บทที่ 25 นี่ก็ถือเป็นวาสนา (ของเจ้าสำนัก) เหมือนกันนะ!

บทที่ 25 นี่ก็ถือเป็นวาสนา (ของเจ้าสำนัก) เหมือนกันนะ!

อะไรนะ? ชุยซูมีหลักฐาน?

หลักฐานอยู่ที่ไหน? นางมีหลักฐานได้ยังไง?

ผู้อาวุโสเฉินร้อนใจจนแทบจะไฟลนก้น

คิดให้เร็วกว่านี้หน่อยได้ไหม หายใจทิ้งนานขนาดนี้เขาจะขาดใจตายอยู่แล้ว!

[ไม่ใช่หรอกมั้ง ฉีชิงอวิ๋นเห็นพวกเราทุกคนเป็นคนโง่เหรอ! แค่วิเคราะห์รายละเอียดนิดหน่อย เขาก็ความแตกแล้ว!]

[เรื่องที่ข้ายังดูออก——ข้าไม่เชื่อหรอกว่าผู้อาวุโสทั้งหลาย ศิษย์พี่ จะดูไม่ออก ยิ่งมีเฉินซ่านอยู่ด้วย เขาเป็นถึงราชาโอสถในอนาคตนะ หลังจากเขาเป็นราชาโอสถ เขายังเขียนตำรายาเล่มหนึ่ง ในนั้นเขียนไว้ชัดเจนแจ่มแจ้ง]

คนที่เป็นคนโง่ไปแล้วจริงๆ: ...

เจ้าไว้ใจพวกเราเกินไปหน่อยไหม!

เดี๋ยวนะ ทำไมจู้่ๆ ถึงพูดเรื่องราชาโอสถในอนาคตกับตำรายานั่นขึ้นมา

จู้ชิงเยว่แววตาครุ่นคิด แอบมองไปทางเฉินซ่าน พบว่าเฉินซ่านก็ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอยู่เช่นกัน

หรือว่าหลักฐานนี้ จะเกี่ยวกับยา?

ส่วนเฉินซ่านคิดว่า:

ในเมื่อตำรายานั่นข้าเป็นคนเขียนในอนาคต ขอดูตอนนี้ก่อนได้ไหม...

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวกลับไม่เปิดโอกาสให้เขาเพ้อฝัน นางเป็นคนละเอียดรอบคอบ คิดว่าในเมื่อชุยซูคิดแบบนี้ หลักฐานสำคัญก็น่าจะซ่อนอยู่ในรายละเอียดง่ายๆ นี้:

"วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่? เฉินซ่าน เจ้าเล่ามาให้ละเอียด ห้ามตกหล่น"

เฉินซ่านพยายามนึกย้อนเหตุการณ์:

"วันนั้นข้าเฝ้าสวนสมุนไพร เห็นแต่ไกลว่าศิษย์พี่แซ่เหอเดินนำ ท่านเจ้าสำนักน้อยฉีเดินตาม ในมือถือกล่องหยก คุยกับศิษย์พี่ว่านี่เป็นหญ้าจุ้ยอวี้ที่เขาหามาได้ยากลำบาก จะเอาไปปรุงยา ตอนนั้นข้าเห็นว่าท่าไม่ดี..."

ฉีชิงอวิ๋นอุตส่าห์ดิ้นหลุดจากมือผู้อาวุโสเฉิน แค่นหัวเราะอย่างหงุดหงิด:

"แค่นี้เองเหรอ? จีบสาว มอบสมุนไพร ผิดตรงไหน เจ้าเห็นว่าท่าไม่ดี หรือว่าอิจฉา ถึงได้กุเรื่องขึ้นมา!"

ชุยซูเห็นท่าทางโวยวายของเขา ก็หัวเราะเยาะในใจ

[สมุนไพรสองชนิดนี้หน้าตาคล้ายกัน แต่สรรพคุณต่างกันคนละขั้ว แน่นอนว่าวิธีเก็บรักษาก็ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ถ้าเก็บรักษาผิด สรรพคุณยาก็จะหายไป หญ้าจุ้ยอวี้มีชื่อเสียงโด่งดัง ใครที่ซื้อหรือเก็บหญ้าจุ้ยอวี้ ย่อมรู้ดีว่าต้องเก็บในภาชนะไม้ที่มีพลังวิญญาณธาตุน้ำเข้มข้น...]

ใช่แล้ว! จุดที่เขาเห็นว่าท่าไม่ดีก็คือตรงนี้

เมื่ออารมณ์พลุ่งพล่าน เฉินซ่านก็เบิกตากว้าง

เรื่องผ่านมาสักพักแล้ว ยิ่งพยายามนึกว่าตรงไหนผิดปกติ ก็ยิ่งมองข้ามสิ่งที่ถือว่าเป็นสามัญสำนึกไป

นี่มันเส้นผมบังภูเขาจริงๆ!

เขาควรจะนึกออกตั้งนานแล้ว

ถ้าพูดแบบนี้ หรือว่า——

[แต่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่า หญ้าหร่วนอวี้เมื่อถูกเก็บเกี่ยว ต้องเก็บในภาชนะหยกเพื่อรักษาอุณหภูมิ สมุนไพรชนิดนี้ถึงได้ชื่อนี้มา]

เป็นอย่างนี้นี่เอง

ใช่แล้ว เมื่อครู่ฉีชิงอวิ๋นไม่ได้ปฏิเสธเรื่อง "ถือกล่องหยก" นี่พิสูจน์ได้ว่าสิ่งที่เฉินซ่านพูดเป็นความจริง

ใจที่แขวนอยู่ของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวตายสนิทอีกครั้ง

คนที่ไม่เชี่ยวชาญเรื่องยาอย่างนาง ยังเคยได้ยินวิธีเก็บรักษาหญ้าจุ้ยอวี้

ถ้าเป็น "หญ้าจุ้ยอวี้" จริงๆ ไม่ว่าฉีชิงอวิ๋นจะเอามาจากคลังสมบัติของตระกูลฉี หรือซื้อมาจากภายนอก คนเฝ้าคลังสมบัติและพ่อค้าคงไม่ทำผิดพลาดโง่ๆ แบบนี้ ฉีชิงอวิ๋นลูกเทวดาที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด จะไม่รู้วิธีเก็บรักษาหญ้าจุ้ยอวี้เชียวหรือ?

เขาถือกล่องหยกที่ใช้เก็บหญ้าหร่วนอวี้ ชัดเจนว่า——จงใจทำผิด

ผู้อาวุโสเฉินรอไม่ไหวแล้ว เขาตบมือ:

"เจ้าลองท่องเนื้อหาเกี่ยวกับหญ้าจุ้ยอวี้ใน 《บันทึกสมุนไพรชื่อดัง》 ให้ฟังหน่อย"

《บันทึกสมุนไพรชื่อดัง》 เป็นวิชาบังคับของลูกหลานเซียนส่วนใหญ่ ในฐานะผู้อาวุโสที่ดูแลการศึกษาพื้นฐานของสำนัก เขารู้ดีว่าฉีชิงอวิ๋นเรียนอะไรไปบ้าง

[โอ้โฮ! สมกับเป็นผู้อาวุโสเฉินฝ่ายการศึกษา!!! เขาเจอจุดสำคัญเป็นคนแรก! ให้ฉีชิงอวิ๋นท่องบทเรียนพื้นฐานนี่มันวิธีเทพชัดๆ! สุดยอด!]

"..."

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวมองผู้อาวุโสเฉินอย่างมีความหมาย

ผู้อาวุโสเฉินหน้าแดงก่ำอีกครั้ง

[ถ้าอันนี้ถือว่าทุกคนเรียนมาแล้ว ข้าไม่ต้องเรียนได้ไหม... ยังไงเจออันไหนไม่รู้ก็เปิดหาเอาได้...]

หน้าแดงๆ ของผู้อาวุโสเฉินเย็นชาลงทันที

เขาแอบสาบาน ต้องสอบ ต้องสอบให้ได้

รอเรื่องนี้จบ เขาจะเริ่มสอนศิษย์สายนอกพวกนี้ เขาต้องสอบก่อนสามวัน สุ่มเรียกตอบคำถามสามวัน ต้องยัดความรู้ใส่หัวเด็กพวกนี้ให้ได้!

...

"เกี่ยวกับเรื่องนี้ตรงไหน ใครๆ ก็ท่องได้"

ฉีชิงอวิ๋นนวดคอที่เพิ่งถูกหิ้ว บ่นอุบอิบ

"หญ้าจุ้ยอวี้ สูงหนึ่งนิ้วสองหุน มีดอกสีหยก มักขึ้นตามหน้าผาที่มีพลังวิญญาณธาตุน้ำเข้มข้น สรรพคุณยาหายง่าย เมื่อเก็บเกี่ยวต้อง..."

จู้่ๆ เขาก็เบิกตากว้าง เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เสียงค่อยลงเรื่อยๆ จนกลายเป็นเสียงยุงบิน แผ่วเบาลงเรื่อยๆ

[โฮ่! ในที่สุดก็รู้ตัว! ดูท่าเขารู้เรื่องนี้จริงๆ]

เฉินซ่านช่วยเติมให้ด้วยความหวังดี:

"ต้องเก็บในไม้ที่มีพลังวิญญาณธาตุน้ำ แม้กระนั้น สรรพคุณยาก็จะเริ่มหายไปหลังจากเก็บเกี่ยวสามเดือน——พูดแบบนี้ เจ้าใช้กล่องหยกเก็บรักษา แสดงว่าเจ้ารู้อยู่แล้วว่าในมือเจ้าไม่ใช่หญ้าจุ้ยอวี้แต่เป็นหญ้าหร่วนอวี้สินะ"

"เจ้า..."

ฉีชิงอวิ๋นอึกอักพูดไม่ออกทันที

"ข้าไม่ใช่ ข้าไม่รู้ เจ้าอย่ามั่ว ข้าเปล่า!"

[ดีมาก! สมกับเป็นราชาโอสถในอนาคต! มองทะลุปรุโปร่ง! ข้าว่าแล้ว ลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ปิดไม่มิดหรอก!]

เฉินซ่านที่เมื่อกี้เกือบโดนเส้นผมบังภูเขา: ...

รู้สึกเหมือนโดนด่า แต่ไม่มีหลักฐาน!

จู้ชิงเยว่มองพวกเขาด้วยความเวทนา รู้ว่าการเงียบปากไว้ถูกต้องที่สุดแล้ว

ผู้อาวุโสเฉินหิ้วฉีชิงอวิ๋นเหมือนหิ้วลูกไก่อีกครั้ง ใช้นิ้วผนึกพลังวิญญาณของเขา ห้อยต่องแต่งอยู่กลางอากาศ พูดเสียงขรึม:

"เรื่องนี้สำคัญมาก ต่อให้เจ้าสำนักจะเก็บตัวลำบากแค่ไหน ข้าก็ต้องไปพบเจ้าสำนักเพื่อชี้แจง ไม่อย่างนั้นรากฐานสำนักเจิ้งอีหลายปีจะพังเพราะไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้!"

เขาทำท่าจะขี่เบาะรองนั่งบินไปหาเจ้าสำนักเดี๋ยวนั้น

ในที่สุดก็จบเรื่อง

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวพยักหน้าเล็กน้อย มองฉีชิงอวิ๋นที่คอตกแต่ยังพยายามแก้ตัว

"เอาล่ะ เลือกวันไม่สู้ชนวัน ไปตอนนี้เลยดีกว่า เฉินซ่านเป็นคนในเหตุการณ์ ก็ไปด้วยกัน ส่วนชิงเยว่กับอาซู——"

[ใช่ๆ ให้พ่อเขาจัดการ ลดระดับไปเลย! จะว่าไป เจ้าสำนักเก็บตัวนานขนาดนั้น เหมือนจะยังไม่รู้เลยว่าลูกชายคนเล็กกลายเป็นไอ้สารเลวแบบนี้]

[แต่ข้าก็ยังสงสัย ฉีชิงอวิ๋นก็แค่ลูกคนรวยเสเพล ถึงจะเลว แต่สภาพแวดล้อมรอบตัวเขาไม่น่าจะมีใครให้เขาไปรู้จักหญ้าหร่วนอวี้ "หร่วนอวี้เวินเซียง" อะไรนั่น นี่มันวิธีของพวกมารนอกรีต เขาไปรู้มาจากไหน?]

จริงด้วย!

ฉีชิงอวิ๋นโตในตระกูลฉี นานๆ ทีจะมาสำนักเจิ้งอี

ต่อให้ออกไปสำรวจแดนลี้ลับ หรือไปหาประสบการณ์ ก็มีคนห้อมล้อมหน้าหลัง

เขาอย่างมากก็นิสัยเสียแบบลูกคนรวยที่ชอบแก่งแย่งชิงดี ตามหลักไม่น่าจะได้สัมผัสกับพวกมารนอกรีตที่ฝึกวิชาด้วยการดูดพลังหยินหยางพวกนั้นได้!

[เฮ้อ น่าเสียดายที่เจ้าสำนักตั้งแต่เก็บตัวจนสิ้นชีพ ก็ไม่รู้ว่าลูกชายคนเล็กกลายเป็นแบบนี้]

อะ อะไรนะ?

เจ้าสำนักจะสิ้นชีพ?

ผู้อาวุโสเฉินได้ยินดังนั้นตกใจจนตาแทบถลน มือไม้อ่อน

ตุบ

"อ๊ากกกก!"

ฉีชิงอวิ๋นที่ถูกหิ้วอยู่ร่วงจากเบาะรองนั่ง

เขาถูกผนึกพลังวิญญาณ ขยับไม่ได้ หัวกระแทกพื้น ฝุ่นตลบ ตาลายดาวขึ้น ได้แต่ร้อง "อ๊ากกกก" อย่างน่าเวทนา

ฉากนี้คุ้นๆ แฮะ

ประโยคที่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวกำลังจะพูดว่า "พวกเจ้าสองคนเอายาแล้วก็กลับไปพักผ่อนเถอะ" เบรกตัวโก่ง

นางกระแอมไอ หิ้วฉีชิงอวิ๋นที่ตกพื้นขึ้นมาอย่างแนบเนียน ปัดฝุ่นออก

"พวกเจ้าสองคนว่างๆ อยู่ มิสู้ไปกับพวกเรา ได้เข้าพบเจ้าสำนักก็นับเป็นวาสนาอย่างหนึ่ง"

จู้ชิงเยว่: ? อะไรคือว่างๆ อยู่

ถึงนางจะว่างจริงๆ ก็เถอะ...

[อะไรนะ? ข้าก็ต้องไปเหรอ?]

[เยี่ยมเลย ผู้อาวุโสฉู่พูดถูก ถือเป็นวาสนาในการกินเผือก รอดูฉีชิงอวิ๋นโดนพ่อจัดการ ข้าหายง่วงเลย]

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวส่ายหน้าในใจ

นี่มันวาสนาของเจ้าสำนักต่างหาก