บทที่ 03 เพราะไม่โรคจิตพอ เลยเข้ากับพวกไม่ได้

บทที่ 03 เพราะไม่โรคจิตพอ เลยเข้ากับพวกไม่ได้

ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

อะไรนะ? ชุยหลิงเอ๋อร์กับเสิ่นสิงเจี่ยนที่แท้ได้เสียกันแล้วหรือ?

มิน่าล่ะชุยหลิงเอ๋อร์ถึงได้ย้อนกัดเรื่องความสัมพันธ์ของชุยซูกับจินไป่ว่าน ขอแค่ทำให้สองคนนี้มีอะไรในกอไผ่จริง ต่อให้ความสัมพันธ์ลับๆ ของชุยหลิงเอ๋อร์กับเสิ่นสิงเจี่ยนถูกเปิดโปงทีหลัง ก็ยังสามารถล้างมลทินให้ตัวเองได้

ร้ายกาจจริงๆ

เดี๋ยวนะ... พวกเจ้าไปทำกันที่ไหนนะ?

บนเตียง... แม่ของชุยหลิงเอ๋อร์งั้นเรอะ?

ฉู่อวิ๋นเหมี่ยวตกใจจนแทบทำคางร่วง

เป็นไปไม่ได้ นี่เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

ลูกศิษย์ที่นางรับไว้จะเป็นคนแบบนี้ไปได้อย่างไร? เสิ่นสิงเจี่ยนคือนางให้คนคัดเลือกมาอย่างดีเชียวนะ!

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ในใจจินไป่ว่านโกรธจะเป็นจะตาย

ใครถูกสร้างข่าวลือใส่ร้ายป้ายสีดื้อๆ ก็คงไม่มีความสุขหรอก

เขามองสายตาไม่เป็นมิตรของเสิ่นสิงเจี่ยน ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกเจ็บใจที่สิ่งที่ชุยซูพูดมาไม่มีหลักฐาน ไม่สามารถโต้แย้งได้ทันที

[ปิดภาพทิ้งไปค่อยสบายตาขึ้นหน่อย รสนิยมทางเพศอาจจะติดดินได้ แต่นี่มันติดนรกเกินไปแล้ว... ช่างเถอะ ข้าพูดออกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ ชุยหลิงเอ๋อร์ปล่อยข่าวลือใส่ข้าตั้งกี่ครั้ง ก็เพราะเล็งเห็นว่าข้าหาหลักฐานไม่ได้ไม่ใช่เหรอ?]

สายตาที่จินไป่ว่านมองชุยซูพลันเปลี่ยนเป็นหัวอกเดียวกันอย่างที่สุด

แต่กลับเห็นดวงตาของชุยซูเป็นประกายขึ้นมาทันที ราวกับนึกแผนการอะไรออก แต่จู่ๆ ก็ถอนหายใจอีก

[ถ้าข้าเป็นคนตระกูลจิน สามารถตรวจสอบบัญชีหอหมื่นสมบัติได้ก็คงดี... ใครจะไปคิดล่ะ ผู้นำตระกูลเสิ่นเพิ่งจะให้หินวิญญาณเขามาใช้เป็นของขวัญขอขมาในการถอนหมั้น คล้อยหลังเขาก็เอาไปทำตัวป๋า จ่ายหินวิญญาณขั้นสูงหนึ่งพันก้อนจองปิ่นวิญญาณให้ชุยหลิงเอ๋อร์ แถมยังบอกนางว่าราคาตั้งสามพัน ชุยหลิงเอ๋อร์ก็เลยซาบซึ้งใจจนยอมพลิกผ้าห่มกับเขา... นี่ไง ปิ่นนั่นยังปักอยู่บนหัวชุยหลิงเอ๋อร์อยู่เลย]

[เดิมทีข้ารู้แค่ว่าปิ่นนี้เป็นของแทนใจ คิดไม่ถึงเลยว่าไอ้ผู้ชายขี้เหนียวนี่จะเจ้าเล่ห์นัก มิน่าชุยหลิงเอ๋อร์ถึงช่วยเขาพูด อยากเห็นสีหน้าชุยหลิงเอ๋อร์ตอนรู้ว่าผู้ชายสารเลวแจ้งบัญชีเท็จจริงๆ!]

จินไป่ว่าน: !!!

นี่มันง่วงนอนก็มีคนส่งหมอนมาให้ อยากด่าคนก็มีหลักฐานส่งมาให้จริงๆ

มีหลักฐานในมือแล้ว หลังของเขาแข็งขึ้นมาทันที

เขากวักมือเรียกเด็กรับใช้ตระกูลจินมา สอบถามเสียงเบาสองสามประโยค จากนั้นภายใต้สายตาแตกต่างหลากหลายของทุกคน ก็พูดเสียงเย็นว่า:

"ดีนี่ ตัวเองวางตัวไม่ดีแล้วยังกล้าสาดน้ำสกปรกใส่จินไป่ว่านผู้นี้ ข้าว่าพวกเจ้าปากลิ้นพันกัน ใจมืดบอด! คิดจะดึงข้าไปเป็นฐานรองรับความสัมพันธ์ชั่วๆ ของพวกเจ้าสองคน ฝันไปเถอะ!"

สีหน้าของเสิ่นและชุยทั้งสองเปลี่ยนไปทันที

ยังไม่ทันที่พวกเขาจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงตวาดดังลั่น:

"ความสัมพันธ์ชั่วอะไร? เด็กตระกูลจิน เจ้ายังกล้าสร้างข่าวลือใส่ร้ายหลิงเอ๋อร์อีก ไร้เหตุผลสิ้นดี!"

กลับเห็นผู้นำตระกูลชุย ชุยไป่ ยืนอยู่กลางอากาศ ที่แท้ก็รีบเร่งมาถึง หลังจากจ้องเขม็งใส่ชุยซูแวบหนึ่ง ก็หันไปจ้องจินไป่ว่านด้วยความโกรธ ถึงกับจะอาศัยบารมีที่เพิ่งเข้าสู่ขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด ข่มเหงผู้คน

จินไป่ว่านรู้ว่าสถานการณ์ไม่ดี แต่คนอย่างเขาค่อนข้างแข็งกร้าว จึงตะโกนกลับไป:

"สร้างข่าวลืออะไร! เห็นชัดๆ ว่าเสิ่นสิงเจี่ยนเมื่อหลายวันก่อนซื้อปิ่นราคาหนึ่งพันหินวิญญาณขั้นสูงที่หอหมื่นสมบัติบ้านข้า——ก็อันที่อยู่บนหัวชุยหลิงเอ๋อร์นั่นแหละ"

เขายิ่งพูดยิ่งคล่องปาก ยิ่งพูดยิ่งชอบธรรม ราวกับว่าตนเองใส่ใจธุรกิจของตระกูลเช่นนั้นจริงๆ

"หอหมื่นสมบัติทำการค้ามากมาย แต่หากเกี่ยวข้องกับหินวิญญาณจำนวนมากข้าล้วนเคยผ่านตา ข้ามีสมุดบัญชีเป็นพยาน หากพวกเจ้าไม่มีความสัมพันธ์ชั่ว เสิ่นสิงเจี่ยนจะซื้อปิ่นให้นางทำไม?"

[โอ้โห! หรือว่าจินไป่ว่านจะสืบเสิ่นสิงเจี่ยนจนทะลุปรุโปร่งมานานแล้ว? คนจริงไม่เปิดเผยหน้าตาจริงๆ]

"บังอาจ!"

ชุยไป่ยกมือขึ้น แทบอยากจะตบเด็กเมื่อวานซืนอย่างจินไป่ว่านให้ตายคาที่

แต่กลับได้ยินเสียงแหวกอากาศดังมาจากขอบฟ้า พร้อมเสียงหัวเราะกังวานของชายชรา

"ดี! ไป่ว่าน! ไม่เพียงดูแลการบำเพ็ญเพียร ยังใส่ใจกิจการในบ้านเช่นนี้ สมเป็นลูกหลานที่ดีของตระกูลจินเรา!"

นั่นคือชายชราผมขาวหนวดเคราขาว ในมือหิ้วกาสุราวิญญาณ กำลังกรอกเข้าปากอย่างอิสระเสรี ที่แท้เป็นยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดแห่งตระกูลจินมาถึงแล้ว เพื่อหนุนหลังจินไป่ว่าน

ชั่วขณะหนึ่งบรรยากาศตึงเครียด จินไป่ว่านปาดเหงื่อด้วยความรู้สึกผิดเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าทำท่าทางหยิ่งผยอง

ทุกคนที่ได้ยินเสียงในใจชุยซู: ...

แต่ทว่าขณะนี้ ไม่ว่าจะได้ยินเสียงในใจชุยซูหรือไม่ และไม่ว่าจะมีผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดเผชิญหน้ากันอยู่หรือไม่ สายตาของทุกคนในที่นั้นจดจ้องไปที่ปิ่นหยกขาวเปล่งประกายแวววาวบนผมของชุยหลิงเอ๋อร์เป็นจุดเดียว

และแม้แต่ตัวชุยหลิงเอ๋อร์เอง ถึงกับหันขวับไปมองเสิ่นสิงเจี่ยน เผยสีหน้าตกใจ:

"แค่หนึ่งพันหินวิญญาณขั้นสูง?"

เสิ่นสิงเจี่ยนจะอธิบายก็ไม่ใช่ ไม่อธิบายก็ยิ่งไม่ดี เขาแบกรับสายตาใคร่รู้สอดส่องของทุกคน และสายตาเชือดเฉือนของชุยหลิงเอ๋อร์ ได้แต่อ้าปาก การโต้แย้งช่างดูไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน

"เจ้า... เจ้าพ่นเลือดใส่คน... ข้าไม่ได้ทำ!"

[พูดให้ชัดๆ หน่อยสิ ตกลงแกไม่ได้มีอะไรกับชุยหลิงเอ๋อร์ หรือไม่ได้ซื้อปิ่นให้นาง? หรือไม่ได้ซื้อปิ่นราคาสามพันให้นาง?]

[ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! สีหน้าชุยหลิงเอ๋อร์นี่ข้าจะเก็บรักษาไว้ชั่วชีวิต! คำว่า 'แค่' นี่ทำข้าขำแทบตาย! ทีนี้พ่อราคาถูกของข้าก็คงไม่มีอะไรจะพูดแล้วสินะ!]

ชั่วขณะหนึ่ง ข้างหูของทุกคนที่ได้ยินเสียงในใจคือเสียงหัวเราะอันบ้าคลั่งของชุยซู

เสียงหัวเราะคือสิ่งที่มีอิทธิพลต่อคนอื่นมากที่สุด

จินไป่ว่านมุมปากยกขึ้นเป็นคนแรก ไม่สนแล้วว่าตัวเองเพิ่งถูกผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดข่มขู่ หัวเราะลั่นออกมา

"เจ้าไม่ได้ทำอะไร? เจ้าไม่ได้ซื้อปิ่นราคา 'แค่' หนึ่งพันหินวิญญาณขั้นสูงให้น้องสาวคู่หมั้นเจ้า? เจ้าก็พูดมาสิ!"

และหนึ่งคนต่อหนึ่งคน เสียงหัวเราะดังระงม รอบลานประลองเต็มไปด้วยบรรยากาศครึกครื้น

เมื่อเทียบกันแล้ว ฉู่อวิ๋นเหมี่ยว ชุยหลิงเอ๋อร์ เสิ่นสิงเจี่ยน หรือแม้แต่ชุยไป่ที่ยังลอยอยู่บนฟ้า อารมณ์ช่างขุ่นมัวเหลือเกิน

ชุยหลิงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ ด่าเสิ่นสิงเจี่ยนจนเละเทะ

อย่างแรกคือด่าเสิ่นสิงเจี่ยนที่ทำอะไรไม่รอบคอบ ถึงกับให้จินไป่ว่านจำได้

อย่างที่สองคือมูลค่าของปิ่นนี้——มูลค่าของของแทนใจยังต้องปลอมแปลง ชั่วขณะหนึ่งทำให้นางมีความโกรธที่ถูกเสิ่นสิงเจี่ยนหลอกลวง

ชุยหลิงเอ๋อร์มักสร้างภาพลักษณ์ด้วยความไร้เดียงสาน่ารักมาโดยตลอด สร้างชื่อเสียงอันดีงาม

ในที่นี้นอกจากเสิ่นสิงเจี่ยน ยังมีผู้ฝึกตนอีกหลายคนที่เป็นคนในอาณัติของนาง ปกติก็ได้ผลประโยชน์จากนางไปไม่น้อย เห็นผู้ฝึกตนที่ปกติเชื่อฟังนางเหล่านี้อ้าปากค้าง ชุยหลิงเอ๋อร์ในใจก็แค้นเคืองขึ้นมา

เรื่องของนางกับเสิ่นสิงเจี่ยนถูกแฉ เกรงว่าจะกระทบชื่อเสียงของนาง คนที่มาคัดเลือกศิษย์สายในของสำนักไท่ซวีในครั้งนี้หัวโบราณที่สุด หากทำลายเส้นทางเซียนของนาง จะทำอย่างไรดี?

"ท่านพ่อ——" ชุยหลิงเอ๋อร์น้ำตาคลอเบ้าทันที

"ข้ากับพี่สิงเจี่ยนบริสุทธิ์ใจต่อกัน ท่านก็รู้นี่เจ้าคะ เขาเพียงแต่มีความรักข้าพี่น้องกับข้า... จินไป่ว่านพูดจาเช่นนี้ ต้องการทำลายชื่อเสียงของทั้งสองตระกูลเรานะเจ้าคะ!"

ทุกคนพลันนึกถึงสิ่งที่ชุยซูคิดก่อนหน้านี้ ในห้องนอนแม่ของชุยหลิงเอ๋อร์... สีหน้าต่างดูล่องลอยไปบ้าง

จริงสิ นั่นมันห้องนอนภรรยาคนปัจจุบันของตัวเองนะ ชุยไป่เจ้ารู้หรือไม่?

[เอ่อ... รักข้าพี่น้อง กล้าพูดออกมาได้นะ หน้าตาของตระกูลไม่ใช่เจ้าทำมันทิ้งเองหรอกหรือ?

แล้วก็มีความเป็นไปได้ไหมว่า ตอนที่เจ้ากับเสิ่นสิงเจี่ยนกำลังมั่วโลกีย์กัน ชุยไป่เขาอาจจะกำลังซ่อนกลิ่นอายแอบดูอยู่... ข้าคิดจนป่านนี้ยังไม่เข้าใจเลยว่านี่มันรสนิยมบ้าอะไร เขาไม่กลัวตาเป็นกุ้งยิงเหรอ?!]

[พระเจ้าช่วย หรือว่าเป็นเพราะข้าไม่โรคจิตพอ เลยเข้ากับคนตระกูลชุยไม่ได้?]

พรวด——

ยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดตระกูลจินชะงักกลางอากาศ จ้องมองชุยไป่ตาค้าง พ่นสุราวิญญาณออกมาเต็มปาก