บทที่ 27: การโจมตีของเรือหัวสุนัข!

บทที่ 27: การโจมตีของเรือหัวสุนัข!

มองไปที่ราชสีห์ทองคำที่นอนแน่นิ่งอยู่ตรงหน้า ซูซาคุที่ยืนหอบเบา ๆ ก็ถอนหายใจยาว เหมือนปล่อยความกดดันทั้งหมดที่อัดแน่นอยู่ในอกออกมาในทีเดียว

“ตามคาด… ถ้าฉันไม่ได้พึ่งร่างกายบ้าๆกับการฟื้นตัวเวอร์ๆนี่จากสายเลือดนกเพลิงสีชาด..ละก็

ลำบากแน่..”

เขาบ่นงึมงำแบบหมดแรงเล็ก ๆ

“สู้ชิกิถึงขั้นนี้คงไม่มีทาง… ต้องดึงเวลา รอให้แผลเก่า ๆ ของหมอนั่นกำเริบกับแรงฮึดมันหมดก่อน ถึงจะมีช่องให้สวนได้…”

เขายักคิ้ว ขำขื่นในลำคอ

แล้วก็อดพึมพำอีกประโยคไม่ได้

“ไอ้หมอนั่นคิดว่าตีเกียร์สามแล้วจะชนสัตว์ประหลาดแบบนี้ได้เหรอ? ไม่มีทางหรอก... นี่มันตำนานที่เคยแทงเขากับโรเจอร์นะเฟ้ย…”

เขาเงยหน้าขึ้น ส่ายหัวเหมือนปัดความคิดฟุ้ง ๆ ทิ้ง แล้วล้วงการ์ดสีดำลายดาวห้าแฉกลึกลับออกมาจากกระเป๋า

การ์ด 【Covenant of Retrospection】 — รางวัลที่ได้ตอนระดับความใกล้ชิดของเรมเพิ่มขึ้น ซึ่งเขาไม่คิดว่าจะได้ใช้เร็วแบบนี้

ซูซาคุโยนการ์ดลงบนร่างชิกิอย่างเบามือ พอปลายนิ้วสัมผัส การ์ดก็กลายเป็นแสงสลัว ๆ แล้วซึมหายเข้าไปทันที

เขาไม่เสียเวลาพูดอะไรอีก ยกมือขึ้นแล้วสะบัด

เปลวไฟสีทองพลุ่งออกมาแบบระเบิดกะโหลก แผดเผาร่างราชสีห์ทองคำจนเละเป็นไอในชั่วพริบตา ความร้อนกัดอากาศจนบิดเบี้ยวไปหมด

ก่อนเปลวไฟจะกลืนทุกอย่าง เขารีบพุ่งตัวด้วยความเร็วแสง คว้า “โอโตะ” กับ “โคการาชิ” กลับมาเก็บก่อนจะไหม้ไปกับไฟ

ดาบระดับตำนานสองเล่ม ไม่เอาก็คงเสียของเกินไป

พริบตาเดียว—ร่างของชิกิก็สลายวับ ไร้เถ้าถ่าน เหลือทิ้งไว้เพียงผลปีศาจผลหนึ่ง

ผลปีศาจสีขาวซีด ลายหมุนสีเขียวเข้มเหมือนพายุ

รูปร่างมันดู… เหมือนกำลังลอยในอากาศเองยังไงยังงั้น

“นี่มัน… ผลฟุวาฟุวะ งั้นหรอ?”

ซูซาคุเอื้อมมือจะหยิบมันขึ้นมา แต่—

โครมครามมมม!!!

พื้นทั้งเกาะสั่นเหมือนจะหงายท้อง หมู่เกาะที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าทั้งเกาะเริ่มทรุดตัวลงทันที!

เมื่อเจ้าของพลังตาย—เกาะที่ลอยก็ไร้ที่ยึด หลุด ภูเขาหินแตกถล่มโครม ๆ ร่วงลงสู่ทะเลแบบไม่หยุด

“ชิ… ไม่มีเวลาศึกษาว่ะ!”

เขากำดาบทั้งสองในมือซ้าย ผลฟุวาฟุวะในมือขวา แล้ว—

ฟุ้บ!

ปีกเพลิงสีทองมหึมากางออกจากหลัง!

เขากระพือปีกแรงจนเกิดกระแสลมรุนแรง แล้วพุ่งออกไปเหมือนอุกกาบาตสีทอง ทะลุซากเกาะที่กำลังพังทลายลงด้านล่างแบบฉิวเฉียด แล้วลงจอดบนดาดฟ้าเรือ อิสรภาพ ที่กำลังสั่นคลอนหนัก

นามิขยี้ขมับ ตื่นขึ้นมางง ๆ “อะ… เกิดอะไรขึ้นเนี่ย…”

“นามิ! มาพอดีเลย!” ซูซาคุตะโกนทันที

“รีบจับหางเสือ! สึนามิจากเกาะตกลงมานี่ไม่ใช่ของเล่นนะ!”

อัลเบโดก้าวมา ใบหน้าสวยระยิบระยับด้วยความดีใจ

“ท่านซูซาคุ! ยินดีด้วยค่ะที่กลับมาอย่างมีชัย!”

แววตาเธอเหมือนกำลังมองเทพบนสวรร— เอ้ย บนท้องฟ้า

เรมก้มหน้า จับชายกระโปรงแน่น

เสียงสั่นนิด ๆ

“ท่านซูซาคุ… เรมช่วยอะไรไม่ได้เลย… เรมมันไร้ประโยชน์…”

พอเห็นเสื้อผ้าของเขาขาดรุ่งริ่งเพราะการต่อสู้ เธอก็เหมือนจะร้องไห้

ซูซาคุยกมือลูบผมสั้นสีฟ้าเข้มของเธอแรง ๆ แบบให้กำลังใจ

“ไม่ต้องคิดมาก เธอดูแลเรือไว้ได้ดีมากแล้ว”

นามิตั้งสติ กลับไปยึดหางเสือ รีบพาอิสรภาพหลบเศษเกาะที่ยังร่วงลงมาแบบไม่หยุด หวังจะพาเรือเข้าพื้นที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุด

ทันใดนั้น เสียงเข้มของอัลเบโดก็ดังขึ้น

“ท่านซูซาคุ! พบเรือรบของทหารเรือด้านหลังขวาค่ะ!”

ซูซาคุหันไป เห็นเรือรบหัวสุนัขโคตรเด่น แล่นฝ่าคลื่นสูงลูกมหึมาเข้ามา

และหัวสุนัขแบบนั้น—มีแค่คนเดียว

“การ์ป…”

ซูซาคุขมวดคิ้วทันที

เขาเพิ่งอัดกับราชสีห์ทองคำสุดระห่ำมาหมาด ๆ ร่างกายล้าแทบหมดแรง

ตอนนี้ทะเลก็กำลังเดือดเหมือนโจ๊กเพราะเกาะตกลงมา

จะไปยุ่งกับวีรบุรุษทหารเรือตอนนี้— มันคงไม่ดี

“ไม่มีเวลามาเล่นด้วยแล้ว! นามิ จับให้แน่น!”

ซูซาคุพุ่งไปท้ายเรือ กำมือ แล้ว—

บูม!!!

เปลวเพลิงสีทองพุ่งลงสู่ผิวน้ำด้านหลังเรือ

เหมือนติดเครื่องเจ็ตระดับสัตว์ประหลาดสองเครื่องเข้าไป!

เรืออิสรภาพสะดุ้งวูบ ก่อนพุ่งทะยานไปข้างหน้าเหมือนลูกศรที่เพิ่งดีดจากคันธนูสุดโกง เร่งความเร็วขึ้นแบบนรกแตก!

ด้วยแรงคลื่นจากเกาะที่ถล่มเป็นตัวช่วย—เรือพุ่งตรงไปยัง รีเวิร์สเมานท์เทน

ด้านการ์ป บนเรือรบ เขาเห็นธงประหลาดและเรือที่เร็วเวอร์ก็หรี่ตามองทันที

เมื่อครู่เขายังสงสัยเหตุการณ์เกาะตก—คิดถึงอดีตคู่ปรับอย่างราชสีห์ทองคำอยู่

“ชิกิ… ไอ้หมอนั่นแพ้แล้วเหรอ? ใครทำละนั่น…”

ยังไม่ทันคิดจบ

ลูกน้องก็รายงานเสียงดังลั่น

“พลเรือโทการ์ป! พบร่องรอยเรือต้องสงสัยครับ!”

การ์ปมองไป—เห็นชายบนท้ายเรือที่กำลังพ่นไฟ

ชายจากโปสเตอร์ค่าหัวที่อวดดีสุด ๆ

“หมอนั่น… ซูซาคุจากกอง” นกเพลิงสีชาด"!”

[หมายเหตุ : ขอเปลี่ยนชื่อจาก เวอร์มิลเลี่ยนเบิร์ด เป็น นกเพลิงสีชาด ]

ดวงตาการ์ปวาวขึ้นแบบล่าเหยื่อ

“ไล่ตามไปเดี๋ยวนี้!”

แต่ลูกน้องรีบบอกด้วยสีหน้าไม่ดี

“ความเร็วเขา… เร็วเกินไปครับ! แถมใช้แรงคลื่นจากเกาะตกหนุนอีก… เราคงไล่ไม่ทัน!”

การ์ปหัวเราะดังลั่น

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ไอ้เด็กนี่มันเก่งจริง!”

แต่ใบหน้าเขากลับจริงจังฉับพลัน

“แต่ถ้ามันวิ่งเข้ามาใกล้ฉันแบบนี้—จะปล่อยไปได้ไงล่ะ!”

เขาคว้าลูกปืนใหญ่ขึ้นมาแบบใช้มือเดียว ฮาคิเกราะสีดำปกคลุมแขนจนกล้ามเนื้อปูดขึ้น

“รับไปหน่อยแล้วกัน!!”

การ์ปเหวี่ยงลูกปืนใหญ่เหมือนปาหินธรรมดา แต่ความเร็วและพลังเกินกว่าเรือรบทั่วไปจะยิงได้หลายเท่า!

ลูกปืนใหญ่พุ่งใส่ท้ายเรืออิสรภาพแบบเสียงหวีดเฉียดตาย

และนี่—

มันแค่ เริ่มต้น เท่านั้น

“คลังกระสุน! เอาลูกปืนใหญ่ทั้งหมดมานี่!” การ์ปคำราม

ทหารเรือรีบส่งลูกปืนให้อย่างลนลานเป็นแถว!