บทที่ 12 เพื่อความแข็งแกร่ง พี่ชายลงทุนขนาดนี้เชียวหรือ

บทที่ 12 เพื่อความแข็งแกร่ง พี่ชายลงทุนขนาดนี้เชียวหรือ

ประโยคนี้ไม่ว่าจะพูดที่ไหนก็น่าตกใจทั้งนั้น

ผมเผ้าของเซวียเจียงยุ่งเหยิง เครื่องสำอางยังแต่งไม่เสร็จ ดังนั้นต่อให้สวมชุดสตรี ก็ยากจะปกปิดโครงหน้าบุรุษเพศของตนได้

วันนี้เสิ่นสิงเจี่ยนเพิ่งจะอ้างชื่อเขามาเป็นกำลังเสริมต่อหน้าผู้คน แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมและไว้วางใจ

บัดนี้เมื่อได้เห็นสภาพของ "เทพธิดาเซวีย" ในดวงใจ ความคิดนับร้อยพันในหัวของเสิ่นสิงเจี่ยนก็มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความว่างเปล่าและคำถามโง่ๆ ว่า:

"จะ เจ้าทำไมถึงเป็นผู้ชาย? ข้าจำได้ชัดเจนว่า..."

ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้าง พลันนึกถึงความสัมพันธ์ทางกายยามประสบภัยในแดนลี้ลับ

ตอนนั้นยังนับว่าหวานชื่นดูดดื่ม แต่ตอนนี้...

มองดู "สตรี" ผมเผ้ายุ่งเหยิง เครื่องสำอางเปรอะเปื้อนเต็มหน้า มองดูหน้าอกที่แบนราบและลูกกระเดือกที่นูนเด่น

"อ้วก" เสิ่นสิงเจี่ยนอาเจียนออกมาทันที

แหวะ!!!

นี่มันทั้งเสียใจและเจ็บใจ เสียใจแน่นอนว่าตอนนั้นตนไม่ระวังตัว ไปเจอเทพธิดาปลอมเข้าให้

เจ็บใจก็คือ... หินวิญญาณจำนวนมหาศาลที่ตนเสียไป

เป็นเพราะถูกเซวียเจียงรีดไถจนหมดตัว เขาถึงได้คิดแผน "ถอนหมั้นแบบไม่เสียเงิน" ขึ้นมา

ถ้าไม่ใช่เพราะเซวียเจียง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา...

เขาจะตกต่ำถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

เลือดลมในกายปั่นป่วน เขาอาเจียนเป็นเลือดออกมาอีกคำ ร่างกายทรุดฮวบลง

"เจ้า! เจ้าคนวิปริต เจ้าหลอกข้า!!"

[พระเจ้า คนเรามีชีวิตอยู่ นอกจากเพื่อเงิน ก็เพื่อเผือกคำนี้นี่แหละ!]

[ขำจะตายแล้ว! ที่แท้เขาทำเรื่องบ้าบอพวกนั้นออกมาเยอะแยะ เพราะเงินของเขาถูกเซวียเจียงรีดไปหมดแล้วนี่เอง! สมน้ำหน้า หลอกผู้หญิงไปทั่ว ล้อเล่นกับความรู้สึกผู้หญิง นี่คือกรรมตามสนองจากเรื่องเลวทรามเหล่านั้น!]

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า คนตระกูลจินใจดีจริงๆ นะ พาเสิ่นสิงเจี่ยนมาส่งถึงที่! เขาถึงกับมีวันนี้!! เขาคงไม่อกแตกตายอยู่ที่นี่หรอกนะ วะฮ่าฮ่า!]

ได้ยินเสียงอุทานที่คุ้นเคย เสียงในใจที่คุ้นเคย และเสียงหัวเราะดังลั่นที่คุ้นเคย จินไป่ว่านตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น

รสชาตินี้แหละ!

ต้องสูญเสียไปก่อนถึงจะรู้ว่าเผือกนี้มีค่าแค่ไหน

ที่เขายุยงให้ปู่มาสำนักเจิ้งอีก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ?

...

เบื้องหน้าพวกเขา ละครรักคอมเมดี้กำลังฉายอยู่

นักแสดงคนหนึ่งกำลังเจ็บปวดรวดร้าวใจ แต่ผลลัพธ์ที่ออกมา ในมุมมองของคนดูแล้ว กลับดูตลกขบขันเป็นพิเศษ

"อวิ๋นเหมี่ยว ฟังข้าอธิบายนะ ข้าจงใจแฝงตัวเข้าไป! ข้าอยู่กับพวกเขา ก็เพื่อหาตัวพวกนอกรีตที่จะทำร้ายเจ้า และรับมือก่อนล่วงหน้าเท่านั้นเอง"

เซวียเจียงหน้าซีดเผือด ไม่สนใจความพังพินาศของเสิ่นสิงเจี่ยนทางด้านโน้นเลย

เขาเคยคิดไว้เป็นร้อยเป็นพันครั้งว่าจะจัดการกับฉู่อวิ๋นเหมี่ยวอย่างไร แต่เมื่อร่างที่ถือกระบี่ของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวปรากฏขึ้นที่ปากถ้ำ ปฏิกิริยาแรกของเขากลับเป็นความหวาดกลัว

บารมีของผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดยามโกรธเกรี้ยวนั้นน่ากลัวเพียงใด

เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า คงเป็นเพราะปกติฉู่อวิ๋นเหมี่ยวดูแลเอาใจใส่เขาดีเกินไป อ่อนโยนเกินไป จนเขาหลงลืมไปว่าฉู่อวิ๋นเหมี่ยวคือผู้ฝึกกระบี่ที่บรรลุถึงขั้นวิญญาณแรกกำเนิดแล้ว

กระบี่คมกริบอยู่ตรงหน้า เขานึกถึงนิสัยแข็งกร้าวของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวในยามปกติ และชื่อเสียงอันน่าเกรงขามของนาง ขาทั้งสองข้างก็พลันอ่อนแรง

"ข้าทำทั้งหมดนี้เพื่อหลอกล่อพวกเขา..."

[พูดมาได้ เพื่อหาคนที่จะทำร้ายผู้อาวุโสฉู่ ก็เลย "จงใจ" เป็นแกนนำซะเลย ข้าเข้าใจ ข้าเข้าใจ]

[นี่เขาเห็นผู้อาวุโสฉู่เป็นคนโง่ หรือเห็นพวกมารนอกรีตเป็นคนโง่ ปล่อยสายลับอย่างแกไปง่ายๆ งี้เหรอ?]

"คำพูดพวกนี้ เจ้าเชื่อเหรอ?"

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวมองไปที่เซวียเจียง แม้สีหน้าจะดูเย็นชา แต่ใครๆ ก็ดูออกว่านางผิดหวังและเจ็บปวดเพียงใด

"ที่เจ้าแนะนำเสิ่นสิงเจี่ยนเข้าสำนักข้า ก็เพื่อสิ่งนี้ด้วยหรือ?"

เซวียเจียงไม่รู้จะโต้แย้งอย่างไร เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าข้ออ้างนี้มันแย่แค่ไหน แต่นี่เป็นโอกาสเดียวที่เขาจะรอดชีวิตไปได้

"อวิ๋นเหมี่ยว เจ้าไม่เชื่อใจข้าหรือ?เรารู้จักกันมาตั้งหลายปี ข้าจะทำร้ายเจ้าได้อย่างไร? เจ้าคงไม่ไปฟังคำคนอื่น แล้วมาสงสัยข้าหรอกนะ? หรือว่าเขาพูดอะไรเกี่ยวกับข้า?"

เขารีบหันหน้ามา กระทืบเท้า จ้องมองเสิ่นสิงเจี่ยนด้วยความโกรธ

"เจ้า! ข้าอุตส่าห์หวังดีแนะนำเจ้าให้คู่บำเพ็ญข้า เจ้ากลับมายุแยงตะแคงรั่ว ช่างบังอาจนัก!"

[แหวะ! เขายังกระทืบเท้าอีก นี่ติดนิสัยตอนแต่งหญิงมาแล้วเหรอ?]

[โอ้โห! ตีกันเลย ตีกันเลย! หมากัดกันมันส์ที่สุด!]

"พูดจาเหลวไหล ชัดเจนว่าเป็นเจ้า ที่มาบอกข้าว่าคู่บำเพ็ญเจ้าทำให้เจ้าเจ็บปวดรวดร้าวเพียงใด ถ้าไม่ใช่เพราะแบบนั้น ข้าผู้ฝึกตนตัวเล็กๆ แค่ขอบเขตสร้างรากฐาน จะไปรู้ได้ยังไงว่าคู่บำเพ็ญของเจ้าเป็นใคร?"

"ถ้าข้าไม่ให้หินวิญญาณเจ้าไปตั้งมากมาย เจ้าจะใจดีแนะนำข้าเข้าสำนักหรือ?"

เห็นสภาพของเซวียเจียงในตอนนี้ และท่าทางที่รีบร้อนจะโยนความผิดให้ตน เสิ่นสิงเจี่ยนเหมือนถูกน้ำเย็นสาดใส่หัว โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

"แถมเจ้า... เจ้าปลอมตัวเป็นหญิง หลอกข้า... หลอกข้าให้..."

เขาเหลือบมองไปข้างๆ เห็นจินไป่ว่าน ชุยซู และบรรพบุรุษตระกูลจิน มองมาด้วยสายตาเป็นประกาย ราวกับได้เจอเรื่องซุบซิบครั้งใหญ่ ยิ่งทำให้อับอายขายหน้าจนอยากจะตัดชีพจรตัวเองตายเสียตรงนี้

"เจ้าพูดพล่อยๆ!"

"เจ้าโกหก!"

"ความผิดเจ้าทั้งหมด เจ้ามันคิดคดทรยศ!"

"ชัดเจนว่าเป็นเจ้าบงการ เจ้าคือตัวต้นเหตุ!"

เสิ่นสิงเจี่ยนกัดฟันกรอด ก้าวไปข้างหน้า คว้าชุดผู้หญิงยุ่งเหยิงของเซวียเจียงไว้

ส่วนเซวียเจียงอย่างน้อยก็มีพลังบำเพ็ญระดับขอบเขตแก่นทองคำ ไม่ยอมอ่อนข้อ ตะปบมือเป็นกรงเล็บ ข่วนหน้าเสิ่นสิงเจี่ยนไปหลายรอย

"หน้าข้า! เจ้าช่างบังอาจนัก!"

"เจ้ายังกล้าย้อนกัด ดูท่าอยากจะโดนดี!"

คู่รักระทมทุกข์ที่เคยลักลอบได้เสียกัน... ไม่สิ คู่เกย์ระทมทุกข์ ตอนนี้กลับกลายมาเป็นคู่แค้นกันจริงๆ

ทำเอาผู้ชมไม่กี่คนนี้มองกันตาไม่กระพริบ ในใจร้องตะโกนว่าสะใจ

...

แน่นอน ยกเว้นฉู่อวิ๋นเหมี่ยว

ได้ลูกศิษย์แบบนี้ ได้คู่บำเพ็ญแบบนี้ ตัวเองก็พลอยกลายเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องตลกไปด้วย

ปฏิกิริยาของสองคนนี้แทบจะยืนยันความจริงในใจของชุยซูก่อนหน้านี้ได้แล้ว

ชั่วขณะหนึ่งนางรู้สึกโชคดีเป็นพิเศษที่ยอดเขาหยุนติ่งของนางไม่มีศิษย์ร่วมสำนักไปมา ไม่อย่างนั้นคนในสำนักคงหัวเราะจนตายอยู่ที่นี่

กระบี่คมกริบในมือยังคงพาดที่คอเซวียเจียง สายตาของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวลอบมองไปที่ชุยซู ในใจรู้สึกขอบคุณอย่างเงียบๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะชุยซู นางคงถูกปิดหูปิดตา

นึกถึงคำว่า "สิ้นชีพ" ในใจของชุยซู นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดกลัว

ส่วนทางด้านชุยซูไม่ได้ตระหนักถึงความหวาดกลัวและความโชคดีในใจของฉู่อวิ๋นเหมี่ยว นางโผล่หัวออกมาจากข้างถ้ำ หดตัวอยู่ในมุม หลบรัศมีปราณกระบี่ของผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด พลางกินเผือกสุดระทึกใจนี้ พลางสงสัยอย่างยิ่งกับระบบ

[แต่พูดจริงๆ นะ ข้ายังไม่ค่อยเข้าใจ เกาะขากินก็ดีอยู่แล้ว... เขาทำเรื่องพวกนี้ ทำไมดูเหมือนเขาเกลียดผู้อาวุโสฉู่ขนาดนั้นนะ? สมัยนี้มีความรักก็สร้างความแค้นได้เหรอ? ถึงขั้นได้รับบุญคุณแล้วยังจะเอาชีวิตกันอีก]

นั่นสิ นี่ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนไม่เข้าใจ

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวอย่างน้อยก็เป็นผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด และไม่เคยตระหนี่ทรัพยากรการฝึกฝนให้เซวียเจียง

เซวียเจียงพรสวรรค์ธรรมดา สามารถสร้างแก่นทองคำได้ก็เพราะพึ่งพาฉู่อวิ๋นเหมี่ยว นี่ควรจะซาบซึ้งใจสิ ทำไมถึงกลับมาทำร้ายกัน?

แม้แต่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวก็ยังสงสัย ตนเองทำผิดต่อเซวียเจียงตรงไหน จนทำให้คู่บำเพ็ญที่ใกล้ชิดที่สุดต้องทำกับนางเช่นนี้?

[ไม่ได้ๆ เรากินเผือกต้องยุติธรรม เผื่อเขามีเหตุผลที่ซ่อนอยู่ล่ะ? ท่านเปาบุ้นจิ้นอย่างข้าต้องดูให้ละเอียด ไม่ปรักปรำคนดี และไม่ปล่อยคนชั่วลอยนวล!]

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวสูดหายใจลึก นางก็อยากจะดูว่าชุยซูจะหาอะไรเจอ

คู่บำเพ็ญที่รู้จักกันมาแต่เล็กแต่น้อย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้

ปู่หลานตระกูลจินก็ทำหูตั้ง ขี้เกียจสนใจหมากัดกันสองตัวนี้ หางตามองชุยซูอย่างเงียบๆ

[แม่เจ้า!]

[ผู้อาวุโสฉู่น่าสงสารจริงๆ]

ชุยซูที่กำลังดูเผือกอยู่ ตอนนี้ตกอยู่ในความตกตะลึง แม้สายตาจะมองตรงไปข้างหน้า แต่พอมองไปที่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว ในดวงตาก็แฝงความเห็นใจ

[...เป็นอย่างนี้นี่เอง โลกบำเพ็ญเซียนของเราก็มีชาวนากับงูเห่าของตัวเองเหมือนกันสินะ... ดีกับผู้ชายแบบนี้ ซวยไปตลอดชีวิตจริงๆ]

[เซวียเจียงกับผู้อาวุโสฉู่รู้จักกันตั้งแต่สมัยวัยรุ่น ตอนนั้นผู้อาวุโสฉู่ก็เป็นอัจฉริยะน้อยที่มีชื่อเสียงโด่งดัง เซวียเจียงด้านหนึ่งจงใจตีสนิทกับนาง อีกด้านหนึ่งในใจก็อิจฉาความสำเร็จของนาง และยังแอบขัดแข้งขัดขานางลับหลัง... บางครั้งเขาขอคำชี้แนะจากผู้อาวุโสฉู่ แต่เพราะพรสวรรค์และความเข้าใจไม่ถึง ผลการฝึกฝนจึงไม่เป็นไปตามคาด ก็เลยเอาตัวเองเป็นที่ตั้ง สงสัยว่าผู้อาวุโสฉู่กั๊กวิชา]

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว: ???

ปู่หลานตระกูลจิน: ช็อก! ช็อกกันทั้งบ้าน!

เรื่องพรสวรรค์นี่มันขึ้นอยู่กับตัวเอง คนอื่นไม่ใช่ญาติไม่ใช่เชื้อ ยินดีมาชี้แนะก็เป็นพระโพธิสัตว์มาโปรดแล้ว ทำไมถึงโทษคนอื่นเพราะตัวเองพรสวรรค์ไม่ดีล่ะ?

[...ไม่ใช่แค่นั้น ต่อมาผู้อาวุโสฉู่เข้าสำนักเจิ้งอี แต่เขาไม่ได้รับเลือก เขาก็คิดว่าการที่ผู้อาวุโสฉู่ได้รับเลือกมีเบื้องหลัง และยังแอบนินทาว่าร้ายนางว่าอาศัยความงามถึงเข้าตาสำนักเจิ้งอี เอ่อ พี่ชาย จิตใจแบบนี้ เขาไม่เอาพี่ก็ปกติป่ะ!]

[ต่อมาเขาได้เป็นคู่บำเพ็ญของผู้อาวุโสฉู่ ก็เลยได้เข้าสำนักเจิ้งอีด้วย แต่เขาคิดว่าคนอื่นรังเกียจเขาที่เกาะผู้หญิงกิน ทุกครั้งที่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวดูแลเขา ให้ทรัพยากรเขา เขาก็รู้สึกอัปยศอดสู รู้สึกศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ เลยสาบานว่าจะแก้แค้น... แต่อัปยศอดสูเจ้าก็รับไปไม่น้อยนี่?]

อะไรนะ?

ทำไมถึงมีคนหน้าด้านขนาดนี้?

หน้าอกของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธ

หรือว่าทรัพยากรที่นางให้เขา การดูแลเอาใจใส่เหล่านั้น ล้วนผิดหมดหรือ?

[เชรด ยังมีอีกเหรอ?]

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวฝืนสูดหายใจลึก สงบสติอารมณ์

[ต่อมาเขาคิดว่า ในเมื่อผู้หญิงใช้ความงามหาผลประโยชน์ได้ ทำไมเขาจะทำไม่ได้? แล้วก็เริ่มเส้นทางสาวดุ้นแสนสวย ไปหลอกเงินผู้ชายอย่างมีความสุข]

[จะว่าไป พี่ชายเพื่อจะเก่งขึ้น พี่ก็ลงทุนน่าดูนะ]

รอบด้าน ปราณกระบี่พลุ่งพล่านอีกครั้ง

"..."

ปู่หลานตระกูลจินเริ่มด้านชาแล้ว

หรือนี่คือตำนานที่ว่า พรสวรรค์ไม่พอ ความพยายาม (ลงทุน) เข้าช่วย?