่าใด.. ก็ยังเป็นยอดฝีมือขององค์กรที่กำหนดชะตากรรมของพวกเขา

“ข้าเข้าใจแล้วว่าท่านหมายความว่ายังไง”  ลินลี่ย์รู้สึกได้ทันทีว่าเทวทูตสี่ปีกค่อนข้างจะอารมณ์ดี  “อย่างไรก็ตาม,ข้าไม่ได้มีความสนใจในอาณาเขตดินแดนเท่าใดนัก ลัทธิเงาของพวกเจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวมากเกินไป  ถ้าพวกเจ้าเป็นพันธมิตรกับอาณาจักรบาลุค”

ชายชราส่ายศีรษะ “ใต้เท้าลินลี่ย์, ยอดฝีมืออย่างตัวท่านเองไม่ได้สนใจอำนาจทางโลกๆ  แต่น้องชายท่านเล่า ราชาวอร์ตัน?  ต่อให้น้องชายของท่านไม่สนใจแล้วทายาทของอาณาจักรบาลุคเล่า? พวกเขาจะต้องขยายดินแดนอย่างต่อเนื่องและจะต้องการรวบรวมดินแดนอนารยชนทั้งหมด”

ลินลี่ย์ตกใจเล็กน้อย..จากนั้นหัวเราะ

“ท่านเป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ”  ลินลี่ย์หัวเราะขณะที่มองดูชายชรา  จากนั้นหันหลังและหายไปจากห้อง

หลังจากลินลี่ย์จากไป ชายชราลอบถอนหายใจ แม้ว่าตั้งแต่เริ่มต้นจนจบลินลี่ย์ไม่มีท่าทีคุกคามเขาแม้แต่น้อย  แม้ว่าจะยืนอยู่กับที่ เขาก็ทำให้เทวทูตสี่ปีกรู้สึกได้ถึงความกลัว...เขาเข้าใจว่าความแตกต่างพลังระหว่างทั้งสองนั้นช่างห่างกันไกล

ภายในเมืองค็อดตอนนี้ พลเมืองจำนวนมากกำลังอพยพออกไป ศักดิ์ศรีของราชวงศ์บาลุคในอาณาจักรนั้นสูงส่งมาก  เมื่อมีราชโองการมาถึงพูดโอกาสที่จะเกิดสงครามได้สูง  พลเมืองเหล่านี้ก็อพยพกันอย่างว่าง่ายทั้งหมด

แน่นอนว่าบ้านในอนาคตของพวกเขาจะได้รับการจัดสรรให้

อาคารสามชั้นที่เคยเป็นโรงแรมเดิมกลายเป็นศูนย์บัญชาการทหารประจำเมืองค็อด วอทซ์ยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสามมองดูการอพยพ  เขาแอบถอนหายใจ  เขาเข้าใจว่า.. บ้านของพลเมืองจะต้องถูกทำลายแน่นอน

การสร้างเมืองเอกค็อดให้เป็นป้อมปราการทหารทำให้บ้านพักอาศัยของพลเรือนมากมายถูกทำลาย และอุโมงค์ หลุมถูกขุดไปทุกที่

แม้ว่าพระราชาจะชดใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อโยกย้ายพลเมืองเหล่านี้เพื่อให้พวกเขาทิ้งบ้านเรือนซึ่งใช้เวลาถึงสิบสองปีสร้างขึ้นมา  มันเป็นเจ็บปวดลึกในใจของพลเมือง

“ภายใต้การรวมตัวตั้งเป็นอาณาจักรชีวิตของพวกเขาดีกว่าเมื่อสิบสองปีก่อนมาก” ว็อทซ์มองดูเหมือนเป็นคนวัยกลางคน แต่ในความเป็นจริงเขาอายุเก้าสิบแล้ว เขารู้ว่าดินแดนอนารยชนในอดีตนั้นวุ่นวายเพียงไหน  เด็กกำพร้ามีจำนวนนับไม่ถ้วน  จากจุดนี้ใครๆก็สามารถเห็นได้ว่าสงครามในอดีตนั้นสู้รบกันหนักหนาเพียงไหน

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“เข้ามา” ว็อทซ์พูดอย่างใจเย็น

“ใต้เท้า!  ท่านสมุหกลาโหมมาเยือนขอรับ”  ทหารที่เข้ามารายงานทันที

“ใต้เท้าสมุหกลาโหม?”  ว็อทซ์กล่าวทันที  “งั้นนำข้าไปพบเขา”

พลเมืองของอาณาจักรบาลุคโดยปกติจะเทิดทูนคนที่มีพรสวรรค์  ยอดฝีมือที่ทรงพลังที่คอยค้ำจุนอาณาจักรบุคคลหลายเลขหนึ่งย่อมเป็นลินลี่ย์แน่นอน รองลงมาก็คือพระราชาวอร์ตันและจากนั้น... ผู้นำห้าเทพศึก เซียนนักรบอมตะ บาร์เกอร์

ภายในลานด้านหลังโรงแรม

บาร์เกอร์นั่งดื่มเหล้ารออยู่แล้ว  ขณะเมื่อว็อทซ์เข้ามาแสดงความเคารพ  “ท่านสมุหกลาโหม!”  บาร์เกอร์เงยหน้าและมองดูเขาจากนั้นหัวเราะ  “โอว ว็อทซ์นั่นเอง  มาเถอะ มาตรงนี้ ทำตัวตามสบาย”

ผ่านมาเกินสิบสองปีแล้ว อาณาจักรได้ค้นพบผู้มีพรสวรรค์มากมายหลายคน

บาร์เกอร์และน้องๆ ของเขาใช้เวลาส่วนใหญ่กับการฝึกฝน  พวกเขาไม่ค่อยมีส่วนร่วมกับเรื่องอื่น ว็อทซ์เป็นผู้ที่บาร์เกอร์ได้พบเจอและให้การสนับสนุน

“มาดื่มกันเถอะ” บาร์เกอร์รินเหล้าให้ว็อทซ์แก้วหนึ่ง

ว็อทซ์ถาม  “ท่านสมุหกลาโหม! วัตถุประสงค์ที่ท่านเดินทางมาในครั้งนี้ก็คือ..?”

บาร์เกอร์หัวเราะ “ข้าเพิ่งบอกเจ้าไปเมื่อเร็วๆ นี้แล้วไม่ใช่หรือ?ข้าจะเอาปืนใหญ่พลังอัญมณีเวทมาให้เจ้า” ว็อทซ์นัยน์ตาเป็นประกาย  บาร์เกอร์พูดต่อ  “ข้าเอามาทั้งหมดสามสิบหกกระบอก ปืนใหญ่พลังมณีเวทสามสิบหกกระบอกได้จัดเตรียมเอาไว้แล้ว”

“จัดเตรียมไว้แล้ว?” ว็อทซ์กังวล “แต่ท่านจะนำของทั้งหมดมาได้อย่างไร? ท่านสมุหกลาโหม! ปืนใหญ่พลังมณีเวทเหล่านั้นต้องอยู่ไกลแน่นอน  การขนของมาทั้งหมดจะต้องใช้เวลามากมายแล้วเราจะมีเวลาพอหรือ?”

บาร์เกอร์ส่ายศีรษะและหัวเราะ  “เพื่อจัดการกับปืนใหญ่พลังมณีเวทเหล่านี้ข้าใช้เวลาเดินทางตลอดทั้งวัน”

ว็อทซ์สับสน

ท่านมหาเสนาบดีหมายความว่ายังไง?

บาร์เกอร์โบกมือไปตำแหน่งพื้นที่ว่างในลาน

ทันใดนั้น ปืนใหญ่พลังมณีเวทปรากฏในอากาศทีละกระบอกๆปืนใหญ่เหล่านั้นถูกจัดเรียงเป็นสี่แถว แถวละเก้ากระบอก  แต่ละกระบอกมีขนาดยาวสองหรือสามเมตร  และความกว้างของปากกระบอกปืนใหญ่มีขนาดครึ่งเมตร  ปืนใหญ่เต็มไปด้วยอักษรรูนที่ซับซ้อน

ภายใต้แสงอาทิตย์ปืนใหญ่พลังมณีเวทส่องประกายแพรวพราวน่าหลงใหล

ปืนใหญ่พลังเวทสามสิบหกกระบอก

“นี่...นี่...” ว็อทซ์ตื่นเต้น

“ว็อทซ์เจ้าไม่เคยได้ยินชื่อแหวนมิติเก็บสมบัติม่าก่อนหรือ?”  บาร์เกอร์แค่นเสียง  “โชคดีที่ของข้าเองก็ใหญ่พอ แค่สามารถยัดปืนใหญ่พลังเวทมาได้สามสิบกระบอก  อย่างไรก็ตาม เพื่อให้ได้ปืนใหญ่พลังเวทนี้ข้าต้องวิ่งไปครึ่งทวีปยูลานและต้องบินกันตลอดทั้งวัน ก็เพื่อรวบรวมปืนใหญ่ทั้งหมดมาที่นี่แหละ”

ปืนใหญ่พลังเวททั้งสามสิบหกกระบอกนี้เป็นปืนขนาดใหญ่ทั้งหมด

ขนาดของปากกระบอกปืนใหญ่และอักษรรูนที่ซับซ้อนเป็นเครื่องพิสูจน์ของระดับปืนใหญ่เหล่านี้  ปืนใหญ่ระดับนี้ไม่สามารถนำมาจากจักรวรรดิใหญ่ๆได้ แต่แม้ว่าจะเป็นด้วยเครือข่ายการค้าของหอการค้าดอว์สัน  พวกเขาก็ยังรวบรวมได้น้อยอยู่ดี

และโดยผ่านการเก็บปืนใหญ่ไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติของเขา  บาร์เกอร์ก็สามารถนำปืนใหญ่ทั้งหมดมาได้โดยง่าย

“ปืนใหญ่ทั้งสามสิบหกกระบอกเหล่านี้เทียบเท่ากับจอมเวทระดับแปดสามสิบหกคน  และมันจะมีพลังเวทไร้ขีดจำกัดขนาดไหน”  บาร์เกอร์หัวเราะ  นักเวทระดับแปดทั้งหมดสามารถใช้เวทระดับแปดได้เพียงสามครั้งก่อนที่พลังเวทจะหมดไม่เหลือ

แม้ว่าพวกเขาจะมีไม้เท้าเวทที่ทรงพลัง  พวกเขาอาจจะร่ายเวทได้เพียงสี่หรือห้าครั้ง

แต่ปืนใหญ่พลังอัญมณีเวทนี้โจมตีได้อย่างต่อเนื่องเป็นเวลานานเท่าที่จะมีอัญมณีเวทเติมลงไป

“ใต้เท้าสมุหกลาโหม,ด้วยปืนใหญ่พลังเวททั้งสามสิบหกกระบอกนี้ ถ้าเราใช้ได้โดยตรง ก็จะสามารถใช้รับมือกองทหารได้เป็นแสนแน่นอน”  หน้าของว็อทซ์เต็มไปด้วยความตื่นเต้น  และจากนั้นเขาหัวเราะ  “แต่แน่นอนข้าก็ต้องการอัญมณีเวทให้เพียงพอด้วย”

อัญมณีเวทคือตัวการผลาญเงินอย่างแท้จริง

ด้วยการยิงในแต่ละนัดเหรียญทองก็ถูกเป่าหายกระจายไปกับกระสุนปืนใหญ่ ไม่มีสมบัติเพียงพอ ใครจะยินดีใช้มันเล่า?

“ไม่ต้องห่วง ในไม่ช้าอัญมณีเวทจะถูกส่งมาด้วยเช่นกัน” บาร์เกอร์พูดให้ความมั่นใจ

“ศัตรูของเรามีจำนวนเป็นล้าน  เมื่อสงครามเริ่มปืนใหญ่พลังเวททั้งสามสิบหกกระบอกนี้จะต้องใช้อัญมณีเวทมากอย่างน่าประหลาดแน่นอน”  ว็อทซ์มองดูบาร์เกอร์  “ท่านสมุหกลาโหม!  โปรดนำอัญมณีเวทมาให้มากเท่าที่ทำได้เถอะ”

บาร์เกอร์พยักหน้า

เขาสามารถเก็บปืนใหญ่พลังเวทไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติของเขาได้  แต่ขนาดของแหวนมีจำกัด  ถ้าเขาขนย้ายอัญมณีเวทเป็นจำนวนมาก  แหวนมิติเก็บสมบัติของเขาคงจะเล็กเกินไปเขาคงต้องเดินทางเกินสิบเที่ยว

ที่เหมืองอัญมณีเวท พวกเขาไม่ได้ตบตาหรือแกล้งทำเหมืองกันต่อไปแล้ว เนื่องจากศาสนจักรเจิดจรัสและลัทธิเงาระดมพลและกองทัพของพวกเขาแล้ว  พวกเขาต้องรีบเร่งขุดกันอย่างเต็มกำลัง  เหมืองอัญมณีเวทเหล่านี้ไม่เหมือนกับเหมืองทองแดงหรือเหมืองเหล็ก

วัสดุเหล่านั้นจำเป็นต้องผ่านการหลอมและต้องทำงานกันอีกมาก

แต่อัญมณีเวทต้องการแค่ขัดและเจียระไนเท่านั้น  จากนั้นก็เป็นการคัดคุณภาพ  ซึ่งเป็นการทำเหมืองที่ง่ายสิ่งที่เป็นเรื่องยุ่งยากก็คืออัญมณีเวทเหล่านั้นแข็งมาก

ยิ่งเป็นอัญมณีเวทระดับสูง ก็ยิ่งแข็งมากและแข็งมากกว่าหินปกติมากมาย

เครื่องมือธรรมดาไม่สามารถขุดออกมาได้เลย

คนงานเหมืองเหล่านี้ต้องคัดเลือกมาเป็นพิเศษ  พวกเขาจะต้องมีความแข็งแรงอย่างน้อยเป็นนักรบระดับสามความแข็งแรงของพวกเขาบวกกับเครื่องมือขุดเจาะที่พิเศษก็แทบไม่ทำให้เขาขุดออกมาได้เลย

“แคล้ง!”  “แคล้ง!”  “ปัง!”....

เสียงขุดดังขึ้นไม่มีหยุด หลายคนอยู่ที่นี่เพื่อขุด แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีความเร็วส่วนบุคคล แต่ทุกคนร่วมมือกัน เป็นผลทำให้ได้อัญมณีเวทออกมาเป็นถุงๆ ส่งออกมาอย่างต่อเนื่องจากนั้นค่อยจัดเป็นกองๆ คัดสรรระดับคุณภาพ

เป็นอย่างนี้มาสองเดือนตั้งแต่พวกเขาเริ่มทำเหมือง

ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ขุดเหมืองเสร็จไปเพียงส่วนเดียว

“เกิดอะไรขึ้น?  พวกเขาบอกเราให้นำหีบเหล็กยักษ์และให้ใส่อัญมณีเวทไว้ในนั้น  หีบเหล็กยักษ์ขนาดนั้นถ้าใช้เก็บอัญมณีเวทก็จะหนักเป็นล้านปอนด์ แล้วจะขนออกไปได้ยังไง?” ทหารรักษาการณ์จ้องมองกล่องเหล็กยักษ์ซึ่งยาวห้าสิบเมตรกว้างสามสิบเมตรและสูงสามสิบเมตร ทุกคนพากันงงไปหมด

กล่องเหล่านี้ใหญ่โตมหึมา ทำไมถึงได้ใช้กล่องใหญ่ขนาดนั้นมาใช้เก็บอัญมณีเวท?

แม้ว่าอัญมณีเวทจะไม่ได้หนักมากมายอะไร แต่เมื่อบรรจุเต็มกล่องยักษ์ย่อมมีน้ำหนักหลายล้านปอนด์แน่นอน  อัญมณีเวทหนักหลายล้านปอนด์  กองทัพธรรมดาจะเคลื่อนย้ายได้ยังไง?มันคงจะไม่แย่นักถ้าพวกเขาแบ่งเป็นส่วนเล็กๆ แยกขนส่ง  แต่รวมกันแบบนี้

ไม่ใช่ว่าแหวนมิติเก็บสมบัติจะสามารถบรรจุของขนาดใหญ่แบบนั้นได้

หลังจากทำเหมืองมาเป็นเวลาสองเดือน อัญมณีเวทที่พวกเขาขุดออกมาเต็มกล่องเหล็กยักษ์  พวกเขาใช้โซ่เหล็กขนาดมหึมาล่ามมัดรอบหีบยักษ์อย่างแน่นหนา  โซ่ทุกข้อหน้าหนึ่งเมตร  และมีเป็นสิบๆ เส้นพันรอบหีบยักษ์

“เดี๋ยวมังกรยักษ์จะมาขนกล่องยักษ์นี้ไป  พวกเจ้าทุกคนเงียบ อย่าได้แตกตื่นเกินไป”  นายทหารออกคำสั่ง

มังกรยักษ์?

ทหารทุกคนจ้องมองในท้องฟ้าขณะที่พวกเขารอคอย

ในยามดึก ท้องฟ้ามีพระจันทร์เต็มดวง

มังหฤโหดร่างขนาดเกินร้อยเมตรปรากฏขึ้นในท้องฟ้าจริงๆ  ทหารข้างล่างรู้สึกเหมือนว่าโลกมืดและลักษณะที่น่าเกรงขามของมังกรหฤโหดทำให้ชีพจรของพวกทหารเต้นแรง  มังกรหฤโหดยาวร้อยเมตรร่อนลงพื้น

“เจ้านายสั่งข้า มังกรระดับเซียนชั้นสูงให้ขนของให้เขานะนี่เฮ้ออออ”  มังกรหฤโหดแพล็กเก็ตแอบถอนหายใจ

ดวงตาที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงขนาดตะกร้าของมันกวาดมองทหารที่อยู่ใกล้ เขาพ่นลมหายใจอย่างไม่พอใจและยกหีบเหล็กที่หนักเป็นล้านปอนด์บินขึ้นไปในอากาศ  ภายใต้แสงจันทร์มันบินมุ่งหน้าสู่ทิศใต้ไปยังเมืองค็อดพร้อมกับหีบเหล็กยักษ์