บทที่ 13: เขาไม่อาจมอบทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนาได้

บทที่ 13: เขาไม่อาจมอบทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนาได้

มื้อเที่ยงมักจะหรูหราอลังการเสมอ

บนโต๊ะเต็มไปด้วยวัตถุดิบล้ำค่า รวมถึงทรัพยากรการฝึกฝนที่เหล่าผู้ฝึกยุทธ์ต่างถวิลหา

เนื้อสัตว์อสูร

แม้ส่วนใหญ่จะเป็นสายพันธุ์ที่เพาะเลี้ยงขึ้นมา แต่สรรพคุณก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าสายพันธุ์ตามธรรมชาติมากนัก โดยให้ผลลัพธ์ถึงกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของมาตรฐาน

ตระกูลแลนดอนเลี้ยงสัตว์อสูรไว้สองชนิด ชนิดหนึ่งเรียกว่า 'ราชาเหลือง' และอีกชนิดคือ 'ปลาตะเพียนแดง'

อย่างแรกเป็นเชื้อราประเภทหนึ่งที่เจริญเติบโตด้วยการกินธัญพืช เนื้อของมันสามารถตัดเก็บเกี่ยวได้เรื่อยๆ ทว่ารสชาติค่อนข้างธรรมดาและนำไปปรุงอาหารได้ไม่หลากหลายนัก

ส่วนอย่างหลังเป็นของอร่อยหายาก เมื่อนำไปต้มจะได้น้ำซุปที่รสชาติโอชะ น่าเสียดายที่ผลผลิตมีจำกัด จึงทำได้เพียงจัดส่งให้แก่ยอดฝีมือระดับแกนนำของตระกูลอย่างต่อเนื่องเท่านั้น คนอื่นๆ จะมีโอกาสได้ลิ้มรสก็ต่อเมื่อถึงวันหยุดเทศกาลสำคัญหรือวันเกิด

เมื่อได้รับอนุญาตจากมิเจียอัน ยินเฟยก็เริ่มลงมือรับประทานอย่างเอร็ดอร่อย โดยเฉพาะน่องไก่ย่างเคลือบน้ำผึ้งที่ดูจะถูกปากเธอเป็นพิเศษ

"โอ๊ะ กินช้าๆ หน่อย! ไม่มีใครมาแย่งเจ้าหรอก..." มิเจียอันสัมผัสได้ถึงพลังเวทของเขาจากตัวยินเฟย จึงรู้สึกฉงนใจเล็กน้อย "อาการบาดเจ็บของเจ้าดีขึ้นบ้างหรือยัง?"

"ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะนายน้อย ข้าดีขึ้นมากแล้ว ช่วงบ่ายนี้ข้าอยากจะไปที่สถาบันเพื่อสอบถามเรื่องการย้ายภาควิชาค่ะ"

"อืม ไปสิ..."

ชั้นปีต้นๆ ของภาควิชานักรบเริ่มปิดเทอมกันแล้ว

ทุกปีช่วงปิดเทอมฤดูหนาวจะยาวนานประมาณสองเดือนครึ่ง ส่วนปิดเทอมฤดูร้อนจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งเดือนครึ่ง

เมื่อคำนึงถึงความเสี่ยงในการเดินทางกลับดินแดนของตระกูลแลนดอนทางตอนเหนือเนื่องจากหิมะปิดกั้นเส้นทาง มารดาของเขาจึงเขียนจดหมายมากำชับให้เขาอยู่แต่ในเมืองหลวง ห้ามออกไปเที่ยวเตร่ที่ไหน

ความสงบเรียบร้อยของราชอาณาจักรย่ำแย่มาโดยตลอด โจรผู้ร้ายชุกชุมไปทั่วทุกหนแห่ง อาจกล่าวได้ว่าเมื่อพ้นเขตเมืองชั้นในออกไป ความปลอดภัยก็ไม่ได้รับการรับประกันอีกต่อไป การออกจากเขตที่อยู่อาศัยก็ไม่ต่างอะไรกับการก้าวเข้าสู่แดนเถื่อน

คนบางคนที่ในเมืองแต่งตัวภูมิฐานเป็นขุนนางผู้ดี พอออกนอกเมืองกลับกลายเป็นโจรและพวกค้าทาส ทำตามอำเภอใจโดยปราศจากการควบคุม

กฎหมายราชอาณาจักรไม่อาจบังคับใช้กับขุนนางท้องถิ่นได้

เว้นเสียแต่ว่าพวกเขาจะข้ามเส้นที่ไม่อาจให้อภัยได้อย่างการแปรพักตร์ไปเข้ากับศัตรู ทรยศชาติ หรือสมคบคิดกับพวกนอกรีต ซึ่งหลังจากถูกไต่สวนโดยสภาขุนนางแล้ว ถึงจะมีกองทัพร่วมลงทัณฑ์ถูกส่งออกไป หากเป็นการกระทำชั่วร้ายทั่วไป อย่างมากก็แค่ถูกประณามโดยไม่มีบทลงโทษทางราชการใดๆ

แม้แต่บรรดาศักดิ์ขุนนางก็ไม่ได้พระราชทานโดยกษัตริย์ แต่ต้องผ่านการประเมินจากสภาขุนนาง โดยวัดจากตัวชี้วัดสี่ประการ ได้แก่ ดินแดน ประชากร การทหาร และเศรษฐกิจ

หลังจากสั่งสมบารมีมาหลายศตวรรษ ปัจจุบันตระกูลแลนดอนกำลังจ่อคิวเลื่อนขั้นเป็นตระกูลระดับมาร์ควิส พื้นที่ดินแดนและกำลังทหารของพวกเขาผ่านเกณฑ์แล้ว เหลือเพียงจำนวนประชากรและเศรษฐกิจที่ยังขาดอยู่นิดหน่อย

มิเจียอันหยิบมีดหั่นอาหาร ตัดชิ้นเนื้อ 'ราชาเหลือง' แล้ววางลงในจานของยินเฟย

"กินเนื้อสัตว์อสูรเยอะๆ! แบบนี้เจ้าถึงจะแข็งแกร่งขึ้น!"

วุ้นสีเหลืองมีเนื้อสัมผัสที่เหนียวหนืดมาก เหมาะที่จะกลืนลงไปพร้อมน้ำ

ยินเฟยไม่ใช่คนเลือกกิน เธอทานทุกอย่าง อาหารบนโต๊ะถูกกวาดเรียบอย่างรวดเร็ว

หลันหลันยกผลไม้หลังอาหารเข้ามา

ผลไม้สีน้ำเงินเข้มรูปร่างคล้ายลูกแพร์ เรียกว่าผลมังกรคราม เป็นผลไม้เวทมนตร์หายากที่มีสรรพคุณช่วยให้ผิวพรรณขาวผ่องและเร่งการฟื้นฟูพลังจิต

ดวงตาของยินเฟยเป็นประกายเมื่อจ้องมองผลไม้เพียงลูกเดียวในจาน ด้วยความที่ไม่เคยเห็นหรือกินผลไม้ชนิดนี้มาก่อน เธอจึงรู้สึกอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา

มิเจียอันยิ้มอย่างรู้ทัน หยิบขั้วผลไม้ขึ้นมาแล้วแกว่งไปมาตรงหน้าจมูกของยินเฟย เธอไม่อิดออดที่จะกัดมันเข้าปากทันที

"อุ๊ย เปรี้ยวจัง"

"ผลมังกรครามจะอร่อยที่สุดถ้านำไปแช่น้ำก่อน"

"นายน้อย ไม่บอกให้เร็วกว่านี้..."

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว

มิเจียอันพายินเฟยไปที่สำนักงานวิชาการก่อนเวลานัดประมาณสิบห้านาทีเพื่อดำเนินการเรื่องย้ายภาควิชา

ผู้อำนวยการที่รับผิดชอบเรื่องนี้เป็นหญิงผมขาวโหนกแก้มสูง สวมแว่นตากรอบเงิน บุคลิกดูเฉียบขาดและดุดัน

"ผู้อำนวยการโจฮันนาคะ ข้าต้องการย้ายไปภาควิชาอัศวินค่ะ" ยินเฟยก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยขึ้น

"ยินเฟย ดูเหมือนเธอจะหาผู้อุปถัมภ์ที่เหมาะสมได้แล้วสินะ" โจฮันนาขยับแว่นสายตา สายตากวาดมองทั้งสองคนที่เดินเข้ามา "มีหลายคนมาถามฉันเรื่องของเธอ แน่ใจนะว่าไม่อยากลองพิจารณาใหม่อีกที?"

"ข้าตัดสินใจแล้วค่ะว่านับจากนี้ไปจะเป็นอัศวินของนายน้อยมิเจียอันแต่เพียงผู้เดียว..."

ยินเฟยรับแบบฟอร์มคำร้องขอย้ายภาควิชามาถือไว้

"ดูค่าธรรมเนียมหรือยัง?" โจฮันนาถามตามระเบียบปฏิบัติ

ยินเฟยรีบส่ายหน้า

"งั้นฉันจะบอกอีกครั้ง ค่าเล่าเรียนสำหรับภาควิชาอัศวินคือเทอมละสิบเหรียญทอง" โจฮันนาเอ่ยตัวเลขที่น่าตกใจด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "รวมสิบเอ็ดเทอมตลอดหกปี เป็นเงินทั้งหมดหนึ่งร้อยสิบเหรียญทอง สามารถเลือกผ่อนจ่าย จ่ายก้อนเดียว หรือจะชดใช้ทุนด้วยการรับราชการทหารหลังเรียนจบก็ได้"

มิเจียอันหยิบถุงเงินออกมา นับเหรียญทองสิบเหรียญวางลงบนโต๊ะ "ข้าขอจ่ายค่าเทอมแรกก่อน"

"ทายาทตระกูลแลนดอน ฉันขอเตือนว่าอย่าทำอะไรเกินตัวจะดีกว่า" น้ำเสียงของโจฮันนาแฝงความนัย

"ขอบคุณที่เตือนครับ" มิเจียอันกล่าวด้วยสีหน้าไม่ยี่หระ

ยินเฟยหยิบปากกาขึ้นมากรอกชื่อ อายุ และรายละเอียดอื่นๆ ลงในแบบฟอร์ม จุดสำคัญคือชื่อของผู้ที่เธอถวายความภักดี มิเจียอัน แลนดอน

โจฮันนารับแบบฟอร์มคืน เก็บใส่ซองเอกสารแล้วประทับตราครั่งสีแดง "มีม้าหรือยัง?"

"มีแล้วครับ!"

"ชุดเกราะอัศวินควรเตรียมให้พร้อมโดยเร็วที่สุด ทางที่ดีควรเป็นชุดยุทธภัณฑ์อักขระแบบครบเซ็ต"

"อะไรที่ควรมี เดี๋ยวก็มีเองแหละครับ!"

มาถึงขั้นนี้แล้ว มิเจียอันย่อมไม่แสดงอาการหวาดหวั่นใดๆ

เป็นที่รู้กันดีว่าค่าใช้จ่ายสำหรับยุทธภัณฑ์อักขระไม่ใช่เงินจำนวนน้อยๆ

ยุทธภัณฑ์อักขระชิ้นใดก็ตามจะช่วยเสริมพลังเวทแบบถาวรให้แก่ผู้ใช้ มูลค่าของมันมีตั้งแต่หลายสิบไปจนถึงหลายร้อยเหรียญทอง

ชุดที่ครบเซ็ตประกอบด้วยชิ้นส่วนหกชิ้นขึ้นไป โดยที่เส้นทางเดินพลังของอักขระไม่ขัดแย้งกัน ย่อมมีมูลค่าสูงกว่าชิ้นส่วนแยกขายหลายเท่าตัว อย่างต่ำก็ต้องราคาหลายพันเหรียญทอง

หากเป็นทายาทสายตรงทั่วไปของตระกูลแลนดอน พวกเขายังต้องใช้ความพยายามอย่างมากเพื่อให้ได้มา แล้วจะเอามาเปย์ให้คนอื่นง่ายๆ ได้อย่างไร?

เขาก็คงเป็นแค่พวกสิบแปดมงกุฎที่ดีแต่พูดจาขายฝัน หลอกลวงความรู้สึกของเด็กสาวไปวันๆ โจฮันนาเชื่อว่าเธอมองธาตุแท้ของเด็กหนุ่มตรงหน้าออกทะลุปรุโปร่ง

"ยินเฟย อัศวินก็แบ่งระดับนะ ในอนาคตเธอจะเป็นอัศวินยุทธภัณฑ์ชั้นหนึ่ง หรือจะเป็นแค่อัศวินจิปาถะชั้นสอง?"

"ท่านต้องการจะพูดอะไรกันแน่คะ?" ยินเฟยส่งสายตาสงสัย

"เขาไม่อาจมอบทุกสิ่งที่เจ้าปรารถนาได้หรอกนะ" โจฮันนาประกาศอย่างเด็ดขาด

"แค่นี้ข้าก็พอใจแล้วค่ะ" สาวน้อยลูกครึ่งเอลฟ์ตอบกลับด้วยรอยยิ้มบริสุทธิ์

ประตูห้องทำงานเปิดอยู่ ลมหนาวจากระเบียงพัดกรูเข้ามา ยินเฟยรีบเร่งฝีเท้าตามมิเจียอันไป พร้อมกับปิดประตูเบาๆ ตามหลัง

โจฮันนาถอนหายใจด้วยความหงุดหงิด "ทำไมถึงเลือกทางที่คาดไม่ถึงแบบนี้นะ? ไปติดตามท่านลอร์ดแฮทธาเวย์ไม่ดีกว่าหรือไง?"

อาพาน มนุษย์แพนด้า ยืนรออย่างเงียบสงบอยู่ที่หน้าประตู

ด้วยหัวกลมโต รูปร่างล่ำสันดูซื่อบื้อ ขนสีขาวดำตัดกัน และเสื้อแจ็คเก็ตสั้นสีน้ำเงินที่ดูรื่นเริงเป็นพิเศษ ทำให้เขาดูเป็นมิตรและน่ารัก

มีหลายคนพยายามซื้อตัวอาพานจากมิเจียอัน โดยเสนอเงินเดือนสูงกว่าเป็นสิบเท่า หรือแม้กระทั่งเสนอตำแหน่งพ่อบ้านให้

แต่อาพานไม่เคยหวั่นไหว เขาปฏิญาณว่าจะติดตามและภักดีต่อนายน้อยมิเจียอันเพียงผู้เดียวไปชั่วชีวิต!