ตอนที่ 1-7 แหวนมังกรขนด (2)

แหวนกลิ้งไปข้างหน้าแล้วหยุดลงตรงประตูทางเดินพอดี

เมื่อลินลี่ย์ก้าวไปได้สามก้าวก็ถึงประตูทางเดินเขาเริ่มชะงักทันที่เนื่องจากเขารู้สึกชัดว่าได้เหยียบของแข็งบางอย่าง

“เราเพิ่งสำรวจดูพื้นเองและไม่เห็นพบหินสักก้อนนี่คงตกลงมาจากตู้ลิ้นชักที่พังแน่” พอคิดถึงตู้ลิ้นชักลินลี่ย์รู้สึกโกรธขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เขาย่ำใส่เศษชิ้นไม้ที่แตกใต้เท้าเขาเต็มแรง

ตามความคิดของลินลี่ย์ถ้ามันเป็นชิ้นส่วนไม้แตกหักก็น่าจะถูกย่ำจนแตกหัก แต่ความจริง..

“โหว.. มันแข็ง! มีอะไรอยู่ใต้เท้าเรา?” ลินลี่ย์รู้สึกว่าของที่อยู่ใต้เท้าเขาทนผิดปกติเขารีบชักเท้ากลับและดูใกล้ๆ ทันที

เขาเห็นของสีดำเขาคล้ายแหวนวางสงบอยู่บนพื้นมันมีฝุ่นหนาปกคลุมไว้และไม่สะดุดตาแม้แต่น้อย

“โอว.. แหวนหรอกหรือ?” นัยน์ตาลินลี่ย์หรี่เหมือนตาโจรเขาดีใจหยิบแหวนขึ้นมาจากนั้นใช้แขนเสื้อเปื้อนฝุ่นของเขาเช็ดแหวนอย่างขะมักเขม้นจากนั้นเองจึงทำให้ลินลี่ย์รู้ว่าแหวนนั้นดูเหมือนอะไร

แหวนดำวงนี้ดูเหมือนทำมาจากทั้งไม้และหินบนตัวแหวนมีการแกะสลักรูปบางอย่างไว้อย่างเลือนลางไม่ชัดเจน

“หนอนดินหรือ?” ลินลี่ย์ดูรูปสลักบนแหวนอย่างสงสัย

ชั่วแว่บหนึ่งลินลี่ย์รู้สึกว่ารูปที่ถูกแกะสลักอยู่บนแหวนนั้นดูเหมือนกับเป็นหนอกดิน

ลินลี่ย์หัวเราะให้ตัวเอง “รูปสลักบนแหวนนี้ย่ำแย่จริงๆเราพนันได้เลยว่านักแกะสลักทั่วไปยังทำได้ดีกว่านี้อีกเฮ้อ เสียเวลาจริงๆ เจ้าแหวนดำนี้ไม่มีเพชรประดับสักเม็ด ไม่มีผลึกเวทที่มีค่าใดๆด้วย

แหวนส่วนใหญ่จะประดับด้วยเพชรหรือไม่ก็ผลึกเวท

โชคไม่ดีที่แหวนสีดำนี้ดูเหมือนสร้างมาจากไม้และหินไม่มีแม้แต่เงาของอัญมณีให้เห็นเป็นของไร้ประโยชน์แน่นอน

แต่เพราะเหตุผลบางประการพอเห็นแหวนนี้ลินลี่ย์รู้สึกว่าเขาชอบมัน เขาสงสัว่ามันใกล้เคียงที่สุดแล้วนี่คือสิ่งเขาพบหลังจากพยายามค้นดูในคฤหาสน์อย่างหนัก

“ฮืม..แหวนวงนี้หนาจริงๆ ไม่มีทางที่จะสวมเข้ากับนิ้วเราโดยไม่ลื่นหลุดเราจะใช้ไหมร้อยไว้แล้วแขวนคอไว้” นัยน์ของลินลี่ย์เป็นประกาย

ยังไงก็เป็นแค่มือของเด็กแปดปีที่สำคัญมันเล็กกว่ามือของผุ้ใหญ่ ไม่มีทางที่เขาจะสวมแหวนนี้กับนิ้วเขาได้

“ตอนนี้เราจะตั้งชื่อให้แหวนดำวงนี้ว่าไงดี? แหวนหนอนดิน? ไม่มีทาง ฟังดูเชยมาก”ลินลี่ย์พึมพำอยู่ชั่วครู่ จากนั้นนัยต์เป็นประกาย “ฮ่าฮ่าบางทีไอ้ตัวที่ขดอยู่อาจเป็นมังกรก็ได้กระมัง? มังกรพันรอบแหวนอย่างนั้นเรียกว่าแหวนมังกรขนดดีกว่า” แม้แต่ในใจของเขาลินลี่ย์รู้สึกเหมือนว่ารูปแกะสลักนี้ดูเหมือนหนอนดินก็ตามแต่เขาก็ยังตั้งชื่อแหวนว่า “แหวนมังกรขนด”

“แหวนมังกรขนด!” พอยกขึ้นดูแหวนที่ไม่มีการตกแต่งอะไรในที่มืดลินลี่ย์รู้สึกยินดี

“เดี๋ยวก่อนแย่แล้ว! เกือบได้เวลาฝึกแล้ว”

ลินลี่ย์นึกได้ทันทีเขาอดไม่ได้ที่จะจ้องดูเสื้อผ้าเปื้อนฝุ่นตอนนี้เขาดูเหมือนขอทานจริงๆ “โอวไม่นะ...” ลินลีย์ไม่มีเวลาคิดเขารีบวิ่งออกไปจากพื้นที่เก่าแก่และวิ่งตรงเข้าไปอาบน้ำ

เสียงน้ำไหล

ลินลี่ย์ตักน้ำราดตัวเขาผิวของเขาสดใสและแข็งแรงและแนวกล้ามเนื้อเริ่มปรากฏชัดแล้วนี่คือผลของการฝึกของลินลี่ย์ภายใต้สายน้ำที่ไหลผ่านตัวฝุ่นถูกชะล้างไปอย่างรวดเร็ว

ใช้เวลาน้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ลินลี่ย์ทำความสะอาดตนเองและรีบสวมชุดฝึกทันที

“ด้าย..ด้าย...” ลินลี่ย์รีบมองหาด้ายที่เขาสามารถจะร้อยแหวนมังกรขนดและห้อยคอได้ ทันใดนั้นสายตายของลินลีย์มองเห็นผ้าเช็ดตัวเก่าคร่ำคร่านัยน์เขาเป็นประกายเยารีบดึงเส้นด้ายในผ้าเช็ดตัวออกมา

แม้ว่าผ้าเช็ดตัวจะเป็นของธรรมดาๆแต่มันก็ยืดหยุ่นและทนทานมาก ด้ายก็เช่นกันมันมีความยืดหยุ่นมาก

เขารีบร้อยมันเข้ากับแหวนมังกรขนดจากนั้นทำเป็นสร้อยคอชั่วคราวทันที

“เราสายแล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เราสาย!”ลินลี่ย์ร้อนลนเหมือนเปลวไป ขณะที่เขาวิ่งออกไปเขาซุกแหวนมังกรขนดไว้ในชุดของเขารู้สึกได้ถึงไอเย็นของแหวนที่อยู่ตรงหน้าอกเขาลินลี่ย์รู้สึกมีความสุขอย่างช่วยไม่ได้

แลกกับการมาสายแต่เขาได้รับแหวนมังกรขนดแทน

ลินลี่ย์รู้สึกมีความสุขมาก

ชั่วแว่บเดียวลินลี่ย์ก็วิ่งออกไปจากคฤหาส์ตระกูลบาลุคจากนั้นก็วิ่งออกไปยังสนามฝึกฝนด้านตะวันออกของเมืองอู่ซันทันทีในเวลานี้ ชาวบ้านส่วนใหญ่กลับมาบ้านแล้วพอแยกจากถนนว่างขณะที่พวกเขาเห็นลินลี่ย์วิ่ง พวกเขาก็เดาเหตุผลได้

“คุณชายลินลี่ย์ระวังด้วยนะอย่าให้ตัวเองเจ็บเสียล่ะ”

“อาจารย์ฮิลแมนเข้มงวดมากข้าเกรงว่าคุณชายลินลี่ย์คงจะถูกลงโทษ”

….

ความดีที่ตระกูลบาลุคแสดงออกต่อชาวบ้านโดยทั่วไปทำให้พวกเขาพลอยรักและปรารถนาดีต่อลินลี่ย์ไปด้วย

“ลุงฮิลแมนจะลงโทษข้ายังไงดีนะ?” แม้ขณะที่เขาวิ่งตะบึงไปลินลี่ย์ก็ยังคิดถึงคำถามนี้ถึงตอนนี้ลินลี่ย์ไม่มีเวลาคุยหรือทำความเคารพใดๆกับลุงป้าที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงในช่วงเวลาสั้น ลินลี่ย์ก็มาถึงสนามฝึกของมืองอู่ซัน

เวลานี้ทั้งสามทีมเข้าแถวเรียบร้อยแล้วฮิลแมนพูด แต่เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าลินลี่ย์ สายตาของฮิลแมนก็จ้องไปที่เขาอย่างช่วยไม่ได้

ลินลี่ย์วิ่งตรงไปที่กลุ่มฝึกประจำตำแหน่งอยู่ท้ายทีมเขารอฟังคำแนะนำของฮิลแมนอย่างใจจดใจจ่อ

“การฝึกวันนี้สำหรับเจ้าจะเพิ่มขึ้นไปสองเท่ากลับเข้าทีมไปซะ” ฮิลแมนพูดอย่างสงบ

“ขอรับ!” ลินลี่ย์เชิดหน้าและตอบด้วยน้ำเสียงชัดถ้อยคำ

พวกเด็กๆที่อยู่ใกล้ๆอดไม่ได้ถึงกับแลบลิ้นออกมาอย่างไม่สบายใจวันนี้บางทีลินลี่ย์คงกลับบ้านไปกินมื้อค่ำไม่ทันแน่

ขณะที่ลินลี่ย์วิ่งเหยาะๆกลับไปประจำตำแหน่งในทีมทันใดนั้น...

ตูม! พื้นดินทั้งหมดดูเหมือนจะสั่นไหวเล็กน้อยแต่สม่ำเสมอดูเหมือนจะเป็นสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่กำลังเดินอยู่บนพื้นทำให้พื้นสั่นไหวตามจำหวะก้าวเดิน

“ตะวันออกดังมาจากตะวันออก” ลินลี่ย์เหลียวมองไปยังทิศนั้นทันที

ไม่ใช่แค่ลินลี่ย์เท่านั้นฮิลแมน, โรเจอร์และลอร์รี่หันไปทางทิศตะวันออกกันทุกคนสีหน้าของพวกเขายิ่งจริงจังมากขึ้น แรงสั่นสะเทือนเริ่มดังขึ้นและชัดเจนขึ้นเด็กๆทุกคนรับรู้ได้ถึงแรงสั่นสะเทือนสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ที่มุ่งหน้ามาทางพวกเขา

แต่ละย่างก้าวดังเหมือนฟ้าผ่าดังสั่นสะเทือนพอจะทำให้ลินลี่ย์จิตใจสะท้านหวั่นหไหว

สัตว์ประหลาดยักษ์ที่ทำอย่างนี้ได้คือตัวอะไรกันแน่?

ลินลี่ย์เบิกตาค้างจ้องไปทางทิศตะวันออก