บทที่ 16 - กลยุทธ์

บทที่ 16 - กลยุทธ์

การต่อสู้จริงยังคงดำเนินต่อไป ตั้งแต่เช้าจรดบ่าย

นักเรียนกว่าร้อยคนทยอยกันออกมาแสดงผลการฝึกฝนตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บ้างก็ตื่นเต้น บ้างก็ผิดหวัง ทุกการจัดอันดับจะถูกบันทึกเป็นคะแนนของนักเรียนแต่ละคน แม้สัดส่วนคะแนนจะไม่มากนัก แต่มันคือโอกาสในการแสดงพัฒนาการ พิสูจน์ผลการฝึกฝน และสร้างความมั่นใจให้กับตัวเอง

การจัดอันดับครั้งนี้ คาชูทำได้สบายกว่าครั้งก่อนมาก เขาเอาชนะคู่ต่อสู้ได้รวดเดียว จนกระทั่งได้อันดับที่ยี่สิบห้า

แน่นอนว่าเขาจงใจออมมือ รักษาคำพูดที่ให้ไว้กับครูฝึกลิเชียว่าจะเอาอันดับสักยี่สิบถึงสามสิบ ซึ่งเขาก็เลือกค่ากลางพอดี

คู่ต่อสู้ที่แพ้เขาต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

ความจริงแล้ว ไม่มีใครไม่อยากทำคะแนนให้ดี โดยเฉพาะเมื่อตัวเองมีความสามารถ ค่ายฝึกยุวชนจะรวบรวมคะแนนทั้งหมด แล้วคัดเลือกเฉพาะห้าสิบอันดับแรกให้เป็นศิษย์ทางการของสำนักวายุคชสาร ส่วนคนที่เหลือที่ไม่ผ่านเกณฑ์จะถูกคัดออก

ยิ่งไปกว่านั้น สิบอันดับแรกจะได้สิทธิ์เป็นศิษย์ส่วนตัวของนักสู้ระดับสูงของสำนัก นำหน้าคนอื่นไปไกล

แต่คาชูไม่ต้องกังวลเรื่องนี้ ครูฝึกลิเชียประกาศจองตัวเขาไว้ตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว

จบค่ายฝึกเมื่อไหร่ คาชูจะได้เป็นศิษย์ของลิเชียทันที

เทียบกับอาจารย์คนอื่นที่ไม่รู้นิสัยใจคอ การเป็นศิษย์ลิเชียที่คุ้นเคยกันดีน่าจะเหมาะกว่า

แถมตลอดเวลาที่ผ่านมา ลิเชียก็ฟูมฟักคาชูมาตลอด วางตัวเป็นอาจารย์กลายๆ อยู่แล้ว

ต้องทำยังไง คาชูรู้ดีอยู่แก่ใจ

สำหรับเขา สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการแก้ปัญหาวิกฤตในโลกความจริง และในช่วงเวลานี้ คนที่จะช่วยเขาได้มากที่สุดก็คือลิเชีย ไม่มีตัวเลือกที่สอง

เช่นเคย การจัดอันดับจบลงตอนประมาณบ่ายสองโมง ค่ายฝึกใจดีให้หยุดพักผ่อนสองสามชั่วโมง

ไม่นานนัก สนามฝึกก็ร้างผู้คน

ที่มุมหนึ่ง หลี่ฉู่กำลังแบ่งปันความสุขกับคาชูด้วยสีหน้าตื่นเต้น ครั้งนี้เธอทำอันดับได้ที่สี่สิบแปด

เทียบกับครั้งก่อน เธอขยับขึ้นมาถึงยี่สิบอันดับ

คาชูให้กำลังใจ บอกให้เธออย่าเพิ่งชะล่าใจ ให้พยายามต่อไป รักษาอันดับให้อยู่ในสี่สิบแรกให้ได้ เพราะช่วงสี่สิบถึงห้าสิบยังถือว่าเสี่ยงเกินไป

คุยกันสักพัก หลี่ฉู่ก็ขอตัว

ส่วนคาชูเริ่มฝึกฝนอย่างขะมักเขม้นที่มุมสนาม

นี่คือเหตุผลหลักที่เขาติดสิบอันดับแรกของค่ายฝึกได้ ฝึกหนักสองเท่าทุกวัน บวกกับพรสวรรค์ที่ไม่เลว

หยาดเหงื่อบวกพรสวรรค์ ความสำเร็จย่อมเป็นเรื่องธรรมดา

ฝึกไปได้สักพัก คาชูก็หยุดมือ มองสัญลักษณ์จี้งาช้างสีทองที่มุมขวาบน แถบเวลาข้างๆ ไม่เพิ่มขึ้นแล้ว คาชูพอจะเข้าใจแล้ว

การเติมเต็มความยึดติดของหลี่เหวยมีขีดจำกัด ในช่วงสามเดือนนี้ คาชูยืดเวลาได้รวมหกสิบวัน

หมายความว่าเขาสามารถอยู่ในโลกนี้ได้ทั้งหมดหกเดือน ตอนนี้ผ่านไปสามเดือน เหลือเวลาอีกสามเดือน

ในชะตากรรมเดิม หลี่ฉู่ถูกข่มเหงจนฆ่าตัวตาย คนร้ายลอยนวล ส่วนหลี่เหวยผู้ขี้ขลาดก็ถูกคนนินทาว่าร้ายและใช้ชีวิตอย่างหวาดกลัว แต่คาชูทำในสิ่งตรงกันข้าม หลี่ฉู่ที่จะฆ่าตัวตาย เขาก็ช่วยไว้ นอกจากจะทำดีกับเธอแล้ว ยังฝึกฝนให้เธอจนมีโอกาสเข้าสำนักวายุคชสาร

คนร้ายฟินน์ลอยนวล? เขาก็ไล่อัดมันจนน่วมไปหลายรอบ ตีจนมันเห็นหน้าเขาแล้วต้องวิ่งหนี!

ขี้ขลาด? หวาดกลัว? เป็นไอ้ขี้แพ้ในสายตาคนอื่น? เขาก็รุกก่อน ลบภาพจำเหล่านั้นทิ้งไป ทำตัวห้าวหาญดุดัน ให้ทุกคนยอมรับ ในสายตาคนอื่น เขาคือคนบ้าคลั่งวิชาการต่อสู้ ไม่ใช่ไอ้ขี้แพ้อีกต่อไป!

การกระทำเหล่านี้ตอบสนองความยึดติดของเจ้าของร่างเดิม ทำให้คาชูได้เวลาเพิ่มมาหกสิบวัน ซึ่งแน่นอนว่าเป็นขีดจำกัดแล้ว

การทำได้ขนาดนี้ แม้คาชูจะมีวิญญาณของผู้ใหญ่ที่มีวุฒิภาวะ แต่ก็ไม่ง่ายเลย ตอนแรกอาจจะเป็นการแสดง แต่หลังๆ มันกลายเป็นความเคยชิน ความห้าวหาญเด็ดเดี่ยว ความดุดันที่พร้อมจะลุยเดี่ยวกับคนทั้งกลุ่ม ดูเหมือนจะค่อยๆ เปลี่ยนแปลงตัวตนของคาชูไปโดยไม่รู้ตัว

"บางทีคนบ้าอาจจะไม่ใช่หลี่เหวย แต่เป็นฉันเองหรือเปล่า?"

ความคิดแวบหนึ่งผุดขึ้นในใจ

เขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา จิตใจกลับมาใสกระจ่างอีกครั้ง

「ท่าต่อสู้ (ขั้นสูง): 42.1%」

「การฝึกท่ายืน (ขั้นที่ 2): 41.3%」

「เทคนิคการระเบิดพลัง (ความเร็ว): 50.5%」

「เทคนิคการระเบิดพลัง (พละกำลัง): 43.7%」

หนทางสู่การเชี่ยวชาญวิชาการต่อสู้พื้นฐานยังอีกยาวไกล!

จากเดือนกันยายนถึงพฤศจิกายน นักเรียนในค่ายฝึกสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาลอย่างชัดเจน แม้หิมะจะยังไม่ตก แต่อากาศก็เริ่มหนาวเย็น ใบไม้เปลี่ยนเป็นสีเหลืองและร่วงหล่น เสื้อผ้าของนักเรียนก็หนาขึ้นเรื่อยๆ โดยไม่รู้ตัว

ช่วงนี้ไม่มีเหตุการณ์สำคัญอะไร ทุกคนฝึกฝนไปตามปกติ หลี่ฉู่พัฒนาขึ้นมากภายใต้การเทรนของคาชู รักษาอันดับไว้ที่ประมาณสี่สิบได้ตลอดในการจัดอันดับ

นอกจากหลี่ฉู่แล้ว คาชูยังคอยช่วยเหลือโจโจ้ เพื่อนร่วมห้องที่สนิทกัน ทุกบ่ายที่มีการซ้อมคู่ เขาจะเลือกซ้อมกับโจโจ้เสมอ

หลังซ้อมเสร็จ คาชูจะอธิบายเคล็ดลับการต่อสู้ให้ฟัง

แต่น่าเสียดาย พรสวรรค์ทางร่างกายเป็นของจริง ท่าต่อสู้บางท่าคนอื่นสอนทีเดียวทำได้ แต่บางคนสอนสามสี่วันยังทำไม่ได้ โจโจ้ไม่ใช่ไม่ขยัน ไม่ใช่ไม่ตั้งใจ แต่พัฒนาการของเขากลับไม่สมกับความพยายามที่ทุ่มเทลงไป

อันดับของเขามักจะอยู่ที่แปดสิบเก้าสิบ เมื่อก่อนอยู่ที่เก้าสิบกว่าๆ คือกลุ่มท้ายตาราง หลังจากคาชูช่วยติวให้ ก็ขยับขึ้นมาอยู่แถวๆ แปดสิบกว่าๆ กลางๆ ค่อนไปทางท้าย

แต่ความพยายามตลอดสองเดือน ก็พาเขามาได้ไกลแค่นี้

แอ๊ด

คาชูผลักประตูหอพักออกมา พบกับโลกสีขาวโพลน พื้นดิน หลังคา กิ่งไม้ ถูกปกคลุมด้วยหิมะบางๆ ดอกไม้สีแดงไกลๆ ดูสดใสตัดกับสีขาว

เขายื่นมือออกไปรับเกล็ดหิมะ เพียงครู่เดียวมันก็ละลายกลายเป็นหยดน้ำด้วยความร้อนจากฝ่ามือ

"ฟู่ว~" คาชูพ่นลมหายใจเป็นไอสีขาว

"พฤศจิกายน... เผลอแป๊บเดียวห้าเดือนแล้ว... เหลืออีกแค่ยี่สิบกว่าวัน" เขาก้าวเดินไปข้างหน้า เสียงเหยียบหิมะดังกรอบแกรบ ถนนลื่นเล็กน้อย แต่ฝีเท้าของคาชูมั่นคง

ฟึ่บ!

เสียงดังมาจากด้านหลัง ประสาทสัมผัสของคาชูไวว่อง เขาหันขวับไปคว้าหมับ ลูกบอลหิมะขนาดเท่ากำปั้นปรากฏอยู่ในมือ เกล็ดน้ำแข็งร่วงกราว ความเย็นแผ่ซ่านสู่ฝ่ามือ

เงยหน้าขึ้นเห็นหลี่ฉู่กำลังโบกมือยิ้มร่า "เลิกทำหน้าเครียดเหมือนครูฝึกได้แล้ว มาเล่นปาหิมะกันเถอะ"

"ปกติผมดูเครียดขนาดนั้นเลยเหรอ?" คาชูลูบคางตัวเองเล่น แต่ก็ไม่เจอหนวดเคราสักเส้น

"ใกล้จะสอบคัดเลือกแล้ว เอาไว้คราวหน้านะ" เขาพูดพลางเดินหน้าไป แล้วจู่ๆ ก็ขว้างลูกบอลหิมะในมือกลับไป

"โอ๊ย!" หลี่ฉู่โดนลูกบอลหิมะเข้าจังๆ

เธอสะบัดหิมะออกจากผม แล้ววิ่งไล่ตามมา

"หนอย หลี่เหวย กล้าลอบกัดพี่เหรอ! หยุดนะ!"

"นี่ไม่ใช่ลอบกัด เขาเรียกว่ากลยุทธ์"

"ยังจะเถียงอีก!"

บนพื้นหิมะ รอยเท้าเล็กๆ สองคู่ทอดยาวออกไปไกล

[จบแล้ว]