บทที่ 38 - เมาค้าง

แสงรุ่งอรุณสาดส่อง ที่ว่าการอำเภออบอวลไปด้วยความเย็นจางๆ ของฤดูใบไม้ร่วง และกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงที่แทบจะรมเจ้าหน้าที่ชันสูตรให้สลบ

หยางต้าเปียวนั่งยองๆ อยู่บนบันได ในมือถือซาลาเปาร้อนๆ สองสามลูก เคี้ยวตุ้ยๆ พลางด่าทอ

"ไอ้หลานระยำนี่ ฆ่าคนแล้วยังหั่นศพ อย่าให้ข้าจับได้นะ พ่อจะถลกหนังพวกมัน..."

ลิ่งหูชิงม่อเพิ่งมาจากจวนท่านหญิง เนื่องจากได้นอนไปไม่กี่ชั่วยามตอนกลางคืน สภาพจิตใจจึงดูดีขึ้น

นางถือกระบี่ยืนอยู่บนบันได มองดูกองศพเน่าเปื่อยที่วางเกลื่อนพื้นพลางครุ่นคิด

เมื่อวานเจ้าหน้าที่หลายสิบนาย ใช้เวลาค่อนคืนกว่าจะพลิกหาศพคนออกมาจากกองซากศพนับไม่ถ้วน จากกะโหลกศีรษะประเมินได้ว่ามีผู้เคราะห์ร้ายสิบเอ็ดราย และยังพบหนอนแมลงที่สงสัยว่าเป็นกู่พิษจำนวนหนึ่ง

ตอนนี้ยืนยันได้แล้วว่าโจรปีศาจผู้นี้ตบะแก่กล้า ฝึกวิชามารควบคู่ไปกับการเพาะเลี้ยงบุปผาศพคลั่ง แต่ตัวตนและจุดประสงค์ยังคงเป็นปริศนา

ลิ่งหูชิงม่อมีอาการบาดเจ็บติดตัว เดิมทีควรจะพักผ่อน แต่ยอดฝีมือทั้งเมืองต่างออกมาล่าโจรปีศาจ นางจะอยู่เฉยได้อย่างไร เห็นทางที่ว่าการไม่มีความคืบหน้า จึงเอ่ยถาม

"เซี่ยจิ้นฮวนพักผ่อนเป็นอย่างไรบ้าง?"

หยางต้าเปียวยักไหล่ "เมื่อเช้าไปเคาะประตูไม่มีความเคลื่อนไหว เห็นแต่เจ้าเหมยฉิวกระโดดโลดเต้นอยู่บนกำแพง คาดว่าเมื่อวานสู้ตั้งแต่เช้ายันค่ำ คงจะเหนื่อย ยังไม่ตื่นกระมัง"

ลิ่งหูชิงม่อเห็นดังนั้นจึงหันหลังเดินออกไปข้างนอก

"ข้าจะไปดูหน่อย จริงสิ... เมื่อวานบอกว่าจะเลี้ยงข้าว คืนนี้เรียกพวกเสี่ยวหวังไปด้วย ไปกินที่หอเยว่ไหล ถือว่าฉลองวันไหว้พระจันทร์ล่วงหน้า"

"อุ๊ยตาย!" หยางต้าเปียวเห็นแม่พระจำเรื่องนี้ได้ ซาลาเปาก็ไม่หอมเสียแล้ว "จะดีหรือ ให้ใต้เท้าลิ่งหูต้องสิ้นเปลือง..."

ลิ่งหูชิงม่อสายตาเย็นชา "กินอิ่มดื่มพอแล้วถ้ายังหาเบาะแสไม่ได้ เจ้าก็เชิญแขกกลับ แล้วไปหาทางอธิบายกับเมียเจ้าเองเถอะ"

"รับทราบ!"

หยางต้าเปียวกำหมัดแน่น "ต่อให้ขุดดินสามศอก ข้าก็จะขุดไอ้ปีศาจเขาจื่อฮุยนั่นออกมาให้ได้!"

ลิ่งหูชิงม่อไม่พูดพร่ำทำเพลง ถือกระบี่ออกจากที่ว่าการ มุ่งหน้าไปยังตรอกชิงเฉวียนที่อยู่ไม่ไกล

เนื่องจากเรียกกำลังคนจากต่างอำเภอกลับมาหมด ถนนสายรองจึงมีผู้คนมากกว่าสองวันที่ผ่านมา ร้านขายเนื้อแพะหน้าประตูก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ต่างแลกเปลี่ยนเบาะแสที่ได้จากการลงพื้นที่

ลิ่งหูชิงม่อกวาดตามองร้านอาหารเช้าและแผงหมู พบว่าเซี่ยจิ้นฮวนไม่อยู่ จึงมาที่นอกรั้วบ้านกำแพงขาว

ตั้งใจจะเคาะประตู แต่กลับพบว่าเจ้าเหมยฉิวตัวดำเมี่ยม เดินไปเดินมาอยู่บนกำแพงเพียงลำพัง ท่าทางหงอยเหงาเศร้าสร้อย

?

ลิ่งหูชิงม่อสงสัย เดินเข้าไปใกล้แล้วเงยหน้าดู

"เหมยฉิว มาทำอะไรตรงนี้?"

"กุ๊จิ~"

เหมยฉิวเห็นมื้อเช้าเดินมาเอง ก็รีบบินลงมาเกาะไหล่ เอาหัวถูแก้ม แล้วอ้าปากขออาหาร

ลิ่งหูชิงม่อแม้จะสัมผัสกันไม่นาน แต่ก็ดูออกจากภาษากายว่าหิวแล้ว คิดในใจว่า เซี่ยจิ้นฮวนไปทำอะไร? ทำไมไม่ให้อาหารนก?

"เซี่ยจิ้นฮวนล่ะ?"

"กุ๊"

เหมยฉิวคอพับลิ้นห้อย ทำท่าทางบอกว่า—ม่องเท่งแล้ว!

"หา?!"

ลิ่งหูชิงม่อเหมือนโดนสายฟ้าฟาด นึกว่าเซี่ยจิ้นฮวนโดนโจรปีศาจฆ่าปิดปาก ตกใจรีบเหาะข้ามกำแพงลงไปในลานบ้าน

ฟุ่บ~

ยามเช้า แสงแดดฤดูใบไม้ร่วงสาดส่องลานบ้าน เนื่องจากงานยุ่งนางยังไม่ได้มาทำความสะอาดตามสัญญา ทางเดินหินสีขาวจึงมีใบไม้ร่วงประปราย

ลิ่งหูชิงม่อถือกระบี่เดินเร็วผ่านประตูวงพระจันทร์ไปที่เรือนหลัง เงยหน้ามอง พบว่าประตูเรือนหลักเปิดอยู่ อาวุธสองชิ้นทิ้งอยู่บนพื้น ส่วนเซี่ยจิ้นฮวนที่ใส่แค่กางเกงบางๆ ตัวเดียว นอนแผ่หราอยู่บนหลังคา สภาพเหมือนโดนฆ่าปิดปากจริงๆ

"เซี่ยจิ้นฮวน?!"

ลิ่งหูชิงม่อหน้าซีดลงไปหลายส่วน กำลังจะเหาะขึ้นไปกอดเซี่ยจิ้นฮวน คุกเข่าเงยหน้ามองฟ้าตะโกนว่า "ไม่~~~" แต่จู่ๆ ก็พบความผิดปกติ

ในลานบ้านมีกลิ่นเหล้าหอมฟุ้ง หน้าห้องอาบน้ำมีไหเหล้าแตกตกอยู่ เซี่ยจิ้นฮวนที่นอนอยู่บนหลังคา อาจจะเพราะได้ยินเสียงรบกวน ยังส่งเสียง "อือ~~" ออกมา...

?

ลิ่งหูชิงม่อชะงัก แววตาเป็นห่วงเปลี่ยนเป็นงุนงง คิดในใจ

เกิดอะไรขึ้น?

เซี่ยจิ้นฮวนดูเป็นคนเที่ยงธรรม ทำไมกลายเป็นขี้เมาเหมือนเจ้าหลิงเอ๋อร์ไปได้?

หรือว่าจะโดนเพื่อนรักเจาะไข่แดง หลิงเอ๋อร์แอบมาหาเมื่อคืน?

คิดถึงตรงนี้ ลิ่งหูชิงม่อก็สายตาหวาดระแวง มองหาในลานบ้าน พอไม่เห็นหลิงเอ๋อร์ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ค่อยโล่งอก หยิบเศษไหเหล้ามาดม พบว่าเป็น 'น้ำตาวีรบุรุษ' ที่ขึ้นชื่อเรื่อง 'สามจอกล้ม' ก็ทำหน้าจนใจ

ผู้ฝึกยุทธ์ต้านทานได้สูง หากเก่งกล้าหน่อย เหล้าธรรมดามอมไม่เมา แต่เดินยุทธภพไม่กินเหล้า ก็ขาดรสชาติ

ยอดนักปรุงสุราจึงคิดค้นเหล้าพิเศษอย่างน้ำตาวีรบุรุษ ฤทธิ์แรงมาก ได้ยินว่าระดับเหนือชั้นยังเมาได้ ปกติต้องจิบทีละจอก

เซี่ยจิ้นฮวนแค่นักบู๊ขั้นสี่ เล่นซัดไปทั้งไห ไม่เมาตายก็บุญแล้ว?

ลิ่งหูชิงม่อไม่รู้จะพูดอะไร ยืนใต้ชายคาตะโกนเรียก

"เซี่ยจิ้นฮวน? เซี่ยจิ้นฮวน?"

ฟุ่บ~

ตะโกนอยู่หลายคำ เซี่ยจิ้นฮวนก็เด้งตัวลุกขึ้น สายตาเมามายกวาดมองรอบๆ!

พอเห็นข้างล่างเป็นแม่นางม่อ ไม่มีอันตราย แววตาก็ไร้ประกาย ทิ้งตัวดิ่งพสุธาลงมาข้างหน้า

"เอ้ย?!"

ลิ่งหูชิงม่อตกใจ เห็นชายเปลือยขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ กลัวเซี่ยจิ้นฮวนจะตกลงมาเป็นอะไรไป รีบกางแขนรับ ผลก็คือ

ตุบ——

ตัวหนักอึ้ง หล่นตุ้บลงมาในอ้อมกอด

มีคนรับ เซี่ยจิ้นฮวนเลยปลอดภัย แต่ลิ่งหูชิงม่อมีแผลเก่า โดนทับจนคิ้วขมวด เกือบหน้าทิ่มดิน

"เจ้าบ้านี่..."

ลิ่งหูชิงม่อโตมาขนาดนี้ ไม่เคยกอดผู้ชาย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้ชายเปลือยอก

สัมผัสได้ถึงกลิ่นเหล้าที่ปะทะหน้า ลิ่งหูชิงม่อหน้าแดงก่ำ ประคองร่างที่อ่อนระทวย ทุบหลังไปสองที

"เซี่ยจิ้นฮวน? เซี่ยจิ้นฮวน!"

"กุ๊จิ!"

เหมยฉิวยังไม่ได้กินข้าวเช้า บินมาเกาะไหล่ เอาปีกตบหน้าเซี่ยจิ้นฮวน

แปะ แปะ แปะ...

เซี่ยจิ้นฮวนโดนหลินหว่านอี๋เตือนแล้วว่าอย่าดื่มเยอะ แต่เหล้ามันดี แถมผีเมียยุเก่ง จะไปจำคำหมอสั่งได้ไง เมื่อคืนภาพตัด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าขึ้นไปบนหลังคาได้ไง

ตอนนี้พิงอกแม่นางม่อ สติกลับมาแล้ว แต่แขนขาไม่ฟังคำสั่ง พักสักครู่ ถึงตบคนในอ้อมกอด

"ข้าไม่เป็นไร..."

ปึก——

กลางหลังโดนทุบดังปึก!

ลิ่งหูชิงม่อหวังดีประคอง กลับโดนลวนลาม สายตาเย็นเยียบทันที

"เจ้าแกล้งเมาใช่ไหม?!"

เซี่ยจิ้นฮวนพบว่าจับผิดที่ รีบขอโทษ

"ขอโทษ... ฤทธิ์เหล้ามันระ ระ แรง~~~"

เปรี้ยะๆๆ——

ลิ่งหูชิงม่อเห็นเซี่ยจิ้นฮวนขอโทษแต่ไม่ปล่อยมือ เลยแปลงร่างเป็น 'ราชาแห่งสายฟ้า' สองมือกดไหล่บังคับเปิดเครื่อง

ประกายสายฟ้าแลบแปลบปลาบ เซี่ยจิ้นฮวนตัวตรงแด่ว สั่นกระตุกสองสามที แววตากลับมาใสกระจ่าง มองไปรอบๆ อย่างมึนงง

"เอ่อ... ขอโทษที ดื่มเยอะไปหน่อย"

ลิ่งหูชิงม่อถึงหยุดมือ เห็นแก่ที่เซี่ยจิ้นฮวนเมื่อวานสร้างความดีความชอบ แล้วก็เมาจริง เลยไม่ถือสาเรื่องเมื่อกี้

"เมื่อคืนเจ้าดื่มกับใคร? ทำไมดื่มเยอะขนาดนี้?"

เซี่ยจิ้นฮวนเมื่อคืนภาพตัด ยังงงๆ อยู่ พักสักหน่อย ถึงพบว่าจิตใจแจ่มใส เลือดลมสมบูรณ์ ทะเลลมปราณขยายขึ้นไม่น้อย ดูท่ายาโลหิตมังกรจะได้ผลดีจริง

"เมื่อวานแม่นางหลินให้เหล้ามาไหหนึ่ง ข้าไม่เคยดื่ม เผลอแป๊บเดียวเลยเมาหัวทิ่ม... ทางที่ว่าการเป็นไงบ้าง?"

พูดพลาง เซี่ยจิ้นฮวนก็เดินไปที่อ่างล้างหน้าด้านข้าง จัดการตัวเองอย่างรวดเร็ว

ลิ่งหูชิงม่อปัดฝุ่นที่ก้น ถือกระบี่เดินมาหน้าประตู

"เจ้าหน้าที่ทหารวิ่งวุ่นกันทั้งคืน ตามรอยร้านยาที่เคยขาย 'หญ้ามังกร' และ 'ซากสัตว์' ให้คนแปลกหน้า จากภาพวาดที่รวบรวมได้ พบว่ากลุ่มโจรปีศาจนี้มีลูกสมุนเดินเรื่องอยู่เป็นสิบคน แต่ตัวการใหญ่ยังระบุตัวตนไม่ได้ ถ้าเจ้าไม่ยุ่ง จะไปดูด้วยกันไหม? ตกเย็นจะได้ไปกินข้าวกัน..."

เมื่อพบว่าความสนใจของทางการเบนเป้าไปที่โจรปีศาจอย่างสมบูรณ์ เซี่ยจิ้นฮวนก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การกวาดล้างโจรปีศาจ นอกจากจะช่วยให้เขาได้เงินที่โดนปล้นคืนมาแล้ว ยังช่วยกำจัดหมอผีผีที่เคยเจอเมื่อสามปีก่อนได้ด้วย ตามหลักเหตุผลเขาควรจะไปช่วย

แต่เขาต้องระวังไม่ให้ตัวเองเข้าไปพัวพันจนถอนตัวไม่ขึ้น เพราะยังไงเขาก็ต้องให้โจรปีศาจช่วย 'รับตีน' แทนไปก่อน หากช่วยจับตัวการได้เร็วเกินไป แล้วทางการหันกลับมาตรวจสอบเขา จะทำอย่างไร?

ด้วยเหตุนี้ เซี่ยจิ้นฮวนจึงชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเชื่อมั่นใน 'สติปัญญาของพี่ต้าเปียว' คิดแล้วตอบว่า

"ทางการกำลังตรวจสอบเรื่องพวกนี้ เราเข้าไปยุ่มย่ามมากก็ช่วยอะไรไม่ได้รังแต่จะเกะกะเปล่าๆ ข้าว่าเราไปสืบทางอื่นดีกว่า จำหนังสือเล่มนั้นที่เจอในถ้ำเก็บศพเมื่อวานได้ไหม?"

ลิ่งหูชิงม่อเห็น 'ข้าวกล่องรถไฟ' (ท่าร่วมรัก) เข้าตา ภาพเมื่อคืนยังวนเวียนในหัว จะลืมได้ไง

"เจ้าถามทำไม?"

เซี่ยจิ้นฮวนไม่ได้อยากจะลองท่าข้าวกล่องรถไฟกับแม่นางม่อ

"หนังสือเล่มนั้นมาจาก 'จี้เหวินไจ' เข้าเล่มดีราคาไม่ถูก เนื้อหาก็เฉพาะทาง หากโจรซื้อติดมือมา เถ้าแก่ร้านหนังสือน่าจะจำหน้าได้ เดี๋ยวลองไปดู"

"หา?"

ลิ่งหูชิงม่อสงสัย "ต่อให้ร้านจำได้ ก็คงไม่รู้ตัวตนโจร สืบแบบนี้จะมีประโยชน์เหรอ?"

เซี่ยจิ้นฮวนรู้ว่าสืบไปก็เปล่าประโยชน์ แค่อยากไปเดินร้านหนังสือ

"ตอนนี้ต้องปูพรมค้นหา ทุกที่ที่โจรปีศาจเคยไป เราต้องรู้ให้หมด มีเบาะแสจะไม่ไปดูได้ไง"

ลิ่งหูชิงม่อพยักหน้าเห็นด้วย "ก็ได้ งั้นเจ้ารีบหน่อย"

เซี่ยจิ้นฮวนล้างหน้าล้างตา หันมามองสาวงามภูเขาน้ำแข็งที่หน้าประตู นึกขึ้นได้ก็ถาม

"แม่นางม่อ อาจารย์เจ้า นางเซียนหนานกง ไปไหนเหรอ?"

?

ลิ่งหูชิงม่อขมวดคิ้ว สายตาสงสัย เห็นเซี่ยจิ้นฮวนหน้าซื่อตาใส เหมือนแค่ถามเฉยๆ ถึงตอบเรียบๆ

"นางเซียนหนานกง เป็นคำเรียกของคนว่างงานในยุทธภพ เจ้าควรเรียกว่าเจ้าสำนักหนานกง หรือผู้อาวุโสหนานกง"

เซี่ยจิ้นฮวนอยากเรียกว่า 'เมียในฝัน' ใจจะขาด แต่พูดออกไปคงโดนแม่นางม่อจับช็อตไฟฟ้า

"ท่องยุทธภพจนปากเสีย ขออภัย ผู้อาวุโสหนานกงไปไหน?"

"ท่านอาจารย์ตบะสูงส่ง ปกติจะไปปราบปีศาจแถวชายแดนใต้ หาดกระดูกมังกร หรือบึงผีร้อง ทุกปีจะกลับมาช่วงก่อนเข้าฤดูหนาว ออกเดินทางอีกทีช่วงฤดูใบไม้ผลิ นับเวลาแล้ว อีกไม่นานคงกลับมา"

พูดถึงตรงนี้ ลิ่งหูชิงม่อมองเซี่ยจิ้นฮวน กำชับด้วยความหวังดี

"ท่านอาจารย์ก็เหมือนเจ้า ยอมสละชีพเพื่อผดุงคุณธรรม แต่ท่านรอบคอบเสมอ หากเจออันตราย จะเน้นรักษาชีวิตไว้ก่อน ผู้บำเพ็ญเพียรต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะช่วยคนได้ ตายเร็วเกินไป แม้จะได้ชื่อว่าตายเพื่อธรรมะ แต่ในระยะยาวก็นับว่ามุทะลุเกินไป

"เมื่อวานเจ้าเจอเบาะแสควรแจ้งทางการ บุกไปสืบคนเดียว หากหลงเข้าไปในรังโจร ยอดฝีมือในตานหยางคงไปช่วยเจ้าไม่ทัน"

เซี่ยจิ้นฮวนรอบคอบกว่าใคร ที่ไม่แจ้งทางการเมื่อวาน ก็เพราะต้องการให้ 'เพื่อนร่วมทาง' ช่วยรับตีน แต่เรื่องนี้พูดไม่ได้ เขาจึงยิ้มส่ายหน้า

"คนเรามีชะตาลิขิต เรื่องมันเกิดขึ้นแล้วใครจะไปรู้ หากวันไหนข้าพลาดท่าตายไป แม่นางม่อไม่ต้องเสียใจมานะ ช่วยดูแลเจ้าเหมยฉิว... อุ๊บ?!"

ลิ่งหูชิงม่อฟังจนอึ้ง รีบเข้ามาเอามือปิดปากเน่าๆ ไว้ แววตาฉายแววดุ

"ดีๆ ไม่ชอบพูด พูดเรื่องอัปมงคลทำไม? ใครจะไปเสียใจเพื่อเจ้า?"

เซี่ยจิ้นฮวนอยู่ดีๆ ก็ขุดเจอผีเมียมาได้คนหนึ่ง เลยรู้สึกปลงตกกับชีวิต พอเห็นแม่นางม่อเป็นห่วงจริงๆ ก็ไม่ได้พูดต่อ

"ฮ่าๆ... เจ้ายังไม่ได้กินข้าวเช้าใช่ไหม? ไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ"

"กุ๊จิ!"

เจ้าเหมยฉิวที่เกาะอยู่บนไหล่ พอได้ยินเรื่องของกินก็ตาสว่างทันที ส่งเสียงร้องประท้วงประมาณว่า—ชีวิตยังต้องไปต่อไหม? รู้จักไหมคำว่านกดีต้องมีไม้เกาะ?

ลิ่งหูชิงม่อลูบหัวเหมยฉิว ไม่อยากจ้องซิกแพ็คแปดลูกของเซี่ยจิ้นฮวนนานเกินไป จึงเดินออกไปรอข้างนอก...

(จบแล้ว)