บทที่ 8 - บริสุทธิ์

บทที่ 8 - บริสุทธิ์

ปู๊น ปู๊น ปู๊น!

เสียงเครื่องดนตรีแสบแก้วหูดังขึ้นกลางโซนหอพัก

"หลี่เหวย หลี่เหวย หลี่เหวย" คาชูสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเรียกที่ดังก้องอยู่ข้างหู ลืมตาขึ้นมาด้วยความงุนงง

ใบหน้าอวบอ้วนขยายใหญ่เต็มคลองจักษุ

"รวมพลแล้ว การฝึกช่วงบ่ายกำลังจะเริ่มแล้ว"

"นายคือ?" คาชูถามด้วยสีหน้างัวเงีย เขาเพิ่งนอนที่หอพักได้คืนเดียว ยังจำชื่อเพื่อนร่วมห้องไม่ได้เลย

"โจฟานี่ โจสตาร์ หรือจะเรียกฉันว่า โจโจ้ ก็ได้"

เจ้าของใบหน้าอ้วนยิ้มอย่างเป็นมิตร

คาชูชะงักขณะกำลังสวมรองเท้า เงยหน้าขึ้นมอง ชื่อนี้เข้าท่าแฮะ ฟังดูมีราศียอดฝีมืออย่างบอกไม่ถูก

"ฉันจำได้แล้ว โจโจ้"

แสงแดดสาดส่องลงมายังลานฝึกยุทธ์ เงาต้นไม้สีดำทอดยาวโยกไหวตามสายลม ยอดอาคารทรงกลมสะท้อนแสงสีทองระยิบระยับ

"อย่าดูถูกหมัดตรงธรรมดาๆ ถ้าเชี่ยวชาญหมัดตรง ก็เท่ากับเชี่ยวชาญพื้นฐานหมัดไปครึ่งหนึ่งแล้ว! มันเป็นการโจมตีที่เรียบง่ายและรุนแรงที่สุด หมัดตรงที่ฝึกมาดีจะออกหมัดได้เร็วมาก และให้ความรู้สึกอันตรายเหมือนเข็มทิ่มแทง!" ลิเชียพูดพลางชกหมัดออกไปกะทันหัน

ข้อนิ้วหยุดลงห่างจากดวงตาของคาชูเพียงหนึ่งเซนติเมตร

"เหมือนโดนเข็มทิ่มจริงๆ" คาชูหรี่ตา

"ความจริงแล้ว หมัดตรงแบ่งย่อยได้หลายประเภท" ลิเชียดึงหมัดกลับแล้วค่อยๆ อธิบาย "หมัดตรงแบบคลาสสิกที่สุดคือท่าทุ่มจากตำแหน่งพื้นฐาน เช่นแบบนี้!"

ทันใดนั้น เธอเหยียดแขนชกไปข้างหน้า เท้าหน้าก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดึงแขนกลับพร้อมก้าวเท้าหลังตามมาเพื่อคืนสู่ท่าตั้งรับ

"นี่คือท่าพื้นฐาน นอกจากนี้ยังมีหมัดตรงเบา หมัดตรงหนัก หมัดตรงระยะไกล หมัดตรงสวนกลับ และท่าอื่นๆ อีก"

"พวกนี้พอฝึกจนชำนาญแล้ว เดี๋ยวพวกเธอจะเข้าใจเอง"

ลิเชียกลับมายืนตำแหน่งเดิม เริ่มอธิบายจุดสำคัญของหมัดเหวี่ยงและหมัดตวัด การออกท่าต่อสู้ไม่ใช่แค่เรื่องของร่างกายส่วนบน แต่ต้องสัมพันธ์กับการก้าวเท้าด้วย

ดังนั้นการทำให้ท่าทางถูกต้องตามมาตรฐานจึงยากกว่าที่คิดไว้มาก

"เอาล่ะ วันนี้เราจะมาซ้อมกับหุ่นไม้กัน" ลิเชียตบมือ เรียกให้ผู้ช่วยครูฝึกพานักเรียนกลุ่มหนึ่งไปหยิบอุปกรณ์

ครู่ต่อมา หุ่นไม้ซ้อมยี่สิบต้นก็ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ

หุ่นไม้สูงประมาณเมตรหกสิบ เส้นผ่านศูนย์กลางขนาดครึ่งคนโอบ หุ้มด้วยหนังสัตว์สีเหลืองอ่อนที่ไม่รู้ว่าเป็นหนังตัวอะไร

ข้างใต้หนังดูเหมือนจะยัดด้วยฟางหรือฟองน้ำ

"ลองทำความคุ้นเคยกันเองก่อน" สั่งเสร็จลิเชียก็เดินไปที่ใต้ต้นไม้ ยืนคุยกับชายวัยกลางคนที่สวมชุดสำนักวายุคชสารเหมือนกัน พลางชี้ไม้ชี้มือไปยังสนามฝึกรอบๆ เป็นระยะ

ปั้ก ปั้ก ปั้ก... ตึง ตึง ตึง...

นักเรียนในชุดสีเทาขาวเลือกหุ่นไม้คนละต้น เริ่มออกหมัดชกต่อยอย่างกระตือรือร้น ท่าทางยังดูเงอะงะและแข็งทื่อ แม้จะมีใจรัก แต่ก็ยังไม่ถูกต้องตามมาตรฐานนัก

ผู้ช่วยครูฝึกจะคอยสาธิตท่าที่ถูกต้องให้ดูข้างๆ บางครั้งก็ลงมือชกหุ่นไม้ให้ดูเป็นตัวอย่าง

ที่ริมสนามฝึกหุ่นไม้ คาชูออกหมัดชกหุ่นไม้สีเหลืองอ่อนทีละหมัดเหมือนคนอื่นๆ แต่ต่างกันตรงที่ทุกครั้งที่ชกไปสักพัก เขาจะเงยหน้ามองขึ้นไปข้างบนโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งถึงจุดหนึ่ง เขาก็ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

「ท่าต่อสู้ (ขั้นต้น): 0.1%」

ขึ้นมาแล้ว แถบความก้าวหน้านี่ทำให้รู้สึกอุ่นใจอย่างประหลาด

"ในความทรงจำ หลี่เหวยมีโครงสร้างกระดูกระดับปานกลาง ส่วนหลี่ฉู่แย่กว่าหน่อย คือปานกลางค่อนข้างต่ำ ทั้งสองพี่น้องถือว่าพอมีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์อยู่บ้าง พอยิ่งโตขึ้น พื้นฐานร่างกายดีขึ้น น่าจะพัฒนาได้เร็วในช่วงหนึ่ง ตอนนั้นแถบความก้าวหน้าคงพุ่งพรวด..."

คาชูปล่อยหมัดตรงออกไป หุ่นไม้สั่นสะเทือน "กินเยอะๆ ฝึกเยอะๆ นี่คือเป้าหมายของฉันในช่วงนี้"

"ยกมือให้สูงกว่านี้อีก! นี่เธอจะต่อยหน้าอกหรือต่อยไตศัตรูกันแน่?" ลิเชียเดินผ่านฝูงชนเข้ามา

"แรงมีแค่นี้เหรอ? เป็นผู้ชายซะเปล่า แรงเท่ามดกัด"

"เท้า! ดูเท้าด้วย! ฉันไม่ได้ขอให้เป๊ะเวอร์ แต่อย่างน้อยท่าทางต้องให้ได้เรื่องหน่อย หมัดกับเท้าต้องสัมพันธ์กัน!"

ครูฝึกลิเชียในชุดสีเหลืองนวลเดินเข้ามาใกล้

คาชูไม่พูดอะไร เพียงแต่ออกหมัดเร็วและแรงขึ้น เขารู้สึกสังหรณ์ใจว่าลิเชียจะเดินมาเล่นงานเขา

และลางสังหรณ์ของคาชูก็แม่นยำ

ครูฝึกลิเชียยืนคุมเขาอยู่นานถึงสิบนาที ทันทีที่ท่าทางของคาชูผิดเพี้ยนไปนิดเดียว ก็จะโดนด่ายับ แล้วจับแก้ท่าให้ถูกต้อง นักเรียนรอบข้างมองมาด้วยความสะใจ

บางคนถึงกับรู้สึกอายแทนคาชู

แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกแบบนั้นเลย

คาชูรู้ดีว่าลิเชียกำลังช่วยเขา แม้คำด่าจะฟังดูไม่รื่นหู แต่มันทำให้มือใหม่จำฝังใจ ครั้งหน้าจะได้ไม่ทำผิดซ้ำอีก

เมื่อสัมผัสได้ถึง "ความปรารถนาดี" ของลิเชีย คาชูถึงกับรู้สึกว่าเธอไม่ใช่แค่ครูฝึกที่สอนนักเรียนทีละยี่สิบคน แต่เป็นอาจารย์ส่วนตัวของเขา

ดูเหมือนเธอจะเห็นเขาเป็นศิษย์รักไปซะแล้ว

เขาจึงตั้งใจฟังเป็นพิเศษ ตรงไหนที่ลิเชียบอกว่าผิด เขาจะพยายามแก้ไขให้ถูกต้องที่สุด

ปัง! หมัดตรงกระแทกเข้าที่หนังหุ้มหุ่นไม้

ตัวหนังสือที่หางตากระตุกวูบ

「ท่าต่อสู้ (ขั้นต้น): 0.2%」

ไม่ถึงสิบนาทีก็เพิ่มขึ้น 0.1% ตอนแรกที่คาชูฝึกเอง กว่าจะได้ 0.1% ต้องใช้เวลาเกือบชั่วโมง ดังนั้น ท่าทางที่ถูกต้องและประสบการณ์จากผู้เชี่ยวชาญทำให้การฝึกมีประสิทธิภาพดีขึ้นมาก

เมื่อเห็นความก้าวหน้าชัดเจน คาชูก็ยิ่งมีแรงฮึด ต่อยหุ่นไม้ทีละหมัดจนยอดเสาสั่นไหว

ลิเชียที่ยืนอยู่ข้างๆ พยักหน้าเบาๆ อย่างพอใจ สิ่งที่เธอชอบในตัวคาชูคือจิตใจที่หนักแน่นมั่นคง แต่ค่ายฝึกเพิ่งจะเริ่ม การจะมองคนให้ทะลุปรุโปร่งต้องใช้เวลา

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยต่ำลงสู่เส้นขอบฟ้าทีละน้อย

ท้องฟ้ายามเย็นเต็มไปด้วยเมฆสีทองราวกับระลอกคลื่น เส้นขอบฟ้าสีส้มแดงลามเลียใต้ก้อนเมฆ ท้องฟ้าไกลๆ แดงฉานบาดตา ภูเขาใต้แสงสุดท้ายดูเลือนราง แสงอาทิตย์ทอดตัวเป็นลำแสงยาวพาดผ่านภูเขามายังค่ายฝึก

"เลิกแถว ไปกินข้าวได้"

ลิเชียปิดฝานาฬิกาพก กริ๊ก นักเรียนรอบข้างกระจายตัวออกทันที ต่างพากันวิ่งแข่งไปที่โรงอาหาร

บนลานฝึก เหลือเพียงร่างผอมบางร่างหนึ่งที่ยังคงออกหมัดชกหุ่นไม้ทีละครั้ง เร่งมือแทบตาย ก็ยังขาดอีกตั้งหนึ่งในสี่

"ตั้งใจฝึกนะ คุมตัวเองให้ดี" ลิเชียมอกคาชูที่หอบแฮ่กๆ วันนี้เธอไม่ได้อยู่เฝ้าเหมือนตอนเที่ยง

"ครับ" คาชูรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายขานรับ

ตึง! ตึง! ตึง!

ลานฝึกที่เคยจอแจ เหลือเพียงเสียงกระทบหุ่นไม้ดังก้อง เพื่อนร่วมทางของคาชูในยามนี้คือสายลมเย็นยามพลบค่ำ ต้นไม้ใบหญ้าที่พลิ้วไหว และแถบความก้าวหน้าที่หางตา

ท้องฟ้าสีแดงเหลืองเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท สิ่งที่โอบล้อมก้อนเมฆไม่ใช่ดวงอาทิตย์อีกต่อไป แต่เป็นดวงจันทร์นวลผ่อง ดวงดาวระยิบระยับสาดส่องแสงสีขาวนวลลงมาพร้อมกับดวงจันทร์

นุ่มนวล เงียบสงบ วังเวง...

คาชูปล่อยหมัดสุดท้ายออกไป จิตใจใสกระจ่าง

เขาเริ่มเข้าใจความหมายของคำว่า "บริสุทธิ์" ขึ้นมาบ้างแล้ว

「ท่าต่อสู้ (ขั้นต้น): 1.0%」

"เลิกฝึก!"

[จบแล้ว]