บทที่ 44 - ไม่ชอบมาพากล

วันรุ่งขึ้น

ถนนหนิงอัน โรงหมอตระกูลหลิน

หลินจื่อซูยืนบนเก้าอี้ตัวเล็ก ใช้คีมคีบถาดทองที่ใส่ยาเม็ดสีแดงชาดออกมาจากเตาปรุงยาอย่างระมัดระวัง พอเห็นว่าไฟยังไม่ได้ที่ ก็ใส่กลับเข้าไป คุมไฟต่อ ระหว่างนั้นก็ชำเลืองมองโต๊ะที่มุมห้อง

น้าเล็กผู้เลอโฉม นั่งตัวตรงบนเก้าอี้กลม ส่วนโค้งเว้าของเอวและสะโพกช่างน่าอิจฉา

แต่ดวงตาคู่สวยภายใต้แว่นตากรอบทอง ตอนนี้กลับเหม่อลอย มองแสงแดดฤดูใบไม้ร่วงนอกหน้าต่าง นิ่งค้างมาครึ่งชั่วยามแล้ว

ตั้งแต่ออกไปข้างนอกเมื่อวานซืน หลินหว่านอี๋ก็กลายเป็นแบบนี้ เหมือนไปเจอผีข้างนอกมา

หลินจื่อซูเดาว่าเกี่ยวกับคุณชายเซี่ย

นางเรียนอยู่ที่สำนักศึกษา เห็นศิษย์พี่หญิงที่เพิ่งมีความรักหลายคนก็เป็นแบบนี้ ปรุงยาอยู่ดีๆ ก็ยืนเหม่อได้

เฮ้อ~ ผู้หญิงหนอ...

หลินจื่อซูส่ายหน้าเบาๆ ในใจเข้าใจน้าเล็กดี ก็น้าเล็กโสดมาตั้งหลายปี เจอคนที่ชอบสักคนไม่ง่าย ขืนยังไม่แต่งงาน ก้นขาวๆ แบบนี้เสียของแย่

อีกอย่างถ้าคุณชายเซี่ยแต่งเข้าบ้านตระกูลหลิน เจ้าถ่านก้อนโตก็ต้องติดมาด้วย นางในฐานะคุณหนูใหญ่ จะอุ้มเจ้าถ่านไปคงไม่เกินเลยไปใช่ไหม?

คิดไปคิดมา เห็นน้าเล็กยังไม่รู้สึกตัว หลินจื่อซูรู้สึกเบื่อ เลยแกล้งมองไปนอกหน้าต่าง

"คุณชายเซี่ย?!"

พรึ่บ~

หลินหว่านอี๋ที่นั่งเหม่อบนเก้าอี้ยาว ได้ยินเสียงก็ได้สติทันที ชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง...

คนล่ะ?

รู้ตัวว่าโดนหลอก หลินหว่านอี๋หันขวับไปมองนังเด็กแสบตาเขียว

"จื่อซู!"

"อุ๊บ~ ฮ่าๆ..."

หลินจื่อซูกุมท้องหัวเราะ 'คิกคิก' แซวว่า

"น้าเล็ก คิดถึงเขาก็ไปหาเขาสิ น้าโตแล้วข้าไม่รั้งไว้หรอก ไม่หัวเราะเยาะด้วย"

หลินหว่านอี๋ช่วงนี้โดนเซี่ยจิ้นฮวนช่วยไว้บ่อยๆ เซี่ยจิ้นฮวนก็ดันเพอร์เฟกต์เกินไป ชายโสดหญิงโสด เผลอใจนึกถึงก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ต่อหน้าหลานสาว หลินหว่านอี๋ไม่กล้ามานั่งเม้าท์เรื่องผู้ชาย แกล้งทำขรึมลุกขึ้น

"ข้าเป็นห่วงคนไข้ต่างหาก เซี่ยจิ้นฮวนกินยาที่เจ้าปรุงไปเมื่อวานซืน แล้วก็เงียบหายไปเลย เขาอยู่คนเดียว เกิดเป็นอะไรขึ้นมาที่บ้านจะทำยังไง? ข้าไปดูหน่อยดีกว่า"

หลินจื่อซูมั่นใจในฝีมือตัวเองร้อยเปอร์เซ็นต์ ขอแค่นางไม่ซนใส่อะไรแปลกๆ เซี่ยจิ้นฮวนไม่มีทางตายโหงแน่ แต่ตอนนี้ก็ทำเป็นเข้าใจ

"ไปดูก็ดี ยาปรุงเสร็จพอสำหรับเจ็ดวัน น้าเล็กก็เอาติดไปเลย คืนนี้ไม่กลับมาก็ได้ พรุ่งนี้จะได้ไปเดินงานโคมไฟวันไหว้พระจันทร์ด้วยกัน"

"ข้าจะไม่กลับมาได้ยังไง? เจ้าพูดมั่วอีกข้าจะตีตูดเจ้าแล้วนะ!"

"ฮิ~"

...

หลินหว่านอี๋บ่นสองสามประโยค แล้วบรรจงเก็บขวดกระเบื้องเจ็ดขวดใส่กล่องไม้ เดินออกจากบ้านไปคนเดียว

ถนนหนิงอันอยู่ไม่ไกลจากสำนักศึกษา ไปตรอกชิงเฉวียนก็แค่ไม่กี่นาที

หลินหว่านอี๋เดินลัดเลาะมาทางตรอกหลัง ระหว่างทางผ่านบ้านนายอำเภอฝ่ายปราบปรามหยาง เห็นฮูหยินหน้าตาสะสวย ยืนเท้าสะเอวเป็นหินมองผัวอยู่หน้าประตู ปากก็บ่นพึมพำ

"พี่สาวหยาง?"

"เอ๊ะ? น้องหลิน?!"

พี่สะใภ้สกุลหยางหันมาเจอหมอขวัญใจสตรี ก็รีบวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหา

"ทำไมออกมาคนเดียว? ในเมืองตอนนี้วุ่นวายจะตาย น้องหน้าตาสะสวย เกิดโดนพวกมารร้ายหมายตาจะทำยังไง?"

ข้าเนี่ยแหละนางมารนิกายหมอผี ออกไปข้างนอกใครจะหมายตาใครยังไม่รู้เลย...

หลินหว่านอี๋คิดในใจ แต่ภายนอกยิ้มอ่อนหวานตอบ

"แค่ออกมาเดินเล่น แถวนี้มีแต่เพื่อนบ้าน พี่สาวหยางไม่ต้องห่วง"

พี่สะใภ้หยางดึงแขนจะลากเข้าบ้าน เหลือบไปเห็นกล่องในมือหลินหว่านอี๋

"นี่จะเอาไปส่งให้ฮูหยินที่ถนนเวินเฉิงรึ? ยาอะไร แรงไหม?"

"ก็แค่ยาบำรุงทั่วไป ไม่ใช่แบบที่พี่สาวหยางคิด..."

"เจ้าจ่ายยาบำรุงทั่วไปเป็นด้วยรึ?"

"เอ่อ..."

"ได้ยินว่าวันก่อน เจ้าจ่ายยาให้พี่สาวหลิว? เมื่อวานข้าไปเยี่ยม เห็นนางหน้าแดงเปล่งปลั่งเหมือนได้กินยาบำรุงขนานใหญ่ ยาอะไรถึงวิเศษขนาดนั้น?"

ยาเจ็ดครั้งต่อคืน...

หลินหว่านอี๋ตอบลำบาก อธิบายไปส่งเดชสองสามประโยค แต่พี่สาวหยางกระตือรือร้นเกินเหตุ ควงแขนคุยสัพเพเหระ คุยไปคุยมาปาเข้าไปครึ่งชั่วโมง ยิ่งคุยยิ่งออกรส

หัวข้อสนทนาเปลี่ยนจากเรื่องยา เป็นเรื่องนินทาคุณนายคุณหนูบ้านนั้นบ้านนี้ และเรื่องผัวใครแอบไปเลี้ยงเมียน้อยข้างนอก...

...

——

เมื่อวานหลี่จื่อเซียนถูกจับ ที่ว่าการสอบสวนทั้งคืน อ๋องตานก็อยู่ที่ว่าการทั้งคืน

ทุกคนทำงานล่วงเวลา เซี่ยจิ้นฮวนในฐานะผู้เกี่ยวข้อง จะแอบหนีกลางคันก็ไม่เหมาะ กินข้าวเย็นเสร็จ ก็กลับไปที่ว่าการกับพวกชิงม่อ นั่งเป็นผู้สังเกตการณ์ต่อ

ผลคือสอบกันทั้งคืน

หลี่จื่อเซียนปากแข็งผิดมนุษย์มนา เพราะรู้ว่ายอมรับเรื่องฝังคนทั้งเป็นต้องโดนโทษหนัก โดนทรมานยังไงก็ไม่ยอมปริปาก

เซี่ยจิ้นฮวนเห็นคดีถึงทางตัน แม้จะสมน้ำหน้าก็ดูไม่ดี แต่ความกดดันของตัวเองลดลงไปเยอะ

ตอนนี้แบกเจ้าถ่านที่หลับไปแล้วเดินอยู่บนถนน ในมือถือหนังสือ "ตำนานจินหลาน" ตั้งใจหาที่มาของผีภรรยา

"ลิ้นสัมผัส ฟันกระทบ... จูบแบบดูดดื่ม เจ้าแน่ใจนะว่าจำเรื่องพวกนี้ไม่ได้?"

เย่หงซางแบกร่มแดงเดินทอดน่องอยู่ข้างกาย ยักไหล่เบาๆ

"เจ๊ชอบผู้ชาย โดยเฉพาะหนุ่มน้อยผิวขาวเนียนอย่างเจ้า พวกซิ่วไฉไส้แห้งแต่งเรื่องมั่วซั่ว เจ้ายังจะเชื่ออีก?"

เซี่ยจิ้นฮวนอ่านไปครึ่งเล่ม ก็รู้สึกว่านางรองไม่เหมือนผีภรรยา นิสัยนางรองดูสงวนท่าทีเกินไป

ถ้าเป็นผีภรรยาจริง ไม่เกินสามบทคงจับชีเสียเจินเหรินกดลงเตียง บทที่ห้าคงเริ่มเล่นหางจิ้งจอก...

และหนังสือเล่มนี้ นอกจากเรื่องความรักจะคลุมเครือแล้ว ฉากวับๆ แวมๆ ก็ไม่มี...

เย่หงซางเหมือนอ่านใจคนออก เห็นเซี่ยจิ้นฮวนขมวดคิ้ว ก็ช่วยบ่น

"พวกซิ่วไฉไส้แห้งพวกนี้ เขียนหนังสือโป๊หากิน ยังจะวางมาดบัณฑิตผู้มีอุดมการณ์ เขียนอ้อมค้อม ไม่กล้าเขียนฉากโป๊เปลือย ก็อย่าเขียนให้เสียเวลาคนอ่าน ดูอย่างวสันต์รัญจวนสิ เปิดเผยตรงไปตรงมา ใช่ไหมล่ะ~?"

"ก็ไม่ถึงขนาดนั้น หนังสือดีๆ มันต้องมีการปูเรื่อง เผื่อข้างหลังจะตื่นเต้น..."

เซี่ยจิ้นฮวนเปิดอ่านนิยายหญิงรักหญิงอย่างตั้งใจ ยังหวังว่าจะเจอร่องรอยบางอย่าง พอเดินมาถึงปากซอย ก็เห็นผู้หญิงสองคนยืนอยู่หน้าบ้านตระกูลหยาง

คนหนึ่งน่าจะเป็นพี่สะใภ้หยาง กำลังเล่าเรื่องอย่างออกรส

อีกคนคือสาวแว่นผู้เลอโฉม สีหน้าแสดงอารมณ์ 'อุ๊ยตาย~ จริงเหรอเนี่ย...' แบบพวกขาเมาท์

เซี่ยจิ้นฮวนเห็นหลินหว่านอี๋ถือกล่องยา รู้ว่ามาส่งยา รีบเดินเข้าไป

"พี่สะใภ้หยาง ท่านหมอหลิน"

พี่สะใภ้หยางเคยได้ยินสามีพูดถึงเซี่ยจิ้นฮวน เห็นคนกลับมา ก็รีบเก็บอาการอยากรู้อยากเห็น ทำท่าทางสำรวม

"คุณชายเซี่ยกลับมาแล้ว สามีกับพ่อสามีข้ายังอยู่ที่ว่าการหรือ?"

เซี่ยจิ้นฮวนรู้สึกว่าพี่สะใภ้หยางดูเรียบร้อยอ่อนหวานดี กว่าเมียหลิวชิ่งจือที่ดูเปิดเผยกว่าเยอะ เดินเข้าไปคารวะ

"งานที่ที่ว่าการยุ่งมาก ท่านอ๋องยุ่งทั้งคืน ท่านลุงหยางกับพี่หยางวันนี้คงไม่มีเวลากลับมา"

"อ้อ"

พี่สะใภ้หยางชินกับสามีไม่กลับบ้านแล้ว พูดคุยตามมารยาทสองสามคำ ก็เดินซอยเท้าถี่ๆ เข้าบ้านไป

หลินหว่านอี๋เห็นท่าทางเสแสร้งแกล้งทำเป็นผู้ดีของพี่สาวหยาง ในใจอด 'ชิ' ไม่ได้ แต่ตัวเองก็เดินเข้าไปย่อกายคารวะ ท่าทางมีความรู้และอ่อนโยน

"ยาชุดใหม่ปรุงเสร็จแล้ว เห็นเมื่อวานท่านไม่ไปรับยาที่โรงหมอ ข้าเลยแวะมาดู"

เซี่ยจิ้นฮวนรับกล่องยามาพิจารณา "เมื่อวานที่ว่าการมีคดี ข้าไปช่วยเป็นลูกมือ ยุ่งทั้งคืน ยาขาดไปวันนึงไม่เป็นไรใช่มั้ย?"

"ไม่เป็นไร แต่การฝึกกายาไม่ควรขาดนาบ่อยๆ วันหลังจำไว้ว่าต้องพกยาติดตัวตลอด"

หลินหว่านอี๋พูดพลางดึงมือเซี่ยจิ้นฮวนมา จับชีพจรตรวจดูอาการ

เซี่ยจิ้นฮวนแช่น้ำยาแล้ว รู้สึกกระปรี้กระเปร่ามีแรง เพราะเดิมทีก็อยู่ขั้นสี่ระดับสูงสุด ห่างจากขั้นสามแค่เอื้อม

แต่จากขั้นสี่ไปขั้นสามเป็นการข้ามขอบเขตใหญ่ ขั้นสี่คือจุดสูงสุดของความยืดหยุ่น ร่างกายอ่อนช้อยดั่งสายน้ำ ขั้นสามคือขั้นต้นของลมปราณ เริ่มเข้าสู่ขอบเขต 'ใช้จิตควบคุมปราณ'

จะก้าวเข้าสู่ขั้นสาม ต้องขัดเกลาร่างกายให้สมบูรณ์ไร้ที่ติ กินยาโลหิตมังกรเข้าไปน่าจะผ่านฉลุย แต่จะทะลวงผ่านก่อนกำหนดได้ไหม เซี่ยจิ้นฮวนก็ไม่แน่ใจ

เห็นหลินหว่านอี๋ตั้งใจเป็นหมอหญิง เซี่ยจิ้นฮวนคิดแล้วถามว่า

"พรุ่งนี้ก็วันไหว้พระจันทร์แล้ว ได้ยินว่างานโคมไฟที่ตานหยางจัดสวยมาก ท่านจะไปไหม?"

?

นี่ชวนข้าเดทเหรอ? หลินหว่านอี๋กะพริบตา ตอบอย่างลังเล

"ท่านจะไป?"

"อยากไปดู แต่ช่วงนี้เรื่องเยอะ ไม่รู้จะมีเวลาไหม..."

"ไม่มีเวลาท่านจะถามทำไม..."

เซี่ยจิ้นฮวนกำลังจะตอบ แต่กลับได้ยินเสียงเตือนจากผีภรรยาที่อยู่ข้างหู

"ระวัง ในบ้านมีไอปีศาจโลหิต"

(จบแล้ว)