บทที่ 2 [การเหยียดหยาม]

บทที่ 2 [การเหยียดหยาม]

พ่อค้าทาสเดินออกจากคฤหาสน์เพอร์ซิวาลไปด้วยรอยยิ้มหน้าบานพร้อมถุงเงิน

ตัดภาพมาที่ห้องโถงหรูหราอลังการของคฤหาสน์ เครดนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธาน ด้านหลังมีหัวหน้าเมดรับใช้อยู่ เบลคยืนหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ มองดูอลิซที่ยืนเท้าเปล่าอยู่กลางห้อง เธอยืนนิ่งสงบ รับสายตาดูถูกเหยียดหยามของเครดอย่างไม่สะทกสะท้าน

ดูเหมือนเครดจะยังไม่สะใจ "เมื่อปีก่อน ท่านดัชเชสผู้ยิ่งใหญ่ไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเราด้วยซ้ำ แต่ดูตอนนี้สิ?" "เหมือนหมาข้างถนนมายืนหางจุกตูดขอข้าวกินในบ้านบารอนกระจอกๆ"

เครดขุดคำพูดเจ็บแสบมาด่าไม่หยุด เบลครู้ดีว่าทำไมพ่อเขาถึงแค้นขนาดนี้ เรื่องมันเริ่มจากงานเลี้ยงราชวงศ์ครั้งก่อนที่เครดพยายามจะเข้าไปตีสนิททักทายอลิซ แต่โดนเธอเมินใส่แบบไม่เห็นหัว คนอย่างเครดถือเรื่องหน้าตายิ่งกว่าชีพ หน้าตาของตัวเอง หน้าตาของตระกูล พวกขุนนางยุคกลางนี่มันบ้าเกียรติยศศักดิ์ศรีกันเข้าเส้น ถึงได้ชอบท้าดวลกันด้วยการปาถุงมือใส่หน้าไง

"สะใจจริงๆ! ว่าไหม? ฮ่าๆๆๆๆ" อลิซก้มหน้ารับคำเยาะเย้ยเงียบๆ ในขณะที่เครดหัวเราะร่า เบลคกลับหน้าซีดลงเรื่อยๆ

"แต่ก็นะ! กล้าคิดกบฏต่อจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่ นี่มันคือผลกรรมที่ตระกูลพวกแกสมควรได้รับ!" เครดพล่ามต่อ ไม่ได้สังเกตสายตาอ้อนวอนของเบลคเลย "รอดตายมาได้ก็บุญหัวแล้ว สำนึกบุญคุณซะบ้าง!"

ถึงคนจะสรรเสริญว่าจักรพรรดิ 'เมตตา' ที่ไว้ชีวิตอลิซ แต่เบลครู้ดีว่าการลดสถานะจากดยุคมาเป็นทาสชั้นต่ำสุด... โดยเฉพาะการจับเธอใส่ตรวนแห่ประจานไปทั่วจักรวรรดิ... ให้ชาวบ้านรุมด่าทอ สาปแช่ง สำหรับจักรพรรดิแล้ว การฆ่าให้ตายมันง่ายไป การเหยียบย่ำศักดิ์ศรีให้จมดินแบบนี้มันสะใจกว่า จักรพรรดิต้องการเชือดไก่ให้ลิงดู... ว่าจุดจบของคนแข็งข้อจะเป็นยังไง ซึ่งก็ได้ผล ชาวบ้านต่างพากันแซ่ซ้องสรรเสริญความปรานีของพระองค์

แต่ในฐานะคนที่รู้เนื้อเรื่องเกม เบลคบอกเลยว่าจักรพรรดินี่แหละ 'ทรราช' ตัวจริง หลังจากอลิซตายด้วยน้ำมือพระเอก ความจริงถึงจะถูกเปิดเผยจากปากขุนนางเก่าที่รอดชีวิตว่า [ตระกูลลาโรชเป็นแค่แพะรับบาปในเกมการเมือง] นั่นคือเหตุผลที่ทำให้อลิซก่อกบฏล้างบางจักรวรรดิอย่างโหดเหี้ยมในตอนท้าย แน่นอนว่าเครดไม่มีทางรู้เรื่องพวกนี้

"แต่น่าเสียดายนะ ที่พวกข้ารับใช้ของแกไม่ได้โชคดีเหมือนแก" เครดยิ้มเยาะ ประโยคนี้ทำเอาเบลคสะดุ้งเฮือก ชิบหายแล้ว! พ่อกำลังเหยียบกับดักระเบิดเต็มๆ! เขาเห็นชัดเจนว่าร่างของอลิซสั่นเทิ้มนิดๆ... อาการแบบนี้ไม่ใช่ความกลัวแน่ๆ แต่มันคือความโกรธแค้นที่อัดอั้นจนตัวสั่น เบลครู้ดีว่าถ้าไปกระตุ้นต่อมโหดของเธอตอนนี้ ไม่มีใครรอดแน่ แต่เครดก็ยังปากดีไม่หยุด ยิ่งพูดยิ่งได้ใจ

"พวกมันไปลงนรกกันหมดแล้วที่ลานประหารโฮเดส! โดนแขวนคอกันถ้วนหน้า! แต่พูดตรงๆ นะ ฉันว่ามันยังสบายไป น่าจะโดน..."

"พอได้แล้วครับ!" เสียงตะโกนของเบลคดังลั่นห้อง ทุกอย่างเงียบกริบทันที เครดกับหัวหน้าเมดหันมามองเบลคด้วยความตกใจ แม้แต่อลิซที่ก้มหน้าอยู่ตลอดก็ชะงัก เงยหน้าขึ้นมองเบลคด้วยหางตา

"แกหมายความว่าไง เบลค?" เครดหน้าตึง เขาเกลียดที่สุดเวลาโดนขัด เบลคพยายามคุมเสียงให้เรียบ "ท่านพ่อ ผมคิดว่าเราไม่ควรพูดเรื่องนี้ต่อครับ"

"ทำไม?"

"เราควรให้เกียรติคนตายครับ การซ้ำเติมคนตายด้วยถ้อยคำรุนแรง... มันดูไม่สมเป็นผู้ดีเลยนะครับ" บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกลงไปอีก เครดหน้าแดงด้วยความโกรธที่โดนสอนมวย ส่วนหัวหน้าเมดแทบจะกลั้นหายใจตายไปแล้ว แต่เบลคยังคงจ้องตาพ่อตัวเองกลับอย่างไม่ลดละ อลิซมองเบลค คิ้วขมวดเล็กน้อย

"นี่แกกำลังสอนฉันเหรอ?" เครดถามเสียงเย็น "เบลค อย่าสำคัญตัวผิดว่าเป็นลูกฉันแล้วจะทำอะไรก็ได้ ฉันให้ทุกอย่างแก่แกได้ ฉันก็เอามันคืนได้เหมือนกัน"

"ท่านพ่อครับ ผมไม่ได้จะขัดคำสั่ง แต่ที่ผมทำไปก็เพื่อทำตามเจตนารมณ์ของท่านพ่อนั่นแหละครับ"

"หือ? ฉันไปสอนแกให้เถียงฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?" เครดหรี่ตา "ถ้าคำอธิบายของแกฟังไม่ขึ้น ต่อให้เป็นลูกฉัน วันนี้แกก็จะต้องเสียใจ"

เบลคก้มหัวลงเล็กน้อย แสดงความเคารพ "ท่านผู้นำตระกูลเพอร์ซิวาล ท่านพร่ำสอนเสมอว่ามารยาทและเกียรติยศคือรากฐานของตระกูลเรา" "ท่านสอนผมแบบนี้มาตลอด ผมยึดถือคำสอนของท่านเป็นแบบอย่าง เพราะผมเชื่อว่าท่านพ่อจะนำพาเพอร์ซิวาลไปสู่ความยิ่งใหญ่ได้"

เบลคพูดเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น พอได้ยินแบบนั้น สีหน้าโกรธจัดของเครดก็ค่อยๆ คลายลง ความกดดันในห้องเริ่มจางหาย เครดคิดตามแล้วก็พยักหน้าอย่างพอใจ "แกพูดถูก เบลค มารยาทและเกียรติยศคือสิ่งที่ขุนนางพึงมี" แววตาเครดฉายแววชื่นชม "ดูเหมือนไปเรียนที่เซียร์สแกจะได้อะไรดีๆ กลับมาบ้าง ฉันพอใจนะ หวังว่าจะไม่ใช่แค่ไฟไหม้ฟาง"

เบลคพยักหน้า "จะจำใส่ใจครับ"

อลิซถอนสายตากลับไป แววตากลับมาหม่นหมองอีกครั้ง มือที่กำแน่นค่อยๆ คลายออก

แต่เครดดันหันกลับไปหาอลิซอีกรอบ "ต้องยอมรับว่าฉันพูดแรงไปหน่อยเมื่อกี้" เครดมองเธอด้วยสายตาเหยียดหยามเหมือนเดิม "เพื่อเป็นการไถ่โทษ ฉันจะเมตตาอนุญาตให้แกทำงานรับใช้ในคฤหาสน์เพอร์ซิวาลได้"

"ค่ะ" อลิซตอบสั้นๆ

เครดดูจะไม่พอใจกับคำตอบห้วนๆ "ท่านดัชเชสยังไม่เข้าใจสถานะตัวเองอีกเหรอ? ตอนนี้เป็นทาสที่โดนซื้อมาแล้ว มารยาทพื้นฐานต้องให้สอนไหม?" เสียงแหบพร่าของเครดเต็มไปด้วยอำนาจ มุมปากกระตุกยิ้มเหี้ยม "คุกเข่าลงซะ"

เบลค: !!! เบลครีบหันไปมอง นั่นไง! ชัดเลย! แววตาของอลิซฉายแววฆ่าฟันออกมาแวบหนึ่ง เล็บจิกเข้าเนื้อจนเลือดซิบ เบลคสูดหายใจลึก ไม่ไหว... กู้ไม่กลับแล้วโว้ย

"จะขัดคำสั่งเจ้านายรึไง?" เครดกดดัน "หรืออยากจะกลับไปอยู่ในกรงหมา รอคนมาซื้อแกไปอีก?"

อลิซกัดริมฝีปากแน่น แววตาสั่นระริกด้วยความลังเล สุดท้าย... เข่าทั้งสองข้างค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น... ดัชเชสเหล็กผู้เคยเขย่าขวัญราชวงศ์ ยอมคุกเข่าต่อหน้าพวกเขาสองพ่อลูก

เบลคถอนหายใจยาว จบกัน ชีวิตกู ไม่แปลกใจเลยทำไมตอนจบอลิซถึงฆ่าล้างโคตรตระกูลเพอร์ซิวาล ขนาดเบลคโดนไล่ออกจากตระกูลไปแล้วยังตามไปฆ่า ในเกมเดิม เบลคซื้ออลิซมาเป็นของเล่น ทารุณกรรมสารพัด อลิซก็อดทนในฐานะทาส แอบซุ่มสร้างกองกำลังเงียบๆ รอวันเอาคืน แล้วพอถึงฉากจบ... กบฏทั่วแผ่นดิน เป้าหมายแรกคือตระกูลเพอร์ซิวาล ฆ่าเรียบ! แถมยังอุตส่าห์ไปตามล่าเบลคที่เป็นขอทานข้างถนน จับโยนเข้าเตาเผาเพื่อแก้แค้นสิ่งที่เคยทำไว้

นึกภาพแล้วเบลคขนลุกซู่ แต่เครดไม่รู้อนาคตพวกนี้ ยังคงยิ้มอย่างพอใจที่เห็นผู้หญิงคนนี้สยบแทบเท้า "ทำไมไม่พูด? เจ็บใจเหรอ? บ้านเพอร์ซิวาลไม่ต้องการคนใบ้นะ!" "ไม่มี... ค่ะ" อลิซตอบเสียงแผ่ว "ดังๆ หน่อย! พูดสถานะของแกออกมา! พูดสิ!"

เบลคเหงื่อแตกพลั่ก หายใจไม่ทั่วท้อง กลัวใจอลิซจะฟิวส์ขาดแล้วสั่งหน่วยสังหารลับมาถล่มบ้านซะตอนนี้เลย หน่วยรบของเธอนี่โหดระดับพระกาฬ ตระกูลเพอร์ซิวาลทั้งตระกูลรวมกันยังสู้ไม่ได้ สมองเบลคหมุนจี๋หาทางรอด หรือคืนนี้จะหนีออกจากบ้านเลยดี? บอกพ่อว่าจะออกไปผจญภัยหาประสบการณ์ ช่างหัวตระกูลเพอร์ซิวาลมันสิ พ่อหาเรื่องเองนี่หว่า เขาแค่อยากมีชีวิตรอด

แต่แล้วเครดก็พูดประโยคประหารออกมา "ดีมาก นี่สิท่าทีที่บ่าวไพร่ควรมี... เบลค ปีนี้แกก็บรรลุนิติภาวะแล้ว ยังไม่มีคนรับใช้ส่วนตัวนี่..."

เบลคสังหรณ์ใจไม่ดีทันที "ให้ยัยนี่ไปเป็นทาสรับใช้ส่วนตัวของแกก็แล้วกัน"

เบลค: !!! ทำไมบทมันวนกลับมาที่เดิมได้วะเนี่ย!?

"ท่านพ่อครับ ผมขอค้าน ผมว่าไม่จำเป็นต้อง..."

เครดยกมือห้าม "ในฐานะลูกชายคนโตของเพอร์ซิวาล แกต้องสร้างบารมี การมีทาสรับใช้ที่ 'โปรไฟล์ดี' จะช่วยเสริมบารมีให้แกได้" เบลคเข้าใจความหมายพ่อ การมี "อดีตดัชเชส" เป็นทาสรับใช้ เอาไปคุยโวได้ยันลูกบวช แต่ปัญหาคือ... ทาสคนนี้มันรอเสียบมีดใส่คอเขาอยู่น่ะสิ!

"ท่านพ่อครับ เรื่องนี้เอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ผมต้องโฟกัสเรื่องเรียน..."

เครดเป็นพวกเผด็จการ ไม่ฟังใคร "ตัดสินใจตามนี้ เปิดเทอมก็พาไปด้วย เซียร์สอนุญาตให้พาผู้ติดตามไปได้ไม่ใช่เหรอ?" "..." "อ้อ อีกเรื่อง..." เครดลุกขึ้นยืน "อีกครึ่งเดือนจะมีงานประลอง เตรียมตัวให้ดี องค์หญิงจะเสด็จมาดูด้วย อย่าทำให้ขายหน้าตระกูลล่ะ เข้าใจไหม?" "พาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ" เครดมองอลิซด้วยสายตารังเกียจแล้วสั่งหัวหน้าเมด "ใส่ชุดผ้าขี้ริ้วเดินไปเดินมาในบ้าน เสนียดสายตาชะมัด" พูดจบก็เดินสะบัดก้นออกไป

ทิ้งเบลคไว้กับอลิซสองต่อสอง เบลคมองอลิซที่คุกเข่านิ่งอยู่กับพื้น แล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ งานเข้ากูแล้วไง

[จบแล้ว]