นิยายแปลไทย

นิยาย

ปีศาจผมโคตรดื้อเลยว่ะ "เมื่อชินหลงกลับบ้านหลังเรียนจบมหาวิทยาลัย เขาพบว่าอาจารย์ของเขาเสียชีวิตไปแล้ว ทิ้งหนี้สินไว้มหาศาล และสำนักที่เคยอยู่ก็ถูกขายเป็นสถานที่ท่องเที่ยว แม้แต่จะไปเยี่ยมหลุมศพอาจารย์ยังต้องซื้อตั๋ว! ชีวิตที่เลวร้ายกลับพลิกผันเมื่อเขากลายเป็นผู้เลี้ยงปีศาจ ผู้มีระบบพิเศษที่สามารถกลืนกินปีศาจและได้รับพลังของพวกมัน เขายังได้ความสามารถ 'คำพูดตามกฎ' ที่บางครั้งคำพูดของเขาจะกลายเป็นความจริง ระหว่างทำงานให้กับกรมปราบปีศาจและพยายามหาเงินไถ่สำนัก ชินหลงจะค้นพบความลับของอาจารย์และตัวเขาเองหรือไม่? และสิ่งที่สำคัญที่สุด... เมื่อไหร่เขาจะเลิกเป็นหนุ่มบริสุทธิ์เสียที?"  

นิยาย

ข้าไร้เทียมทาน เริ่มต้นที่ห้องสมุดวิทยายุทธ อ่านฟรี 50 ตอน ต้นฉบับจบแล้ว 801 ตอน [แนวฝึกตน+พระเอกเก่งโกง+ซ่อนตัวเงียบๆ+สโลไลฟ์+ตลก] เย่เซียวเดินทางข้ามมายังโลกคู่ขนานที่การฝึกวรยุทธ์กลับมารุ่งเรือง เขาได้เป็นบรรณารักษ์ในห้องสมุดวรยุทธ์ เขาได้รับพลัง คัมภีร์ทองคำ ที่ทำให้สามารถดูและบันทึกวิชาได้ จากนั้นคัมภีร์จะฝึกฝนวิชาให้เองจนเชี่ยวชาญ และสามารถนำวิชาระดับพื้นฐานมารวมกันเพื่อสร้างวิชาระดับสูงกว่าได้ วิชาดาบพื้นฐาน 7 อย่าง → วิชาดาบราชัน วิชากระบี่พื้นฐาน 9 อย่าง → วิชากระบี่แยกสวรรค์ วิชาหมัดพื้นฐาน 10 อย่าง → วิชาหมัดนิพพาน ด้วยหลักการ “ไม่ออกนอกสำนัก หากยังไม่ไร้เทียมทาน” เย่เซียวจึงฝึกฝนอย่างสงบและค่อยเป็นค่อยไป หลายปีต่อมา อสูรดาราบุกโลก มวลมนุษย์ตกอยู่ในความสิ้นหวัง ผู้คนนับล้านคุกเข่าอ้อนวอนขอให้เทพมาช่วย แสงกระบี่พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เย่เซียวเดินออกมาจากแสงนั้น และตั้งคำถามกับตัวเองว่า “นี่ฉัน... เป็นเทพแล้วงั้นหรือ?”    

นิยาย

บังเกอร์ หลุมหลบภัยต้องสาป   ยามเมื่อสายหมอกปกคลุมและเสียงกรีดร้องของเหล่าตัวประหลาดวิปลาสระงมอยู่ภายนอกหน้าต่าง ผู้เล่นทุกคนต่างพากันขดตัวสั่นเทาอยู่ภายในที่หลบภัยอันทรุดโทรม ทว่าไป๋อี้กลับถูกส่งตัวไปปรากฏอยู่บนใบหน้าของเทพเจ้า เนื้อเยื่อไร้สิ้นสุด และได้เป็นสักขีพยานในงานเลี้ยงอันน่าสยดสยอง เมื่อดาวเคราะห์เนื้อเยื่อถูกกัดกินโดยสิ่งที่มหึมายิ่งกว่า เศษเนื้อและชิ้นส่วนกระดูกที่โปรยปรายลงมาราวกับสายฝน จึงกลายเป็นของขวัญเริ่มต้นเพียงชิ้นเดียวของเขา บางคนใช้เมล็ดพันธุ์ลึกลับอัปเกรดที่หลบภัย พยายามเพาะเลี้ยงต้นไม้โลก บางคนหลอมรวมที่หลบภัยเข้ากับรูปเคารพลึกลับ หวังสร้างลัทธิบูชาผู้ยิ่งใหญ่ และบางคนใช้เทคโนโลยีที่หลงเหลืออยู่มาเสริมความแข็งแกร่ง หวังใช้วิทยาศาสตร์ต้านทานหายนะ แต่ไป๋อี้กลับเลือกที่จะหลอมรวมที่หลบภัยของเขาเข้ากับก้อนเนื้อและกระดูกที่ขยายตัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ในวันที่วิวัฒนาการสำเร็จ แผ่นกระดูกที่ก่อตัวขึ้นใหม่ได้เรียงตัวกันเป็นโครงสร้างคล้ายรังผึ้งค้ำจุนผนังเนื้อเยื่อ พื้นผิวถูกปกคลุมด้วยเยื่อเมือกใส เผยให้เห็นเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ อยู่ภายใต้ เพดานงอกโครงกระดูกลักษณะคล้ายซี่โครงออกมาเป็นวงแหวน ขณะที่พื้นเต็มไปด้วยเนื้อเยื่อที่บิดเบี้ยว และบางครั้งก็มีหนวดเลื้อยออกมา "นี่... ยังเรียกว่าที่หลบภัยได้อยู่อีกเหรอ" ไป๋อี้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขณะจ้องมองที่พักพิงซึ่งกลายสภาพเป็นสิ่งอัปลักษณ์ที่สร้างจากเลือดเนื้อและกระดูกโดยสมบูรณ์ [หมายเหตุ: ความแข็งแกร่งของตัวเอกอยู่ในระดับแนวหน้า แต่ไม่ได้เหนือกว่าผู้อื่นจนเกินงาม นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่แนวสดใสโลกสวย]  

นิยาย

พักร้อนมาผ่อนคลายกับนายชินจังจอมป่วน เมื่อลืมตาตื่นขึ้น เขาก็พบว่าตนเองถูกตัวตนปริศนาส่งข้ามมิติมายังโลกของ ชินจังจอมแก่น และได้กลายมาเป็นเพื่อนบ้านคนใหม่ของครอบครัวโนฮาร่า ในชื่อ คาวาคามิ ยูอิจิ   นอกจากนี้ เขายังได้รับ โปเกมอน มาหนึ่งตัว นั่นคือ มิว ซึ่งมีสายใยทางจิตวิญญาณเชื่อมโยงถึงกัน   เพื่อเป้าหมายที่จะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายไร้กังวล เขาจึงตัดสินใจนำหนังสือการ์ตูนระดับตำนานจากโลกเดิมมาสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังในโลกนี้ โดยตัวเขาจะคอยเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ในฐานะผู้ขนส่งผลงานเหล่านั้นข้ามจักรวาลมา  

นิยาย

ทะลุมิติมาเป็นไอดอล อวี๋เหวย นักเขียนนิยายออนไลน์ที่ไม่ประสบความสำเร็จ ตื่นขึ้นมาในร่างของไอดอลหนุ่มชื่อเดียวกันที่กำลังจะถูกปลดออกจากวงเพราะขาดความสามารถ เขาที่ไม่มีทักษะการร้องหรือเต้นใดๆ จึงตัดสินใจหวนคืนสู่อาชีพเดิมเพื่อหาเงินประทังชีวิต นั่นคือการเขียนนิยายแนววงการบันเทิง แต่แล้วสิ่งไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเขากดสร้างนิยายเรื่องใหม่ "ระบบเทพแห่งวงการบันเทิง" ก็ปรากฏขึ้น ระบบนี้จะมอบผลงานเพลงและทักษะต่างๆ จากโลกเดิมให้แก่เขา แต่มีเงื่อนไขว่าเขาต้องเขียนถึงมันในนิยายและต้องมี "ยอดผู้ติดตามอ่าน" ถึงเกณฑ์ที่กำหนด!  

นิยาย

ภัยพิบัติมาเยือน สัตว์ประหลาดแพร่กระจาย และโลกกำลังเผชิญกับความอดอยากและหายนะ มนุษย์สร้างระดับให้พวกมัน และใช้ชีวิตใหม่เพื่อให้ได้มาซึ่งกฎการฆ่า ด้วยลิ้นสีแดงสดที่ยื่นออกมาและดวงตาที่เปล่งประกายสีแดง พวกมันเพียงแค่ต้องการกินมนุษย์ทุกคน ภายนอกนั้นอันตราย เขาเพียงแค่ต้องการซ่อนตัวอยู่ในบ้านที่ปลอดภัย หลินหยู่ต้องการสร้างพื้นที่ที่ปลอดภัยอย่างแท้จริงสำหรับตัวเอง รับประกันคุณภาพ อ่านเองทุกบท เกลาเองทุกบท แนะนิยาย จากผู้แปลเดียวกันครับ กักตุนเสบี่ยงหมื่นล้าน รับวันสิ้นโลก วันสิ้นโลกจักรกล หุ่นยนต์ของฉันแข็งแกร่งเป็นพันล้านแต้ม! เพลงดาบนิวเคลียร์ หนึ่งดาบปลิดชีพในแดนร้าง ป้อมปราการวันสิ้นโลก เนรมิตอนาคตสู่ความจริง หมื่นเผ่าพันธุ์คร่ำครวญ เผ่ามนุษย์ต้องโกงแน่! ฉันไร้เทียมทานในวันสิ้นโลก จากการขับหุ่นยนต์ไปจนถึงกองยานอวกาศ ฉันปกครองดวงดาว

นิยาย

อยากเป็นเซียน แต่ต้องมานั่งปั่นไม้จุดไฟเนี่ยนะ สถานฝึกตนตั้งตระหง่านอยู่ ณ เขาหยุนจง พรั่งพร้อมด้วยตำหนักและผืนนา ยามว่างนั่งพักพิงใต้ต้นแปะก๊วย ทอดสายตามองดูธุลีและเมฆหมอกในที่ห่างไกล ลงจอบพรวนดินสดับเสียงธารา ตีดาบหลอมศาสตราข้างกองไฟ อาหารและอาภรณ์ล้วนพึ่งพาตนเองและลิขิตฟ้า  

นิยาย

ระบบระเบิดไม่ว่า แต่ทำไมศาสตราที่ข้าหลอมต้องมีเงื่อนไขบัดซบขนาดนี้ หวังหมิงเป่า หนุ่มพนักงานบริษัทที่ข้ามภพมาเป็นเด็กในตระกูลเซียน ตระกูลหวัง พร้อมกับ "ระบบ" ที่ควรจะช่วยให้เขาเทพ แต่โชคชะตาเล่นตลก ระบบดันระเบิดตัวเองตอนเขาฝึกหลอมศาสตราครั้งแรก! สิ่งที่เหลืออยู่คือพรสวรรค์การหลอมศาสตราที่ "ติดลบ" และความสามารถในการสร้าง "ศาสตราวิปลาส" ที่มีอานุภาพร้ายแรงแต่ต้องแลกมาด้วยเงื่อนไขการใช้งานที่น่าอับอายขายขี้หน้า (เช่น ต้องตะโกนว่า "ข้ามันคนบ้า!" เพื่อยิงกระสุนไฟ) ในยามที่ตระกูลหวังกำลังตกต่ำและถูกรุมเร้าจากศัตรูรอบด้าน หวังหมิงเป่าต้องใช้พรสวรรค์สุดเพี้ยนนี้สร้างอาวุธให้พี่น้องในตระกูลใช้กอบกู้สถานการณ์ พร้อมกับงัดกลยุทธ์การขายแบบ "กล่องสุ่ม" มาปั่นป่วนโลกผู้ฝึกตน!  

นิยาย

ตกงานกลับบ้าน ดันกลายเป็นเสี่ยภูธรซะงั้น คนเราพออายุแตะเลขสาม ชีวิตบัดซบยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก 'ไป๋เย่' หนุ่มตกงานผู้หมดอาลัยตายอยาก ในที่สุดก็ยอมจำนนต่อความเป็นจริง ตัดสินใจม้วนเสื่อกลับไปตั้งหลักที่อำเภอเล็กๆ อันเป็นบ้านเกิด ทว่า ระหว่างนั่งรถไฟกลับบ้านนั่นเอง เขาพบว่าตัวเองได้ผูกมัดกับระบบที่ชื่อว่า 'ระบบช่วยชีวิต' ✨🌿📖ฝากชั้นหนังสือของเราด้วยนะครับ📖🌿✨

นิยาย

จบสอบเอ็นท์ปุ๊บ ดาวโรงเรียนคนสวยก็มาดักรอเรียกผมว่าพ่อ หนึ่งปีให้หลัง ซูเฉินซึ่งขณะนี้เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองกำลังเดินทางไปหาดาวมหาวิทยาลัย ทว่าระหว่างทางเขากลับถูกหญิงสาวแปลกหน้าคนหนึ่งดักหน้าเอาไว้ หญิงสาวผู้นั้นชี้ไปยังทารกทั้งสี่คนที่อยู่ข้างกาย ใบหน้าของเธอขึ้นสีระเรื่อพลางเอ่ยขึ้นว่า "ซูเฉิน เด็กๆ พวกนี้เป็นลูกของนายนะ" 🍃🐸🪴นิยายสำหรับนักอ่าน🪴🐸🍃