ตอนที่ 10-2 จดหมายสองฉบับ

ถึงแม้ว่าความรักครั้งแรกของลินลี่ย์จะจบลงด้วยความล้มเหลวและทำให้ลินลี่ย์รังเกียจต่อความรักมากขึ้น แต่การกระทำที่คงเดิมของเดเลียที่เริ่มมาตั้งแต่ต้นที่พวกเขารู้จักกันตั้งแต่พวกเขายังเด็กทำให้ลินลี่ย์ยอมรับ..ว่าเขาชอบที่ได้อยู่ด้วยกันกับเดเลีย  เขารู้สึกพอใจกับความรู้สึกอบอุ่นใกล้ชิดนั้น

ที่สถาบัน..ลินลี่ย์รู้แล้วว่าเดเลียรู้สึกอย่างไรกับเขา

เขารู้ว่าเดเลียกำลังรอให้เขาเริ่มต้นก่อน  แต่หลังจากรักครั้งแรกล้มเหลวหัวใจของลินลี่ย์กลายเป็นเงื่อนใจที่เขาเองยังคลายออกไม่ได้

ไกลออกไปในเมืองหลวงของทวีปยูลาน แม้ว่าดวงตะวันจะลอยสูงอยู่ในท้องฟ้า โลกก็ยังคงเย็นจัด เดเลียอยู่ในชุดยาวหนาราคาแพงนั่งอยู่ในลานระเบียงของนางมีความเพลิดเพลินอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์  ในมือของนางมีจดหมายที่ลินลี่ย์ส่งถึงนาง จดหมายนี้ส่งมาถึงนางผ่านเครือข่ายการส่งข้อมูลความเร็วสูงของหอการค้าดอว์สัน

ขณะถือจดหมายในมือเดเลียอดหัวเราะไม่ได้  หัวเราะด้วยความยินดี

“เดเลีย, เจ้ามองดูอะไรอยู่เหรอ?”  เสียงทุ้ม หนักแน่นดังขึ้น เป็นฮัตตันหมีปฐพีกำลังจ้องมองจดหมายในมือของเดเลีย “เถอะน่าเดเลีย  ให้ข้าดูหน่อย ให้พี่เหลืองได้มีความสุขกับเจ้าด้วย”

หมีปฐพีฮัตตันสนิทกับเดเลียมาก

ทันทีที่เดเลียเห็นฮัตตันนางรีบเอาจดหมายซ่อนไว้และย่นจมูกล้อเลียนเขา “พี่เหลือง, ท่านจะสร้างปัญหาอีกแล้วหรือ? อาจารย์ไปไหน? ทำไมถึงไม่อยู่ใกล้ๆ อาจารย์?”

หมีปฐพีส่ายหัว“อาจารย์ขังตัวเองฝึกฝนฝีมือ ในช่วงสิบวันครึ่งเดือนเขาจะยังไม่ออกมาง่ายๆแน่  ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องมีข้าอยู่ใกล้ๆ  พี่เหลืองค่อยมาหาเดเลียได้”  หมีปฐพีมองเดเลีย

วันนี้เดเลียอารมณ์ดีจริงๆดังนั้นนางจึงหยอกล้อกับหมีปฐพีอยู่พักหนึ่ง

“เดเลีย,จดหมายนั้นส่งมาจากลินลี่ย์ใช่ไหม?” หมีปฐพีลดเสียงและถามทันที

เดเลียค้อนเขาแต่ก็ยังพยักหน้า ตาของเดเลียเต็มไปด้วยความตื่นเต้น จดหมายของลินลี่ย์มีรายละเอียดชัดว่าเขาเป็นอยู่อย่างไรและยังบอกเดเลียว่าปัจจุบันนี้เขาอยู่ที่เมืองแบล็คเดิร์ทในแดนอนารยชน  เขาอธิบายเส้นทางไปถึงที่นั่นอย่างละเอียด

แม้ว่าลินลี่ย์ไม่ได้คาดหวังว่าเขาต้องการขอให้เดเลียมาเยี่ยมเขาแต่แค่เขาอธิบายเส้นทางมาที่เมืองอย่างละเอียด ความตั้งใจของเขาชัดเจนดีอยู่แล้ว

“ตาทึ่ม,เขามักจะปกปิดความตั้งใจที่แท้จริงของเขาเอาไว้ ถ้าเขาต้องการให้ข้าไปหาเขา เขาก็ควรพูดสิ”  เดเลียทั้งขำและบ่นว่าเขาอยู่ในใจ

เดเลียอยู่ในอารมณ์เช่นนั้นพอนางนั่งได้ก็เริ่มหัวเราะคิกคัก หมีปฐพีที่อยู่ข้างๆ เดเลียสนทนากับนางอย่างต่อเนื่อง

“เดเลีย, พรุ่งนี้จะเป็นวันเทศกาลยูลานคืนนี้เจ้าจะกลับไปหรือเปล่า?” หมีปฐพีฮัตตันถามอย่างนุ่มนวล

เดเลียได้ยินเช่นนั้นก็อดขมวดคิ้วไม่ได้  นางถอนหายใจพูด  “ฮื่อ.. คืนนี้ทั้งตระกูลจะมาอยู่พร้อมหน้ากันเอ่อ.. ข้าไม่อยากกลับไปเลยจริงๆ”  เนื่องจากช่วงเวลานี้สองสามครั้งที่นางกลับไป คนในตระกูลของนางมักจะเกลี้ยกล่อมให้นางลืมลินลี่ย์

อย่างไรก็ตาม...

นั่นจะเป็นไปได้หรือ?

เมื่อตอนเดเลียเชื่อว่าลินลี่ย์ตายนางยังทำใจแล้วว่าจะไม่แต่งงาน สิบปีเต็มผ่านไปอย่างนั้นตอนนี้นางรู้แล้วว่าลินลี่ย์ยังมีชีวิตและในไม่ช้าเขาจะตั้งตัวได้จะให้นางเลิกคบกับเขาได้ยังไง?

คืนนั้น

สมาชิกสำคัญของตระกูลเลโอนทุกคนมาร่วมงานเลี้ยงเฉลิมฉลองคนสำคัญในตระกูลเกือบร้อยคนสนทนาพูดคุยชนแก้วดื่มฉลองกันอย่างมีความสุขและในกลุ่มคนชั้นสูงนี้รวมทั้งผู้นำตระกูลอย่างดิลยา เลโอนอยู่ด้วย  ไม่เพียงแต่ดิลยา เลโอนเท่านั้นที่ประสบความสำเร็จอย่างมากบุตรธิดาทั้งสองของเขาก็ยังประสบความสำเร็จอย่างเหลือเชื่อเช่นกัน

ดิ๊กซี่เป็นจอมเวทระดับแปดและเป็นศิษย์ส่วนตัวของมหานักพรต

เดเลียเป็นจอมเวทระดับเจ็ดมาหลายปีแล้ว และยังเป็นศิษย์ของเซียนจอมเวทอย่างอาจารย์ลองฮอส

เด็กทั้งสองคนนี้นับว่าน่าทึ่งอย่างแท้จริง

วันนี้แม้ว่าเดเลียจะไม่ประทินโฉมมากนัก แต่เมื่อรวมอยู่กับกลุ่มคนชั้นสูงของนางด้วยลักษณะที่ดูดีเป็นธรรมชาติทำให้เดเลียปรากฏดูเฉิดฉายกว่ากุลธิดารุ่นเยาว์ทุกคนเพียงแต่เดเลียจะเก็บตัวอยู่ที่มุมห้องโถงพร้อมกับถือเหล้าองุ่นในมือนาง

บุรุษวัยกลางคนเดินเข้ามาหาดิลยาเลโอนพร้อมกับแก้วเหล้าในมือ ชำเลืองมองเดเลีย เขาหัวเราะและกล่าว “ท่านพี่, เดเลียเปล่งปลั่งและงดงามจริงๆ หนุ่มๆตระกูลสูงส่งในเมืองหลวงรู้สึกหลงรักนางอย่างแรง”

ดิลยาเลโอนหัวเราะอย่างใจเย็น

“ท่านพี่, โอรสขององค์ชายรีดก็หลงใหลชอบพอเดเลียท่านคิดไหมว่ามีโอกาสไหมที่สองคนนี้...”

ดิลยาเลโอนส่ายศีรษะ  “น้องสาม,  ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว ถ้าเดเลียยินดีจะรับแต่งงานกับหนึ่งในผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวง  อย่างนั้นนางคงทำไปหลายปีแล้วก่อนแล้ว  สำหรับตอนนี้.. ดีที่สุดเลยเจ้าอย่าพูดอะไร ต่อไปข้าจะปล่อยให้ภรรยาข้าคุยกับนางเอง”

มีน้อยคนนักที่ยกปัญหาเรื่องนี้พูดคุยกับดิลยาเลโอนในช่วงระหว่างงานเลี้ยงนี้

นี่เป็นเพราะเห็นได้ชัดว่าเดเลียยังสาว สวยและมีพรสวรรค์ อีกทั้งเป็นศิษย์ของเซียนจอมเวท  นางมีพื้นหลังของตระกูลเลโอนที่ทรงพลัง  สตรีที่สมบูรณ์แบบอย่างนั้นย่อมมีผู้หมายปองนับไม่ถ้วน

เดเลียนั่งอยู่ในมุมสงบ

“น้องพี่” บุรุษหนุ่มรูปงามสูง 1.8 เมตรผมสีทองเหยียดยาวตรงประบ่าเดินเข้ามาหานาง

เมื่อนางเงยหน้าขึ้นเดเลียเผยอยิ้มเต็มหน้า  “พี่ใหญ่”  คนที่มาคือพี่ชายของนาง ดิ๊กซี่เขายังเหมือนกับตอนที่อยู่ในสถานบันเอินส์ เยือกเย็น เฉยชากับคนอื่นเหมือนเคย  แต่สำหรับน้องสาวของเขา ดิ๊กซี่มีความเอ็นดูนาง

ดิ๊กซี่นั่งลงด้านตรงข้ามกับเดเลีย

“เป็นอะไรไป?ดูเหมือนว่าเจ้าอารมณ์ไม่ค่อยดี?”  ดิ๊กซี่ยิ้มขณะคุย

เดเลียส่ายศีรษะ  “พี่ใหญ่, ท่านมักฝึกฝีมืออยู่กับมหานักพรตท่านรู้เรื่องของข้าด้วยหรือ”

“เกี่ยวกับลินลี่ย์ใช่ไหม?”  ดิ๊กซี่ถาม

เดเลียหัวเราะขณะค้อนใส่เขา  “พี่ใหญ่ ท่านฉลาดดีอยู่แล้ว  แต่ทั้งท่านพ่อและท่านแม่คัดค้านไม่ให้ข้าคบหากับเขาข้าเป็นทุกข์กับเรื่องนี้.. ที่สำคัญ ข้าไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์กับครอบครัวต้องตึงเครียดเกินไป”

ดิ๊กซี่พยักหน้า  เขาเข้าใจว่าน้องสาวรู้สึกอย่างไร  เขามองดูเดเลียเติบโต และดิ๊กซี่ก็รู้ดีว่า..เดเลียเป็นเด็กผู้หญิงที่จิตใจเด็ดเดี่ยวและแน่วแน่มากแต่นางก็ค่อนข้างใส่ใจกับสมาชิกครอบครัว

“แทบจะทั้งคืนท่านแม่จะเข้ามาคุยกับข้าครั้งแล้วครั้งเล่าว่า ชายหนุ่มคนนี้สัญญาว่ายังไง  หรือชายหนุ่มคนโน้นสัญญาว่ายังไง”  เดเลียฝืนหัวเราะ

ทุกครั้งที่นางกลับมาบิดามารดาของนางจะต้องยกปัญหานี้คุยกับนาง

ดิ๊กซี่ขมวดคิ้ว “บรรดาเจ้าพวกขุนนางร่ำรวยพวกนั้นยังต้องการจะแต่งงานกับเจ้าหรือ?  ลินลี่ย์ก็ทำไม่ถูกเหมือนเขาควรจะเข้าเมืองหลวงมาอย่างเปิดเผยและมาสู่ขอเจ้านานแล้ว!  ถ้าเขาทำเช่นนั้นข้าคงจะสนับสนุนเขาแน่นอน”  ในใจแล้วดิ๊กซี่ชื่นชมลินลี่ย์

ที่สำคัญคือลินลี่ย์คือคนที่มีพรสวรรค์ยิ่งใหญ่กว่าตัวเขาเอง

“สู่ขอข้าหรือ?”  เดเลียตกใจ แต่จากนั้นนางก็หัวเราะ

เดเลียนึกย้อนไปถึงคืนหนึ่งในเมืองอู่ซันและวิธีที่นางจูบลินลี่ย์ท่าทางที่แตกตื่นตกใจบนใบหน้าของลินลี่ย์   แม้ว่านางพยายามอย่างดีที่สุดแต่นางก็ไม่สามารถทำให้ลินลี่ย์รวบรวมความกล้าบอกรักนาง แล้วเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะมาสู่ขอนางถึงเมืองหลวง?”

“พี่ดิ๊กซี่,ลินลี่ย์แตกต่างจากที่พี่คิดไว้มากนะ” เดเลียหัวเราะ

เดเลียอยู่ในอารมณ์ที่ค่อนข้างดีมากขณะที่พี่ชายของนางอยู่กับนางในช่วงงานเลี้ยง  แต่น่าเสียดายที่หลังจากงานเลี้ยงจบ  นางสนทนากับบิดามารดานางอยู่ชั่วขณะและหลังจากนั้นอารมณ์นางก็กลับมาหดหู่อีกครั้ง บิดามารดานางพยายามกดดันนาง

นางไม่ชอบการกดดันแบบนี้

ในวันฉลองเทศกาลยูลาน เดเลียมาที่สำนักงานทำการหอการค้าดอว์สันในเมืองหลวงทวีปยูลาน

“แม่หญิงเดเลีย”  หัวหน้าสาขาที่นี่เห็นเดเลียก็จำได้

“ข้าอยากรบกวนท่านขอให้ช่วยส่งจดหมายนี้ให้ลินลี่ย์” เดเลียยื่นจดหมายให้

หัวหน้าสาขาพยักหน้าทันที   “โปรดอย่าเป็นห่วง ข้าจะต้องส่งจดหมายนี้ไปถึงมืออาจารย์ลินลี่ย์แน่นอน” หอการค้าดอว์สันมีประสิทธิภาพในการดำเนินการทุกอย่างที่เกี่ยวกับลินลี่ย์  ในวันเดียวกันนั้นเอง พวกเขาส่งอสูรบินออกไปจากเมืองหลวงพร้อมกับจดหมาย

หลังจากพายุหิมะกระหน่ำใส่ในคืนก่อน  เช้านี้เมื่อลินลี่ย์ออกจากห้องของเขา เขาพบว่าภูเขาแบล็คคราเวนในตอนนี้ปกคลุมไปด้วยเครื่องประดับสีเงิน  หิมะบางส่วนยังคงลอยละล่องอยู่เหนือผิวทะเลสาบ ขณะที่รัศมีดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นยามเช้าเริ่มฉายแสงทางตะวันออก  หิมะปกคลุมต้นไม้และโขดหินสะท้อนแสงพร่างพราย

“ฮืมมม” ลินลี่ย์สูดลมหายใจลึกและรู้สึกถึงอากาศบริสุทธิ์หลังจากพายุหิมะ  ลินลี่ย์มีรอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้า

บีบีปรากฏออกมาจากภายในห้องไม้ขยี้ตาไล่อาการสลึมสะลือ เล็บจากเท้าทั้งสี่ของมันทิ้งรอยไว้บนหิมะขณะที่มันเดินไป

“ใต้เท้า ใต้เท้า!”  มีเสียงร้องเรียกดังอยู่แต่ไกล ทำให้หิมะที่ค้างอยู่บนต้นไม้สั่นสะเทือน ลินลี่ย์หันมาเห็นร่างมหึมาวิ่งตรงเข้ามาทางเขาด้วยความเร็วสูงแต่ละก้าวของเขาเคลื่อนได้เกินกว่าสิบเมตร ด้วยพลังกระโจนเต็มที่ของเขาจากริมทะเลสาบ บุรุษผู้นี้กระโดดได้สูงถึง70-80 เมตรก่อนจะลงมายืนอยู่บนหินกลางทะเลสาบ

“เกทส์ ทำไมเจ้าถึงรีบร้อนมาที่นี่อย่างนั้นเล่า?”  ลินลี่ย์หัวเราะ

เกทส์หัวเราะ  “เพื่อดำเนินการเรื่องของท่านแน่นอน  ไม่อย่างนั้นข้าไม่รีบมาที่นี่อย่างรวดเร็วแน่”

“เรื่องของข้า?”  ลินลี่ย์ประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

“ดูนี่สิ!”  เกทส์ล้วงจดหมายออกมาจากชุดของเขา  “นี่คือจดหมายของแม่หญิงเดเลีย คนของหอการค้าดอว์สันเพิ่งส่งมาที่เมืองแบล็คเดิร์ท  ฮ่าฮ่าคนจากหอการค้าดอว์สันตัดสินใจส่งตรงมายังสาขาในเมืองแบล็คเดิร์ท”

“ของเดเลีย?”

ลินลี่ย์รับจดหมายทันที  หลังจากเปิดแล้วเขาเริ่มอ่านขณะนั้นบีบีคำรามใส่เกทส์  “เกทส์ เจ้าคนตัวใหญ่อย่าแอบดูจดหมายของแม่หญิงเดเลียและพี่ใหญ่ข้า”

“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว” เกทส์ไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี

ไม่ว่ายังไงก็ตามสิ่งที่เกทส์รู้ก็คือเขาไม่กล้าล่วงเกินบีบีผู้น่ากลัวนี้ แม้แต่อสูรเวทระดับเซียนอย่างแฮรุก็ยังยอมรับว่าเขาไม่ใช่คู่มือของบีบี  เกทส์จะกล้าล่วงเกินเขาได้ยังไง?

ลินลี่ย์อ่านจดหมายอย่างระมัดระวัง

“ถึงอาจารย์ลินลี่ย์ที่นับถือที่สุด

สวัสดีและขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะ!

เร็วๆนี้เจ้าทำได้น่าประทับใจมาก เจ้าสามารถยึดเมืองแบล็คเดิร์ทได้..แต่เมืองแบล็คเดิร์ทเป็นแค่เมืองเล็ก เพราะสถานะของเจ้าคืออาจารย์ลินลี่ย์ที่น่านับถือ  ข้าแน่ใจว่าคงเป็นไปไม่ได้ที่เจ้าคาดหวังจะให้ข้ามาหาหลังจากเจ้ายึดเมืองเล็กๆอย่างเมืองแบล็คเดิร์ทหนึ่งเมืองอย่างนั้นใช่ไหม? นั่นจะทำให้เจ้ารู้สึกอายหรือเปล่า?

ข้าตัดสินใจว่าข้าต้องรอเจ้าก่อน อย่างน้อยเมื่อพบว่าเจ้าสามารถสร้างดินแดนแว่นแคว้นภายในแดนอนารยชนได้ก่อนที่ข้าจะไปที่นั่น  มิฉะนั้น เอ่อ.. ข้าจะยังไม่ไปพบเจ้า

สำหรับคำถามที่เจ้าถามข้าว่าชีวิตข้าเป็นยังไง?  ชีวิตข้าก็ไม่เลวนัก  ข้าใช้ชีวิตอย่างเงียบๆฝึกฝนกับอาจารย์ข้า ตอนนี้ท่านย่าข้าดีขึ้นมากแล้ว ไม่จำเป็นที่เจ้าต้องห่วงเรื่องข้าเลย  จะดีที่สุดถ้าเจ้าใช้เวลาห่วงใยเรื่องแดนอนารยชนและการฝึกฝนของเจ้า

โปรดจำไว้ว่าข้ากำลังเจ้าให้เจ้าตั้งดินแดนแว่นแคว้นของเจ้า

วันที่เจ้าก่อตั้งแว่นแคว้นปกครองจะเป็นวันที่ข้าออกจากจักรวรรดิยูลาน  นี่คือคำนัดหมายของเรา

อย่างไรก็ตาม...ขอให้ระวังด้วย  อย่าหักโหมตนเอง  ข้ามีเวลาอยู่ในโลกนี้ทั้งหมด  และข้าจะรอให้เจ้าก่อตั้งแคว้นปกครอง!  ข้าจะรอพบเจ้า

ด้วยความคิดถึง...เดเลีย”

หลังจากอ่านจดหมายแล้ว ลินลี่ย์รู้สึกอบอุ่นในหัวใจและอดยิ้มเต็มหน้าไม่ได้  ขณะที่เขาค่อยๆเก็บจดหมายของเขาไว้ในแหวนมิติเก็บสมบัติ เกทส์ที่อยู่ใกล้ๆ อดหยอกล้อไม่ได้ “ใต้เท้า, ดูเหมือนท่านจะดูมีความสุขดี หน้าของท่านบานเพราะรอยยิ้มนั่นแล้ว แม่หญิงเดเลียเขียนอะไรมากันแน่?”

“ใช่แล้ว พี่ใหญ่ นางเขียนอะไรมา?”  บีบีจ้องมองลินลี่ย์เช่นกัน

ลินลี่ย์หัวเราะจากนั้นมองดูเกทส์  “พอได้แล้ว  ข้าขอถามอะไรหน่อย  พวกเจ้าพร้อมจะเริ่มโจมตีเมืองอื่นเมื่อใด?”

“เราสามารถเริ่มได้ทุกเมื่อ  แต่ตอนนี้ ยังเป็นช่วงฉลองเทศกาลยูลาน..”  เกทส์พูด เทศกาลเฉลิมฉลองยูลานเป็นงานเฉลิมฉลองทั่วทั้งทวีปยูลาน  แม้แต่ทหารก็ยังกลับไปสมทบกับครอบครัว  ธรรมดาว่าตำแหน่งของทหารจะต้องมีเหลือไว้คอยจับตาดู

ลินลี่ย์ส่ายศีรษะ  “จัดการพวกเขาอย่างคาดไม่ถึงจะได้ลดการบาดเจ็บล้มตาย”

“อย่างนั้นใต้เท้าเชิญออกคำสั่ง”  ตาของเกทส์เป็นประกาย

ลินลี่ย์พยักหน้าเล็กน้อย  “กลับไปเตรียมการทันที พรุ่งนี้เช้าเราจะเริ่มโจมตีเมืองใกล้เคียง  เราต้องปราบเมืองโดยรอบด้วยความรวดเร็วที่สุด...แผนปัจจุบันของเราต้องยึดแผ่นดินส่วนใหญ่ให้มีขนาดเท่าแคว้นปกครองแคว้นหนึ่ง”

“ขอรับ, ใต้เท้า!”  เกทส์รับคำชัดเจน

“อย่างนั้นก็ไปได้”  ลินลี่ย์หัวเราะอย่างใจเย็น

เกทส์พยักหน้าทันที  จากนั้นออกจากภูเขาแบล็คคราเวน เมืองแบล็คเดิร์ทซึ่งอยู่ในสภาพเตรียมพร้อมตลอดเวลา  เริ่มเตรียมตัวเคลื่อนไหวอย่างกระตือรือร้น  ลินลี่ย์สั่งการโดยผ่านเกทส์  ดังนั้นเมืองแบล็คเดิร์ทที่หลับไหลจึงเริ่มเคลื่อนพลบุกเมืองใกล้เคียงพร้อมกับสยายกรงเล็บอย่างดุร้าย