บทที่ 11 เจ้ารู้จักวิธีพลิกหน้าดินทั้งสี่แบบไหม?

บทที่ 11 เจ้ารู้จักวิธีพลิกหน้าดินทั้งสี่แบบไหม?

เซียวหรานใบหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับรู้สึกอบอุ่นวาบ

ยาสมุนไพรที่ช่วยยืดอายุขัยให้คนธรรมดาได้ถึงหนึ่งพันปี?

ที่ท่านอาจารย์บอกว่าจะพามาดูสาวงาม จริงๆ แล้วตั้งใจจะมาช่วยข้ายืดอายุขัยหรอกหรือ?

เดิมทีเขาคิดว่าอาจารย์เป็นแค่สาวห้าวขี้เมาทรงโตไร้สมอง นึกไม่ถึงว่าเรื่องที่นางใส่ใจจะละเอียดอ่อนขนาดนี้ เป็นอาจารย์ที่ดีที่คิดเผื่อศิษย์ด้วยใจจริง?

เพียงแต่ว่า การจะหายายืดอายุขัยพันปีให้คนธรรมดา มันจะไม่เป็นการฝืนชะตาเกินไปหน่อยหรือ?

ถ้ามียาแบบนั้นอยู่จริง ใครจะยอมทนลำบากบำเพ็ญเพียรกันเล่า?

กินยาแล้วเป็นอมตะ ไม่ดีกว่าหรือไง?

"มีอยู่จริง"

อิ๋นเยว่เจินเหรินเอ่ยเสียงเบา

เซียวหรานตกตะลึง

มีจริงด้วยหรือ?

ดูท่าท่านอาจารย์จะเป็นอาจารย์ที่ดีที่ห่วงใยศิษย์จริงๆ เสียด้วยสิ!

อิ๋นเยว่เจินเหรินแบมือออก แสงสีเขียวหมุนวน ปรากฏเม็ดยาสีดำสนิท ผิวขรุขระขึ้นกลางฝ่ามือ

"ยานี้มีชื่อว่า ยาพันปี เป็นยาที่ข้าปรุงขึ้นสมัยยังสาว มีผลเฉพาะกับผู้ที่มีพรสวรรค์ห้าธาตุสมดุล ตามทฤษฎีแล้วหลังจากกินเข้าไปจะช่วยยืดอายุขัยได้หนึ่งพันปี แต่ก็มีโอกาสจำนวนหนึ่งที่ผู้กินจะตัวแตกตายภายในสิบลมหายใจ"

เซียวหรานรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง

มองเข้าไปในดวงตาอ่อนโยนของอิ๋นเยว่เจินเหรินขณะเล่าเรื่องอย่างราบเรียบ เห็นได้ชัดว่ามีประกายบางอย่างที่แปลกประหลาดวาบผ่าน

ท่านคงไม่ได้กำลังหาหนูทดลองยาอยู่หรอกใช่ไหม?

ไอ้คำว่า "โอกาสจำนวนหนึ่งที่จะตัวแตกตาย" นี่ได้มายังไงกัน?

ยิ่งคิดยิ่งสยอง เซียวหรานรีบกล่าว:

"ชีวิตคนเราเหมือนแสงวูบเงาผ่าน ศิษย์คิดว่าความเรียบง่ายคือความจริงแท้ ปุถุชนไม่จำเป็นต้องฝืนยืดอายุขัยหรอกขอรับ"

หลิงโจวเยว่เองก็รู้สึกว่ายาพันปีนี้ดูจะอันตรายเกินไป จึงถามว่า:

"ท่านอาจารย์มียาที่ยืดอายุได้สักร้อยปีไหมเจ้าคะ?"

"ก็มีอยู่"

อิ๋นเยว่เจินเหรินแบมืออีกครั้ง แสงสีเขียวหมุนวน ปรากฏเม็ดยาสีเทาหม่น ผิวขรุขระไม่เรียบขึ้นกลางฝ่ามือ

"ยานี้ชื่อว่า ยาร้อยปี เป็นยาที่ข้าปรุงขึ้นสมัยยังสาวเพื่อคนธรรมดาที่มีพรสวรรค์ดาษดื่น กินแล้วยืดอายุขัยได้ร้อยปี แต่มีโอกาสเล็กน้อยที่ผู้กินจะกลายเป็นคนพิการไปตลอดชีวิต"

พิการตลอดชีวิตเนี่ยนะ!

เซียวหรานเข่าอ่อนยวบ รีบกล่าว:

"ผู้บำเพ็ญเพียรยึดถือวิถีแห่งธรรมชาติ ปกครองด้วยความไม่กระทำ ศิษย์ได้มาเยือนประตูเซียนครั้งหนึ่งในชีวิตก็นับว่าคุ้มค่าแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องฝืนยืดอายุขัยขอรับ"

อิ๋นเยว่เจินเหรินบีบเม็ดยาในมือจนแตกละเอียด ยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วหันไปพูดกับหลิงโจวเยว่:

"ศิษย์หลานช่างเข้าใจโลกดีแท้ นับเป็นโชคดีของเจ้า"

หลิงโจวเยว่ยิ้ม ถ้าไม่เข้าใจโลกจะเป็นสถาปนิกมือหนึ่งได้ยังไงล่ะ?

แต่กลับได้ยินเซียวหรานถามแทรกขึ้นมาว่า:

"ท่านอาจารย์ลุงมียาที่ยืดอายุแค่สิบปีไหมขอรับ?"

อิ๋นเยว่เจินเหรินพยักหน้าเล็กน้อย พอใจกับทัศนคติที่ไม่แก่งแย่งของเซียวหราน

ไม่แก่งแย่ง คือความเกียจคร้าน

แก่งแย่งเกินไป มักกลายเป็นมาร

ไม่แก่งแย่งชิงดีนั่นแหละคือวิถีธรรมชาติ คือจิตใจที่แท้จริง

สำหรับปุถุชนที่จู่ๆ ก็ได้ดิบได้ดีแต่ยังรักษาจิตใจเช่นนี้ไว้ได้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง

"มี"

"ผลข้างเคียงล่ะขอรับ?"

"รสขม แก้ร้อนใน"

เซียวหรานทำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที:

"ยาดีขนาดนี้ ขอศิษย์สักร้อยเม็ดเถิดขอรับ"

อิ๋นเยว่เจินเหรินชะงักกึก พูดไม่ออกไปชั่วขณะ...

หลิงโจวเยว่คิ้วกระตุก ฟาดฝ่ามือลงบนไหล่เซียวหรานดังเพียะ

"เจ้าโง่! ยาสิบปีร้อยเม็ด มันเอามารวมกันให้ยืดอายุพันปีไม่ได้หรอกนะ!"

"เอ๊ะ ไม่ได้เหรอขอรับ?"

เซียวหรานแกล้งถามกลับ

เขาแรู้อยู่แล้วว่าไม่ได้!

แต่เมื่อกี้โดนอิ๋นเยว่เจินเหรินเอายาพันปี ยาร้อยปีมาลองเชิงจิตใจ เขาเลยหมั่นไส้ แกล้งยั่วประสาทนางกลับบ้าง

ความรู้สึกเหมือนโดนเทพารักษ์ถือขวานมาถามว่า:

เจ้าหนุ่มตัดฟืนเอ๋ย ขวานที่เจ้าทำตกคือขวานทองคำเล่มนี้ ขวานเงินเล่มนี้ หรือขวานเหล็กเล่มนี้?

ข้าทำตกทั้งแก๊งขวานซิ่งนั่นแหละ!

เซียวหรานไม่ชอบความรู้สึกถูกลองใจ ถูกอ่านใจ หรือถูกตัดสิน เขาเลยแกล้งรุกฆาตท่านอาจารย์ลุงกลับไปหนึ่งตา

ผลคือโดนอาจารย์ตัวเองตบ...

หลิงโจวเยว่ยังไม่ละความพยายามที่จะยืดอายุขัยให้เซียวหราน

"ในเมื่อยาที่มีอยู่ใช้ไม่ได้ ท่านอาจารย์ช่วยตรวจร่างกายเขาหน่อยได้ไหมเจ้าคะ เผื่อจะปรุงยาอายุวัฒนะสูตรเฉพาะที่เหมาะกับเขาได้"

อิ๋นเยว่เจินเหรินถอนหายใจ:

"ยิ่งศึกษาวิชาปรุงยา ยิ่งเข้าใจว่าการฝืนลิขิตสวรรค์นั้นเป็นไปไม่ได้ เจ้าเรียนปรุงยากับข้ามาตั้งหลายสิบปี ทำไมถึงยังไม่เข้าใจหลักการง่ายๆ แค่นี้? ศิษย์หลานเซียวเป็นคนดี เจ้าจะเก็บเขาไว้ก็ได้ แต่ควรจะรับศิษย์สืบทอดเพิ่มอีกสักคนสองคน อย่าให้วิชากระบี่ของเจ้าต้องมาจบสิ้นในยุคปลายธรรมเลย"

หลิงโจวเยว่ได้ยินดังนั้นก็ปวดหัวตุบ รีบแย้ง:

"คนธรรมดาสืบทอดวิชากระบี่ของข้าไม่ได้ตรงไหน? อย่าเห็นว่าเจ้านี่ดูซื่อบื้อ ไม่แน่วันหน้าวิชากระบี่ของเขาอาจจะเหนือกว่าข้าก็ได้นะ"

อิ๋นเยว่เจินเหรินเห็นหลิงโจวเยว่ดื้อดึง ก็ไม่คิดจะเกลี้ยกล่อมต่อ เพียงกล่าวว่า:

"ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าจะหาเวลาจัดการผ่าตัดตรวจสอบร่างกายและการแช่สมุนไพรให้เขา"

หลิงโจวเยว่ยิ้มกว้าง คิดในใจว่า ท่านอาจารย์รักข้าจริงๆ ด้วย!

"ขอบพระคุณท่านอาจารย์เจ้าค่ะ"

เซียวหรานยืนนิ่งอึ้ง หน้าดำคร่ำเครียด

แช่สมุนไพรพอเข้าใจ แต่ "ผ่าตัดตรวจสอบร่างกาย" นี่มันคืออะไรฟระ?

กำลังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ท่านอาจารย์ก็ตบไหล่เขา แล้วเอากระบอกเหล้าชี้ไปที่แปลงสมุนไพร:

"ยังเหลือเวลาอีกเกือบชั่วยามกว่าจะถึงเวลาประชุมผู้อาวุโส เจ้าไปช่วยถอนหญ้าจับแมลง พรวนดินในแปลงสมุนไพรของท่านอาจารย์ลุงหน่อยสิ ถือว่าแสดงความกตัญญู"

หูเซียวหรานกระดิกดุจหูกระต่าย

คำสำคัญ: แสดงความกตัญญู

หรือนี่จะเป็นวิธีใหม่ในการถอนขนแกะ?

ช่วยอาจารย์แสดงความกตัญญูต่ออาจารย์ลุง...

กตัญญูข้ามรุ่น?

น่าลอง!

เซียวหรานเพ่งสมาธิเปิดร้านค้าในระบบ ค้นหาทักษะกสิกรรม

[ทักษะกสิกรรมขั้นสูงสุด: ประกอบด้วยการไถพรวน, คัดเลือกเมล็ดพันธุ์, เพาะกล้า, ใส่ปุ๋ย, รดน้ำ, กำจัดแมลง, กำจัดวัชพืช, การเสียบยอด ฯลฯ ขั้นสูงสุด... ราคารวม 9 แต้มความกตัญญู ยืนยันการซื้อหรือไม่?]

สำหรับเซียวหราน การลงทุนซื้อทักษะกสิกรรมอยู่ในแผนอยู่แล้ว

ยอดเขากระบี่โล่งเตียนจนดูไม่ได้ เขาตั้งใจจะหาอะไรดีๆ มาปลูก เพื่อแสดงความกตัญญูต่ออาจารย์อยู่แล้ว

ตอนนี้ถือว่าลงทุนล่วงหน้ามาทดลองวิชาก่อน ก็ไม่เสียหายอะไร

"ซื้อ!"

[ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับ: ทักษะกสิกรรมขั้นสูงสุด! (ใช้ไป 9 แต้มความกตัญญู คงเหลือ 28 แต้ม)]

สมองของเซียวหรานส่งเสียงวูบวาบ ยกระดับขึ้นในทันที

เพียงชั่วพริบตา ทะเลความรู้ของเขาพลันกระจ่างใสดุจดวงดาว

ไม่นาน ความรู้เรื่องการทำเกษตรนานาชนิด เทคนิคการขอเมล็ดพันธุ์ การเร่งโต ท่าไถพรวน การรดน้ำอย่างยั่งยืน การเสียบยอดหัวมัน... ก็หลั่งไหลเข้ามาเต็มสมอง

ความรู้แปลกๆ เพิ่มขึ้นอีกแล้ว!

เมื่อเดินเข้าสู่แปลงสมุนไพรอีกครั้ง เซียวหรานมองพืชวิญญาณในแปลงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง

เด็กหญิงสองคนเดินอาดๆ อยู่ในร่องแปลงยาสมุนไพร ขาสั้นๆ สี่ข้างก้าวฉับๆ ด้วยท่าทางอย่างกับลูกพี่ใหญ่

ชุนวาส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ชี้แนะเซียวหรานว่า:

"ศิษย์น้อง นี่เป็นแปลงสมุนไพรวิญญาณ ไม่เหมือนนาข้าวชาวบ้านนะ เจ้าแน่ใจนะว่าถอนหญ้าจับแมลงเป็น? แมลงที่นี่กัดเจ็บนะ หญ้าก็มีพิษด้วย!"

ชิวฉานทำท่าเชิดหยิ่ง ชูนิ้วขึ้นถามอย่างถือตัว:

"เจ้ารู้จักวิธีพลิกหน้าดินทั้งสี่แบบไหม?"

...

หน้าผาด้านตะวันออกของยอดเขาร้อยสมุนไพร

ทะเลหมอกสีคราม แสงรุ่งอรุณอาบไล้ท้องฟ้า

ทิวไม้เมเปิ้ลสีม่วงอาบไล้ด้วยหมอกบางและแสงยามเช้า

ท่ามกลางไอหมอกแห่งรุ่งอรุณ ทันใดนั้นแสงสีทองก็สาดส่องเจิดจ้า ราวกับน้ำเหล็กเดือดพล่านพวยพุ่งออกมา โอบล้อมดวงตะวันที่ค่อยๆ ลอยขึ้นเหนือขุนเขา!

เมฆครึ่งฟ้าเปลี่ยนสีจากแดงเข้มเป็นเหลืองทองอร่ามทีละชั้นทีละแผ่น และทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ชั่วพริบตาก็ย้อมทั่วทั้งฟ้าดินเป็นสีแดงฉาน

อิ๋นเยว่เจินเหรินยืนไพล่หลังอยู่ริมหน้าผา

ลมเช้าพัดมาเบาๆ พัดเส้นผมสีเงินปลิวไสว เผยให้เห็นความอ่อนโยนอันไร้ขอบเขตและความโศกเศร้าจางๆ

"ไม่รู้ว่าในโลกบำเพ็ญเพียรจะยังมีสถานที่ที่มองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นได้อีกกี่แห่ง และไม่รู้ว่าสำนักจงจื้อจะยังมองเห็นพระอาทิตย์ขึ้นได้อีกนานแค่ไหน"

หลิงโจวเยว่กระดกเหล้าขุ่นเข้าปากตามใจชอบ

ลมเขาพัดแรง พัดชุดคลุมสีเขียวแนบเนื้อ เผยสัดส่วนที่ชวนให้คนอิจฉา

"ในเมื่อกระแสโลกไม่อาจต้านทาน ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลแล้ว จะตายก็ตายด้วยกันหมด ไม่ดูอลังการดีหรือ?"

อิ๋นเยว่เจินเหรินส่ายหน้า

"พลังยิ่งมาก ความรับผิดชอบยิ่งใหญ่ ในยุคสมัยนี้ เจ้าจะทำตัวลอยชายต่อไปคงยากแล้ว"

"อะแฮ่ม ลอยชายอะไรกัน ข้าก็กำลังตั้งใจสอนลูกศิษย์อยู่นะ"

"เจ้ามักจะเลือกเดินเส้นทางที่ขรุขระที่สุดเสมอ"

หลิงโจวเยว่ยิ้ม:

"นี่ก็นับเป็นการบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่ง"

อิ๋นเยว่เจินเหรินเถียงสู้นางไม่ได้ ได้แต่เตือนว่า:

"ในที่ประชุมผู้อาวุโส ข้าจะไม่ช่วยเจ้าพูดนะ เจ้าคิดให้ดีๆ"

"บังเอิญจัง ข้าก็จะไม่ช่วยเขาพูดเหมือนกัน"

หลิงโจวเยว่หันกลับมา มองไปที่เซียวหรานในระยะไกล

"อย่าเห็นว่าเขามีพรสวรรค์ขยะ แต่ในบางเรื่องเขาก็มีพรสวรรค์อยู่นะ"

อิ๋นเยว่เจินเหรินยืนอยู่ริมหน้าผา ไพล่หลังชมพระอาทิตย์ขึ้น รู้สึกปวดหัวกับศิษย์ผู้รักความสบายคนนี้ยิ่งนัก

"ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะรับเขาเป็นศิษย์สืบทอดเพราะพรสวรรค์พิเศษอะไร"

หลิงโจวเยว่ยกกาเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่พลางกล่าว:

"งั้นก็ต้องคอยดูกันต่อไป"

ตอนที่นางพูดประโยคนี้ นางไม่มีทางคาดคิดเลยว่า เพียงแค่ครึ่งชั่วยามต่อมา อิ๋นเยว่เจินเหรินจะต้องยืนตะลึงงันอยู่ข้างแปลงสมุนไพร...