ตอนที่ 9-15 ประกาศผลเขยขวัญ

ทั่วทั้งตำหนักผู้กล้าตกอยู่ในความเงียบ  เมื่อเห็นจักรพรรดิโจฮันน์มาถึง  ลินลี่ย์และโอลิเวอร์ลุกขึ้นยืนทั้งสองคน  ในตำหนักผู้กล้าจักรพรรดิมีศักดิ์ฐานะสูงที่สุด อย่างน้อยพวกเขาต้องเห็นแก่หน้าของจักรพรรดิบ้าง

สายตาของวอร์ตันมองดูอยู่ที่นีน่า  นีน่าตามหลังราชินีพระมารดาของนาง  แทบจะทันทีที่เข้ามา นางมองดูเขา

“คนตัวโต..” นีน่าขยับปาก แต่ไม่ได้เปล่งเสียงออกมา

วอร์ตันคลี่ยิ้มแต่ดวงตาของเขาแน่วแน่  ทั้งสองคนรู้ความคิดของกันและกันจากอาการสบตาไม่ว่าวันนี้จักรพรรดิโจฮันน์จะทรงเลือกใคร วอร์ตันจะไม่ยอมแพ้

“นีน่าเป็นของข้าไม่มีใครพรากนางไปจากข้าได้”  วอร์ตันมองดูบลูเมอร์แต่ไกลจากนั้นหันไปมองจักรพรรดิโจฮันน์

“ถวายบังคมฝ่าบาท!”

ขุนนางอำมาตย์ในตำหนักคุกเข่าข้างหนึ่งค้อมตัวถวายความเคารพ

“ลุกขึ้นเถอะ ทุกท่าน”  จักรพรรดิโจฮันน์หันไปทางโอลิเวอร์และลินลี่ย์และตรัสอย่างสุภาพ “ลินลี่ย์ โอลิเวอร์ เชิญนั่ง”

วอร์ตันยังคงมองลินลี่ย์อยู่แต่ไกล  มีลินลี่ย์อยู่ตรงนั้นวอร์ตันรู้สึกมั่นใจเป็นที่สุด

จักรพรรดิโจฮันน์มองดูราชินีและพระสนมของพระองค์  “พวกเจ้าทุกคนไปนั่งประจำที่เถอะ  นีน่า เจ้านั่งกับพระมารดาของเจ้า”  ราชินีพระสนมและองค์หญิงทั้งเจ็ดนั่งอยู่อีกด้านหนึ่งของตำหนักซึ่งจัดเป็นแถวที่นั่งไว้

ในจักรวรรดิโอเบรียนราชินีและพระสนมไม่ได้รับอนุญาตให้ข้องเกี่ยวกับงานเมือง  ในตำหนักผู้กล้าแม้แต่ราชินีก็ได้แต่เพียงนั่งต่ำกว่าและคอยดูเท่านั้น

“วันนี้เป็นวันที่สำคัญมากอีกวันหนึ่ง  ฮ่าฮ่า... เราคาดว่าหลายคนคงรอวันนี้โดยเฉพาะ  แน่นอนว่าวันนี้เราจะประกาศว่าใครจะได้แต่งงานกับธิดารักของเรา” จักรพรรดิโจฮันน์ยิ้มให้นีน่าขณะพูด

ลินลี่ย์โอลิเวอร์และคนอื่นๆ จ้องจักรพรรดิโจฮันน์ไม่วางตา

วอร์ตันรู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นแรงจนได้ยิน

จะเป็นใครกัน?

เขา? หรือบลูเมอร์?

“สำหรับผู้ที่เราจะเลือกนั้นก่อนอื่นเราขอประกาศเราอยากจะแนะนำศิษย์ส่วนตัวของเทพสงครามให้รู้จักอีกสองคน” จักรพรรดิโจฮันน์เห็นร่างสองร่างบินมายังตำแหน่งนี้จากที่ไกล  ทั้งสองคนแต่งชุดยาวสีฟ้า  เมื่อเข้ามาในตำหนักนักสู้คนแรกพยักหน้าให้บลูเมอร์

“ฝ่าบาท” จากนั้นทั้งสองคนจึงค่อยทักทายจักรพรรดิโจฮันน์

สีหน้าของวอร์ตันเปลี่ยนไป

ศิษย์ส่วนตัวของเทพสงคราม?  เมื่อทั้งสองมาถึง  วอร์ตันรู้สึกว่าหลายอย่างคงไม่เป็นไปอย่างราบรื่นแน่  บลูเมอร์อยู่ไม่ห่างจากเขาวอร์ตันให้ความสนใจอย่างรวดเร็ว

สองคนนี้มาเพื่อสนับสนุนบลูเมอร์อย่างเห็นได้ชัด

“เราจะขอแนะนำบางท่านให้รู้จักก่อน  ท่านที่อยู่ทางซ้ายมือก็คือท่านแลงค์ศิษย์ส่วนตัวของเทพสงครามและเป็นยอดฝีมือระดับเซียน”  จักรพรรดิโจฮันน์พูดด้วยเสียงดัง  “ท่านที่อยู่ทางขวาก็คือท่านคาสโตรศิษย์ส่วนตัวของเทพสงครามยอดฝีมือระดับเซียนเช่นกัน”

ขุนนางและอำมาตย์ในตำหนักผู้กล้าทุกคนแสดงความเคารพต่อยอดฝีมือระดับเซียนทั้งสอง

“แลงค์ คาสโตร เชิญนั่งใกล้ๆกับลินลี่ย์และโอลิเวอร์” จักรพรรดิโจฮันน์พูดพลางยิ้ม

แลงค์ คาสโตรลินลี่ย์และโอลิเวอร์นั่งอยู่ด้วยกัน

วอร์ตันกระแอมในลำคอ  ตอนนี้เขารู้ตัวว่าอยู่ภายใต้แรงกดดันที่ยิ่งใหญ่จริงๆ  บรรยากาศเป็นใจให้กับบลูเมอร์อย่างชัดเจน  ขณะนี้จักรพรรดิโจฮันน์ตรัส

“บลูเมอร์ วอร์ตัน มาตรงกลางนี่”  จักรพรรดิโจฮันน์ตรัสด้วยน้ำเสียงชัดเจน

“พะยะค่ะ, ฝ่าบาท”

วอร์ตันสูดหายใจลึกบังคับตนเองให้เลิกคิดฟุ้งซ่าน  จากนั้นตรงมาที่กลางตำหนัก  บลูเมอร์และวอร์ตันมองหน้ากันอย่างเย็นชาจากนั้นยืนเคียงคู่กัน

ตอนนี้ทุกคนให้ความสนใจสองคนนี้

“เราจะประกาศว่าผู้ใดจะได้เป็นว่าที่สามีของนีน่า  เป็นธรรมดาว่าพวกเจ้าทั้งสองคนต่างก็ต้องการแต่งงานกับนีน่าเราขอถามพวกเจ้าอีกครั้ง เจ้าทั้งสองคนต้องการจะแต่งงานกับนีน่าใช่ไหม?”  จักรพรรดิโจฮันน์ตรัสด้วยน้ำเสียงจริงจัง

นี่คือช่วงเวลาสุดท้าย

บลูเมอร์พูดทันที  “ฝ่าบาทความปรารถนาและความฝันอันยิ่งใหญ่ของข้าพระองค์ก็คือรับองค์หญิงนีน่าเป็นภรรยาพะยะค่ะ”

วอร์ตันทูลด้วยความเคารพ“ทูลฝ่าบาท ความฝันของข้าพระบาทสามารถตีแผ่เปิดเผยได้ว่าการแต่งงานกับนีน่าต่อสาธารณชนและอยู่ด้วยกันตลอดไปไม่พรากจากกันคือความฝันของข้าพระบาทพะยะค่ะ”

ขณะที่วอร์ตันพูดเขามองนีน่า

นีน่าก็มองวอร์ตันเช่นกัน  ทั้งสองประสานสายตากันผู้คนทั้งตำหนักสังเกตได้เช่นกัน บลูเมอร์มีสีหน้าไม่พอใจ

“ฮ่าฮ่า ยอดเยี่ยมมาก”  จักรพรรดิโจฮันน์ทรงพระสรวลลั่น  “เนื่องจากพวกเจ้าทั้งสองคนมีความจริงใจมาก  เรารู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง  แต่ในที่สุด เราต้องเลือกเพียงคนเดียว”

ขณะที่ตรัส  จักรพรรดิโจฮันน์ยิ้มและมองมาทางบลูเมอร์

การมองครั้งนี้ทำให้ความโกรธในใจของบลูเมอร์สลายไป  เขาสามารถรู้สึกได้ถึงความนัยที่ซ่อนอยู่และบลูเมอร์รู้สึกมั่นใจทันที

ใครจะได้รับเลือก?

ตรงกันข้าม  วอร์ตันกระวนกระวายมากขึ้นขณะมองดูจักรพรรดิโจฮันน์อย่างกังวล

“ทุกคนโปรดเงียบ  เราของประกาศอย่างจริงจังว่า...”

“ช้าก่อน” คาสโตรซึ่งเป็นศิษย์ส่วนตัวของเทพสงครามลุกขึ้นยืนและขัดจังหวะการพูดของจักรพรรดิโจฮันน์  จักรพรรดิโจฮันน์มองดูเขาด้วยความสงสัย

ถ้าเป็นคนอื่นที่บังอาจขัดจังหวะเขา  เขาคงตวาดด้วยความโกรธ  แต่ว่าคนที่ห้ามเขาไว้คือคาสโตร

“ทูลฝ่าบาท”คาสโตรหันหน้ามาทางจักรพรรดิโจฮันน์ในกลางตำหนัก ขุนนางและอำมาตย์ต่างก็มึนงง “มีเรื่องบางเรื่องที่ข้าต้องทูลให้พระองค์ทราบเป็นการส่วนตัวฝ่าบาท”  ขณะที่เขาพูด คาสโตรมองดูบลูเมอร์

มหาดเล็กไม่รู้ว่าพวกเขาควรจะขัดขวางเขาหรือไม่

“หลีกไปก่อน คาสโตรมีเรื่องที่ต้องการปรึกษากับเรา” จักรพรรดิโจฮันน์สั่งพวกมหาดเล็กของเขาให้หลีกออกไป และคาสโตรเดินเข้ามาอยู่ที่ข้างพระองค์จักรพรรดิโจฮันน์

จักรพรรดิโจฮันน์มองดูคาสโตรด้วยความสงสัย

คาสโตรกระซิบคำสองสามคำเบาๆที่พระกรรณของจักรพรรดิโจฮันน์ จักรพรรดิโจฮันน์ขมวดคิ้ว มองดูคาสโตร แต่จากนั้นจักรพรรดิโจฮันน์ก็สะดุ้งและใบหน้ามีรอยยิ้มทันที

คาสโตรก้าวถอยออกมาห่างๆ

“คาสโตรผู้นี้ทำอะไรกันแน่?”  ลินลี่ย์มีความรู้สึกที่ไม่ดีกับผู้นี้  “เป็นไปได้ไหมว่าคาสโตรทูลขอจักรพรรดิโจฮันน์เป็นการส่วนตัวให้เลือกบลูเมอร์?”

ในใจของลินลี่ย์เขายังมีความหวังว่าน้องชายจะได้แต่งงานอย่างสมบูรณ์แบบ

แต่ไม่มีอะไรที่สามารถทำได้ เบื้องหลังบลูเมอร์ก็คือพลังของวิทยาลัยเทพสงคราม

“ฮ่าฮ่า อย่างนั้นก็ท่านคาสโตรมีเรื่องพูดคุยกับเราเล็กน้อย ตอนนี้ เราจะประกาศคนที่ธิดาของเราจะแต่งงานด้วยอย่างเป็นทางการ...”  รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าของจักรพรรดิโจฮันน์

ทั่วทั้งตำหนักเงียบกริบ  แม้แต่เสียงเข็มตกก็ยังอาจได้ยิน

วอร์ตันและบลูเมอร์มองดูจักรพรรดิโจฮันน์อย่างกระวนกระวาย

“คนที่จะได้แต่งงานก็คือ...”  จักรพรรดิโจฮันน์ประกาศเสียงดัง  “วอร์ตัน บาลุค!”

“วอร์ตัน บาลุค!” “วอร์ตัน บาลุค!” “วอร์ตัน บาลุค!” ชื่อของวอร์ตันดังสะท้อนก้องไปทั้งตำหนักผู้กล้า

ทั่วทั้งตำหนักผู้กล้ากลายเป็นสภาพนิ่ง

บลูเมอร์ตาเบิกโพลง

วอร์ตันตะลึง

นีน่าก็ตะลึงเช่นกัน

“เฮ้!!!”  วอร์ตันส่งเสียงโห่ตื่นเต้นดีใจ  จากนั้นตรงเข้าหานีน่า  นีน่าก็รู้สึกตัวเช่นกันนางโถมเข้าอ้อมอกวอร์ตัน

วอร์ตันและนีน่ากอดกันแน่นทั้งที่อยู่ในตำหนักผู้กล้า โดยไม่สนใจว่าใครจะดู นีน่าตื่นเต้นดีใจ

“เป็นไปไม่ได้!”  บลูเมอร์ส่ายศีรษะไม่หยุดเขาไม่สามารถยอมรับผลนี้ได้อย่างสิ้นเชิง

ความจริงบลูเมอร์ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรต่อองค์หญิงนีน่ามากนัก  แต่บลูเมอร์มีนิสัยชอบครอบครองที่รุนแรง  ต้องการจะครอบครองทุกอย่างที่ดีที่สุด  และเมื่อเขายังเยาว์  ผู้คนชอบเปรียบเทียบเขากับวอร์ตัน

ดังนั้นบลูเมอร์ต้องการข่มวอร์ตันทุกวิถีทาง

ท้าประลองกับเขาชิงนีน่า การกระทำทั้งหมดก็เพื่อเหตุผลนี้ คนเดียวที่บลูเมอร์รักก็คือตัวเอง

“วอร์ตัน นีน่า”  เสียงของจักรพรรดิโจฮันน์ดังขึ้น

ถึงตอนนี้วอร์ตันและนีน่าจึงค่อยรู้สึกตัว  ที่นี่คือตำหนักผู้กล้า  หน้าของนีน่าแดงและนางรีบถอยมาอยู่ในอ้อมอกพระมารดา

วอร์ตันโค้งคำนับเช่นกัน  “ทูลฝ่าบาท ข้าพระบาทตื่นเต้นเกินไป”

“เราเข้าใจ เราเข้าใจ” จักรพรรดิโจฮันน์ทรงพระสรวลและพยักหน้า

จากนั้นจักรพรรดิโจฮันน์มองดูบลูเมอร์  “บลูเมอร์ เจ้ากับวอร์ตันคือผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นทั้งคู่เพียงแต่เราต้องใคร่ครวญถึงสิ่งที่ดีที่สุดเพื่อธิดาของเรา  เจ้าเข้าใจไหม?”

บลูเมอร์จะทำอะไรได้?

เขาไม่ใช่วอร์ตัน  ในใจของบลูเมอร์แม้ว่าองค์หญิงนีน่าจะกลายเป็นภรรยาของเขา นางก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่าสิ่งที่เขาเอาไว้อวด  เขาไม่มีความรู้สึกผูกพันนีน่าเท่าใดนัก แม้ว่าจะเป็นการยากที่บลูเมอร์จะยอมรับความพ่ายแพ้  เขาไม่ยอมสูญเสียความสงบของเขา

“ข้าพระองค์เข้าใจความยากลำบากในการเลือกของฝ่าบาท”  บลูเมอร์ได้แต่ขบฟันฝืนพูดออกไปพร้อมกับกล้ำกลืนโทสะที่พุ่งขึ้นมาจากคอ

จักรพรรดิโจฮันน์พยักหน้าพอพระทัย

“ฮ่าฮ่า...” จักรพรรดิโจฮันน์ทรงพระสรวลลั่น  “วันนี้เรามีความสุขมาก  เอาอย่างนี้เป็นไงเราจะกำหนดวันหมั้นหมายสำหรับวอร์ตันกับนีน่า วันที่ 12 เดือนหน้า  วอร์ตัน,นั่นจะเป็นวันที่เจ้าทำพิธีหมั้นกับนีน่า เจ้ามีข้อคัดค้านหรือไม่?”

“ขอบพระทัยฝ่าบาท  ข้าพระบาทไม่มีข้อคัดค้านพะยะค่ะ”  ตอนนี้ วอร์ตันยิ้มกว้างเขาจะมีข้อคัดค้านได้ยังไง?

ลินลี่ย์ยืนอยู่ข้างวอร์ตันก็พลอยรู้สึกมีความสุขมากไปด้วย  เมื่อเห็นน้องชายดีใจ ความสัมพันธ์ที่โรแมนติคของน้องชายของเขากำลังมีบทสรุปที่สุขสม อย่างน้อยเขามั่นใจว่าคงไม่กลับกลายเหมือนอย่างที่เขาเคยพบมาเอง

เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ความรักที่พลิกผันของตนเอง  ลินลี่ย์รู้สึกเจ็บปวดในใจของเขาเล็กน้อย

“ลินลี่ย์ ขอแสดงความยินดีด้วย” แลงค์ศิษย์ส่วนตัวของเทพสงครามที่นั่งอยู่ข้างเขาพูดด้วยมารยาทเป็นกันเอง

คาสโตรหัวเราะเช่นกัน  “อาจารย์ลินลี่ย์ บนภูเขาเทพสงคราม  ข้ามีรูปสลักหินสะสมอยู่ชุดใหญ่ข้าชื่นชมอาจารย์ลินลี่ย์เสมอมา ถ้าท่านมีเวลาว่าง  อาจารย์ลินลี่ย์  ขอเชิญมาเดินเล่นเที่ยวชมภูเขาเทพสงคราม  ภูเขาเทพสงครามยินดีต้อนรับท่านทุกเมื่อ”

“เมื่อข้าว่างข้าจะไปแน่”  วันนี้ลินลี่ย์อารมณ์ดีเช่นกัน

โอลิเวอร์ลุกขึ้นยืนและเดินมาหาบลูเมอร์น้องชายเขาและตบไหล่บลูเมอร์

“ลินลี่ย์ วอร์ตัน วันนี้พวกเจ้าต้องอยู่ร่วมทานอาหารกับเราเจ้าจะว่ายังไง?” เสียงของจักรพรรดิโจฮันน์ดังขึ้น  “โอลิเวอร์บลูเมอร์ คาสโตร แลงค์ พวกท่านก็ควรมากับเราด้วยเช่นกัน

คาสโตรและแลงค์ลุกขึ้นยืน

“ทูลฝ่าบาทเรามีกิจการที่จำต้องกลับไปทำที่ภูเขาเทพสงคราม ไม่สามารถจะอยู่ร่วมกับท่านได้” คาสโตรกล่าว

“ไม่เป็นไร” จักรพรรดิโจฮันน์ไม่พยายามบังคับแข็งขืน

“ทูลฝ่าบาท ข้าเองจำเป็นต้องไปเตรียมการเรื่องการประลองกับเฮนด์เซนในเดือนหน้าน้องรองข้าจะอยู่ร่วมหลังจากข้ากลับไปแล้ว” โอลิเวอร์ก็ปฏิเสธเช่นกัน

บลูเมอร์พ่ายแพ้แล้ว  เขาจะอยู่ทานอาหารร่วมกับพวกเขาได้ยังไง?

จักรพรรดิโจฮันน์เข้าใจเรื่องนี้จึงพยักหน้า

แต่ลินลี่ย์และวอร์ตันยอมรับคำเชิญของจักรพรรดิโจฮันน์  ในอนาคตจักรพรรดิโจฮันน์ก็คือพ่อตาของวอร์ตัน พวกเขาต้องให้เกียรติพระองค์บ้าง

“ข้าไม่ได้คาดผลเช่นนี้ไว้เลย”  หน้าของลินลี่ย์เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

แน่นอนว่าเขาไม่ได้คาดไว้จริงๆ  ลินลี่ย์ส่งเจนน์ลีนาและรีเบ็คกาออกไปจากเมืองหลวงแล้ว และเตรียมใช้กำลังลักพาตัวนีน่าและให้นีน่ากับวอร์ตันหนีตามกันไปแต่ผลสุดท้ายออกมาเป็นเช่นนี้ นับว่าน่าประหลาดใจจริงๆ

หลังจากประกาศไปแล้วนีน่าออกไปพร้อมกับราชินีและพระสนม

แต่ลินลี่ย์กับวอร์ตันเดินตามจักรพรรดิโจฮันน์ไปอีกที่หนึ่งต่างหาก

“พี่ใหญ่” หน้าของวอร์ตันยังมีรอยยิ้ม  เขามีความสุขมาก  เขายิ้มอย่างมีความสุข

ลินลี่ย์ก็มีความสุขกับวอร์ตันมากเช่นกัน

“ลินลี่ย์, ในอนาคตเราทั้งหมดคือครอบครัวเดียวกัน” จักรพรรดิโจฮันน์ทรงพระสรวลกับลินลี่ย์

“ถูกแล้ว ทั้งหมดคือครอบครัวเดียวกัน” ลินลี่ย์ยิ้ม

……..

แลงค์และคาสโตรกำลังบินเคียงไหล่กันมุ่งหน้าสู่ภูเขาเทพสงครามที่อยู่นอกเมืองหลวง

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่?  เจ้าพูดอะไรกับโจฮันน์?”  แลงค์สับสนในยามนี้  ทำไมจักรพรรดิโจฮันน์ถึงเลือกวอร์ตัน? จักรพรรดิโจฮันน์เห็นด้วยอยู่ก่อนแล้วที่จะเลือกบลูเมอร์

“ข้าบอกโจฮันน์ว่าอาจารย์ของเราเทพสงครามสั่งให้เขาเลือกวอร์ตัน!” คาสโตรพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบายใจ

“อาจารย์?” แลงค์ตะลึง

“ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?พอหลังจากที่ข้าเข้าไปในตำหนักเสียงของอาจารย์ก็ดังขึ้นในใจข้าและสั่งข้าให้บอกกับโจฮันน์ และจากนั้นอาจารย์ก็ส่งข้อความเดียวกันให้โจฮันน์เช่นกัน”  คาสโตรพูดอย่างจนใจ  “มีแนวโน้มว่าอาจารย์เกรงว่าถ้าท่านบอกโจฮันน์เองโดยตรงโจฮันน์จะไม่เชื่อว่าเป็นเทพสงครามพูดกับเขาจริงๆที่สำคัญอาจารย์ไม่เคยพูดกับโจฮันน์ทางจิตมาก่อน”

“ทำไมอาจารย์ทำอย่างนั้น?”  แลงค์พูดอย่างงงงวย

“ข้าจะไปรู้ได้ยังไง?”  คาสโตรคิดไม่ออกเหมือนกัน