ตอนที่ 6 จมูกไวกันทั้งบ้าน

อู่ต้าชิ่งตกใจจนคอหด รีบปิดหน้าต่างอย่างเงียบเชียบ

โชคดีที่เขาไม่ได้เริ่มผัดไข่ก่อน ไม่อย่างนั้นป้าแกคงตามกลิ่นมาแน่ๆ

ที่บ้านฝั่งตะวันออก ไป๋อวี้หลานได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาตามลม ใบหน้าที่ดูร้ายกาจอยู่แล้วยิ่งบิดเบี้ยวด้วยความริษยา

"เจ้าต้าชิ่งมันทำกับข้าว!"

เมื่อคืนนางก็ได้กลิ่นไข่เจียวกับซาลาเปาแว่วๆ มาแล้ว เช้านี้ยังได้กลิ่นข้าวต้มหอมๆ อีก นางทนไม่ไหวแล้ว

"ไม่ได้การ ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา เมื่อวานเห็นมันขึ้นเขา ดีไม่ดีอาจจะไปเจอของดีอะไรเข้า มันต้องเอามาแบ่งฉันบ้าง"

"นั่งลง!" อู่เหล่ากุ้ยที่กำลังซดโจ๊กผักดองเสียงดังซู้ดซ้าดเอ่ยเสียงเข้ม "อย่ามาโวยวายแต่เช้า ตอนแยกบ้านตกลงกันไว้ว่าไง ต่างคนต่างอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"แยกบ้านแล้วไง! ฉันเป็นย่ามัน มันเป็นหลานฉัน! แยกบ้านแล้วมันก็ต้องกตัญญูฉัน!"

"วันๆ คิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง เมื่อก่อนไม่เห็นจะนับญาติกับมันเลยนี่ จะนับญาติก็รอให้พวกมันได้สิทธิ์บ้านถาวรก่อน ค่อยไปวุ่นวายก็ยังไม่สาย"

ความจริงแล้วอู่เหล่ากุ้ยคิดการณ์ไกลกว่าไป๋อวี้หลานซะอีก บ้านที่อู่ต้าชิ่งอยู่ตอนนี้เป็นของส่วนกลางที่ยกให้อยู่ รอให้พวกเด็กๆ อยู่จนได้สิทธิ์ถาวร แล้วค่อยใช้ข้ออ้างว่าเสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าเป็นหลานแท้ๆ ไปยึดบ้านคืนมา ส่วนอู่ต้าชิ่งไม่ใช่ลูกหลานตระกูลอู่จริงๆ ถึงตอนนั้นทุกอย่างก็เข้าทางเขาพอดี

พูดจบ เขาก็ก้มหน้าซดโจ๊กต่อ ไม่สนใจไป๋อวี้หลานอีก

ไป๋อวี้หลานยังฮึดฮัดไม่หาย "แต่เจ้าต้าชิ่งมันต้มโจ๊กข้าวขาวกินนะ มันเอาข้าวมาจากไหน"

อู่เหล่ากุ้ยเริ่มรำคาญ "ใครเขาห้ามไม่ให้หล่อนกินข้าวขาวล่ะ อยากกินก็ไปทำเองสิ!"

ไป๋อวี้หลานหุบปากฉับ ที่บ้านเลี้ยงไก่ตัวเมียไว้แค่ห้าตัว ข้าวสารที่มีก็แลกมาด้วยไข่ไก่ นางเสียดายไม่กล้ากินหรอก

ยุคนี้ ใครบ้างจะไม่เก็บไข่ไก่ไว้ให้หลานชายตัวน้อยกินบำรุง

คิดแล้วนางก็ควักเงินหนึ่งหยวนออกมาจากตู้ เรียกสะใภ้ใหญ่ที่กำลังกล่อมลูกอยู่ "เฟิ่งผิง วันก่อนแม่ติดเงินร้านค้าอยู่ห้าเหมา เอานี่ไปใช้หนี้ แล้วขากลับซื้อเนื้อมาให้จินเป่าสักห้าเหมานะ"

กินโจ๊กแล้วไง วันนี้นางจะกินเนื้อ จะยั่วน้ำลายพวกมันให้ตายกันไปข้าง

ลูกนางแพศยา กับลูกคนพิการ มีสิทธิ์อะไรมากินดีกว่านาง

ส่วนทางฝั่งอู่ต้าชิ่ง มื้อเช้าวันนี้คือโจ๊กข้าวขาว ซาลาเปาลูกใหญ่ และไข่ต้ม

กลัวว่าผัดไข่แล้วกลิ่นจะฟุ้ง อู่ต้าชิ่งเลยเปลี่ยนเมนู

โจ๊กขาวข้นคลั่ก ซาลาเปาไส้แน่น ไข่ต้มฟองโต อู่เสี่ยวหย่วนกินไปเสียดายไป

"พี่ครับ ทำไมทำโจ๊กข้นขนาดนี้ล่ะ เดี๋ยวไม่มีกินมื้อหน้าจะทำยังไง"

อู่ต้าชิ่งปอกไข่ต้มยัดใส่มือน้อง "กินลงท้องไปแล้วถึงจะเป็นของเรา ถามมากจริง"

แล้วเขาก็หยิบเม็ดข้าวที่หน่วนเป่าทำหล่นใส่ปากเคี้ยว

เสี่ยวหย่วนหัวเราะแหะๆ "พี่ครับ วันนี้พี่จะขึ้นเขาอีกไหม ผมขอไปด้วยนะ"

อู่ต้าชิ่งส่ายหน้า "ไม่ วันนี้ที่กองผลิตจะขุดบ่อน้ำ เข้ากะสามผลัด เอ็งอยู่บ้านดูแลหน่วนเป่าเถอะ"

บ้านที่อยู่ตอนนี้ทางกองผลิตเป็นคนจัดหาให้ แถมไปทำงานยังได้แต้มแรงงานตั้งสิบแต้ม ไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ต้องขยันขันแข็งเข้าไว้

อีกอย่างแล้งมาตั้งแต่ต้นปี ต้องขุดบ่อให้เจอ ถึงจะช่วยต้นกล้าในนาได้

ส่วนเรื่องจะไปขายอะไรในอนาคตนั้น เขายังคิดไม่ออก

ผักป่าแถวนี้ขุดไปเกือบหมดแล้ว จะเข้าไปลึกกว่านี้ก็เสี่ยงเกินไป เขาว่าไม่คุ้ม

ส่ายหัวไล่ความคิด ดื่มโจ๊กคำสุดท้ายจนเกลี้ยงชาม กำชับเสี่ยวหย่วนอีกรอบว่าใครมาเรียกก็อย่าขานรับ แล้วจึงล็อกบ้านออกไปทำงาน

พอดีกับที่เฟิ่งผิงหิ้วตะกร้ากลับมาจากร้านค้า เดินสวนกับอู่ต้าชิ่งที่หน้าบ้าน

"ไง เห็นผู้หลักผู้ใหญ่ไม่คิดจะทักทายหน่อยรึ" เฟิ่งผิงแค่นเสียง

อู่ต้าชิ่งเหลือบมองเนื้อในตะกร้า แล้วยื่นมือออกไป "ป้าสะใภ้จะเอามาให้ผมเหรอครับ งั้นผมไม่เกรงใจนะ"

เฟิ่งผิงหน้าเปลี่ยนสี รีบเอาตะกร้าซ่อนไว้ข้างหลัง

"ฝันไปเถอะ อย่างแกมีปัญญาได้กินเนื้อรึไง!"

นึกถึงบทสนทนาของพ่อปู่แม่ย่าเมื่อเช้า เฟิ่งผิงก็กลอกตาเจ้าเล่ห์ ยิ้มเยาะใส่อู่ต้าชิ่ง "ต้าชิ่ง ป้าเห็นนะว่าเมื่อเช้าเอ็งก่อไฟ บอกป้าหน่อยสิว่าแอบทำอะไรกินกัน ดูท่าทางวันนี้กระปรี้กระเปร่าผิดปกตินะเรา"

ป้าสะใภ้คนนี้ ทั้งขี้เกียจ ตะกละ เจ้าเล่ห์ แถมขี้อิจฉาเป็นที่หนึ่ง

อู่ต้าชิ่งฉีกยิ้มกว้าง "ทำเนื้อกินครับ"

"น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะ" เฟิ่งผิงทำเสียงดูถูก "สงสัยอยากกินเนื้อจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง เฉือนเนื้อตัวเองกินรึไง ถึงจะได้กิน"

อู่ต้าชิ่งไม่โกรธ ตอบกลับหน้าตาย "เฉือนเนื้อก้นมาทำกินครับ เนื้อก้นมันเยอะดี"

เฟิ่งผิงหน้าแดงแปร๊ด "ถุย! หน้าด้านเหมือนแม่แกไม่มีผิด มาพูดจาลามกใส่ฉันเหรอ! ไอ้ทุเรศ!"

ป้าสะใภ้คนนี้นอกจากนิสัยเสียสารพัดแล้ว ยังหลงตัวเองขั้นสุด คิดว่าผู้ชายทั้งหมู่บ้านจ้องจะงาบตัวเอง

ตอนนั้นหน่วนเป่าร้องไห้จะขาดใจเพราะไม่มีนมกิน เขาเห็นจินเป่าลูกของเฟิ่งผิงนมเหลือเฟือ เลยเผลอมองหน้าอกนางแวบเดียว นางก็โวยวายหาว่าเขาลวนลาม ด่าประจานจนรู้กันไปทั่วหมู่บ้าน

โชคดีที่เขาเป็นคนซื่อๆ ชาวบ้านเลยไม่มีใครเชื่อน้ำหน้านาง

แต่วันนี้ท้องอิ่มแล้วใจมันกล้า เลยขอเอาคืนสักดอก

จินเป่าดึงชายเสื้อแม่ ตาแป๋ว "แม่ครับ เมื่อเช้าพี่รองกินไข่ต้ม ผมได้กลิ่นไข่ต้มจากตัวพี่รอง"

อู่ต้าชิ่งนึกในใจ 'ระวังตัวแก่ไม่พอ ต้องระวังตัวเด็กด้วย จมูกดีกันเหลือเกินบ้านนี้'

เฟิ่งผิงเบะปาก "ไข่ต้มอะไรกัน กลิ่นขี้ไก่ล่ะสิไม่ว่า สงสัยไปขโมยไก่ใครกินมา"

อู่ต้าชิ่งยังยิ้มระรื่น "บอกแล้วไงครับว่ากินเนื้อ"

เฟิ่งผิงของขึ้น

"แน่จริงแกพูดต่อหน้าคนอื่นสิว่าแกกินอะไร!"

"ไอ้ลามก! ยังเพ้อเจ้อเรื่องกินเนื้ออีก หมามองเครื่องบินชัดๆ!"

เฟิ่งผิงยิ่งด่ายิ่งมันปาก เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ลามปามไปด่าแม่เขา ยันแม่เลี้ยงขาเป๋ ด่าไม่สะใจก็ลากญาติโกโหติกาฝั่งแม่เขามาด่ากราด

อู่ต้าชิ่งทำหูทวนลม ต่อให้ด่าจนน้ำลายแตกฟอง เขาก็ได้กินเนื้อเมื่อเช้าจริงๆ นี่นา

ไม่ใช่แค่มื้อเช้า เมื่อคืนก็ได้กิน

แต่มองตะกร้าผักของเฟิ่งผิงแล้ว เขาก็เริ่มคิดหนัก หรือเขาควรจะไปหาเนื้อจากอนาคตมาบ้างดีไหม

จมูกไวกันทั้งบ้านขนาดนี้

เย็นนี้ไป๋อวี้หลานกับเฟิ่งผิงจะตุ๋นเนื้อกิน เดี๋ยวเขาจะตุ๋นเนื้อแข่งบ้าง ปิดหน้าต่างอุดรูให้มิดชิด ต่อให้กลิ่นเล็ดลอดออกไป ใครได้กลิ่นก็คงนึกว่าเป็นกลิ่นจากบ้านป้าสะใภ้นั่นแหละ

เดี๋ยวไปหมักปุ๋ยไว้ใต้กำแพงบ้านสักหน่อย...

แผนการกินเนื้ออย่างลับๆ เริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างในหัวอู่ต้าชิ่ง

พอไปถึงกองผลิต ชายฉกรรจ์กว่าสี่สิบคนในหมู่บ้านเริ่มลงมือขุดกันแล้ว ไม่เกี่ยงกลางวันกลางคืน

พวกปัญญาชนจากในเมืองก็มากันหกคน ชายสี่หญิงสอง มีอู่ต้ากั๋วคอยตามประจบประแจงอยู่ข้างๆ

ปัญญาชนชายแขนขาลีบเล็ก ส่วนฝ่ายหญิงก็ดูบอบบาง "เลือกที่ขุดผิดหรือเปล่าคะเนี่ย ขุดตั้งนานไม่เห็นดินเปียกสักนิด"

จอบขุดลงไปที แทบไม่ได้ดินขึ้นมา ได้แต่ฝุ่นฟุ้งกระจาย

อู่ต้ากั๋วรีบเอาผ้าขนหนูขาวสะอาดไปเช็ดฝุ่นบนหน้าปัญญาชนสาว แต่เธอดูจะถือตัว ดันมืออู่ต้ากั๋วออก

หน้าเธอหงิกงอ ไม่สนใจอู่ต้ากั๋วสักนิด แต่อู่ต้ากั๋วก็ยังยิ้มร่ามีความสุขอยู่คนเดียว

อู่เหล่ากุ้ยเห็นแล้วลมแทบจับ แต่ต่อหน้าธารกำนัลจะด่าลูกชายก็ไม่ได้

อู่ต้ากั๋วเป็นความหวังของตระกูลอู่ ต้องรักษาหน้าตาไว้ก่อน

พอเห็นอู่ต้าชิ่งแบกจอบเสียมเดินมา เขาเลยระบายอารมณ์ใส่ทันที "ไม่เลี้ยงน้องอยู่บ้าน มาเสนอหน้าทำไมแถวนี้!"

อู่ต้าชิ่งจ้องตาอู่เหล่ากุ้ยแล้วยิ้ม "อ้าว ปู่ของเสี่ยวหย่วนกับหน่วนเป่าเองเหรอครับ ผมมาทำงานแลกแต้มแรงงานครับ ที่บ้านน้องๆ บ่นหิว"