บทที่ 11 ในเมื่ออยากจะหาความระทึกใจ ก็ต้องไปให้สุดทาง

บทที่ 11 ในเมื่ออยากจะหาความระทึกใจ ก็ต้องไปให้สุดทาง

เห็นสีหน้าของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา พลังรอบกายแผ่พุ่ง ดูท่าทางเหมือนกำลังจะลงมือ

ชุยไป่ที่เฝ้าดูอยู่ไม่ไกลสีหน้ายิ่งเคร่งเครียด พูดเสียงเย็นว่า:

"ผู้อาวุโสฉู่ยืนกรานจะรับลูกสาวอกตัญญูของข้าก็ช่างเถอะ แต่มาวางก้ามอะไรที่นี่? หรือว่าจะข่มขวัญชุยผู้นี้กัน?"

รอยแตกบนพื้นและแผ่นหินเขียวในสายตาของเขา ก็เหมือนกับการแสดงอำนาจใส่เขาผู้เป็นบิดา

ดังนั้นสายตาของเขาจึงยิ่งเย็นชา น้ำเสียงยิ่งดุดัน พลังรอบกายก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เตรียมพร้อมจะปะทะ

"...?"

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวมองเขาด้วยความงุนงง

...ชุยไป่มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?

เวลาสำคัญขนาดนี้พูดอะไรออกมา ถ้าเกิดทำลายอารมณ์สุนทรีย์ในการกินเผือกของชุยซูจะทำอย่างไร?

[เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว?]

[พ่อราคาถูกทำไมชอบมามุงดูเรื่องชาวบ้านจัง... เมื่อกี้พูดจาตัดขาดไปแล้ว ไม่มีใครสนใจ ทำไมตอนนี้ยังอยู่ตรงนี้อีก? ถ้าเกิดตีกับผู้อาวุโสฉู่ขึ้นมาจะทำไงล่ะเนี่ย?]

บรรพบุรุษตระกูลจินที่อยู่ข้างๆ ทำท่าทางมองเหยียด

เฮอะ! กังวลอะไรกัน?

อุตส่าห์ได้โอกาสที่จะสั่งสอนชุยไป่สักที เขาจะนิ่งดูดายได้อย่างไร?

[ถึงบรรพบุรุษตระกูลจินจะยังอยู่ ผู้อาวุโสฉู่คงไม่เสียเปรียบ... เฮ้อ ยิ่งยื้อเวลาออกไป เซวียเจียงคงแต่งหน้าเสร็จพอดี แบบนั้นผู้อาวุโสฉู่กลับถ้ำไปก็ไม่เจอกันจังๆ ข้าก็อดดูฉากเด็ดสิ]

อะไรนะ? ยังเปลี่ยนชุดอยู่ที่ถ้ำฝึกตน กล้าขนาดนี้เชียว?

นี่เป็นความคิดแรกของทุกคน

อะไรนะ? เซวียเจียงเปลี่ยนชุดแต่งหญิงแต่งหน้าอยู่ที่ถ้ำฝึกตน? ข้าต้องไปจับให้ได้คาหนังคาเขา

นี่เป็นความคิดแรกของฉู่อวิ๋นเหมี่ยว

นางคิดปุ๊บก็เตรียมจะขี่กระบี่ไปทันที

เมื่อขึ้นไปกลางอากาศ นางถึงได้รู้ตัวว่าเกือบจะลืมอะไรบางอย่างไป

นางยื่นมือไปดึงชุยซูที่ยังเหม่อลอยกินเผือกอยู่ขึ้นกระบี่บิน แสงกระบี่รวดเร็วปานสายฟ้า หายวับไปในขอบฟ้าทันที

[ดะ เดี๋ยว——ผู้อาวุโสฉู่ ท่านกำลัง——ว้ายยยยยยยย ลมแรงม๊ากกกก!]

รอบลานประลองเงียบกริบ ฟังเสียงชุยซูโวยวายในใจจนลับหายไป

จากนั้นก็หันไปมองเสิ่นสิงเจี่ยน ศิษย์แท้ๆ ที่ถูกอาจารย์ทิ้งเป็นครั้งที่สอง ยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับที่ มองดูสีหน้าโศกเศร้าปนโกรธแค้นราวกับถูกทอดทิ้งของเขา

"ท่านอาจารย์!"

"ทำไมท่านทิ้งศิษย์ไปอีกแล้ว ไปสนิทสนมกับคนนอกเล่า!"

"ข้าต่างหากที่เป็นศิษย์ท่านนะ!"

ทุกคนในใจพูดไม่ออก

เจ้ายังกล้าพูดแบบนี้อีก ไม่ดูเลยว่าตัวเองทำเรื่องอะไรไว้บ้าง

โลกบำเพ็ญเซียนส่วนใหญ่เคารพอาจารย์และยึดมั่นในวิถีเต๋า มีความหมายทำนองว่า เป็นอาจารย์หนึ่งวัน เป็นบิดาตลอดชีวิต

แม้จะดูถูกอาจารย์ที่ไม่เมตตาศิษย์ และเห็นใจศิษย์ที่โชคร้าย แต่... แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะเห็นใจเสิ่นสิงเจี่ยน ไอ้คนสารเลวที่ตั้งใจไม่ดีตั้งแต่กราบอาจารย์คนนี้?

อย่าเพิ่งพูดถึงว่าเขาประพฤติตัวไม่เหมาะสมแต่เดิม การถอนหมั้นกับชุยซูในครั้งนี้ ก็ทำในนามอาจารย์ และยังเชิญอาจารย์มาเป็นคนตัดสินให้เขาด้วย

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวยอมออกหน้าให้เขา นับว่าเป็นอาจารย์ที่ดีที่ใส่ใจศิษย์แล้ว

ใครจะรู้ว่าเขากลับมีใจคิดคดทรยศ ถึงกับร่วมมือกับคนอื่นทั้งในและนอกตั้งแต่กราบอาจารย์ โดยอ้างว่า "ช่วย" คู่บำเพ็ญของอาจารย์

ชั่วขณะหนึ่ง นอกจากชุยไป่ที่ไม่รู้เรื่องราวเหมือนกัน สายตาที่ทุกคนมองเสิ่นสิงเจี่ยนล้วนเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

...

ขณะนี้มองดูเสิ่นสิงเจี่ยน จินไป่ว่านก็ทำท่าทางครุ่นคิด

เฮ้อ ไม่ได้ยินเสียงในใจ ไม่ได้กินเผือก ชีวิตนี้ช่างน่าเบื่อเหลือเกิน!

ไม่รู้ว่าทางผู้อาวุโสฉู่เป็นอย่างไรบ้าง?

สรุปว่าจับเซวียเจียงได้คาหนังคาเขาไหม...

น่าเสียดายจริงๆ ถ้าเขาเป็นศิษย์สำนักเจิ้งอีก็คงดี แม้ว่าตอนนี้ชีวิตเขาจะไม่ได้แย่อะไร ปกติยังมีปู่คอยชี้แนะ... แต่การกินเผือกมันเสพติด พอนึกว่าหลังจากนี้จะไม่ได้กินเผือกอีก เขาก็รู้สึกคันยุบยิบเหมือนมีมดไต่ไปทั้งตัว ทรมานใจจะขาด

เขาเป็นคนหัวไว แค่กลอกตาก็นึกวิธีดีๆ ออกแล้ว

เขาขยับเข้าไปใกล้ปู่ของเขา กดเสียงต่ำกระซิบว่า:

"ปู่ขอรับ ผู้อาวุโสฉู่ดูเหมือนจะลืมอะไรไปอีกแล้ว... ท่านในฐานะ เพื่อนสนิท ของผู้อาวุโสฉู่ ก็ควรจะช่วยแบ่งเบาภาระให้ผู้อาวุโสฉู่บ้างนะขอรับ——"

เขาจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า "เพื่อนสนิท" เป็นพิเศษ

ลูกคิดรางแก้วของจินไป่ว่านแทบจะดีดใส่หน้าปู่ของเขาแล้ว

แต่อนิจจา... ปู่ของเขาเองก็อยากฟังเหมือนกันนี่นา!

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวยังไม่รู้ตัวว่าจู่ๆ ก็มีเพื่อนสนิทโผล่มาจากฟ้า ส่วนบรรพบุรุษตระกูลจินก็เข้าใจเจตนาของหลานชายทันที

——ในฐานะเพื่อนสนิท (เน้นเสียง) งั้นก็ต้องพาศิษย์รักที่บาดเจ็บสาหัสของเพื่อนกลับสำนักสินะ?

เสิ่นสิงเจี่ยนยังคงคร่ำครวญโศกเศร้าที่เกิดผิดเวลาและถูกอาจารย์ลืม พอมองขึ้นไปก็เห็นบรรพบุรุษตระกูลจินกำลังมองเขาด้วยรอยยิ้ม

สายตานั้นช่างเมตตา ราวกับเห็นถุงเงินที่ตกอยู่ในมุมมืด

"หลานชายที่ดี" บรรพบุรุษตระกูลจินยิ้มจนตาหยี

"อาจารย์เจ้าเมื่อครู่ได้รับแจ้งเหตุด่วนจากสำนัก ชั่วขณะหนึ่งจึงละเลยเจ้า..."

ทุกคน: ห๊ะ? มีเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

เสิ่นสิงเจี่ยนถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ บนใบหน้ามีความสงสัยแวบหนึ่ง

เรื่องแบบนี้เขายังไม่รู้ ปู่หลานตระกูลจินรู้ได้อย่างไร...

ยังไม่ทันได้คิดละเอียด กลับเห็นบรรพบุรุษตระกูลจินเพียงแค่บีบมือเบาๆ เหมือนร่ายเคล็ดวิชา

เขาก็ตัวแข็งทื่อ แม้แต่จะขยับตัวก็กลายเป็นเรื่องยาก

บรรพบุรุษตระกูลจินหิ้วเขาขึ้นมาอย่างง่ายดาย ปากก็พูดว่า:

"อาจารย์เจ้าไปอย่างเร่งรีบ งั้นข้า——จะเป็นคนพาเจ้ากลับไปส่งถึงมืออาจารย์เอง ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เห็นบรรพบุรุษตระกูลจินพาจินไป่ว่าน หิ้วเสิ่นสิงเจี่ยนขี่เมฆจากไป

คนในสนามมองหน้ากันเลิ่กลั่กครู่หนึ่ง ถึงได้เข้าใจ

"..."

ไอ้แก่เจ้าเล่ห์!

หาข้ออ้างไปกินเผือกนี่หว่า! ถุย!

อะไรนะ "หลานชาย" กล้าพูดออกมาได้ เมื่อกี้ลืมตอนเผาก้นเขาไปแล้วเหรอ?

ชั่วขณะหนึ่งทุกคนแทบจะกระอักเลือดเก่าออกมา โกรธจนควันออกหู

ตัวเองไม่ได้กินเผือกก็เศร้าพอแล้ว ความสำเร็จของคนอื่นยิ่งทำให้ปวดใจ!

แต่เสิ่นสิงเจี่ยนถูกพาตัวไปแล้ว พวกเขาจะหาข้ออ้างอะไรก็ไม่ได้ หน้าบูดบึ้งเหมือนชุยไป่ที่ถูกเมินโดยสิ้นเชิง ทำได้เพียงสาปแช่งในใจ:

ขอให้พวกแกโดนสำนักเจิ้งอีไล่ออกมา!

ขณะนี้ ณ ยอดเขาหยุนติ่ง สำนักเจิ้งอี ภายในถ้ำฝึกตน

ค่ายกลปิดกั้นถ้ำฝึกตนสำหรับเจ้าของยอดเขาหยุนติ่งนั้นไร้ผล ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวยังไม่ปรากฏกาย แต่ยืนดูเงียบๆ พร้อมกับชุยซู

ชายหนุ่มในชุดผู้หญิงสีชมพูกำลังทาชาดสีแดงสดลงบนริมฝีปาก——ฝีมือการแต่งหน้าของคนผู้นี้ช่างยอดเยี่ยม หากพวกนางมาช้ากว่านี้อีกสักหน่อย คงยากที่จะเชื่อมโยงคำว่า "ชายหนุ่ม" กับคนผู้นี้ได้

ชายหนุ่มผู้นี้แน่นอนว่าเป็นเซวียเจียง

เขากำลังใช้กระจกสื่อสารพูดคุยกับคนที่อยู่ปลายสาย

"ไม่เป็นไรหรอก วันนี้นางยุ่ง คงไม่กลับมาเร็วๆ นี้หรอก บอกว่าจะไปออกหน้าให้ลูกศิษย์..."

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวกลืนน้ำลายลงคออย่างรู้สึกผิด

ฟังคนในกระจกถามว่า

"ครั้งนี้พวกเราเหวี่ยงแหจับได้ปลาตัวใหญ่เชียวนะ... เอ๊ะ นี่เจ้าใส่ชุดของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวเหรอ?"

ชุยซูที่ถูกซ่อนกายไว้เช่นกันยังไม่ทันได้บ่นว่าทำไมตัวเองถึงบินได้อีกแล้ว ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ (ตื่นเต้น) ทันที

[นี่คงเป็น "ในเมื่ออยากจะหาความระทึกใจ ก็ต้องไปให้สุดทาง" สินะ พระเจ้าช่วย วิธีหาความตื่นเต้นของพวกคุณนี่มันลงนรกชัดๆ!]

"ตูม!"

ตอนที่ปู่หลานตระกูลจินหิ้วเสิ่นสิงเจี่ยนมาถึง

เห็นเพียงบนยอดเขาหยุนติ่ง ฝุ่นตลบ หินปลิวว่อน ปราณกระบี่พุ่งพล่าน

เซวียเจียงที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย แต่งหน้ายังไม่เสร็จ หนีออกจากถ้ำท่ามกลางฝุ่นควัน กระบี่คมกริบเล่มหนึ่งพาดที่คอหอยของเขาในพริบตา

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวยังไม่ทันเอ่ยปาก เสิ่นสิงเจี่ยนที่ถูกปู่หลานตระกูลจินหิ้วอยู่ก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"ผู้อาวุโส... ผู้อาวุโสเซวีย ท่านเป็นผู้ชาย??!"