ตอนที่ 1-8 อสูรวิเศษ, มังกรลมกรด (1)

สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่ทำพื้นดินสั่นสะเทือนปรากฏตัวในที่สุด

ครั้นพอเห็นสัตว์ประหลาดขนาดมหึมาตัวนี้ลินลี่ย์และเด็กที่เหลือตกใจกลัว ฮิลแมน, โรเจอร์และลอร์รี่มีปฏิกิริยาโต้ตอบรวดเร็วมาก พวกเขาขึ้นมายืนขวางหน้ากลุ่มเด็กๆทันทีและมองสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่อย่างระมัดระวัง

“อสูรเวทระดับ 7 มังกรลมกรด” ฮิลแมนทำสีหน้าเคร่งเครียด

“ยะ.. ยะ.. ใหญ่มาก.. นี่คืออสูรเวทในตำนานหรือนี่?” ลินลี่ย์ตะลึงงันตั้งแต่เขาเกิดสัตว์ตัวใหญ่ที่สุดที่ลินลี่ย์เคยเห็นก็คือม้าศึกที่บางครั้งจะแวะผ่านมาทางเมืองอู่ซันม้าเหล่านั้นใหญ่ ทรงพลังสูง 1.8 เมตร แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าสัตว์ประหลาดยักษ์ตัวนี้ดูเหมือนพวกมันไม่มีอะไรมากไปกว่าทารกที่อยู่ต่อหน้ายักษ์แตกต่างกันอย่างน่าประหลาด

สัตว์ประหลาดตัวนี้สูงราวๆ อาคารสองชั้นและยาวอย่างอย่างน้อย 20 - 30 เมตร

อสูรเวท – มังกรลมกรด

ตลอดทั้งตัวของมังกรลมกรดปกคลุมด้วยเกล็ดสีแดงเพลิงขนาดยักษ์แต่ละเกล็ดสะท้อนแสงสีทองเป็นประกายระยิบระยับดูน่ากลัวขายาวทั้งสี่ที่มีเกล็ดปกคลุมของมังกรลมกรดดูหนาจนน่ากลัวบุรุษที่โตเต็มวัยสองคนยังไม่สามารถใช้แขนโอบได้รอบ มังกรลมกรดสีแดงเพลิงมีกรงเล็บมรณะสีดำ

เกล็ดยาวของมังกรลมกรดปกคลุมถึงหางเกินกว่าครึ่งของความยาวทั้งลำตัวหางของมันเหมือนแส้กวาดไปมาอยู่บนพื้นแต่ละครั้งที่หางมันตีกับพื้นสามารถได้ยินเสียงดังตุ้บออกมาจากด้านล่าง

“กรรรร...”

ด้วยเสียงคำรามต่ำและมีไอขาวพวยพุ่งออกมาจากจมูกของมังกรลมกรดมีกลิ่นเหม็นของกำมะถันปนออกมาด้วยตาแวววาวเหมือนเพชรมีขนาดพอๆ กับโคมไฟมีสีแดงแปลกๆ อีกด้วยหัวขนาดยักษ์ของมังกรลมกรดหันมาทางลินลี่ย์และเด็กมันใช้สายตาเยียบเย็นจับจ้องดูเด็กจนเด็กๆตัวแข็งอยู่กับที่

“กรรร กรร” มังกรลมกรดแยกเขี้ยวเผยให้เห็นแนวเขี้ยวสองแถวขนาดใหญ่เขี้ยวแต่ละซี่สีขาวดุจงาช้างและสายตาของมันทำให้ทุกคนหัวใจเย็นเฉียบไม่มีใครสงสัยในความคมของมัน

ลินลี่ย์รู้สึกเหมือนหัวใจเขาจะหยุดเต้น ตอนนี้ดูเหมือนความคิดและสรรพสำเนียงจางหายไป

“น่ากลัวมากเลยยังมีใครเอาชนะเจ้าสัตว์ประหลาดอย่างนี้ได้บ้าง?” ลินลี่ย์กลัวจนตัวแข็งเพียงแค่ดูจากสัตว์วิเศษขนาดมหึมานี้แล้วลินลี่ย์รู้สึกว่าพลังของมันไม่มีผู้ใดต้านทานได้ลินลี่ย์เชื่อว่าเพียงแค่มันกวาดหางยักษ์ของมันใส่เท่านั้น แม้แต่บ้านหินที่แข็งแกร่งที่สุดในเมืองอู่ซานจะต้องพังทลายแน่

“นี่คือเมืองอู่ซานหรือเปล่า?” ทันใดนั้นเย็นชาดังเล็ดลอดมาจากด้านบนของมังกรลมกรดเด็กๆที่กลัวกันอยู่ทุกคนเงยหน้ามองด้วยความประหลาดใจ ที่ด้านบนหลังของมังกรลมกรดมีบุรุษลึกลับคนหนึ่งสวมชุดยาวสีม่วงกำลังนั่งไข่วห้าง มังกรลมกรดมีขนาดใหญ่มากและหลังของมันก็กว้างมาก

“ท่านจอมเวทที่นี่คือเมืองอู่ซานแน่นอนมีอะไรที่ข้าพอจะช่วยท่านได้บ้างหรือท่านจอมเวท?” ฮิลแมนส่งเสียงถาม

เมื่อได้ยินเสียงของฮิลแมนดูเหมือนทุกคนเริ่มรู้สึกตัวและพบว่าตนเองเพิ่งฟื้นคืนจากสภาพตกใจกลัวแต่ทุกคนรวมทั้งโรเจอร์และลอร์รี่ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อยพวกเขาทุกคนยืนอยู่ข้างหลังฮิลแมนและแอบดูมังกรลมกรดที่น่ากลัวและนักเวทชุดม่วงผู้ลึกลับ

“เมืองอู่ซานดูเหมือนว่าข้าไม่ได้หลงทางนะ”บุรุษชุดยาวสีม่วงพึมพำ

จากนั้นบุรุษลึกลับในชุดยาวสีม่วงไม่ได้พูดอะไรอื่นหลังจากใช้สายตาเย็นชาจ้องดูลินลี่ย์และกลุ่มเด็กที่เหลือ มังกรลมกรดยังคงเดินหน้าต่อควันยาวสองสายพ่นออกจากรูจมูกของมันดูเหมือนมังกรลมกรดจะมุ่งหน้าเข้าสู่เมือง สีหน้าของฮิลแมนเปลี่ยนไป

“ทุกคน!อยู่ที่นี่ก่อนนะ”หลังจากพูดเสร็จแล้วฮิลแมนแยกตัวออกมาและตามมังกรลมกรดไป

“ลุงลอร์รี่, นั่นตัวอะไรเหรอ? ใช่อสูรวิเศษหรือเปล่า?” ลินลี่ย์ถามขึ้นก่อน

ลอร์รี่ส่งเสียงกระแอมแววหวาดกลัวยังปรากฏอยู่ในสายตาของเขา แต่เขาก็ยังพยักหน้า “ใช่แล้วแต่อสูรวิเศษตัวนี้มันทรงพลัง เป็นอสูรระดับ 7 เรียกว่ามังกรลมกรด!”

“มังกรลมกรดหรือ?”

ลินลี่ย์จดจำคำนี้ไว้ เขาสลักชื่อมันไว้ในใจตลอดไป

ร่างมหึมาของมังกรลมกรดเกล็ดที่แข็งและหางที่ทรงพลังมีลักษณะที่น่ากลัวลินลี่ย์เชื่อว่ามังกรลมกรดเพียงตัวเดียวสามารถทำลายล้างเมืองอู่ซานได้ทั้งเมือง

“พลังป้องกันของเกล็ดมังกรลมกรดน่าอัศจรรย์มากและพลังโจมตีของมันก็น่าสะพรึงกลัวเช่นกันนอกจากนี้มันยังใช้เวทไฟทำลายล้างได้ช่ำชองอีกด้วย” ใจของลอร์รี่เต็มไปด้วยความกลัวขณะที่เขาอธิบายให้ลินลี่ย์และเด็กๆอื่นฟัง “ถ้าเผชิญหน้ากับอสูรวิเศษที่น่ากลัวอย่างมังกรลมกรดก็มีแนวโน้มว่ากองทหารเป็นพันอาจถูกกวาดล้างได้ เว้นแต่จะมีนักรบระดับ 6 หรือ 7 และจอมเวทจำนวนหนึ่งร่วมมือกันเจาะเกล็ดของมังกรลมกรดให้ได้”

หัวใจของลินลี่ย์สั่นสะท้าน

แม้แต่ทหารทั้งกองทัพยังถูกกวาดล้างได้เชียวหรือ?

“อย่างไรก็ตามสิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่มังกรลมกรด.. แต่เป็นบุรุษลึกลับชุดม่วงผู้นั้น” ลอร์รี่พยายามสงบจิตใจของเขา

โรเจอร์ที่อยู่ด้านข้างเขาก็พยักหน้าเช่นกัน “ตอนนี้เพื่อบังคับเจ้ามังกรลมกรดให้ได้คนนั้นต้องสามารถควบคุมบังคับให้มันยอมรับใช้ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่งบุรุษชุดม่วงจะต้องทรงพลังมากกว่ามังกรลมกรด ดูจากการแต่งตัวของเขาเขาน่าจะเป็นจอมเวทคนหนึ่ง”

“อย่าน้อยต้องเป็นจอมเวทระดับ 7 บางทีอาจเป็นจอมเวทระดับ 8 ก็เป็นได้!” โรเจอร์กำหมัดและตัวสั่นอย่างช่วยไม่ได้ “ข้าไม่เคยคิดว่าบุคคลสำคัญอย่างนั้นจะแวะมาที่บ้านของเรา”

ลินลี่ย์สามารถสัมผัสได้ถึงความกลัวในหัวใจของโรเจอร์และลอร์รี่

มังกรลมกรด อสูรวิเศษระดับ 7 และจอมเวทลึกลับผู้มีพลังพอสะกดมังกรลมกรดได้? เพียงเท่านี้ก็ก่อให้เกิดความน่ากลัวขึ้นได้

“จอมเวทยังมีพลังมากกว่ามังกรลมกรดอีกหรือ?” ลินลี่ย์พวก

มังกรลมกรดมีร่างที่ใหญ่โตเกล็ดแข็งแกร่งและหางทรงพลัง..ทั้งหมดนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยสำหรับจอมเวทที่ตัวเล็กอย่างนั้น

“ก๊าซซซซ!”

ทันใดนั้น เสียงคำรามด้วยความโกรธดังออกมาจากกลางเมือง

“แย่แล้ว” ลอร์รี่และโรเจอร์ตะลึงลินลี่ย์และเด็กอื่นๆ ก็กังวลเพิ่มขึ้นเช่นกันมังกรลมกรดคำรามด้วยความโกรธลงฮิลแมนหรือเพราะชาวเมืองอู่ซานหรือเปล่า? ไม่มีใครรู้“พวกเจ้าทุกคนอยู่ที่นี่” ลอร์รี่และโรเจอร์แม้จะหวาดกลัวแต่ก็ยังวิ่งเข้าไปกลางเมือง

ลินลี่ย์ขบฟันตนเอง “ลุงฮิลแมน!” ลินลี่ย์กังวลห่วงใยลุงฮิลแมนพอๆกับชาวเมืองเขาวิ่งไปยังตำแหน่งนั้นในเวลานี้ลอร์รี่และโรเจอร์ยังตื่นตกใจเรื่องมังกรลมกรดจึงไม่ได้สังเกตว่าลินลี่ย์วิ่งตามหลังพวกเขามา

ชั่วเวลาไม่นาน พวกเขาก็มาถึงกลางเมืองฮิลแมนกำลังยืนดูห่างๆ

“ทำไมพวกเจ้าถึงมาที่นี่?” ฮิลแมนตำหนิรุนแรง

แต่พอเห็นลินลี่ย์ตามหลังลอร์รี่และโรเจอร์มาฮิลแมนถึงกับขมวดคิ้ว “ลินลี่ย์! ที่นี่อันตรายเกินไปกลับไปเดี๋ยวนี้เลนะ” ตอนนี้เองลอร์รี่กับโรเจอร์ถึงได้สังเกตว่าลินลี่ย์ตามพวกเขามา

“ลินลี่ย์, ทำไมเจ้าถึง...” ลอร์รี่และโรเจอร์ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง

“ลุงฮิลแมน! ข้าจะไม่กลับ” ลินลี่ย์ไม่ยินดีกลับไป

ฮิลแมนส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้เขารู้ว่าลินลี่ย์ดึงดันขนาดไหนและการจะบังคับให้เขาเปลี่ยนใจ ยากขนาดไหน “ก็ได้อย่างนั้นเจ้าอยู่ข้างหลังข้าอย่าออกห่างล่ะ ตราบใดที่เจ้าอยู่ใกล้ๆ ข้าข้ามั่นใจว่าจะปกป้องเจ้าได้”

“ขอบคุณลุงฮิลแมนข้าจะไม่วิ่งวุ่นวายแน่นอน” ลินลี่ย์ยินดียิ่งขึ้น ณตรงนี้กลุ่มของฮิลแมนอยู่ห่างจากมังกรลมกรดร้อยเมตรพวกเขาคอยดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกลางเมืองเงียบๆ ต่อหน้ามังกรลมกรดขนาดมหึมากลุ่มผู้เยาว์ที่ประกอบไปด้วยบุรุษ 4 สตรี 3