บทที่ 10 คนชั่วก็ต้องเจอคนชั่วจัดการ!

บทที่ 10 คนชั่วก็ต้องเจอคนชั่วจัดการ!

การเคลื่อนไหวของทุกคนชะงักไปพร้อมกันชั่วครู่

คนที่กำลังประลองยุทธ์มือลื่น ออกกระบวนท่าผิด คนที่กำลังดูประลองลืมส่งเสียงเชียร์ คนที่กำลังดื่มสุราวิญญาณสำลักขึ้นจมูก...

พระเจ้า! นี่มันไม่ระเบิดเถิดเทิงไปหน่อยหรือ?!

แม้ว่าเผือกสารพัดเรื่องของเสิ่นสิงเจี่ยนก่อนหน้านี้จะยกระดับความต้านทานการกินเผือกของทุกคนขึ้นมา และเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ว่า... ห๊ะ??

คู่บำเพ็ญของอาจารย์เจ้า? เพศชาย?

เจ้ายังให้เขาแนะนำเจ้าอีก?

ไม่เจ้าทำเพื่ออนาคตตัวเองแบบยอมถวายชีวิต ก็คือเจ้าหิวจริงๆ แล้วล่ะ

ทุกคนที่เมื่อครู่ยังตื่นเต้น ตอนนี้เริ่มใจคอไม่ดีแล้ว

ดูหินเขียวบนพื้นนั่นสิ

ดูรอยแตกบนหินเขียวนั่นสิ

บรรพบุรุษตระกูลจินที่เป็นขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดยังพอว่า ส่วนคนอื่นๆ ในที่นั้น รู้สึกเย็นวาบที่ต้นคอทันที รู้สึกว่าหินเขียวพวกนั้นเหมือนหัวของตัวเอง

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาฟังได้หรือ?

ตอนนี้แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินเสียงในใจยังทันไหม?

[เอ๋? ทำไมผู้อาวุโสฉู่จู่ๆ ก็ปล่อยปราณกระบี่ออกมา? เกิดอะไรขึ้นเหรอ?]

ถูกความเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจ ชุยซูเงยหน้าขึ้น เบิกตากว้างมองไปรอบๆ อย่างงุนงง

นางถึงกับมองดูรอยแตกบนพื้นด้วยความสนใจ ตาลุกวาว

[หรือว่าพ่อราคาถูกลอบกัด? สองคนผลัดกันรุกรับ ประมือกันไปสิบกว่ากระบวนท่าแล้ว?]

[มิน่าล่ะสีหน้าทุกคนถึงแปลกๆ ข้านึกว่าพวกเขาโดนของ... ดูท่าข้าจะกากเกินไป ดูไม่รู้เรื่องอะไรเลย]

ทุกคน: ...

เอาเถอะ นี่ก็นับเป็นทางลงทางหนึ่ง

แต่เห็นสีหน้าสงสัยและท่าทางครุ่นคิดของชุยซู ชั่วขณะหนึ่งสมองของทุกคนหมุนติ้ว อยากจะปกปิดเรื่องนี้ไปก่อน

อย่าคิดเยอะเลย รีบบอกพวกเรามาเร็วๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น!

"ผู้อาวุโสฉู่นี่หรือว่า... เมื่อครู่เกิดการรู้แจ้ง พลังปราณเลยแผ่ออกมาหรือ?"

ไม่รู้ว่าใครร้อนใจรีบพูดตามน้ำไปประโยคหนึ่ง

"ในเวลาแบบนี้ยังไม่ลืมการฝึกฝน ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ!"

ข้ออ้างนี้ใครจะเชื่อ? นี่มันแต่งเรื่องชัดๆ ไม่ใช่หรือ?

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนในใจร้อนรน ต่างพากันมองไปที่ชุยซู กัดฟันสาบานในใจ

ถ้าความแตก ไอ้คนพูดโดนดีแน่

[อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง สมกับเป็นผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด จะรู้แจ้งก็รู้แจ้งได้ทุกที่ทุกเวลา... แข่งบุญแข่งวาสนาแข่งกันไม่ได้จริงๆ ข้ากลับไปดูเรื่องชาวบ้านของข้าต่อดีกว่า]

เชื่อเฉยเลย

นี่มันก็... เกินไปหน่อยไหม

คนอย่างชุยไป่เลี้ยงลูกสาวแบบนี้ออกมาได้ยังไงเนี่ย?

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะถอนหายใจ ก็เห็นชุยซูหลุบตาลง เริ่มเหม่อลอยอีกครั้ง

[เมื่อกี้รีบไปหน่อย ยังดูไม่ชัด สองคนนี้สรุปไปรู้จักกันได้ยังไงเนี่ย? เสิ่นสิงเจี่ยนก็คงไม่หิวโซขนาดไม่ยอมปล่อยแม้กระทั่งผู้ชายหรอกมั้ง...]

ทุกคนทำหูตั้งโดยไม่ได้นัดหมาย

สีหน้าฉู่อวิ๋นเหมี่ยวเย็นเฉียบ แต่ก็พยายามสงบจิตใจที่ยุ่งเหยิง

สิ่งที่ชุยซูคิดก่อนหน้านี้ ล้วนได้รับการพิสูจน์ว่าเป็นความจริง

หรือว่าเซวียเจียงเขา... เหตุผลที่เขาแนะนำเสิ่นสิงเจี่ยนเข้าสำนักนาง เป็นเพราะสองคนนี้สมรู้ร่วมคิดกันจริงๆ?

คิดถึงตรงนี้ ในใจฉู่อวิ๋นเหมี่ยวก็รู้สึกพะอืดพะอมเหมือนกินแมลงวันเข้าไป นางสูดหายใจลึก จ้องมองชุยไป่ที่ทำท่าทางหวาดระแวง แต่จิตใจลอยไปอยู่ที่ชุยซูข้างๆ นานแล้ว

ไม่ว่าจะยังไง นางต้องรู้เรื่องให้กระจ่าง!

[อ๋อ เป็นอย่างนี้นี่เอง! เชรด สองคนนี้ ข้ารู้สึกว่าสองคนนี้ต่างหากที่เป็นคู่สร้างคู่สมที่แท้จริง!]

[ใครจะเข้าใจบ้างเนี่ย เซวียเจียงเขา... เขาแอบฉู่อวิ๋นเหมี่ยวแต่งหญิงได้ยังไง!! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด เขาแต่งหญิงออกไปฝึกฝน เจอกับเสิ่นสิงเจี่ยน สองคนพลอดรักกันแล้วก็กิ๊กกัน]

[ผู้อาวุโสฉู่... ผู้ชายของท่านแอบสวมเขาให้ท่านไปเป็นฝ่ายรับนะ!]

อะไรนะ?!

แม้จะไม่รู้ว่า "ฝ่ายรับ" หมายความว่าอะไรแน่ชัด แต่ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวก็พอจะเข้าใจความหมายโดยรวม

เห็นสายตาที่สนใจใคร่รู้ของคนรอบข้าง... โดยเฉพาะบรรพบุรุษตระกูลจิน

นางแทบอยากจะบินกลับสำนักเจิ้งอี ทุบสมองเซวียเจียงให้เละคามือเดี๋ยวนี้เลย?

เขากล้าดียังไง? เขากล้าดียังไง!

ขณะนี้บรรพบุรุษตระกูลจินก็ลงมาที่พื้น รินสุราวิญญาณให้ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวแก้วหนึ่งด้วยความเห็นอกเห็นใจ

"สหายเต๋า ดื่มหน่อยเถอะ"

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวดื่มรวดเดียวหมดแก้ว จิตใจยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รินแก้วที่สองให้ตัวเอง

[จะว่าไปก็แปลก เสิ่นสิงเจี่ยนเขาก็ไม่ได้เป็นพวกนั้น... เชรด!! เสิ่นสิงเจี่ยนจนถึงตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย?]

อะไรนะ?!

ทุกคนในที่นั้นเบิกตากว้างอีกครั้ง

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวสุราเพิ่งลงคอเกือบพุ่งออกมา

ไม่จริงน่า? เสิ่นสิงเจี่ยนเจ้าแยกหญิงชายไม่ออกรึ?

[เป็นอย่างนี้นี่เอง เซวียเจียงคนนี้ทั้งชอบแต่งหญิงทั้งชอบแสดงละคร แถมยังชอบแสร้งเป็นผู้ฝึกตนหญิงอ่อนแอหลอกเอาหินวิญญาณผู้ชายคนอื่น มิน่าล่ะเสิ่นสิงเจี่ยนถึงไม่มีเงิน ทรัพย์สินส่วนใหญ่ของเขาเข้ากระเป๋าเซวียเจียงไปหมดแล้ว...]

[คนชั่วก็ต้องเจอคนชั่วจัดการ ขำจะตายแล้ว! ให้แกหลอกเงินผู้หญิง ผลสุดท้ายโดนสาวดุ้นหลอกเงิน!]

รูม่านตาสั่นไหว

อะไรนะ?

ไอ้หนุ่มเสิ่นสิงเจี่ยนโดนผู้ชายแต่งหญิงหลอกเงิน?

มุมปากของจินไป่ว่านแทบจะกดไม่ลงแล้ว ความแค้นเคืองเรื่องจินซิ่วซิ่วถูกหลอกเงินเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น

เขาใช้หางตามองเสิ่นสิงเจี่ยนด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม ในใจคิดหาวิธีหาโอกาสป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไป

[สรุปว่าเซวียเจียงปิดบังยังไง เป็นชายหรือหญิงเสิ่นสิงเจี่ยนยังแยกไม่ออกเหรอ?]

[อุ๊บ ข้าจะอ้วก มีอะไรก็พูดกันดีๆ อย่าเอาภาพมาให้ดู... ข้าเข้าใจแล้ว ปกติเซวียเจียงจะปรากฏตัวในคราบผู้หญิง แล้วชอบเล่นแผนนางนกต่อที่สุด ขั้นตอนคร่าวๆ คือแต่งหญิงไปแดนลี้ลับกับคนอื่น แล้วแอบปล่อยพิษราคะกับยาที่ทำให้ความทรงจำสับสน จากนั้นก็ทำท่าทางเหมือนถูกรังแก บอกว่าตัวเองมีคู่บำเพ็ญระดับขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดอยู่ ถ้าถูกจับได้จะทำยังไงดี]

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว: ?!

แผนนางนกต่อ?

ชั่วขณะหนึ่งนางสงสัยว่าหูฝาดไปหรือเปล่า แต่นางลองนึกย้อนดูดีๆ เซวียเจียงก่อนหน้านี้ถ้าไม่บอกว่าไปแดนลี้ลับหาโอกาสทะลวงด่าน ก็หมกตัวอยู่ในห้องปรุงยา

ที่แท้เป็นแบบนี้!

ที่แท้เขาลอบอ้างชื่อนางทำเรื่องพรรค์นี้

คิดถึงตรงนี้ ในดวงตาฉู่อวิ๋นเหมี่ยวก็ฉายแววอำมหิตขึ้นมา

[ปกติในขั้นตอนนี้ คนส่วนใหญ่จะให้หินวิญญาณก้อนโตเป็นค่าปิดปาก... แต่เสิ่นสิงเจี่ยนคิดอะไรอยู่ เขาหน้าด้านไปป้วนเปี้ยนอยู่ต่อหน้าคู่บำเพ็ญฝ่ายตรงข้ามได้ยังไง?]

นั่นสิ!

จินไป่ว่านในที่สุดก็ปรับรอยยิ้มให้เป็นปกติ รอดูเรื่องตลก

คนปกติที่ไหนจะไปป้วนเปี้ยนอยู่ข้างกายเขา นอกจาก...

[อุ๊ยตาย เสิ่นสิงเจี่ยนเพราะเคยมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง เลยไม่สงสัยเพศของเซวียเจียงเลย กลับไปสงสัยรสนิยมของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวแทน ถึงกับคิดว่า "แม่นางเซวีย" ถูกบีบบังคับข่มเหง... ถึงกับบอกเขาว่า รอให้พลังบำเพ็ญสำเร็จ จะไปช่วยนางออกมาจากมือผู้อาวุโสฉู่...]

"..."

ทุกคนแทบจะทำคางร่วงเพราะตรรกะป่วยๆ นี้

เสิ่นสิงเจี่ยนใช้สมองส่วนไหนคิดฮะ?

พวกเขาแทบอยากจะเคาะกะโหลกเสิ่นสิงเจี่ยนดู ว่าข้างในบรรจุอะไรไว้กันแน่

เซวียเจียงก็ไม่ใช่คนโง่ เขาจะเป็นไปได้ยังไงที่จะทิ้งคู่บำเพ็ญระดับขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด แล้วไป...

["นางเพียงแค่ถือดีในพลังบำเพ็ญ ดูถูกข้า รังเกียจข้าว่าพลังต่ำต้อย คนรอบข้างก็ฟังแต่คำสั่งนาง ทำเมินเฉยต่อข้า ทุกวันที่ข้าอยู่ข้างกายนาง ช่างทรมานเหลือแสน"——คำพูดแบบนี้แกก็พูดออกมาได้? ทั้งเกาะผู้หญิงกินทั้งอยากเป็นช้างเท้าหน้า ใครให้ความกล้าแกมามั่นหน้าขนาดนี้

ปีนั้นไม่ใช่เจ้าพร่ำเพ้อถึงความรักวัยเยาว์หรอกหรือ ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวถึงได้ยอมตกลง?]

หน้าของฉู่อวิ๋นเหมี่ยวเขียวคล้ำ มือแตะไปที่ด้ามกระบี่

ดี ดีมากจริงๆ

ที่แท้คู่บำเพ็ญหลายปี ให้เกียรติซึ่งกันและกัน ที่แท้เป็นเพียงนางที่ "คิดไปเอง"!

รอนางกลับไป นางจะต้องตรวจสอบให้กระจ่าง ดูซิว่าเขาลอบทำเรื่องระยำตำบอนลับหลังนางไปมากแค่ไหน!

...

ทางด้านชุยซูยังคงส่ายหน้าถอนหายใจ

[เฮ้อ จริงๆ เลย มิน่าล่ะผู้อาวุโสฉู่อีกไม่กี่ปีก็จะสิ้นชีพ มีคนจิตใจชั่วร้ายแบบนี้อยู่ข้างกาย ไม่ตายเร็วก็แปลกแล้ว]

[ผู้อาวุโสฉู่คนดีขนาดนี้ ถ้านางรู้ว่าตอนนี้เซวียเจียงกำลังแต่งหญิง เตรียมจะจัดแผนนางนกต่ออีกรอบ ก็ไม่รู้จะเสียใจแค่ไหน]

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว: !!!

เสียใจน่ะไม่เท่าไหร่ ที่สำคัญคือ——

รีบบอกนางมาเร็วๆ ว่าอยู่ที่ไหน?!