ตอนที่ 3-12 ฝูงหมาป่า (2)

สภาพในตอนนี้ลินลี่ย์ถูกหมาป่าวายุล้อมไว้  มีดสายลมสีเขียวเข้มเกินกว่าร้อยสายมุ่งเป้าไปที่ลินลี่ย์ป้องกันไม่ให้เขาหนีได้

ไม่มีทางหนีไปได้

ลินลี่ย์เคลื่อนไหวทันที  เขาพุ่งออกจากพื้นราวกับลูกธนูที่ถูกยิงไปบนอากาศ  ตั้งใจว่าจะลงบนกิ่งไม้ที่แข็งแรง  แต่เพราะดาบสายลมมีมากเกินไป  มีดาบสายลมมากกว่าสิบเล่นฟันผ่านบนร่างของลินลี่ย์

“ควั่บ! ควั่บ! ควั่บ!  ควั่บ!”

ดาบสายลมฟันใส่เกราะหนังที่แข็งแกร่งของลินลี่ย์  ทำให้เขาพลาดตกลงไปกลางอากาศ  ลินลี่ย์รีบคว้ากิ่งไม้ใหญ่ด้วยความกลัว  จากนั้นตีหลังกาพลิกกลับขึ้นมาบนต้นไม้และเริ่มปีนขึ้นไปข้างบน  แต่หลังจากรีบปีนขึ้นไปราวๆยี่สิบหรือสามสิบเมตร  เขาก็ชะงักและมองลงมาด้านล่าง

“นั่นอันตรายจริงๆ”

ลินลี่ย์ผ่อนลมหายใจ  ร่างของลินลี่ย์มีเกราะคล้ายศิลาแผ่ออกคลุมชั้นหนึ่ง ซึ่งกลายมาเป็นชั้นหินธาตุดินเปล่งแสงคล้ายๆกับแสงธาตุดินออกมาเลือนลาง

เวทธาตุดิน :เกราะดิน

เกราะผู้ใช้จะต้องเป็นจอมเวทระดับห้าเป็นอย่างน้อย  เมื่อนักเวทระดับห้า และระดับหกใช้เวทนี้  พวกเขาจะใช้แก่นธาตุดินจำนวนมากสร้างเป็นเกราะคล้ายๆก้อนหิน  เป็นทักษะที่ค่อนข้างจะมีพลังป้องกันที่แข็งแกร่งน่ากลัว สามารถป้องกันการโจมตีที่สร้างขึ้นจากคู่ต่อสู้ในระดับเดียวกันได้จำนวนมาก

มีดสายลมเหล่านี้มีพลังระดับสามหรือระดับสี่เท่านั้น

“กรรรร!” เสียงคำรามกราดเกรี้ยวดังแหวกอากาศ

ลินลี่ย์จ้องลงไปข้างล่าง และเห็นว่าสายลมเริ่มก่อตัวรวมกันใต้เท้าของหมาป่าวายุยี่สิบตัวนี้  ทันใดนั้นทุกตัวก็กระโจนขึ้นในอากาศ  จ่าฝูงของหมาป่าสองตัวได้กระโดดขึ้นมาสิบเมตร  ลงบนกิ่งขนาดใหญ่  กรงเล็บที่ทรงพลังของมันจิกฝังไปในกิ่งไม้  สร้างที่หยั่งเท้าให้กับมัน

หมาป่าวายุสามารถรับรู้เรื่องการทรงตัวได้อย่างดีเยี่ยม  ดังนั้นการปีนต้นไม้นั้นไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับพวกมัน

“ข้าไม่กลัวพวกเจ้าจะปีนต้นไม้แน่ กลัวแต่ว่าพวกเจ้าจะไม่กล้าปีนน่ะสิ” ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนเลือดจะเริ่มเดือด ยิ่งสถานการณ์อันตราย ก็ยิ่งทำให้เขาตื่นเต้นมากขึ้น

ว่าด้วยความสามารถในการปีน หมาป่าวายุยังด้อยกว่ามนุษย์ ลินลี่ย์ปีนป่ายต้นไม้ต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ขณะที่ฝูงหมาป่าวายุได้แต่คำรามอย่างโกรธเกรี้ยวขณะที่พวกมันยังคงไล่ตามต่อไป

ในพื้นที่รอบนอกของเทือกเขาอสูรเวท ฝูงหมาป่าวายุเป็นการรวมกลุ่มที่ทรงพลังแน่นอน  แม้แต่นักรบระดับหกเกือบทั้งหมด  เมื่อเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าวายุก็จะเลือกเป็นฝ่ายถอย  ที่สำคัญที่สุดไม่ว่าร่างกายของพวกเขาจะทนมากแค่ไหนก็ตาม ต่อให้เป็นนักรบระดับหกก็ไม่อาจต้านทานกรงเล็บของหมาป่าสายลมโดยตรงได้

ลินลี่ย์และหมาป่าวายุราวๆ ยี่สิบเริ่มเล่นเกมซ่อนหาอยู่บนต้นไม้  หมาป่าวายุจ่าฝูงทั้งสองตัวไวกว่าลินลี่ย์  ดังนั้นลินลี่ย์ไม่มีทางเลือกได้แต่เปลี่ยนตำแหน่งหลบ  ทันใดนั้นหมาป่าวายุจ่าฝูงยิงดาบสายลมออกมาเป็นจำนวนมาก  ลินลี่ย์จึงต้องจำใจเปลี่ยนตำแหน่งหลบหนี

“แครก!”  ลำต้นถูกคมมีดสายลมตัดและต้นไม้เริ่มหักโค่น

“โครม!”

กรงเล็บของหมาป่าวายุจ่าฝูงตัวหนึ่งตะปบเข้าที่หลังของลินลี่ย์เกราะผู้พิทักษ์ดินสั่นสะท้านอยู่ไม่กี่ครา และแก่นธาตุดินเริ่มเปล่งแสงและกระพริบ

“โครม!  โครม!  โครม!”

จ่าฝูงหมาป่าวายุรวดเร็วมาก และพวกมันยังคล่องแคล่วมากแช่นกัน กรงเล็บที่ร้ายกาจของพวกมันตะกุยเข้าที่หลังของลินลี่ย์ได้หลายครั้ง   แต่โชคดีที่ศีรษะและส่วนอื่นๆ ของร่างกายเขายังปลอดภัยดี เพราะเกราะผู้พิทักษ์ดินถูกสร้างขึ้นด้วยแก่นธาตุดินสามารถเปลี่ยนรูปร่างได้หลากหลาย ตอนนี้ลินลี่ย์ใช้แก่นดินสร้างเป็นเกราะหมวกด้วย แต่ภายใต้การจู่โจมซ้ำแล้วซ้ำเล่าของหมาป่าวายุตัวจ่าฝูง  ทำให้แก่นธาตุดินด้านบนของเกราะเริ่มกระพริบ

“จ่าฝูงหมาป่าวายุเหล่านี้ว่องไวเกินไป เกราะผู้พิทักษ์ดินไม่อาจทนต่อไปได้นาน”

ลินลี่ย์กัดฟันปีนไต่ระดับสูงขึ้นไปอีก ว่าถึงเรื่องน้ำหนัก เขายังเบากว่าหมาป่าวายุมาก  และฝีมือการปีนของเขาก็ยังเหนือกว่า  บางทีลินลี่ย์ปีนไปสูงราวๆแปดสิบเมตรแล้ว  หมาป่าวายุไม่อาจปีนได้สูงกว่านี้อีกต่อไป  ทุกตัวได้แต่พ่นมีดสายลมเล่มแล้วเล่มเล่าใส่ลินลี่ย์ ลินลี่ย์หลบเลี่ยงอย่างดีที่สุดเท่าที่จะทำได้  ถ้าเขาไม่สามารถหลบได้พ้นเขาจะปล่อยให้เกราะผู้พิทักษ์ดินรับการโจมตี

“ถ้าเจ้าร่วงลงไปจากความสูงระดับนั้น เจ้าจะไม่ตายหรือ?”  ลินลี่ย์กำลังร่ายเวท เพื่อให้จิตใจสงบได้ภายใต้สถานการณ์อันตรายอย่างนั้น ลินลี่ย์ต้องขอบคุณการฝึกฝนจิตของเขาที่ทำมาอย่างต่อเนื่อง

“โครม!”

มีดสายลมเล่มหนึ่งปะทะเข้ากับเกราะผู้พิทักษ์ดิน ซึ่งแต่เดิมใกล้จะพังเต็มที  ในที่สุดเกราะผู้พิทักษ์ดินก็ได้แตกสลายเป็นจุดแก่นธาตุจำนวนมากมายนับไม่ถ้วน  เกิดประกายแสงในอากาศ  ทันใดนั้นมีดก็ได้ตามมาอีก  ลินลี่ย์สามารถตรวจหาพบได้ทันที

“เวทมีดสายลมทั้งหมดที่ยิงมาจากหมาป่าเหล่านี้ก็เท่ากับเวทของจอมเวทระดับสาม พวกมันยังไม่อาจฆ่าเราที่เป็นนักรบระดับสี่ได้”  ลินลี่ย์ยังคงร่ายเวทของเขาต่อไป  ปล่อยให้ดาบสายลมฟันใส่ร่างตนเอง “ฉัวะฉัวะ”  เลือดพุ่งออกมาจากบาดแผลที่ถูกฟัน บาดแผลที่น่ากลัวปรากฏอยู่ที่อกของลินลี่ย์  พร้อมกับเลือดที่หลั่งไหลออกมา

ลินลี่ย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังคงร่ายเวทต่อไป

“ควั่บ,  ควั่บ  ควั่บ ควั่บ!”

หินแหลมคมนับร้อยๆเล่มรวมตัวขึ้น เปร่งประกายแสงธาตุดิน ก้อนหินจำนวนมากรวมกันอย่างหนาแน่น ยิงใส่หมาป่าวายุทั้งยี่สิบตัว หินสามสิบก้อนพุ่งไปที่หัวของหมาป่าวายุจ่าฝูงทั้งสอง  หมาป่าจ่าฝูงทั้งสองถูกกระแทกตกลงไปยังพื้น  ก้อนหินเหล่านั้นรวมกลุ่มกันอย่างหนาแน่นมาก  ตามด้วยเสียงกระแทก ที่ดังตามมาครั้งแล้วครั้งเล่า  หมาป่าวายุถูกกระแทกร่วงลงพื้นเบื้องล่าง  ตัวแล้วตัวเล่า  แม้แต่กิ่งไม้ต่างๆก็ถูกกระแทกขณะที่พวกมันตกลงไปเบื้องล่าง

หลังจากใช้วิธีนี้  หมาป่าวายุส่วนใหญ่ถูกกระแทกร่วงลงพื้น  แต่หมาป่าวายุเหล่านี้คล่องแคล่วว่องไวมากและขนของพวกมันหนามาก  ถึงแม้มันจะตกลงไปกระแทกข้างล่าง  มีหลายตัวสามารถใช้กรงเล็บเกาะกิ่งไม้  ขณะทีบางตัวบาดเจ็บเพียงแค่ผิวเผิน  ไม่มีตัวใดตายเลย

“อาการบาดเจ็บนี้ดูเหมือนแย่ แต่ความจริงเป็นบาดแผลทางผิวหนัง นอกจากนี้ข้าจะปล่อยให้เลือดไหลต่อไปอย่างนี้อีกไม่ได้” ทันใดนั้นมือซ้ายของลินลี่ย์มีเปลวไฟลุกพรึ่บ  จากนั้นเขากดไฟนั้นเข้าที่บาดแผลของเขา  เสียงแตกปะทุสามารถได้ยินได้  และลินลี่ย์อดสะดุ้งไม่ได้จนต้องสูดลมหายใจลึก  กลิ่นเนื้อไหม้ลอยออกมาจากแผลที่หน้าอกของลินลี่ย์ เพียงเท่านี้ลินลี่ย์ก็สามารถใช้เปลวเพลิงปิดปากแผล  ทิ้งไว้แต่บาดแผลที่น่าเกลียดมาก

ขณะที่ทำอย่างนี้ลินลี่ย์ยังถือโอกาสหนีอย่างรวดเร็วโดยกระโดดจากกิ่งหนึ่งไปยังอีกกิ่งหนึ่ง  เพียงชั่วพริบตาเขาก็สามารถหนีไปได้ไกลมาก  จากนั้นก็จงใจทิ้งตัวลงที่พื้นดินลินลี่ย์ร่วงลงมาราวๆ แปดสิบเมตร แต่ขณะที่ร่างของเขามีอากาศไหลเวียนอยู่รอบตัว  ความเร็วของเขาลดลงไม่เร็วจนเกินไป  ในที่สุดเขาก็ลงมาอยู่บนพื้น  ลินลี่ย์ร่ายเวทบทหนึ่งเสร็จแล้วและยังคงร่ายต่ออีกบทหนึ่ง

ฝูงหมาป่าวายุยังคงไล่ล่าเขา ในไม่ช้าพวกมันก็เข้ามาใกล้

หมาป่าวายุจ่าฝูงทั้งสองตัวเข้ามาใกล้ก่อน พวกมันคำรามพลางจ้องดูลินลี่ย์ แววสงสัยปรากฏอยู่ในสายตาที่เย็นชาของพวกมัน  ทำไมลินลี่ย์ถึงเลิกหนี?  อสูรเวทเหล่านี้มีความฉลาดมาก ตอนนี้พวกมันสงสัยว่าลินลี่ย์เตรียมกับดักไว้บางอย่าง

“กรรรรร...” จ่าฝูงตัวหนึ่งทำเสียงคำรามต่ำ ทันใดนั้น เหมือนกับได้รับคำสั่ง หมาป่าวายุระดับสี่ตัวหนึ่งกระโจนเข้าหาลินลี่ย์โดยตรง

ทันใดนั้นลินลี่ย์กระโจนขึ้นและชี้ไปที่กลุ่มหมาป่าวายุที่อยู่ห่างออกไป  ลินลี่ย์พูดเสียงต่ำว่า “พลังสนามแม่เหล็ก!”

เวทธาตุดิน – พลังสนามแม่เหล็ก!

นี่คือเวทธาตุดินที่น่ากลัวมาก โดยการควบคุมและใช้แก่นธาตุดินจำนวนมหาศาล  เวทนี้ทำให้ผู้ใช้สามารถควบคุมแรงดึงดูดในพื้นที่ที่กำหนดไว้ได้ทำให้คู่ต่อสู้ต้องลำบากจากแรงดึงดูดที่เพิ่มขึ้น มีแต่จอมเวทระดับห้าขึ้นไปเท่านั้นสามารถใช้เวทพลังสนามแม่เหล็กได้

และยิ่งจอมเวทธาตุดินมีพลังมาก ผลของเวทพลังสนามแม่เหล็กก็มีมากด้วย

“ครืนนนน..”

อากาศสั่นไหวรุนแรง  ขณะที่ลินลี่ย์อยู่ที่จุดศูนย์กลางพื้นที่โดยรอบเส้นผ่าศูนย์กลาง 100 เมตรจู่ๆก็แสงธาตุดินเรืองแสงขึ้นมา  หมาป่าวายุทุกตัวในรัศมีนั้นรู้สึกถูกดึงด้วยแรงดึงดูดประหลาด  หมาป่าวายุที่ไล่ตามลินลี่ย์นั่นได้รับผลกระทบจากแรงดึงดูดทำให้ร่างของมันร่วงลงพื้นขณะกระโจนไปได้ครึ่งหนึ่ง  หมาป่าวายุตัวอื่นๆทั้งหมดรู้สึกตกใจเช่นกัน  หมาป่าวายุจ่าฝูงทั้งสองคำรามอย่างโกรธจัด  และไม่สนใจอะไรอื่น  พุ่งตรงเข้าหาลินลี่ย์  แต่เห็นได้ชัดว่า  หมาป่าวายุทั้งสองนี้มีพลังน้อยกว่าปกติถึงครึ่งหนึ่ง

“ความเร็วของพวกเจ้าลดเหลือครึ่งเดียว  แต่ไม่ใช่กับข้า” พลังธาตุดินกำลังเรืองแสงและหมุนรอบตัวลินลี่ย์  ดูเหมือนว่าจะเข้ากันได้อย่างสมบูรณ์ดินที่เปล่งแสงออกมาจากพื้น

แก่นธาตุดินถูกใช้โดยเวทสนามแม่เหล็ก  ใช้แรงสั่นสะเทือนบางอย่างที่เป็นเอกลักษณ์  จอมเวทธาตุดินแต่ละคนจะใช้ในรูปแบบที่แตกต่างกันเล็กน้อย และจะมีความถี่ของแรงสั่นสะเทือนที่แตกต่างกัน  ถ้าใครๆสามารถควบคุมคลื่นแก่นธาตุดินได้ทั้งหมด  เขาจะสามารถทำให้สุดยอดพื้นที่แรงดึงดูดไม่เกิดผลได้

กับความเร็วของคู่ต่อสู้ที่เหลืออยู่ครึ่งเดียว  เมื่อเทียบกับความเร็วของเขาตอนนี้เขายังมีความเร็วสูงกว่ามาก ลินลี่ย์หลบการโจมตีของศัตรูอย่างคล่องแคล่วขณะที่เริ่มร่ายเวทอีกบทหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“ครืน! ครืน! ครืน!  ครืน!”

หอกดินนับสิบๆ เล่มผุดออกมาจากพื้นใต้เท้าของหมาป่าวายุ  คมหอกที่แหลมคมนั้นแทงเข้าที่อกของหมาป่าวายุเจ็ดตัวทำให้พวกมันหลั่งเลือดไม่หยุด  หมาวายุอีกหลายตัวได้รับบาดเจ็บจากคมหอกดิน

“อะฮู้วววว!”

จ่าฝูงหมาป่าวายุทั้งสองตัวโกรธหนักกว่าเดิม

ภายในพื้นที่สนามพลังแม่เหล็ก ความเร็วของพวกมันตกลงจากเดิมถึงครึ่งหนึ่ง พวกมันไม่มีทางหยุดความคล่องแคล่วว่องไวของลินลี่ย์ได้  ถ้าพวกมันยังขืนสู้กับเขาต่อไป  ถึงพวกมันมีความสามารถฆ่าลินลี่ย์ได้  แต่พวกมันไม่อาจเข้าใกล้เขาได้  ฝีมือของลินลี่ย์ในฐานะจอมเวทระดับห้าสามารถจัดการพวกมันได้ไม่ยากเกินไป

“ฮู้ววววว!” เสียงหอนต่ำดังขึ้น

หมาป่าวายุจ่าฝูงทั้งสองตัวกลับหลังหันและวิ่งหนีไปโดยไม่ลังเลใดๆทั้งสิ้น  หมาป่าวายุที่รอดตายราวๆสิบตัวหนีไปพร้อมกับมัน ความมืดปกคลุมไปทั่ว ในพริบตาเดียว หมาป่าวายุก็หายลับไปจากสายตาของลินลี่ย์  พอเห็นเช่นนี้ ลินลี่ย์รีบไล่จนตามทันหมาป่าวายุที่บาดเจ็บหนักสามตัวที่หนีไม่ทันเวลา

“ตุ้บ  ตุ้บ  ตุ้บ!”

ลินลี่ย์เตะใส่กะโหลกของหมาป่าวายุที่บาดเจ็บหนัก  เสียงกะโหลกแตกดังจนได้ยิน  หมาป่าวายุทั้งสามตัวล้มลงทันที รวมกับหมาป่าวายุอีกเจ็ดตัวที่ถูกหอกดินเสียบหน้าอก จึงมีหมาป่าวายุถูกฆ่าถึงสิบตัว   แต่เพราะลินลี่ย์ใช้แรงมากเกินไป  แผลขวางที่หน้าอกของเขาจึงเริ่มปริออกมาอีกครั้ง  เลือดเริ่มไหลออกมาอีกครั้งหนึ่ง.