ตอนที่ 3-11 ฝูงหมาป่า (1)

ลินลี่ย์ยังคงนั่งขัดสมาธิอยู่ ทันใดนั้นตาของเขาลืมขึ้นเล็กน้อยและจ้องไปทางทิศใต้ทันทีแต่ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่นนอกจากพุ่มเถาวัลย์และดงหวายนี่เป็นอีกเหตุผลที่เขาเลือกพักผ่อนที่นี่ ด้วยป่าไม้ที่สูงใหญ่ แม้อสูรเวทจะเข้าใกล้ลินลี่ย์พวกมันก็อาจไม่ทันได้สังเกตเห็นเขา

“อสูรเวทสองตัวกำลังเข้ามาใกล้ข้า ตอนนี้พวกมันอยู่ห่างออกไปราวๆ สี่สิบเมตร” จากการปั่นป่วนของกระแสธาตุลมในระยะที่ไกลออกไปลินลี่ย์มั่นใจว่ามีสัตว์ร้ายอยู่สองตัว

ลินลี่ย์เดินไปที่แนวเถาวัลย์เงียบกริบ  เมื่อมองผ่านแนวเถาวัลย์ เขาเห็นว่าห่างออกไปสามสิบเมตรหมาป่าวายุท่าทางแข็งแกร่งสองตัวย่องเข้ามาหาเขาอย่างเชื่องช้าจากเส้นทางของพวกมัน พวกมันคงจะมาใกล้เขามาก จู่ๆ ลินลี่ย์ก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนไหล่ของเขาและเขาก็รู้ว่าบีบีขึ้นมาเกาะอยู่บนไหล่ของเขาแล้ว

“เจ้านาย!  เป็นแค่หมาป่าวายุคู่หนึ่งเราเห็นพวกมันหลายครั้งแล้วที่สถาบันเอินส์”  บีบีสนทนากับลินลี่ย์โดยไม่รู้สึกกังวลเลยแม้แต่น้อย

สายตาของลินลี่ย์จับนิ่งอยู่ที่หมาป่าวายุทั้งคู่ “ถูกแล้ว  พวกมันเป็นหมาป่าวายุ  บรรดาฝูงหมาป่าจัดเป็นสามจำพวกใหญ่ๆ คือ หมาป่าเขี้ยวยาว,  หมาป่าวายุและหมาป่าน้ำแข็ง  ฝูงหมาป่าน้ำแข็งจะแข็งแกร่งที่สุด  ขณะที่หมาป่าเขี้ยวยาวจะอ่อนแอที่สุด  หมาป่าวายุจัดอยู่ในระดับกลาง  ฝูงหมาป่าวายุต่อให้อ่อนแอที่สุดก็ยังเป็นอสูรเวทระดับสี่ ขณะที่ตัวจ่าฝูงอาจเป็นระดับห้าหรือหก คาดว่าหมาป่าวายุที่แข็งแกร่งที่สุดสามารถเป็นอสูรเวทที่มีระดับแปด”

แม้แต่หมาป่าวายุธรรมดาก็เป็นอสูรระดับสี่แล้ว  หมูป่าเขาเดียวยังไม่ใช่ระดับเดียวกันด้วยซ้ำ

“พลังของข้าในฐานะนักรบก็เพียงระดับสี่เท่านั้น  ว่ากันเฉพาะเรื่องทักษะทางกาย  ข้าไม่ได้เหนือกว่าหมาป่าวายุทั้งสองตัวนี้”  ลินลี่ย์ชักรู้สึกตื่นเต้น“แต่นี่ถือเป็นเรื่องท้าทายอย่างหนึ่ง”

พอเห็นหมาป่าวายุสองตัวใกล้เข้ามา ปากของลินลี่ย์เริ่มร่ายคาถาขณะที่นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นขึ้น

“กรรร!  กรรร!  กรรร! กรรร!”

เสียงคำรามลึกสามารถได้ยินได้จากความมืดยามราตรี  ปรากฏหินก้อนใหญ่ประมาณสิบก้อนแต่ละก้อนยาวไม่ต่ำกว่าหนึ่งเมตร แล้วพุ่งเข้าชนหมาป่าวายุทั้งคู่ แต่หมาป่าวายุเชิดหัวขึ้นอย่างรวดเร็วเมื่อพบอันตราย พวกมันเริ่มหนีทันทีด้วยความเร็วสูง

เสียงกระแทกดังตุ้บ

ในช่วงเวลาสั้นๆก่อนที่ก้อนหินจะพุ่งชน หมาป่าวายุสามารถตอบสนองอย่างว่องไวน่าพิศวงหมาป่าวายุทั้งสอง ตัวหนึ่งโดนกระแทกเข้าที่ขาหลังขณะที่อีกตัวสามารถหลบก้อนหินได้หมดทุกก้อน

“สมกับเป็นหมาป่าวายุ พวกมันรวดเร็วมาก”

ลินลี่ย์คิดกับตัวเองพร้อมทั้งเริ่มร่ายเวทอีกบทหนึ่ง  เวทธาตุลม เวทความเร็วเสียง ในฉับพลัน เขาดึงเหล็กสกัดของเขาออกมาแล้วพุ่งอย่างรวดเร็วเข้าใส่หมาป่าวายุที่บาดเจ็บและกำลังถอยหนี

นักรบระดับสี่ เสริมด้วยเวทความเร็วเสียง มีความเร็วในระดับที่ใกล้เคียงกับหมาป่าวายุที่ไม่บาดเจ็บเป็นธรรมดาที่ เจ้าตัวที่บาดเจ็บอยู่จึงช้ากว่าลินลี่ย์มากหมาป่าตัวที่บาดเจ็บถอยหนีอย่างหวาดกลัวในขณะที่มันแยกเขี้ยวใส่

“ควั่บ! ควั่บ! ควั่บ!”

มีดสายลมปรากฏขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยและฟันเข้าใส่ลินลี่ย์

“ฮึ่ม,  หมาป่าทุกตัวมีหัวที่แข็งพอๆกับทองแดงและมีหางที่แข็งพอๆกับเหล็กแต่เอวของพวกมันนุ่มราวยังกับเต้าหู้”

ลินลี่ย์นั้นคล่องแคล่วมาก ขยับเพียงสามครั้ง ก็หลบมีดสายลมทั้งหมดและเข้าประชิดหมาป่าวายุที่บาดเจ็บราวกับพายุหมุน ลินลี่ย์เตะด้วยขาซ้ายใส่เอวของหมาป่าวายุเต็มแรงราวกับหวดแส้

“วู้ววว!” หมาป่าวายุกระเด็นไปตามแรงเตะ  และมันเจ็บปวดร้องโหยหวน

อีกก้าวหนึ่ง ลินลี่ย์เข้าประชิดหมาป่าวายุตัวเดิมอีกครั้ง เหล็กสกัดในมือของเขาสะท้อนแสงอย่างสวยงามและเยือกเย็นไร้ปราณีเขาฟันลงที่อกของหมาป่าวายุ ลินลี่ย์รู้สึกราวกับว่าเหล็กสกัดในมือของเขาชนเข้ากับผ้าที่หนาและยืดหยุ่นเขาทำได้เพียงแค่เฉือนจนเกิดแผลเลือดออก

“เอวของหมาป่าวายุอ่อนแอก็จริง แต่ขนของมันค่อนข้างหนา หรือบางทีเหล็กสกัดของข้าอาจจะคมไม่พอก็ได้มันสามารถตัดหินธรรมดาได้ แต่ขนและผิวหนังของอสูรเวทระดับสี่เป็นวัตถุที่ทนกว่ามาก”ลินลี่ย์คิดในใจพร้อมกับจ้องไปที่หมาป่าวายุอีกตัวอย่างระมัดระวัง

หมาป่าวายุอีกตัวไม่ได้เคลื่อนไหวแต่อย่างใด มันเพียงยืนอยู่กับที่และจ้องมองลินลี่ย์ภายในดวงตาสีเขียวอ่อนฉายแววอาฆาตแค้น มันหอนออกมาผ่านกระบังลมของมัน

“ถ้าหากหมาป่าวายุไม่ได้บาดเจ็บ  อย่างนั้นแค่พลังของนักรบระดับสี่ของเราคงสังหารมันไม่ได้”ลินลี่ย์รู้ดีว่าหมาป่าวายุนั้นมีความเร็วมากเป็นพิเศษถ้าเขาไม่ได้เวทธาตุลมช่วยสนับสนุน เขาคงจะเทียบความเร็วกับมันไม่ได้

ลินลี่ย์เริ่มร่ายเวทอื่นทันที แต่พอร่ายไปได้ครึ่งเดียว สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที

“ไม่ดีแน่”

เสียงหอนต่ำของหมาป่าวายุก้องไปทุกทิศ และก็มีเสียงหอนรับดังกลับมาจากทุกทิศทุกทางเช่นกัน ลินลี่ย์สอดส่ายตามองไปรอบบริเวณและเขาก็พบดวงตาสีเขียวเพิ่มจำนวนอยู่ในความมืดเรื่อยๆ

“ไม่ใช่หมาป่าวายุแค่ตัวเดียว... มันมากันเป็นฝูง!”

หัวใจของลินลี่ย์เต้นรัว แม้แต่บีบีที่นั่งอยู่ด้านข้างและแสดงท่าทางเบื่อหน่ายก็ยืนขึ้นขนทั่วร่างมันลุกชันพร้อมกับที่มันมองรอบตัว

“เจ้านาย,  ดูเหมือนชักจะอันตรายแล้ว”

“ปู่เดลิน ท่านทำนายได้แม่นยำจริงๆ…”สีหน้าของลินลี่ย์ดูซีดเซียว

ในเทือกเขาอสูรเวท การเผชิญกับฝูงหมาป่าวายุนั้นอันตรายพอๆกับได้เจออสูรเวทที่ทรงพลังมาก

“แม่นยำอะไรกัน! ข้าพูดถึงการเผชิญฝูงหมาป่าวายุที่มีจำนวนเป็นหมื่น ในสถานการณ์เช่นนั้น ต่อให้เจ้าบินได้ก็ไม่มีทางที่จะรอดไปได้ แต่สถานการณ์ในตอนนี้ยังดีกว่าบ้าง อย่างมากคงมีพวกมันเพียงยี่สิบถึงสามสิบตัว” เสียงของเดลิน โคเวิร์ทดังขึ้นตามปกติแต่ใบหน้าของเขายังคงเด็ดเดี่ยว “แต่ลินลี่ย์ เจ้าต้องเข้าใจเสียก่อนว่าข้าเป็นเพียงดวงจิตที่ไม่มีพลังเวท ข้าไม่สามารถช่วยเจ้าได้ทั้งหมดขึ้นอยู่กับตัวเจ้าเอง”

ลินลี่ย์รู้สึกใจหาย

“หมาป่าวายุยี่สิบหรือสามสิบตัว อย่างน้อยที่สุดทุกตัวเป็นอสูรเวทระดับสี่ หมาป่าวายุมีความเร็วมาก และพวกมันสามารถใช้พลังเวทโจมตีได้ ข้าเป็นแค่เพียงจอมเวทระดับห้าคนหนึ่งเท่านั้น”  ลินลี่ย์รู้สึกกดดันอย่างหนัก  ตอนนี้เสียงหอนของหมาป่าวายุรอบๆนั้นเงียบลง

ภายในฝูงหมาป่าวายุ  ตัวที่ดูแข็งแกร่งที่สุดสองตัวก้าวเท้าออกมาในด้านของขนาด พวกมันตัวใหญ่กว่าตัวก่อนหน้านี้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งเท่าตัว หมาป่าวายุตัวก่อนหน้านี้ที่รอดไปได้ก็เดินไปที่ด้านข้างของทั้งสองตัวนี้อย่างนอบน้อมและมันส่งเสียงต่ำเบาๆ พูดบางอย่างกับพวกมัน

ร่างของพวกมันรวมไปถึงดวงตานั้นใหญ่โตกว่าตัวอื่นๆ นี่ทำให้ลินลี่ย์รู้สึกกังวลมากขึ้นเมื่อเขาเริ่มคิดถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

“เจ้าสองตัวนี้คงเป็นหัวหน้าของหมาป่าวายุ อย่างน้อยที่สุด พวกมันต้องเป็นอสูรระดับห้าข้าได้แต่หวังว่าพวกมันจะไม่ใช่ระดับหก!” หัวใจของลินลี่ย์คล้ายถูกบีบแน่นแล้วเขาก็เริ่มคิดวิธีต่อสู้กับเหล่าศัตรูตรงหน้าอย่างรวดเร็ว

ถึงแม้พวกมันจะแค่สัตว์เวทระดับห้า แต่หมาป่าวายุระดับห้าสองตัวพร้อมระดับสี่อีกทั้งฝูง ถ้าทั้งหมดเข้าจู่โจมลินลี่ย์…เขาไม่มั่นใจแม้แต่น้อยว่าจะรอด!แม้แต่หมาป่าวายุระดับสี่ก็เร็วเท่ากับความเร็วสูงสุดของเขาแล้วต่อให้เขาใช้เวทความเร็วเสียงเข้าช่วย ลินลี่ย์ก็ยังตามความเร็วของหมาป่าวายุระดับห้าไม่ทันอยู่ดี

หมาป่าวายุจ่าฝูงทั้งสองตัวจ้องมองลินลี่ย์ด้วยดวงตาที่เยียบเย็น รังสีฆ่าฟันปะทุออกมาจากร่างของพวกมัน

“ดูเหมือนว่าข้าต้องใช้ทุกอย่างที่มี ในตอนนี้” เมื่อถูกฝูงหมาป่ารายล้อมหน้าผากและหลังของลินลี่ย์ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ หัวใจของเขาเต้นรัวอยู่ในอกเขาเริ่มร่ายเวทด้วยความเร็วที่มากยิ่งขึ้น

“ฮู้ววววววว!”หนึ่งในจ่าฝูงทั้งสองตัวส่งเสียงหอนออกมาในทันใดนั้น หมาป่าสายลมที่ทรงพลังทั้งยี่สิบถึงสามสิบตัวก็พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วประดุจสายลมเขี้ยวขาวของพวกมันอ้าออก พวกมันขู่ลินลี่ย์พร้อมกับที่วิ่งไปพลาง ในเวลาเดียวกันดาบสายลมสีเขียวเข้มมากกว่าร้อยก็โผล่ขึ้นมาอย่างไม่มีที่มาที่ไป ดาบแต่ละเล่มมีพลังแฝงมากมาย