ตอนที่ 3-13 อันตราย(1)

“เฮ้อ!  ในที่สุดพวกมันก็ไปเสียได้”ลินลี่ย์ถอนหายใจออกมาในที่สุด

ลินลี่ย์รู้ดีว่าเขามีแค่พลังของนักรบระดับสี่เท่านั้น การต่อสู้ระยะประชิดกับหมาป่าวายุระดับห้าไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตาย  มีแต่ใช้เวทเท่านั้นถึงจะมีหวังรอดได้  แต่ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่ามีความเร็วพอ  เขาจะมีโอกาสร่ายเวทได้ยังไง  โชคดีที่เขาเร็วพอ  ดังนั้นจึงได้ผลลัพธ์ที่น่าพอใจ

“ต่อให้เป็นจอมเวทระดับหกปรากฏตัว ก็คงทำอะไรไม่ได้ดีกว่าเราแน่ จอมเวทระดับหก ว่ากันในเรื่องความเร็วคงไม่อาจหนีพ้นจากการไล่ล่าของหมาป่าวายุเหล่านั้น  เมื่อถูกหมาป่าวายุรุมล้อมโจมตี  เขาอาจไม่มีโอกาสร่ายเวทก็ได้”   ลินลี่ย์รู้สึกมั่นใจมากขึ้นว่าการที่เขาตัดสินใจไม่ลดระดับการฝึกฝนร่างกายเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด

ลินลี่ย์เหลือบมองแหวนมังกรขนดในมือซ้ายของเขา  ตั้งแต่เขาโตขึ้นเขาก็เริ่มสวมแหวนไว้ในนิ้ว

“และยังดีที่ข้ามีแหวนมังกรขนดวงนี้!  มิฉะนั้นข้าจะใช้เวทระดับห้าหลายครั้งได้ยังไง?”

สำหรับจอมเวทระดับห้าทั่วไป หลังจากใช้เวทระดับห้าไปสองครั้ง พวกเขาก็แทบหมดพลังเวท  แต่ลินลี่ย์นั้นแตกต่าง  เขาเพิ่งใช้คาถาระดับห้าไปหกครั้ง  ร่ายเวทหินแตกสามครั้ง  เวทสนามพลังหนึ่งครั้งและเวทผู้พิทักษ์ดินอีกหนึ่งครั้ง และเวทพยุหะหอกดินอีกครั้งหนึ่ง

อะไรเป็นสาเหตุของเรื่องนี้? คำตอบก็คือแหวนมังกรขนด

หลายปีในอดีต  เดลินโคเวิร์ทได้แหวนนี้มาโดยบังเอิญ มีอยู่ครั้งหนึ่งเดลิน โคเวิร์ทร่ายเวท เขาพบกับความประหลาดใจว่าเวทที่ร่ายผ่านแหวนมังกรขนดแม้จะใช้พลังเวทและพลังวิญญาณเพียงหนึ่งในหกก็ให้พลังที่ให้ผลเท่ากัน

ชัดเจนแล้วว่าใช้เวทผ่านแหวนมังกรขนด ผู้ใช้จะรู้สึกถึงแก่นธาตุได้ดีหลายเท่า ยิ่งกว่านั้นยังใช้พลังจิตและพลังเวทในปริมาณที่ต่ำมาก

หนึ่งในหกเท่า  นั่นหมายถึงอะไร?

จอมเวทระดับเซียนผู้หนึ่งโดยธรรมดาแล้วสามารถใช้ เวท “พายุทำลายล้าง”ที่น่ากลัว ได้หนึ่งครั้ง แต่ด้วยการช่วยเหลือของแหวนมังกรขนด เขาสามารถใช้เวทได้ถึงหกครั้ง!    สมบัติที่ทรงพลังน่ากลัวขนาดนั้นทำให้เดลินโคเวิร์ทตื่นเต้นอย่างมิอาจควบคุมได้ เขาคิดว่าการค้นพบครั้งนี้เป็นพรจากพระแม่ธรณี  นี้คือเหตุที่เขาตั้งชื่อแหวนนี้ว่า แหวนโลกา

สมบัติวิเศษ แหวนโลกา

นี่คือชื่อที่เดลิน โคเวิร์ทตั้งให้ ตามที่เดลิน โคเวิร์ทพูดถึง   แม้ทวีปยูลานมีสมบัติที่ทรงพลังมากมายที่สามารถทำให้จอมเวทร่ายเวทได้ง่ายขึ้น  แต่ก็แทบจะไม่มีอะไรเลยเมื่อเทียบระดับกับแหวนโลกา

แต่หลังจากได้รับแหวนมังกรขนดนี้ เมื่อฝึกฝนร่วมกับแหวน ลินลี่ย์ค้นพบอะไรบางอย่าง

“ไม่ใช่แค่ เวทดิน!!    เวทลมและแม้แต่เวทไฟน้อยนิดของเรา  เมื่อถ่ายเทพลังมายังแหวนมังกรขนดจะใช้ พลังจิต และพลังเวทเพียงแค่หนึ่งในหก” พอมองดูแหวนแล้ว  ลินลี่ย์รู้สึกสุขใจยิ่งขึ้น

ในตอนนี้ เดลิน โคเวิร์ทกลับมาปรากฏกายข้างๆ ลินลี่ย์

“อย่าดูมันเลย  ในยุคสมัยของข้า  หลังจากได้รับแหวนมังกรขนด  ข้าไม่กล้าบอกใคร   ถ้าใครสักคนรู้เรื่องเข้า  มีความเป็นไปได้มากว่า  นักสู้ระดับเซียนจำนวนมาก  จะมาลองดีและชิงมันไปจากข้า  แต่ข้าต้องบอกไว้  แม้แต่ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะสามารถช่วยผู้ใช้เวทไฟและเวทลมได้”เดลิน โคเวิร์ทถอนหายใจ

ลินลี่ย์พยักหน้า  “ในอนาคต  ข้าคงไม่กล้าเปิดเผยความลับกับคนอื่น”  ลินลี่ย์รู้ดีว่าแหวนนี้มีค่ามากขนาดไหนถ้าความลับของมันถูกเปิดเผยออกไป เป็นไปได้มากว่าเขาจะถูกแยกชิ้นส่วนโดยนักสู้ระดับเซียนทั่วทั้งทวีปยูลาน

“เจ้านาย, เสร็จแล้วเหรอ?” หนูเงาน้อยบีบีเลือกเวลาพูดตอนนี้ มันยืนอยู่บนยอดหญ้าไม่ไกลนัก ตอนนั้นบีบีไม่ได้เข้าร่วมต่อสู้ด้วย แค่มองอยู่ห่างๆ

ลินลี่ย์ยิ้ม

“อุ๊ฟ, เจ็บเหมือนกัน”  พอเห็นบาดแผลที่อกของเขาและชุดที่ขาดและเปื้อนเลือด ลินลี่ย์เริ่มทำแผลขณะที่เขาใช้พลังธาตุบริสุทธิ์ปิดปากแผล

บีบีมองดูแผลของลินลี่ย์เช่นกัน เหมือนกับว่ามันค่อนข้างกังวล

“เจ้านาย, ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นครั้งต่อไป ข้าจะจัดการให้เอง”  จู่ๆบีบีก็พูดกับลินลี่ย์ทางจิต

“ไม่จำเป็น  นอกจากเจ้าเชื่อว่าข้าอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่มีพลังพอที่จะต้านทานและอาจตายแน่นอน  จากนั้นเจ้าค่อยลงมือ  มิฉะนั้น จะมีประโยชน์อะไรที่ข้ามาฝึกที่นี่?”  เสียงของลินลี่ย์แน่วแน่และหนักแน่น  บีบีไม่กล้าพูดอีกต่อไป  บีบีต้องการช่วยสู้มานานแล้ว  แต่ลินลี่ย์ไม่เคยเห็นด้วย

ตอนนี้ เงาดำร่างหนึ่งหมอบซุ่มอยู่ในดงหญ้าห่างจากลินลี่ย์สามสิบเมตร

“ในการสู้ตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ เขาใช้เวทระดับห้าไปหกครั้ง แม้ว่าเวทเหล่านั้นจะมีพลังระดับห้า แต่เขาก็สามารถร่ายได้ถึงหกครั้ง  เขาเกือบจะเทียบเท่าจอมเวทระดับหก พลังต่อสู้ของเขาน่าจะเท่ากับนักรบระดับสี่   ความจริงก็คือการเคลื่อนไหวของเขาได้รับการสนับสนุนจากเวทลม  เขามีความสามารถใช้เวทลมอีกด้วย สรุปก็คือ  จอมเวทสองสายธาตุระดับหก และเป็นนักรบระดับสี่”

เงาร่างดำที่อยู่ห่างออกไปกำลังประเมิน

“มีโอกาสเก้าในสิบที่จะฆ่าเขาได้สำเร็จ ข้าสามารถลงมือเองได้” เงาดำตัดสินใจ

ลินลี่ย์เพิ่งผ่านการต่อสู้ใหญ่มารอบหนึ่ง เขาจึงผ่อนคลายเพิ่มอีกเล็กน้อยเป็นธรรมดา เงาดำนั้นยังคงไม่เคลื่อนไหว ในราตรีมืดมิด เขาไม่มีอะไรมากไปกว่าเงาอีกร่างหนึ่ง แม้แต่หนูเงาบีบีก็ไม่คิดสักนิดว่าเขาจะอยู่ตรงนั้น  ลินลี่ยก็ไม่ต่างกัน

แสงแก่นธาตุที่เปล่งอยู่บนพื้นหายไป

พลังสนามแม่เหล็กยุติการใช้

“ตอนนี้ล่ะ!” เงาดำซึ่งหมอบซุ่มอยู่ตลอดเวลาจู่ๆ ก็ลอยตัวเงียบๆร่อนเข้าหาลินลี่ย์ด้วยความเร็วน่าตระหนกเหมือนกับเงาลวงตา

ทันใดนั้นลินลี่ย์รู้สึกตื่นตกใจ และเขาหลบด้วยความเร็วสูงทันที  พลางหันไปมองข้างหลังตนเอง  เขาเห็นเงาดำกำลังพุ่งเข้ามาแทงเขาด้วยมีดแหลมคม  มีดที่แผ่แสงเยียบเย็นจางๆ ที่ทำให้หัวใจของลินลี่ย์เย็นเฉียบ  ความเยือกเย็น อำมหิต   แววตาฆ่าฟัน เหล่านั้นในตัวร่างเงานั้นล้วนทำให้หัวใจของลินลี่ย์แทบหยุดเต้น

“รวดเร็วเหลือเชื่อ!”  ลินลี่ย์รีบถอย  แต่เห็นได้ชัดว่าเงานั้นยังไวกว่า  ประกายมีดดำเกือบจะถึงนัยน์ตาลินลี่ย์

“แคร้ง!”

ลินลี่ย์สะบัดเหล็กสกัดป้องกันมีดของศัตรูและมีดดำของคู่ต่อสู้ปะทะเหล็กสกัดอย่างรุนแรง พอเสียงแคร็กดัง    เหล็กสกัดได้แตกกระจายหมด  เศษคมของเหล็กสกัดบาดใบหน้าของลินลี่ย์ ทำให้เลือดที่ไหลออกมาเป็นสาย

“วูบ วูบ วูบ วูบ”

ทันใดนั้นดาบสายลมเจ็ดหรือแปดเล่มปรากฏอยู่ข้างตัวลินลี่ย์และฟันใส่เงาดำ  ด้วยระดับทักษะปัจจุบันของลินลี่ย์  เขามีเชี่ยวชาญในการร่ายเวทดาบสายลมเพื่อสนับสนุน  ดาบสายลมเจ็ดหรือแปดใบทั้งหมดฟันใส่เงาดำ แต่พอดาบเหล่านั้นพุ่งถึงแสงสีดำที่แผ่ออกมาจากเงานั้น  ดาบเหล่านั้นก็หายไปหมด

“พลังปราณมืด!”  ลินลี่ย์ระบุได้ทันที

แม้ว่าดาบสายลมเจ็ดหรือแปดใบเหล่านี้จะไม่อาจขัดขวางเงาดำได้  แต่ก็ขัดขวางความเคลื่อนไหวของเขาได้  ทันใดนั้นลินลี่ย์หมุนตัวและพุ่งไปข้างหน้าราวกับธนูหลุดจากแล่ง   อย่างไรก็ตามเงาดำยังตอบสนองได้เร็วและยังคงไล่ตามลินลี่ย์ต่อด้วยความเร็วที่ไวกว่า

ท่ามกลางกลางอากาศ  เมื่อเจอลินลี่ย์เงาดำใช้มีดแทงใส่ลินลี่ย์อีกครั้ง และยังคงเล็งใส่ตำแหน่งหัวใจของลินลี่ย์ ในขณะนี้ ลินลี่ย์หวนนึกถึงภาพของศพห้าศพเหล่านั้นที่เขาได้เห็นก่อนจะเข้าสู่เทือกเขาอสูรเวทขึ้นมาทั้งห้าถูกฆ่าด้วยการแทงที่หัวใจ

“ตาย”

เงาดำมีความมั่นใจเต็มที่ มีดของเขาเรืองแสงสีดำพุ่งมาถึงอกของลินลี่ย์แล้ว  ในกลางอากาศลินลี่ย์ไม่มีที่ให้หนีหรือซ่อน  ทางเดียวที่เขาทำได้ก็คือร่ายเวทป้องกันที่ดีที่สุดเท่าที่เขาทำได้โดยเร็ว โล่ธาตุดิน! โล่เล็กของธาตุดิน ขนาดเพียงสามส่วนของขนาดปกติ ปรากฏขึ้นข้างหน้าหน้าอกของลินลี่ย์

“ฮึ่ม!”

เงาดำแค่นเสียง มีดในมือของเขาแทงใส่โล่อย่างรวดเร็ว สำหรับระดับคนอย่างเงาดำ โล่ดินไม่มีทางป้องกันได้เลย

หลังจากย่อขนาดโล่ลง ความจริงโล่ดินมีความสามารถด้านการป้องกันที่ยอดเยี่ยม  แต่เมื่อพบกับการโจมตีจากมีดนี้   เท่าที่โล่สามารถทำได้ก็คือลดความเร็วของมีด  โดยไม่สามารถหยุดได้  ลินลี่ย์รู้สึกเจ็บที่หน้าอกขณะที่มีดที่พุ่งตรงมาที่โล่ดินของเขา

“กรรรร!”

เสียงน่าหวาดหวั่น  เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นขณะที่หนูเงาน้อยบีบี ปรากฏขึ้นมาในทันทีใกล้กับข้อมือของเงาดำ ปากของหนูเงาใหญ่พอจะงับมือของมนุษย์ได้ และด้วยฟันที่แหลมคมของมัน สามารถที่จะเคี้ยวบดอะไรก็ได้อย่างง่ายดาย บีบีกัดที่ข้อมือของเงาดำอย่างรุนแรง เงาดำที่สูญเสียมือส่งเสียงร้องโหยหวนออกมา

ที่ยังคงเหลือ คงมีแต่มือครึ่งหนึ่งที่ยังคงจับมีดที่แทงทะลุโล่ดิน  ใส่หน้าอกของลินลี่ย์