บทที่ 19: ผู้ชื่นชมอลิเซีย

บทที่ 19: ผู้ชื่นชมอลิเซีย

"นักเรียน การสอบความรู้ทั่วไปเริ่มขึ้นแล้ว ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบและรักษาระยะห่าง ห้ามใช้กระแสจิตสื่อสารกัน ให้กล่าวคำสัตย์ปฏิญาณแห่งพันธสัญญาว่า ข้าจะไม่โกงการสอบเด็ดขาด"

พาราเมล่า อาจารย์วิชาปรุงยา ยืนถือปึกกระดาษข้อสอบอยู่ข้างโพเดียม หญิงสาวผู้มีเส้นผมขาวโพลนราวกับหญิงชรา แต่กลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์ผิดปกติ ดูเหมือนคนอายุเพียงสามสิบต้นๆ

ผู้ร่ายเวทที่ทรงพลังสามารถย้อนคืนรูปลักษณ์ภายนอกได้ด้วย คาถาแปลงโฉม แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงเปลือกนอก อวัยวะภายในยังคงเสื่อมสภาพไปตามกาลเวลา และจำเป็นต้องเติมเต็มด้วยสสารแห่งชีวิตจำนวนมหาศาลอยู่บ่อยครั้งเพื่อคงสภาพไว้

ว่ากันว่าอาจารย์พาราเมล่าปีนี้มีอายุแปดสิบเก้าปีแล้ว

นักเรียนที่อยู่ด้านล่างเวทีต่างทยอยยกมือขึ้น กล่าวคำสัตย์ปฏิญาณ

"ข้าขอสาบานว่าจะไม่โกงการสอบในวันนี้"

"ข้าขอสาบานว่าจะทำข้อสอบวันนี้ด้วยตนเอง"

"ข้าขอสาบาน..."

บางครั้งคนเราก็ไม่ควรพูดอะไรที่มันเด็ดขาดจนเกินไป ไม่อย่างนั้นอาจจะเป็นการหาเรื่องใส่ตัว กระดาษข้อสอบลอยละลิ่วไปวางบนโต๊ะของนักเรียนที่กล่าวคำปฏิญาณเสร็จสิ้น

มิเจียอันจรดปากกาเขียนชื่ออย่างคล่องแคล่วและกวาดตามองโจทย์

(ปรนัย) 1. วัสดุใดต่อไปนี้มีประสิทธิภาพในการบันทึกเวทมนตร์ระดับสูง?

ก. หนังสัตว์อสูรเวท

ข. ใบต้นการบูรเวทมนตร์

ค. แผ่นหินลงอักขระ

ง. โลหะเวทมนตร์

เป็นที่รู้กันดีว่าหนังสัตว์อสูรเวทเป็นวัสดุทั่วไปสำหรับทำม้วนคัมภีร์เวทระดับสูง หากเลือกตอบแค่นั้นจริงๆ ก็คงจะตกหลุมพรางเข้าเต็มเปา

มิเจียอันเลือกข้อ ก. ค. และ ง.

นี่เป็นข้อสอบแบบเลือกตอบ หากพลาดตัวเลือกใดตัวเลือกหนึ่งไปก็จะไม่ได้คะแนนเลย

ประโยชน์ของคาถาระดับพื้นฐาน เสื้อคลุมไร้ฝุ่น คืออะไร?

ก. กันฝุ่น

ข. กันการแลกเปลี่ยนอุณหภูมิ

ค. รักษาความสะอาดของร่างกาย

ง. ยืดอายุขัย

เสื้อคลุมไร้ฝุ่นสามารถกันฝุ่นได้ แต่ไม่สามารถกันการแลกเปลี่ยนอุณหภูมิ และไม่สามารถรักษาความสะอาดของร่างกายได้ เพราะคนเรายังคงเหงื่อออกตามปกติ

ส่วนเรื่องยืดอายุขัย มิเจียอันเชื่อว่าเป็นผลพลอยได้ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะ ปราณยุทธ์ ที่คลุมกายนักรบก็มีผลคล้ายคลึงกัน

คำตอบคือ ก. และ ง.

(อัตนัย)

จงบอกส่วนผสมและขั้นตอนโดยละเอียดในการปรุงยาอายุวัฒนะ?

ส่วนผสมที่จำเป็นได้แก่ ดอกวิญญาณขาว รากไนลอน หญ้าห้ามเลือด... ความยากค่อยๆ เพิ่มขึ้นในข้อถัดๆ ไป จำเป็นต้องตอบให้ครอบคลุมถึงจะได้คะแนนเต็ม

สำหรับนักเรียนแลกเปลี่ยนที่เพิ่งย้ายเข้ามากลางเทอม มันออกจะยากไปสักหน่อย

ความรู้ของมิเจียอันส่วนใหญ่ได้มาจากการอ่านและศึกษาด้วยตนเอง ซึ่งไม่อาจเทียบได้กับความรู้ที่ครอบคลุมของคนที่มาจากระบบการศึกษาในสถาบันอย่างเป็นทางการ

"เฮ้อ ถ้าโกงได้ก็คงดีสินะ!"

เสียงระฆังหมดเวลาดังขึ้น มิเจียอันวางปากกาลงอย่างจำใจ

อาจารย์พาราเมล่าเริ่มเก็บข้อสอบ "นักเรียน บ่ายนี้จะมีการประลองภาคปฏิบัติของรุ่นพี่ปีสูง พวกเธอสามารถไปชมและเรียนรู้ได้"

เสียงในห้องเรียนดังอึกทึกขึ้นทันที

มิเจียอันนั่งรอเงียบๆ ให้คนทยอยออกไป ทันใดนั้นเสียงจากเมื่อวานก็ดังขึ้นในหัวเขาอีกครั้ง

"นายน้อยมิเจียอัน โปรดตอบกลับคุณหนู ไดฉี โดยเร็วด้วยค่ะ"

มิเจียอันมองไปที่เด็กสาวผมสีน้ำตาลสวมแว่นตา มัดผมหางม้า รูปร่างผอมบาง และมีกระเล็กน้อยบนใบหน้ารูปไข่ เธอแสร้งทำเป็นคุยกับคนอื่น แต่ก็ยังเผยพิรุธออกมา

"ประสาทสัมผัสไวชะมัด!" เด็กสาวสวมแว่นแอบตกใจ ไม่เข้าใจเลยว่าอีกฝ่ายระบุตัวตนเธอได้อย่างไร

"ช่วงวันหยุด ฝากบอกเธอด้วยว่า ไว้คุยกันเทอมหน้า..."

ยินเฟยและอาพาน ผู้ติดตามทั้งสองยืนรออยู่นอกห้องเรียน ดึงดูดความสนใจของผู้คนที่เดินผ่านไปมาโดยไม่รู้ตัว

"นายน้อย!"

"อืม"

การที่พวกเขาสามคนเดินไปด้วยกันมันสะดุดตาเกินไป

มิเจียอันครุ่นคิดว่าจะสั่งตัดผ้าคลุมสีดำแบบปิดบังใบหน้าสักชุด ดีที่สุดคือต้องมี อักขระ ที่บิดเบือนแสงได้ด้วย

ที่ระเบียงทางเดิน อลิเซียเดินนวยนาดเข้ามาหาพวกเขาอย่างสง่างาม

"ไง! เสี่ยวอัน บังเอิญจังเลยนะ!"

ความจริงแล้วไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลยสักนิด อลิเซียได้แอบฝังตราประทับจิตวิญญาณไว้บนตัวยินเฟยและอาพาน ทำให้ติดตามความเคลื่อนไหวของพวกเขาได้ตลอดเวลา

"ท่านพี่!"

มิเจียอันรู้ว่าหนีไม่พ้น จึงฝืนยิ้มทักทาย

"เสี่ยวอัน ทำข้อสอบเป็นยังไงบ้าง?"

อลิเซียขยับตัวเข้ามาเบียดข้างกายมิเจียอันอย่างเป็นธรรมชาติ

"คงไม่ค่อยน่าพอใจเท่าไหร่ครับ!" มิเจียอันตอบตามตรง

"ถ้าเกรดออกมาไม่ดี ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวพี่จะต้องติวเข้มให้เธอแน่นอน!" ดูเหมือนจะมีหางจิ้งจอกที่มองไม่เห็นกระดิกอยู่ด้านหลังอลิเซีย

"อ้อ..."

"บ่ายนี้เธอควรจะมาที่สถาบันนะ"

"ทำไมล่ะครับ?"

"การดูการประลองของ ผู้ร่ายเวท เป็นโอกาสที่หาได้ยาก เธอสามารถเรียนรู้เทคนิคและสรุปประสบการณ์จากการต่อสู้ของคนอื่นได้ เทอมหน้าเธอต้องเรียนภาคปฏิบัติบ่อยขึ้น จะได้ไม่รู้สึกว่ามันน่าเบื่อ..."

สีหน้าของมิเจียอันไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ การมาดูเรื่องสนุกๆ ย่อมไม่มีปัญหา แต่เขากลัวว่าจะต้องเจอเรื่องยุ่งยาก ทั้งคุณหนูไดฉี คุณหนูฟลอเรีย หรือแม้แต่ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ ไม่มีใครรับมือได้ง่ายสักคน

"เสี่ยวอัน ให้พี่เลี้ยงข้าวเธอนะ! ไปร้านอาหารหรูๆ ข้างนอกกัน"

"ไม่ต้องลำบากหรอกครับ!"

อลิเซียเกาะแขนมิเจียอันในที่สาธารณะอย่างเปิดเผย ราวกับสลัดยังไงก็ไม่หลุด

"นี่ ท่านพี่! ระวังภาพลักษณ์หน่อยดีกว่านะครับ"

"ไม่เป็นไรหรอก ความจริงพี่ไม่ใช่ทายาทสายตรง เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก"

ตระกูลแลนดอน อันเก่าแก่มีสมาชิกที่ถูกบันทึกชื่อไว้เกือบหนึ่งแสนคน ทายาทสายตรงของผู้นำตระกูลคนปัจจุบันมีเพียงส่วนน้อย ไม่ถึงหนึ่งร้อยคน

แน่นอนว่า ผู้ร่ายเวท ยิ่งมีน้อยลงไปอีก ด้วยอัตราการเกิดหนึ่งในหมื่น มีเพียงสิบกว่าคนในบรรดาสมาชิกตระกูลทั้งหมด แต่เนื่องจาก ผู้ร่ายเวท มีอายุขัยยืนยาวกว่าคนทั่วไป จำนวนจริงจึงอาจสูงกว่านั้นเล็กน้อย

แม้ว่าญาติสายรองจะปลุกพรสวรรค์ขึ้นมาได้ ก็จะได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับทายาทสายตรง

ทายาทสายตรงที่ปลุกพรสวรรค์ได้ โดยพื้นฐานแล้วจะการันตีตำแหน่งผู้อาวุโสเป็นอย่างน้อย มีสิทธิ์ออกเสียงตัดสินชะตากรรมของตระกูล หรืออาจจะได้สืบทอดมรดกของตระกูลในอนาคต

ปัจจุบันคนรุ่นใหม่ยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง ไม่อย่างนั้นลูกพี่ลูกน้องชายอย่าง ลันเต้ คงไม่กล้าเมินเฉยต่อมิเจียอันขนาดนั้น

มิเจียอันเคยสืบประวัติของอลิเซียมาเป็นพิเศษ ลูกพี่ลูกน้องก็ยังเป็นลูกพี่ลูกน้อง บรรพบุรุษร่วมกันของพวกเขาย้อนกลับไปเมื่อห้ารุ่นที่แล้ว

"บอกตอนนี้คงสายไปหน่อย แต่ผมมีคนที่ชอบแล้ว"

"ไม่เป็นไร พี่ไม่ถือ..."

ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน สื่อสารกันผ่านกระแสจิตอย่างลับๆ

ท่าทีของอลิเซียดูสบายๆ มาก แม้จะรู้ว่ามิเจียอันกับยินเฟยคบหากันแล้ว แต่อารมณ์ของเธอก็ดูจะไม่ได้รับผลกระทบสักเท่าไหร่

ผู้ชายที่ยอดเยี่ยมย่อมต้องมีคู่ครองหลายคนเป็นธรรมดา

ฝ่ายชายไม่สามารถการันตีทายาทของตนได้ จึงทำได้เพียงเพิ่มโอกาสในการสืบทอดสายเลือดด้วยการหว่านแห ผู้ชายที่รักเดียวใจเดียวถูกกำหนดมาให้แบกรับความเสี่ยงมหาศาล หากคู่ครองทรยศ ยีนของพวกเขาก็จะถูกกำจัดทิ้ง

ผู้หญิงที่มีความสามารถก็ย่อมชอบผู้ชายที่แข็งแกร่งและตรงตามสเปกของตน การคัดเลือกผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดอยู่เสมอเท่านั้นที่จะทำให้ยีนของเผ่าพันธุ์มนุษย์ยอดเยี่ยมยิ่งขึ้น

โลกต่างมิติขาดข้อจำกัดทางกฎหมาย ทุกสิ่งย่อมดำเนินไปตามผลประโยชน์ที่จับต้องได้

ไทกา ท่านเอิร์ลแห่งตระกูลแลนดอนคนปัจจุบัน ก็มีภรรยาอย่างเปิดเผยถึงสามคนและทายาทอีกสิบเจ็ดคน ยังไม่รวมบรรดาชู้รักและลูกนอกสมรสที่ไม่ได้รับการยอมรับ

"บ้าเอ๊ย ไอ้เด็กผมเรียบนั่น"

ใบหน้าของชายหนุ่มผมบลอนด์ดูมืดมน เขากำหมัดแน่น สวมชุดสูทหางยาว กางเกงสแล็ค และรองเท้าหนังหัวแหลม ด้วยผมสั้นที่พลิ้วไหว เขาแผ่กลิ่นอายของชนชั้นนำออกมา หน้าตาหล่อเหลาเกินมาตรฐานระดับแปดคะแนน

อีแวนส์ อาจารย์ประจำ ภาควิชาเวทมนตร์ คือผู้ชื่นชมอลิเซียที่คลั่งไคล้ที่สุด

ใครก็ตามที่เข้าใกล้อลิเซีย จะต้องเจอกับการยั่วยุและการท้าทายจากเขา