บทที่ 44 - ความปรารถนาของเฟน

บทที่ 44 - ความปรารถนาของเฟน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

วิชาสะกดจิตสกุลถัง: ขั้นที่ 2 (ไม่สามารถอัปเกรด)

คัมภีร์ฝึกพลังหมียักษ์: ขั้นที่ 2 (ไม่สามารถอัปเกรด)

4 กระบวนท่าหมีคลั่ง: บรรลุขั้นสุดยอด (ไม่สามารถอัปเกรด)

วิชาหมียักษ์: ขั้นที่ 3 (ไม่สามารถอัปเกรด)

หัตถ์แปดทิศ: บรรลุขั้นสุดยอด (ไม่สามารถอัปเกรด)

พลังงาน: 4 (35%)

ถังเหวินกวาดตามองค่าพลังงาน มันมีถึง 4 แต้ม

เขาจำได้แม่นว่าก่อนนอนเมื่อคืนเขามีพลังงานแค่ 2 แต้ม ผ่านไปคืนเดียวพลังงานพุ่งขึ้นมาเป็น 4 แต้ม แสดงว่าผลึกสีดำห้าก้อนนี้มอบพลังงานให้เขาคืนละ 2 แต้ม

ถ้ารวมตอนกลางวันด้วย วันหนึ่งก็น่าจะได้ถึง 4 แต้ม

เทียบกับเมื่อก่อน ไม่ว่าจะเป็นหินนำโชคหรือก้อนหินลึกลับ อย่างมากที่สุดก็ได้แค่วันละ 2 แต้ม

แต่ตอนนี้ ผลึกสีดำห้าก้อนทำให้พลังงานที่ได้รับต่อวันเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า คือ 4 แต้ม สำหรับถังเหวินแล้ว นี่ถือเป็นโชคลาภก้อนโตเลยทีเดียว

ถังเหวินลงมาทานมื้อเช้า จิบยมนมสดพลางวางแผนการสำหรับวันนี้ในหัว

วันนี้เขาต้องไปที่สำนักหมียักษ์

ตอนนี้มีผลึกสีดำห้าก้อนคอยป้อนพลังงานให้วันละสี่แต้ม สะสมไปเรื่อยๆ อีกหน่อยเขาต้องมีพลังงานเหลือใช้แน่นอน

อย่างน้อยในช่วงสั้นๆ นี้ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องพลังงานขาดแคลนแล้ว

ปัญหาตอนนี้ไม่ใช่เรื่องพลังงาน แต่เป็นเรื่องวรยุทธ์ต่างหาก

ถังเหวินไม่มีวรยุทธ์โบราณวิชาอื่นให้ฝึกแล้ว ต่อให้มีแต้มพลังงานเยอะแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์

สิ่งที่เขาขาดแคลนคือตำราวรยุทธ์ ดังนั้นเขาจึงต้องไปหาอาจารย์เฟน

"นายน้อย รถพร้อมแล้วครับ"

อาหลงเดินเข้ามาบอกเสียงเบา

"อืม ไปกันเถอะ"

ถังเหวินพยักหน้า ลุกขึ้นเดินออกจากห้องโถงไปขึ้นรถเก๋งสีดำ แล้วหลับตาพักผ่อน

รถเคลื่อนตัวไปอย่างนุ่มนวล ไม่นานก็มาถึงหน้าสำนักหมียักษ์

ถังเหวินให้อาหลงและคนอื่นๆ รออยู่ด้านนอก ส่วนเขาเดินเข้าไปในสำนักเพียงลำพัง

ภายในสำนัก เฟนกำลังสอนลูกศิษย์ใหม่อยู่

คนพวกนี้ยังไม่ได้เป็นศิษย์สายตรง จึงมีสถานะเป็นแค่ "นักเรียน" ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาวที่มาจ่ายเงินเรียนวิชาป้องกันตัว หรือไม่ก็แค่อยากออกกำลังกาย

เมื่อก่อนเฟนไม่ลดตัวลงมาทำเรื่องพวกนี้หรอก เขามีศักดิ์ศรีของนักสู้โบราณค้ำคออยู่

แต่พักหลังมานี้ ไม่รู้ว่าเฟนไปตรัสรู้อะไรมา หรืออาจจะปลงตกแล้ว เขาดูอารมณ์ดีขึ้นมาก ยอมลงมาสอนนักเรียนทั่วไปแบบไม่เกี่ยงงอน

ทำให้ช่วงนี้กิจการของโรงฝึกคึกคักขึ้นผิดหูผิดตา

"ท่านี้เธอยังวางท่าไม่ถูกนะ ถ้าอยากฝึกท่านี้ให้ใช้ป้องกันตัวได้จริง อย่างน้อยต้องฝึกสักสามเดือน"

เฟนสอนชายหนุ่มคนหนึ่งด้วยรอยยิ้ม ท่าทางใจดีแบบนี้ ดูไม่เหมือน "นักสู้หมีคลั่ง" ผู้ดุดันในอดีตเลยสักนิด

"อาจารย์"

ถังเหวินเดินเข้าไปทักทายอย่างนอบน้อม

"อ้าว ถังเหวิน มาได้ไงเนี่ย"

เฟนเห็นถังเหวินก็ทำหน้าแปลกใจ

เพราะการที่เขารับถังเหวินเป็นศิษย์ จริงๆ แล้วก็ไม่ได้หวังความผูกพันฉันศิษย์อาจารย์อะไรมาตั้งแต่ต้น มันเป็นแค่การแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่มีชื่อศิษย์อาจารย์บังหน้าเท่านั้น

"เจ้าสำนัก นี่ศิษย์เอกของท่านเหรอครับ"

พวกนักเรียนพากันมุงเข้ามา

ช่วงที่ผ่านมาพวกเขามาเรียนที่นี่ ก็เคยเห็นเฟนแสดงฝีมือให้ดูบ้างเป็นครั้งคราว ซึ่งน่าทึ่งมาก

เฟนเคยพูดถึงถังเหวินอยู่ไม่กี่ครั้ง

ทุกคนรู้แค่ว่าถังเหวินเป็นศิษย์สายตรงของเฟน ย่อมอยากรู้อยากเห็นเป็นธรรมดา

พวกเขารู้ดีว่าถึงเจ้าสำนักเฟนจะดูใจดี คุยง่าย แต่การจะได้เป็นศิษย์สายตรงของเขานั้นยากเข็ญแสนเข็ญ พวกเขาไม่มีทางเอื้อมถึงแน่นอน

พอตัวจริงเสียงจริงโผล่มา จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง

"พ่อคะ นี่ใช่ศิษย์พี่ถังเหวินหรือเปล่าคะ"

ทันใดนั้น หญิงสาวคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องด้านใน

เธอรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาอาจจะไม่สวยจัดแต่น่ามอง

ติดตรงที่เธอผอมบางเกินไป และใบหน้าซีดเซียวดูอ่อนแอเหมือนคนป่วย

"ยาลิ ออกมาทำไมลูก ใช่แล้ว นี่คือศิษย์พี่ถังเหวิน ผู้มีพระคุณของลูกไงล่ะ ถ้าไม่ได้เขาช่วยจัดการย้ายโรงพยาบาลไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมือง อาการของลูกคงไม่ดีขึ้นแบบนี้"

"ขอบคุณค่ะ ศิษย์พี่ถังเหวิน"

ถังเหวินเห็นยาลิก็แปลกใจเล็กน้อย

เขาไม่รู้จักเธอเลย

หลังจากตกลงเงื่อนไขกับเฟน เขาก็โยนเรื่อง "ขี้ปะติ๋ว" พวกนี้ให้อาหลงกับอาหู่ไปจัดการ ไม่ได้ใส่ใจอะไรอีก

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอยาลิ

"ไม่ต้องเกรงใจหรอก"

ถังเหวินยิ้มตอบบางๆ

"ถังเหวิน ไหนๆ ก็มาแล้ว แสดงฝีมือหน่อยเป็นไง นักเรียนพวกนี้อยากเห็นอานุภาพของวรยุทธ์ของจริงใจจะขาดแล้ว!"

เฟนหันมาคะยั้นคะยอถังเหวิน

ถังเหวินมองไปที่เหล่านักเรียน แววตาของพวกเขามีความคาดหวังฉายชัด ดูท่าจะสนใจวรยุทธ์โบราณกันจริงๆ

"ได้ครับ งั้นผมจะลองดู"

สิ้นเสียง ถังเหวินก็เพ่งสมาธิ โคจรพลังปราณหมียักษ์ไปรวมไว้ที่ขาทั้งสองข้าง

ทันใดนั้น กล้ามเนื้อขาของเขาก็ระเบิดพลัง ขยายใหญ่ขึ้นจนเห็นได้ชัด

พร้อมกันนั้น ถังเหวินก็กระทืบเท้าลงบนพื้นอย่างแรง

"ตู้ม!"

สำนักหมียักษ์ทั้งหลังสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

พื้นของโรงฝึกทำจากเหล็กกล้าชนิดพิเศษ แข็งแกร่งทนทานสุดๆ แต่ภายใต้ฝ่าเท้าของถังเหวิน มันกลับยุบลงไปจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่

นักเรียนทุกคนอ้าปากค้าง ตะลึงงันไปตามๆ กัน

ขนาดอาจารย์เฟนยังทำแบบนี้ไม่ได้เลย

พวกเขาจ้องมองขาของถังเหวินเขม็ง อยากรู้เหลือเกินว่าขานั่นซ่อนพลังมหาศาลขนาดไหนเอาไว้ ถึงได้กระทืบพื้นเหล็กจนยุบเป็นหลุมได้ขนาดนี้

"อาจารย์ครับ ผมมีเรื่องอยากขอคำแนะนำ"

"ได้สิ เข้าไปคุยกันข้างใน"

เฟนพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

ท่ามกลางสายตาตื่นตะลึงของเหล่านักเรียน ถังเหวินเดินตามเฟนเข้าไปในห้องด้านใน

เมื่อเข้ามาในห้อง ทั้งสองก็นั่งลง

เฟนยิ้มกว้าง "ถังเหวิน วันนี้เธอโชว์ฟอร์มได้สุดยอดมาก ต่อไปสำนักของฉันต้องดังเป็นพลุแตก คนแห่มาสมัครเรียนแน่ๆ"

"อาจารย์พอใจผมก็ดีใจครับ"

ถังเหวินส่ายหน้าเบาๆ ไม่เข้าใจว่าทำไมเฟนถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

เหมือนจะอ่านใจถังเหวินออก เฟนหัวเราะร่า "ก็เพราะเธอนั่นแหละ สำนักหมียักษ์ของเราให้กำเนิดปรมาจารย์ยุทธ์ตัวจริงขึ้นมาแล้ว ความคิดเก่าๆ ของฉันมันหัวโบราณเกินไป พอมีเธออยู่ สำนักเราต้องรุ่งโรจน์แน่ๆ ฉันก็เลยวางใจ แค่บริหารโรงฝึกไปวันๆ ก็มีความสุขแล้ว"

ถังเหวินเข้าใจความหมายของเฟนทันที

สำนักกับโรงฝึกเป็นคนละส่วนกัน

เมื่อก่อนเฟนกลัววิชาจะสูญหาย เลยเคร่งครัดหัวชนฝา

แต่ตอนนี้มีถังเหวินที่เป็นถึงปรมาจารย์ยุทธ์ สำนักหมียักษ์ก้าวหน้าไปไกลกว่ายุคบรรพบุรุษเสียอีก เฟนจะยังมีอะไรต้องห่วง

เขาเลยหันมาใส่ใจกิจการโรงฝึก และปล่อยวางทิฐิเดิมๆ ลง

"ว่าแต่ เธอมาหาฉันวันนี้มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

"อาจารย์ครับ ผมอยากรวบรวมวิชาวรยุทธ์อื่นๆ เพิ่มเติม อาจารย์พอมีลู่ทางไหมครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา!"

"ไม่ใช่เรื่องเงินหรอก"

เฟนส่ายหน้า "ถังเหวิน วงการวรยุทธ์โบราณมันค่อนข้างปิด ส่วนใหญ่จะยอมรับแค่คนในวงการด้วยกัน แล้วเรื่องวิชาเนี่ย เขายิ่งหวงแหนกันมาก แทบไม่สอนคนนอก สอนแต่ศิษย์ในสำนักเท่านั้น"

"ถ้าเธออยากได้วิชาอื่น มีแค่วิธีเดียว คือการแลกเปลี่ยน"

"แลกเปลี่ยน?"

ถังเหวินเลิกคิ้วสงสัย

"ใช่ แลกเปลี่ยน! สำนักต่างๆ จะใช้วรยุทธ์มาแลกเปลี่ยนกัน ถ้าอีกฝ่ายยินยอม โอกาสที่จะได้แลกเปลี่ยนวิชากันก็มีสูงมาก"

"แล้วถ้าเขาไม่ยอมล่ะครับ"

ถังเหวินจับจุดสำคัญได้ คำว่า "ยินยอม" นี่แหละตัวปัญหา

เฟนฉีกยิ้มเจ้าเล่ห์ "หึๆ ก็ต้องทำให้ยอมสิ การแลกเปลี่ยนของวงการวรยุทธ์โบราณมันก็แบบนี้แหละ สู้กันสักตั้ง ตีให้เละจนกว่าจะยอมคุยด้วย!"

ดวงตาของถังเหวินลุกวาว

วิธีนี้เข้าท่าแฮะ ขอแค่ได้วิชามา เขาไม่รังเกียจที่จะไป "แลกเปลี่ยน" กับสำนักอื่นสักหน่อย

"ถังเหวิน ถ้าเธออยากไปแลกเปลี่ยนวิชา ช่วงนี้มีโอกาสดีพอดี จำเรื่องงานชุมนุมแลกเปลี่ยนวรยุทธ์ที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม อีกไม่กี่วันงานจะเริ่มแล้ว ถ้าเราออกเดินทางพรุ่งนี้น่าจะไปทัน ในงานจะมีนักสู้จากหลายสำนักมารวมตัวกัน ถึงตอนนั้นคงเลี่ยงการประลองฝีมือไม่ได้ ขอแค่เธอแสดงพลังระดับปรมาจารย์ให้เป็นที่ประจักษ์ นอกจากจะช่วยกู้ชื่อเสียงให้สำนักเราแล้ว ยังมีโอกาสได้วิชาจากสำนักอื่นกลับมาด้วย"

เห็นได้ชัดว่าเฟนอยากพาถังเหวินไปเปิดตัวในงานนี้ใจจะขาด

นี่คือโอกาสทองที่จะทำให้สำนักหมียักษ์กลับมา "ผงาด" อีกครั้ง

"งานจัดที่ไหนครับ"

"เมืองทาลิน ใกล้ๆ นี่เอง นั่งรถไฟไปสิบกว่าชั่วโมงก็ถึง"

"เมืองทาลินเหรอ..."

ถังเหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเด็ดขาด

"ตกลงครับ ผมจะรีบให้คนจัดการเรื่องเดินทาง พรุ่งนี้เราจะออกเดินทางไปเมืองทาลินกัน"

เฟนพยักหน้า รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าอย่างปิดไม่มิด

เขารอวันนี้มานานเหลือเกิน

สำนักหมียักษ์ตกต่ำเงียบเหงามานานเกินไปแล้ว

ต่อให้สมัยหนุ่มๆ เขาจะสร้างชื่อ "นักสู้หมีคลั่ง" ไว้แล้วยังไง?

ในวงการวรยุทธ์ ฉายานั้นมันกระจอกงอกง่อย

แต่ปรมาจารย์ยุทธ์นั้นคนละเรื่อง

ในยุคเก่า ปรมาจารย์ยุทธ์มีสถานะสูงส่งยิ่งกว่าขุนนางชั้นสูงเสียอีก

ในวงการนักสู้ นั่นคือตัวตนระดับผู้ปกครอง!

และตอนนี้ สำนักหมียักษ์ของเขาก็มีปรมาจารย์ยุทธ์ถือกำเนิดขึ้นแล้ว

เขาตั้งตารอเหลือเกินว่าถังเหวินจะสร้างแรงสั่นสะเทือนในงานชุมนุมได้ขนาดไหน

เมื่อถึงเวลานั้น สำนักหมียักษ์ก็จะได้ชื่อว่ารุ่งโรจน์ถึงขีดสุดในยุคของเขา

นี่คือความปรารถนาสูงสุดในชีวิตของเฟน!

[จบแล้ว]